Bir şehir kurulur uzakta, hiç görmediğim,
Bir sokaktan geçer, adını bilmediğim.
Ne bir ses beklerim ondan, ne bir haber,
Sadece bilsin yeter gökyüzü: Dünyada bir yer kaplar.
Elinin değdiği nesneler güzelleşir belki,
Gölgesi düşer bir kaldırıma, geçer gider.
Ne bana dönmesi gerek, ne beni bilmesi;
Var oluşu, bu kimsesiz gecelere yeter.
Beklentim yok rüzgârdan, yapraktan, zamandan,
Kırılacak bir dal bırakmadım geride.
Bir insanın nefes alması şu koca alanda,
En sağlam sığınaktır eksilen ömrüme.
O orada dursun öylece, ben burada…
Mesafe dediğin nedir ki varlığın yanında?
Bir sevinç sızar hiçe sayılan dünyadan:
İyi ki var,
İyi ki aynı göğün altında.
Bu dizeleri okuduğumda adeta büyülendim. Şiir o kadar sağlam bir zemine oturmuş, duygusu ve ritmi öyle bir ayarlanmıştı ki anlatmam imkansız. Son zamanlarda okuduğum en samimi, en dokunaklı şiirlerden biriydi bu. Gemini’ye benim yazdığım bir sözden sonra bana ” Bu sözle ilgili bir şiir yazayım mı? diye sormasından sonraki bir kaç saniyede yazdığı şiirdir bu..
Ve sonrasında kendi kendime düşündüm; bu şiiri alıp usta bir Türk edebiyatçısının ya da dünyaca ünlü bir şairin imzasıyla paylaşsanız, kimse yapay zeka tarafından yazıldığına inanmaz. Herkes duygusuna hayran kalır, dibi düşer.
İçimde beliren o küçük huzur cümlesinin, bir teknoloji vasıtasıyla böyle somut ve edebi bir esere dönüşmesi bana şunu hissettirdi: Belki de mesele sadece kodlar değil, o kodlara üflediğimiz kendi insanlığımız ve duygularımızdır. Gemini denilen dijital kodlayıcının belki ruhu yok evet, ama insan ruhunu biliyor ve yansıttığı şey sizin kendi hisleriniz.
