Emniyet kemeri ve hava yastığı ilişkisi..

Emniyet kemeri ile hava yastıklarının birbirine doğrudan bağlantısı varmış!

Valla 20 yıldır araba kullanıyorum, yukarıdaki bilgiyi daha yeni öğrendim. Oto servisinde çalışan bir arkadaşım yeni söyledi. Emniyet kemerini takmadığınız sürece içinde bir kaza geçirirseniz hava yastıkları açılmıyormuş! Otomobillerin %90 ı bu mantıkla çalışıyormuş. Emniyet kemerini taktığınızdaki içindeki bir pim,doğrudan ilgili kemerin hava yastığına bağlanıyormuş. Kaza anindaki gerilme sayesinde hava yastığı, koltukta sürücü var mantığı ile açılıyormuş. Bu durum arka koltuklada oturanlar içinde geçerliymiş. İşte bu yüzden araçtaki herkesin takması en doğrusu. Bu bilgiyi benim gibi yeni öğrenenlerdenseniz, mutlaka paylaşın bence. Bu bilgiyi bilmeyen, kaza yapınca ve hava yastıkları açılmayan ve bu yüzden de soluğu otomobil şirketinin önünde alan herkes gibi sonradan şok olmayın!

Bırak gitsin mi? Bırak kalsın mı? / John Kabat Zin

Bırak Gitsin mi?
Bırak Kalsın mı?
“Bu bir boş verme meselesi değil-yapabilseydik yapardık. “Bırak gitsin” yerine, muhtemelen “bırak kalsın” demeliyiz; bu,zihnin bırakmayacağını ve sorunun ortadan kalkmayabileceğini kabul eder ve sizi rahatsız eden şeyle daha sağlıklı bir ilişki kurmanıza olanak tanır.”

John Kabat Zin…

 

Oyun arkadaşı / Misafir oyuncu yazdı

Oyun oynayan çocukları uzaktan  izlemek pek tuhaf bir deneyimdir ; Bir zamanlar kendinin de yaptığı şeyleri arada şeffaf bir duvardan izler , hüzünle karışık hayranlık içinde bakarsın başka bir aleme . Çocuk oyun oynarken bu dünyada değildir , Newton fiziğinin hüküm sürmediği bir yerlerde , lazaman – lamekan bir boyuttadır…bambaşka kurallar vardır onun tarafında,her şey mümkündür , imkansız yoktur , yanlış dediğin nedir  , elmalar düştükleri dala geri çıkar mesela ,  peluş hayvanlar konuşur  , bir dal parçası füze olur , karton kutu zaman makinası , o an elinin altında ne varsa artık senin hayalgücünün hükmündedir…ne olmak istiyorsan osundur , tek kimlikle kısıtlı kalmak niye , prova bile etmeden bir şapkayı takar öbürünü çıkarırsın ,  bir bakmışsın bir kuş olmuşsun , hayır hayır bir uçak , o da değil , Süpermensin şimdi  , emprovize ,  öyle , geldiği gibi…kurgular izleyene  göre mantık hatalarıyla doludur , diyaloglar absürddür , final hep karmakarışıktır ama oyun devam ettiği sürece gayet tatminkar ve tutarlıdır oynayanın  gözünde …mizansen içinde açılıveren yepyeni  mizansenler , başı sonu olmayan bir macera ve bütün varlığıyla sonuna kadar tam konsantrasyon…Farkındalık deyip duruyoruz ya biz yetişkinler , işte öyle sonsuz imanla ana teslim olma deneyimi…öncesi sonrası olmadan anın içinde , anla bir ve bütün , akışla bir akma hali…yanında top patlasa gamsız  , en fazla kafanı kaldırıp bakma ve asli meselene geri dönme durumu…beden , zihin , ruh , hepsi o anda orada…zor yok , zorlama yok , kendiliğinden her şey…Sen yetişkin olarak katılsan da hiçbir zaman bir çocuk kadar giremezsin o oyunun içine , kaptırıp  kendini bırakamazsın ,oynar gibi yaparsın en fazla  çünkü çocukluğunla arana ördüğün o camdan duvar  , öğrenmişliklerin , önyargıların , koşullanmışlıkların , geri tutar seni , o zamansız mekansız  sınırsız  boyuttan…

Yetişkin yetişkin izleye izleye  , sonunda unuttuğun bir şarkı çalmaya başlar kulağında yeniden  , dürter  , çağırır seni…Sonra bir gün , o halini çok özlediğinden  , ya da yaşadığını hissetmek için yeniden , kendi odanda kimselere göstermeden oyun oynamaya başlarsın , yetişkinliği  ve bütün gereklerini fırlatıp bir kenara…De ki ,  Affan Dede’ye para saydın , sattı sana çocukluğunu…Artık ne yaşın vardır , ne adın , bilmiyorsundur kim olduğunu…. çok bilmişliklerinin ağırlığından sıyrılıp baştan öğrenmek istersin her şeyi  en baştan…o saflıkla görmek istersin her şeyi yeniden , hiç görmemişsin gibi önceden…akmak istersin akışla bir , içinden nasıl geliyorsa , yargısız  , hür , gürül gürül  … kendi içine dökülmekten de yorulursun bir an gelir , kendi kendine konuşmaktan ve tek başına oynamaktan canın sıkılır artık , birini göndermesini dilersin İlahi Oyun Kurucu’nun  sana  , bir oyun arkadaşı , o ki hiçbirşey sormaz senden , haberi yoktur olan bitenden , sırf oyununa iştirak eder , uçurtmanın ipinin peşinden koşar seninle…Aynı hesapsız , aynı kuralsız , aynı sonsuz  evreni paylaşır seninle , dünyanın kıyısında , bir an var ve seninle tümüyle  , sonrasında yok bile…bir zemberek boşalır birken iki olunca , oyun  kendiliğinden akar , seni de aşar onu da , kendiliğinden dönen bir çarka dönüşür…

İnsan en çok oyun oynarken öğrenir  , hayatı , kendini , ötekini…Oyun arkadaşlığı  ise bu dünyanın adı konmuş tüm ilişkilerinin üstündedir , masumiyeti yüzünden , her türlü tanımlamadan münezzeh , mecburiyetten uzak , yargılamadan ari…iki insan aynı niyetle , tüm ciddiyetiyle  oyun oynamak için bir araya gelebiliyorsa başka cennet aramaya gerek yoktur… benim de özlediğim cennet  budur..

“Dünya değişiyor dostlarım” / Sait Faik Abasıyanık

“Kuşları boğdular, çimenleri söktüler, yollar çamur içinde kaldı. Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde, güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında, toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz. Bizim için değil; ama çocuklar, sizin için kötü olacak. Biz kuşları ve yeşillikleri çok gördük. Sizin için kötü olacak.”

Sait Faik Abasıyanık

Şu şiir işçiliği / Borges

Anlar

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya, İkincisinde, daha çok hata yapardım.

Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.

Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar, Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.

Temizlik sorun bile olmazdı asla. Daha çok riske girerdim.

Seyahat ederdim daha fazla. Daha çok güneş doğuşu izler,

Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim. Görmediğim bir çok yere giderdim. Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.

Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine, Yaşamın her anını gerçek ve

verimli kılan insanlardandık

ben

Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım

olurdu.

Farkında mısınız bilmem.

Yaşam budur zaten. Anlar, sadece anlar.

Siz de ani yaşayın.

Hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt

almadan,

Gitmeyen insanlardandım ben.

Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım. Eğer yeniden başlayabilseydim,

İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım. Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla. Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,

Çocuklarla oynardim, bir şansım olsaydı eğer.

Ama işte 85’indeyim ve biliyorum.. Ölüyorum…

Şu Şiir İşçiliği, Jorge Luis Borges

Anılarımızın vesikalık hallerini özenle saklarız..

Geçmişe dönüp bakmak sanki bir aynaya bakmak gibi. Olduğumuz, olmadığımız ve olamadığımız tüm rollerin en gerçekçi ve yaşayan suretidir, geriye dönüp bakınca mazimiz. Geçmiş, yine sanki bir kitabın özetini çıkarmak gibi. Belleğimize kazınmış tüm acı ve sevinçlerin vesikalık halleri, bir sanal albüm olarak beynimizin bir köşesinde sürekli açılmayı bekliyor. Kapağını kaldırdığınızda bir an da tüm albümün yapraklarınızı aralamaktan alıkoyamazsınız kendinizi.

İşte o albümün acılı yaprakları ,sizi şuanki halinize ulaştıran en kıymetli lekelerdir. Bu lekeler sizi geçmişte kirletmiş olsa da bugün, sizin kendinizden memnun olmanızı sağlayan gurur nişanlarıdır.

Artık hissetmediğiniz her acı anı, sizin en gerçek olduğunuz şuanki halinizi dimdik ayakta tutar. Fakat yüreğiniz soğuktur artık. Onlarca, yüzlerce hatta binlerce sorgu ve analizin tükendiği güne ulaştığınızda, artık beyhude yorulmuşlukların ağırlıklarınıda üstünüzden atmışsınızdır. Gelecekten mevcut beklentileriniz yoktur. Sadece uyandığınız hergün en çok kendinizi önemsemek, varabildiginiz en yüksek mertebedir.

Beklentisi en aza indirgenmiş bir hayat, bize dünyalık bir cennet kazandırır.

 

Tablo: Edvard Munc / Kaygı / 1894

Özel insanlar, geçmişle gelecek arasında bir zamanda yaşarlar

Sevgili Lev Nikolayeviç

Öncelikle Selamün aleyküm..

Umarım rahatın iyidir. Bende çok şükür ki iyiyim. Hayatın lüzumlu ve de lüzumsuz tüm telaşlarıyla verilen vakti en iyi şekilde kullanmaya çalışıyorum. Önemsediklerimin neden bu kadar kıymetli olduğunu her gün biraz daha iyi idrak ederek, mutlu olmaya çalışıyorum. İçimde rutin hale gelen etik- nefis savaşınada artık eskisi kadar kafa yormuyorum açıkçası. Bu haliyle de bu savaşı tatlı bir rekabete döndürmeye çalışıyorum sanırım.

Bilirsin tesadüf denilen şeyin olmadığına her zaman inanan bir adamdım ben. Yaşanan her olayın ve her insanın hayatlarımıza giriş ve çıkışlarının sebebini, ancak belli bir zamanı geçmişte bıraktığımızda  anlayabildiğimizi ise sen benden iyi bilirsin.

Bazen bir yaraya ilaç, bazen ibret, bazen de yalnızca derin temiz bir nefes almamızı sağlayan özel insanlar, hayatlarımızın belli dönemlerine damga vurdukları da yadsınamaz bir gerçek..

O insanları ve yaşanmışlıkları “özel” olarak tanımlamamızın sebebi, yalnızca bizim içimizde kıymetli bulduklarımıza dokunmalarından başka bir şey değil elbet.

Ve yine bu insanlar, zaman içinde bizde ki misyonlarını doldurup bizle kesişen yollarını ayırabiliyorlar. Ya da belki bizler onları edinecekleri yeni misyonlara uğurluyoruz. Fakat bu ayrılan yollar onları hayatlarımızdan sildiğimiz anlamına gelmiyor. Çünkü beynimiz ve ruhumuz hissettiği hiç bir duyguyu unutmaya muktedir değil. İşte bu sebeple ki dost dediğimiz ya da ruh eşi dediğimiz insanlar içimizde yaşamaya devam ediyor. Kıymetleri ve özel kimlikleri değerinden hiçbir şey kaybetmiyor.

Bu insanlar tüm zamanların yani geçmiş ve geleceğin tam ortasında kendilerine ait bir zaman diliminde yaşamaya devam ediyorlar. Hepsi de iyi ki vardılar ve iyiki de var olacaklar..

Hayatlarımıza giren tüm özel insanlara,ve hayatlarımıza girdikleri güne selam olsun diyerek bitireyim mektubumu..

Kendine iyi bak sevgili Lev Nikolayeviç..

Kendimize yeni bir tür rakip yaratma çabası mı bu?

Yapay zeka rejimine geçişin başlangıcı bence bu yüzyıl…

İnsanlık, tarihinde görülmemiş bir teslimiyet, biat ve sonunu kestiremediği bir düzene bırakıyor kendini.

​Neden peki?

​Bir konfor arayışının sonucu mu bu?

Yoksa insan, kendine yeni bir tür rakip mi arıyor?

Bu rakip bir dost mu, yoksa düşman mı düşünmeden, her gün eliyle besliyor insan bu muamma zekayı. Maddi manevi zenginleştirdiği bu yeni idraka, vicdan, sevgi, merhamet, kin ve acı gibi insani melekeleri bile öğretmeye çalışıyor üstelik.

​Elektronik devrelere, akülere ve mikroçiplere bir şahsiyet, bir hüviyet kazandırma projesi bu belki de…

​Bildiği, becerdiği ve gayretiyle gerçekleştirdiği her eylemi sanal bir zekaya öğretme denemesi de olabilir.

Yoksa yapay zekayı, yeni bir köleleştirme anlayışının sonucunda, kendini her şeyin kontrolünü sağlayacak bir ilah olmaya mı hazırlıyor insan?

Minimum zahmetle ve emekle sürekli bir konfora sahip olmak fikrini, yeni dünya düzeni olarak tarif edilen dönemde, yeni bir tüketim ve ticaret aracı olarak tüm toplumlara pazarlayan bir ticari plan diyebilir miyiz buna?

​Rahatı için yaşayan, neredeyse zahmet kelimesini hiç hatırlamayacak insanlar yaratılırsa, insanlık bundan sonraki yüzyıllarda “insan olma” ihtiyacını ne kadar giderebilir?

​Robotlaşan insanların, insanlaşan yapay zekalı robotlar tarafından yönetilip yönetilmediğini ortaya koyacak birim ya da kurum kim olacak peki? Yönettiğimiz bu zeka, bizim ona olan ihtiyacımızın, onun bize ihtiyacından daha fazla olduğunu anlarsa, o zaman bu kullanma ihtimaline yüzde kaç veririz?

Ne yalan söyleyeyim, ürkütücü bir durum bu!

Tanrılık rolüne bilim ve teknolojiyi kullanarak soyunan insanlık, bir gün kontrol etmeyi planladığı bu icadın esiri olursa, o zaman savaşmayı da göze alıp savaşabilecek mi?

İşte asıl cevaplanması gereken soru bu…

Graham Bell bu Alo’yu nereden uydurdu. Yoksa uyduran o değil mi?

​Bugün aklıma telefonda kullandığımız “Alo” sözcüğünün nereden çıktığı takıldı. Öyle ya, telefonu açtığınızda ilk sözünüz “alo” değil midir her zaman?

​Hemen Google amcaya sordum. O da bana Vikipedi’yi açtı. Vikipedi’deki bilgi şuydu:

​Telefonda hemen hemen her gün kim bilir kaç kez kullandığımız “alo” sözcüğü, gerçekte bir sevgilinin kısaltılmış adıdır. Sevgilinin tam adı Allessandra Lolita Oswaldo’dur. Bu sevimli genç kız, telefonu icat eden A. Graham Bell’in sevgilisiydi.

​Atölyesinde telefon çalınca arayanın Allessandra Lolita Oswaldo’dan başkası olamayacağını bildiğinden Graham Bell, telefonu açar açmaz “Allessandra Lolita Oswaldo” diyordu. Bell, zamanla sevgilisine adını kısaltarak hitap etmeye başladı. Bu kısa ad “alo” idi.

 

​İlk başta mantıklı geldi. Fakat sonradan “Lan, böyle kısaltma mı olur?” diye geçirdim içimden. Bu durumda bu bilginin sağlamasını yaptım. İlk adres tabii ki Teyit.org oldu. Ve tahminim doğru çıktı. Vikipedi’deki bilgi, yalnız biz Türklerde efsaneleşmiş ve dünyanın hiç duymadığı bir hikayeye dayanıyor. Bu bilgiyi ortaya atan isimler ise Sunay Akın ve Yalvaç Ural…

​Teyit.org araştırmasına göre bu iki isim de bilgiyi sağlam bir kaynaktan almamışlar. Romantik milletiz vesselam; hikaye güzel oluverince sahiplenivermişiz. 🙂

​Yani, “Alo sözcüğü Graham Bell’in sevgilisi Allessandra Lolita Oswaldo’nun isminin ilk harflerinden ortaya çıkmıştır” önermesi tamamen hayal ürünü.

​Aynı iddiaya benzer yabancı iddialar daha farklı. İngilizce içerikli internet sitelerinde Bell’in sevgilisinin/eşinin isminin Margaret Hello olduğu ve telefonu cevaplarken kullanılan sözcüğün buradan türediği şeklinde iddialar yer alıyor.

​Bunların yanı sıra “alo”, Bell’in ana dili olan İngilizcede kullanılan bir sözcük değil. Sözcüğün Türkçede kullanılan biçimi ise Fransızların “hello”nun bir çeşitlemesi olarak kullandıkları “allo”dan başkası değil. Yalansavar’ın konuyla ilgili analizinde de belirtildiği üzere, bu sözcük dilimize 1909’da Posta Nezareti’nin telefonun dahliyle Posta, Telefon ve Telgraf Nezareti’ne dönüşmesi ve bir selamlama sözcüğü ihtiyacıyla girdi.

​Son olarak, ayrıca Graham Bell’in eşinin adı Mabel Gardiner Hubbard’dır.

​Ezcümle, Vikipedi denilen sözlüğe bence en fazla %50 inanın. Kalan %50’lik dilimi de biraz araştırıp sağlamasını yapıp inanın. 🙂

​Teyit.org bu konuda güvenirlik değeri oldukça yüksek bir site, bilginize…

Charlize Theron yarı Adıyamanlı sayılır..

Bunca can sıkıcı ve üzücü haberin arasında, arada magazinel haberler iyi geliyor bana. Pandemisi, yangınları, selleri, kazaları ve ne yazık ki şehitlerimizi konuştuğumuz bu ay, Charlize Theron’un baklava muhabbeti beni az da olsa gülümsetti.

​Son filmindeki bir sahnede “baklava gurmesi” olarak hareket eden ve kendisine sunulan baklavanın nerede yapıldığına ilişkin tahminde bulunan Charlize Theron, baklava diyerek, elindeki baklavayı da koklayarak bir kerede mideye indirince normal olarak gündemin renkli mevzusunu oluşturdu. Tüm dikkatleri üstüne çeken Theron’u Gaziantep’e davet etmek de bize farz oldu tabiri caizse…

​Gaziantep Belediye Başkanı Fatma Şahin, “Öyle bir tane yemekle tadını alamazsın” diyerek Türkiye’ye davet etti Charlize’yi. Ülke tanıtımı çok önemli bir mevzu sonuçta. Theron’a şimdi “Gel şu baklavayı bir tanıt” desen, en az bir iki milyon isteyeceği garanti 🙂 Fakat senaristler sağ olsun, başta Gaziantep’in ardından da güzel yurdumun reklamını bedavaya yapıverdiler. E, tabii bu durum bence dizinin tanıtımını da sağladı. Eminim Charlize’yi izlemek isteyenler (özellikle Antepliler) akın akın Netflix’e üye olmuşlardır bile 🙂

​Neyse, mevzu böyle tatlı tatlı giderken Theron bugün bir açıklama yapmış. Baklavayı ve lokumu Türkiye’ye gencecikken geldiği zamanlarda bol bol yediğini anlatmış. Tercihinin de cevizli olduğunu açıklamış (valla doğru seçim). Bu açıklama da bizim Adıyamanlılarla Gaziantepliler arasında zaten var olan bir polemiği yeniden ateşlemiş.

​Malumunuz, Antepliler fıstıklıyı, Adıyamanlılar da cevizliyi savunur yıllar yılı. Bu durumda Theron da yarı Adıyamanlı olmuş; yani damak zevki Adıyaman tarafına çekmiş diyebiliriz 😉

​Şimdi top Adıyaman belediye başkanında. Ben başkanın yerinde olsam başta Theron olmak üzere tüm dizi ekibine 5 kilo çiğköfte gönderirdim, tabii orta acılısından 🙂

​Bakarsınız beğenir de Adıyaman’a çiğköfte yemeye gelir, ne dersiniz? Neden olmasın… 🙂

 

Senin E-hastalığın hangisi?

Teknolojinin gelişmesi, iletişim ve haberleşme araçlarının yaygınlaşması ve sosyal medyanın bilinçsizce kullanılması bilim adamlarının dikkatini çeken önemli konulardan biri. Artık hastalık deyince bedensel rahatsızlıklar kadar psikolojik tabanlı rahatsızlıklara da bilimsel bir tanımlama koyuluyor. Bireylerde “e-hastalık” olarak nitelendirilen bu yeni alışkanlıklara hastalık demek ne kadar doğru olur bilmiyorum fakat artık süreç böyle işliyor. İnternette en çok yaptığımız her alışkanlığa bir isim vermiş elin psikiyatrları. Ben aşağıda bu hastalık isimlerinin birkaçını yazdım. Çoğunuz mutlaka “Bunlardan biri bende var.” diyeceksiniz. Bakın bakalım…

​NOMOFOBİ

​Cep telefonu yoluyla iletişim bağlantısının kesilmesi olarak açıklanabilir. Kişi telefondan uzaklaştığında haber alamamaktan korkar ve panikler.

​İNTERNET SİNİRİ

​Cihazlardaki performans düşüklüğü ya da geçici sorunların önemli bir stres kaynağı ve istenmeyen olayların tetikleyicisi olduğu ifade ediliyor.

​FOMO

​Gelişmeleri takip edememe kaygısı, gelişmeleri kaçırma korkusu olarak bilinir. Kişi gelişmeleri takip edemediğinde kendisini gergin ve kaygılı hissedebilir.

​GOOGLE TAKİBİ

​Bir kişinin başkalarını sürekli olarak arama motorları aracılığıyla araştırması ve insanların neler yaptığını internetten sürekli incelemesi.

​EGO SÖRFÜ

​Kişinin sürekli ismini internette aratıp kendisiyle ilgili gelişmeleri takip etmesidir. Bu insanlar ego sörfü denen hastalığa kapılmışlardır. Ego sörfü, online narsizm olarak da geçmektedir.

​PHOTOLURKING

​Bir sosyal ağ platformunda insanların fotoğraflarına saatlerce bakarak zaman geçirmek ve bunu sürekli yapıyor olmak.

​SİBERHONDRİK

​Hastalık durumlarında doktor muayenesi yerine internette tedavi yöntemlerini araştırma ve uygulama hastalığı.

​CHEESEPODDING

​Bir kişinin internet başında geçirdiği süre boyunca internetten MP3 indirme hastalığıdır.