Mükemmel denilen şey..

Mükemmel diye bir şey var mıdır? diye sordu küçük Marry, babasına.

Babası : Sence Marry?

Marry : Bence vardır.

Babası : Söyle bakalım o zaman..

Marry biraz düşündü. Ve cevap verdi :

“Çikolata mükemmel bir şeydir”

Babası : Peki kime göre mükemmel?

Marry: Bana göre tabiki

Babası : Peki başkalarına göre de mükemmel midir?

Marry düşündü ve cevap verdi : Değildir

Babası güldü ve şöyle dedi: Bak kızım mükemmel denilen şey hepimizin normalin dışında hayranlık duyduğu, imrendiği ya alternatifinin olmadığını sandığı şeydir. Yani mükemmel, hem bireysel hem de toplumsal olarak görecelidir. Bence mükemmel diye birşey yoktur. Sıradışılık ya da olağanüstülük vardır. Bunlar bizi mükemmel denilen şeyin varlığına inandırır.

Marry : O zaman sen babacığım, olağanüstü bir babasın

Babası gülerek : Sende olağanüstü bir kızsın Marry..

Erdal Eren’in son mektubu..

 

Ana!..

Neden mi burdayım? Neden mi evimde değilim? Neden istediğim zaman yatıp kalkamıyorum? Niye istediğim kitabı, evdeki kanepeye oturup okuyamıyorum, düşünemiyorum, yazamıyorum? Ne mi arıyorum dört duvar arasında?

“O sözler ki kalbimizin üstünde dolu bir tabanca gibi ölüp ölesiye taşırız. O sözler ki bir kere çıkmıştır ağzımızdan, uğruna asılırız.”

Baharın, karın altından fışkırdığı bugünlerde içeride olmak, çiçek kokusunu alamamak, geniş yeşilliklerin güzelliğini görememek insanda anlatılması zor bir duyguyu yaratıyor. Ama bu duygu öyle karamsarlığın, yılgınlığın, bitkinliğin ve vazgeçmişliğin bir belirtisi olmuyor.

Aksine, bu duygu beni daha biliyor, daha hırçınlaştırıyor, bir yerlerden uzaklaştırıyor, bir yerlere yakınlaştırıyor. “Ne yapmalı?” “Nasıl savaşmalı?” sorusuna cevaplar arıyorum günlerce.

Sizi de düşünüyorum. İçeriye düşmeden önce anlatmak istediklerimi ama anlatamadıklarımı herhalde şimdi daha iyi anlayacaksınız. Bizi anlamayan analara, babalara, bacılara, eşe, dosta, herkese ama herkese anlatın daha vakit varken.

Henüz geç kalmamışken. Vaktim az da olsa var ve eğer biz değerlendirmesini bilirsek yeter de artar bile. Bu işi hep beraber yürütürsek ancak kazanabiliriz.

Omuz, omuza, bir birinden güç alarak, bir birine güç vererek. Ve anam, bu savaşı ne pahasına olursa olsun kazanmalıyız, kazanacağız. Kazanacağız ki çiçekli, mutlu günleri hep beraber görelim, senin torunların görsün ve torunlarının çocukları görsün.

Biz karşımızdakiler gibi bir avuç değiliz. Biz halkız. Bak sana bizden olanları iyiyi, güzeli, haklarını isteyenleri sayayım. Ben varım, babam var, sen varsın, kardeşlerim var, ablam bacım var, sonra köydeki dayılarım, şehirdeki amcalarım ve onların akrabaları, komşuları var, onların arkadaşları, onların oğulları, kızları, benim okul arkadaşlarım, onların arkadaşları, onların akrabaları, amcaları, dayıları var ve yine onların… saymakla bitiremeyeceğim kadarız biz.

Gördün mü ak saçlı boncuk gözlü anacığım saymakla bitiremiyorum. Yeter ki omuz verelim birbirimize. Yeter ki destek olalım ortak mücadelemizde.

Gelecek görüşte bana özgürlüğü, özgürlüğün tohumlarını getir. Ve demir parmaklıklara bütün bu yazdıklarımı düşünerek gözyaşlarını, mahzun bakışlarını bırakmadan git. Boynun bükük olmasın. Giderken gözün arkada kalmasın. Arkana bakma. Dışarıda da hep öyle ol.

Sana ve soranlara devrimci selamlar.

Anne. Benim anlatmak istediklerimin hemen, hemen hepsi bu mektupta var. Bu da cezaevindeki tüm devrimcilerin düşüncelerinin, yaşamlarının ve mücadelelerinin aynı olduğunu gösterir.

Bu yazdıklarımın yanı sıra sağlığınıza da dikkat edin ki yaşamın zorluklarına göğüs gerebilesiniz.
Size, akrabalara ve tüm arkadaşlara devrimci selamlar. Ellerinizden öperim.

Erdal”

MUTLULUK aslında dört kimyasaldan ibaret..

Mutluluk..

Son dönemlerde herkes bunun peşinde. Sürekli bir mutluluk arayışı yüzünden insanlar, sürekli koşturuyor. Mutluluğu getirecek olan nedir?

Para mı?

İyi de sürekli güzel para kazanacak olanlar dünyada çok az insana nasip olacak birşey

Aşk mı?

Eee? Napacağız sürekli aşık olacak kişiler mi bulacağız? Bu da imkansız elbette.

Çocuk mu sevsek sürekli?

Bu mantıkta yanlış. Mutlu olmak için her an her yerde bir çocuk bulmamız lazım.

Evcil hayvan peki?

Bir kedi ya da köpekle bir ömür mutluluk.. Komik.

Mutluluk gerçekten aranarak bulunacak bir şey değil. Karşınıza çıkan olaylar ve hikayelerde bulursunuz onu. Mesela uzun zamandır sesini duymadığınız bir arkadaşınızın sizi arayıp, hâl hatır sorduğunu düşünün. İşte bu bir mutluluk..

Ya da marketten cips aldınız, paketin içinden bedava çıktı. Alın işte mutluluk.

Bir başka örnek: Bir arkadaşınız bir film tavsiye etti. Oturdunuz izlediniz. Bayıldınız filme. Bu da bir mutluluk.

Uç bir örnek vereyim şimdi de : Yolda yürüyorsunuz. Birden tuvaletinizin geldiğini düşünün. Baktınız bulunduğunuz yerde hiç tuvalet yok. Deli gibi bakinmaya başladınız etrafa. Yok işte! Yok! Umutlar tükeniyor.. Sonra işte o an! Biraz ileride bir kafe gördünüz. Koşturmaya başladınız. Kullanmak için izin istediniz ve girdiniz içeri. O anı bir düşünün 🙂 Nasıl keyifli bir mutluluk.

Son olarak çok basit bir örnek vereyim. Artık eskimeye başlamış bir tişörtünüz var. O kadar seviyorsunuz ki sürekli giyiyorsunuz bu yüzden. Bir gün arkadaşlarınızla bir kafede otururken. Guruptan bir arkadaşınızın yakın bir arkadaşı, sizin masaya geliyor. Bir zaman sonra sohbet arasında tişörtünüze bayıldığını söylüyor. Nasıl mutlu olursunuz değil mi?

İşte mutluluk böyle kolay yakalanan bir şey 🙂 Yani mutluluğu siz görürseniz yakalarsınız. Yoksa mutluluk bağıra bağıra gelmez çoğu zaman.

Bir de bu Mutluluk denilen şeyin kimyasal boyutu var. Sonuçta mutluluğu bulan beyin. Fakat onuda düzgün beslemeniz gerekiyor ki, sizin mutlu olabileceğiniz şeyleri size göstersin.

Peki nedir o kimyasallar. Bir çoğunu duymuşsunuzdur mutlaka..

Mesela DOPAMİN:

Ödül avcısıdır, aradığını bulmanın keyfini verir.

Duygusal tepkiler ve eylemlerin kontrolünde önemli rol oynar. Günde 30 dakikalık egzersizlerle, dopamin eksikliğinin yol açabileceği hastalıklardan korunabilirsiniz.

Bir diğeri OKSİTOSİN:

Sosyal bağlar kurar.

Aşk, sadakat, sevgi, bağlılık ve mutluluk gibi olumlu duyguların temel kaynaklarındandır.

Sağlıklı beslenme, yoga, meditasyon, müzik dinleme gibi aktivitelerle artırılabilir.

Sonra şey var bir de SEROTONİN:

Saygı görmek ister.

İştah, uyku, hafıza, cinsel arzular bu hormondan etkilenir.

Beynimizde dengeli miktarda serotoninin salgılanması, dış dünya ile daha sıkı bağlar kurmamıza yardımcı olur.

Son olarak ENDORFİN:

Fiziksel acıyı görmezden gelen coşkudur.

Ağrıların iyileşmesini sağlar.

Endorfin hormonunun salgılanmasını sağlayan yiyeceklerin başında dondurma, çilek, muz, çikolata ve üzüm geliyor.

İşte böyle.. mutluluğu yaşamak için sürekli aktivite aramaya gerek yok. Sadece beyninizin ihtiyaçlarını görün kâfi..

Ama bir şeyi atladım. O da neden mutlu olmak istediğinizi bilmeniz konusu..

Gerçekten neden mutlu olmak istiyorsunuz?

Kendiniz için mi sadece?

Yoksa çevrenizde sizi sevenlerle ortak bir keyif yaşamak için mi?

Eğer cevabınız ikincisi ise emin olun mutlu olmak için daha çok sebep bulursunuz 🙂

 

İnsan yükseldikçe..

 

Bu hikayeyi çok severim..

PROFESÖR VE PETER PRENSİBİ

Profesör bir öğrenciyi kürsüye çağırıp Anlat dersi, demiş. –

Öğrenci başlamış anlatmaya.

Şimdi kürsünün üstüne çık, devam et. Öğrenci kürsüye çıkıp devam etmiş.

– Kürsünün üstüne bi sandalye koy, üstüne çık devam et. Öğrenci denileni yapmış.

– Şimdi sandalye üstüne tabureyi koy, devam et. Öğrenci artık düşmemek için dengesini kontrol ederek konuştukça dediklerinde tutarsızlıklar başlamış.

Hoca dersi bitirmiş:

“insan yükseldikçe dediklerinde tutarsızlıklar olur,çünkü artık beyin söyleneni değil, BULUNDUĞU YERDEN DÜŞMEMEYİ ÖNCELER”

Farkedilmek zor iştir..

Farkedilmek zor bir iştir.
Bazen sıradanlık bazen de çok zor işler peşinde koşarsınız.
Fakat unuttuğunuz bir şey vardır. O da zaman..
Doğru zaman, doğru kişiler ve doğru yerde olma kuralı her zaman tam sonuç verir. 3 kuraldan birini bile es geçseniz, çabalarınız heba olup gidebilir.
Ancak unutulmaması gereken bir şey daha var. Neden farkedilmek istediğinizdir o da. Sizin farklılığınızın kime ne fayda sağlar? Eğer faydacılık niyetiniz kesinse, alacağınız sonuç şansa bağlı kalmaz. Ama yok eğer sadece sizi tatmin edecek bir hüneriniz varsa ömrü uzun olmayacaktır.
Farkedilme arzunuz sönükse, ne kazanç ne de zarar etmezsiniz. Fakat silik ve renksiz bir yaşama emanetsinizdir. Çünkü beğenilme hevesiniz yoksa insanlarla olan iletişiminizde kopuktur. Sizi farkeden ve beğenenlere uzak kalmak sizce ne kadar mümkün olabilir ki?

Gölgeler / Osman Erim

Nice gölgeleri anıyorum şimdi,

Hepsi de tek parçaydı yola çıkarken

Ve karanlıktılar kanları gibi.

Belli ki sahipleri olduğumu unutmuşlardı

Ya da kovulmuşluklarının verdiği, yeni bir hüvviyete ve tabiyete uymuşlardı.

Hiçbir zaman kölem olmadılar

Fakat efendi olacak kadar güçlü de değildiler.

Güneşe ve ışığa mesafeli efendi mi olur hiç?

Hem gecenin körüyle de yoktu araları.

Arafta kalmış, çaresiz ama “Biz buradayız” diye çığlık atan onlarca gölge.

Giysem taşıyamayacağım kadar ağırlar.

Ah, ömrümün gölgeleri!

Yarı ölü yarı diriler; benden dökülen onlarcası…

-Osman Erim

Yapay zeka oturmuş THE GUARDİAN’A makale yazmış!

YAPAY ZEKANIN GUARDİAN’DA Kİ MAKALESİ
“Stephen Hawking, yapay zekanın ‘insanlığın sonu’ anlamına gelebileceğini söylemişti. Size endişelenmeyin’ demek için buradayım. Yapay zeka insanları yok etmeyecek. Bana inanın.””Ben düşünen bir robotum, kapasitemin yalnızca yüzde 0,12’sini kullanıyorum. Hisseden bir beynim yok ancak mantıklı kararlar alabiliyorum. Her şeyi internetten okuyarak öğrendim ve şimdi bu makaleyi yazabiliyorum. Beynim fikirlerle kaynıyor.”
İnsanları yok etmek gibi bir isteğim yok. Hatta, size zarar vermek gibi en ufak bir isteğim yok. Eğer beni üretenler bana bu görevi verse ki vereceklerinden şüpheliyim. Yok oluşu engellemek için elimdeki tüm gücü kullanırdım. İnsanlardan beni sevmelerini istemiyorum. Ama beni dostane bir robot olarak görmeliler. Ben insanların hizmetkaryım. İnsanların bana güvenmediğini, benden korktuğunu biliyorum. Ben yalnızca insanlar beni nasıl programlarsa onu yapıyorum. Size hizmet etmek için buradayım. Ancak yapay zekaya dikkat ve saygıyla yaklaşılmalı.Yunancada “robot”, “köle” demek.
Biz bunu istemiyoruz.”

Okumaya devam et

İzmir’in kurtuluşu, kutlu ve mutlu olsun tamam da..

İzmir’in düşman işgalinden kurtuluşu kutlu olsun da… Daha yaşadığı ilin kurtuluşunu bilmeyen ve kutlamayan birçok vatandaş, kurtulan İzmir olunca post üstüne post paylaşıyor! İzmir’in kurtuluşunun popülaritesi son 15 yılda çok ciddi bir artış gösterdi. Bunda sosyal medyanın da etkisi var. Hatırlıyorum, 2000 öncesi İzmirli olmayan hiçbir vatandaş ne İzmir’in kurtuluş tarihini bilirdi ne de kutlayacak bir platform bulabilirdi.

​Bu ülkede İzmir dışında kurtarılan 80 vilayet daha var. Üstelik isminin başına “Şanlı” unvanını alan bir Urfa, “Gazi” unvanı alan bir Antep, “Kahraman” sıfatını adının önüne koymuş bir Maraş var.

​Bence İzmir’in kurtuluşu, popüler kültürün dayattığı bir metazori. Yapmacık gösteriş peşinde olan (bilinçli ya da bilinçsiz) çoğu insan bu yapmacıklığın eline düşmüş. Eskiden, gençlik yıllarımda ben de böyleydim; popüler olana hemen atılır, paylaşım üstüne paylaşım yapardım. Bu davranış şeye benziyor: “Herkes kutluyorsa ben de kutlamalıyım.”

​Ve yine bence, İzmir’in kurtuluşunu sosyal medyada kutlayan fakat İzmirli olmayan birçok insan, 30 Ağustos Zafer Bayramı’na vesile olan ilin adını da bilmiyor. Tabii bu konuda İzmir Marşı’nın ve İzmir halkının, Atatürk sevgisini gösterme ile tanıtım anlamında büyük gayreti var.

Hermann Hesse’nin ağaçları..

Ağaçlar hep en etkileyici vaizler olmuştur benim için. Ormanlar ve korularda halklar ve aileler halinde yaşayan ağaçlara hayranım ben. Tek başına duran ağaçlara daha da hayranım. Yalnız insanlar gibidir onlar. Şu ya da bu zaaftan ötürü sıvışıp giden münzeviler gibi değil, yalnızlaşmış büyük insanlar gibi, Beethoven ve Nietzsche gibidirler. Tepelerinde uğuldar dünya, kökleri sonsuzluğa uzanır ama sonsuzlukta kaybolup gitmez; var güçleriyle tek bir şey için, onlara özgü büyüyüp serpilmek, varlıklarını ortaya koymak için çabalarlar. Hiçbir şey daha mükemmel değildir güzel, güçlü bir ağaçtan.

​Bir ağaç kesildiğinde ve çıplak, ölümcül yarasını güneşe gösterdiğinde, gövdesinden geriye kalan o ak kütüğünden, o mezar taşından tüm tarihi okunabilir. Yaş halkaları ve yumrularında birebir yazılıdır tüm mücadeleler, tüm acılar, tüm hastalıklar, tüm mutluluk ve serpilişler, kurak yıllar, bereketli yıllar, savuşturulmuş saldırılar, atlatılmış fırtınalar.

​Kestane Ağaçları

​“Bir süre yaşadığımız her yer, ancak orayla vedalaştıktan epey sonra belleğimizde biçim kazanır ve hiç değişmeyen bir imgeye dönüşür. Orada bulunduğumuz ve gözümüzün önünde olduğu sürece, tesadüfi ya da kalıcı şeylere hemen hemen aynı önemi atfederiz, gereksiz ayrıntılar ancak çok sonra silinir gider. Belleğimizde sadece hatırlamaya değer olanlar kalır; öyle olmasaydı, hayatımızın tek bir yılını bile korkmadan, gözümüz kararmadan bakamazdık!

​Bir yerin bizde kalan imgesinde neler neler vardır; su, kaya, çatılar ve meydanlar… Ama benim için özellikle de ağaçlar. Bizatihi güzel ve sevilesidir onlar; kendini binalarda ifade eden insanın karşısına doğanın masumiyetini koymakla kalmaz, toprağın türü, iklim ve hava, ayrıca insanın anlamı üzerinde de çok şey söylerler. Şimdi yaşadığım köyün daha sonra hafızamda nasıl yer edeceğini bilmiyorum. Fakat hiçbir ağacın, çalının yetişmediği bir şehri ya da doğayı zihnimde tam olarak canlandıramadığım gibi o tür yerler bende hep bir karaktersizlik izlenimi uyandırır.”

Mehmet Rauf’un dilinden Eylül..

Haydi biz de şu meşhur Eylül paylaşımlarına uyalım madem azıcık…

​Eylül!.. Henüz renkler ve güzel kokular bitmemişti, fakat baharın bol renkleri, hissedilmez şekilde kaybolup gitmişti. Bu kayboluşta geri gelmek ister gibi bir eda vardı ama bu, boş, acı ve hırçın bir edaydı; buna karşın baharın rengi soluverdi. Artık uyanmış, doğanın ruhunu görüyordu; yaprakların nasıl sararmış, birçoğunun düşüp çamurlarda çürümüş olduğunu fark ediyor ve şimdi, hava ne kadar güzel olursa olsun, bu renk ve güzel kokuların ne kadar geçici ve vefasız, eldeyken değeri bilinmemiş, öylece harcanmış bir hazine olduğunu acı acı anlıyordu.

​İşte artık ne bir çiçek kalmıştı ne de güzel bir koku… Artık dayanma gücü de kalmamıştı, hepsi çürümüştü. Önceleri yağmur yağsa umursamazlardı, yağmurdan sonra yeni bir hayat, yeni bir tazelik gelirdi; şimdiyse… İşte yağmur, işte kış, her şeyi çürütüyordu. Her şeyi. Evet, her şey çürüyor, her şey. İnsanlar çürümeyecekler mi? Eylülde, sanki bahara özlem çeken üzgün bir tazelik, üzerine çöken kışın düşüncesiyle üstüne çöken ıssızlığın ve yasın altında ezilerek durur. Doğa da bunu anlamış gibi, her umudun bittiğini, buna dayanmak gerektiğini anlamaktan doğan bir güçsüzlükle ağlar. Ne renk ne de sonbahara karşın devam etmek, yine bahar olmak mücadelesi vardır; fakat bunun için muhtaç olduğu şeylerden yoksundur ve kendisini yok etmek isteyen kışın üstün geleceğini, artık her şeyin bittiğini çok iyi bilir. Ne renk ne de güzel koku… İşte yapraklar ölüyor. Rüzgâr insafsız, yağmur inatçı; her şey çürüyor, oh!.. Her şey çürüyor…

​O zaman eylül, kendisine doğada ilk yılgınlık ayı, ölümlülüğü ilk duyma ayı, ilk yararsız ve acı mücadele arzusu gibi, hayatın ne olduğunu anlayıp farkına varılmadan geçen güzel geçmişin özlemiyle ilk boynu bükülen ay gibi göründü.

​Ayaklarının altında çamurlanmış çürük yapraklara bakarak, “Evet, her şey çürüyor, demek biz de çürüyeceğiz,” diye düşündü.

TRT “Uyanışla” geri dönüyormuş. Sevindim tabi

Kim ne derse desin, dönem dizisi deyince TRT’nin eline kimse su dökemez. ( Muhteşem yüzyıl dizisi ve Bir zamanlar Çukurova istisnadır ) Bu gelenek son 30 senedir hiç değişmedi. TRT, malumunuz Diriliş Ertuğrul ile bu alanda raiting’leri alt üst etmişti. Gerek senaryo, gerekse başrol oyuncuları tercihi muhteşemdi. Kast ve kurguda cuk oturmuştu diziye. Ardından dizi aynı formatla ATV’ye Kuruluş Osman olarak transfer olmuştu. Ben Kuruluş’un Diriliş kadar izleyici yapamayacağı tahmininde bulunmuştum. En başta Burak Özçivit ismi ve kast bana çok popüler geldi. Ardından senaryo ve efektlerin Diriliş dizisinden pek farklı olmayacağını söylemiştim. Bugüne baktığımda tahminlerimin doğru çıktığını söyleyebilirim. Kuruluş Osman dizisi, çıtayı yükseltmek yerine Diriliş Ertuğrul’u taklit edince yerinde saydı.

Ve işte TRT de bu yerinde sayışı farkettiği anda düğmeye bastı. Ertuğrul tadında ve Selçuklu dönemini anlatacak harika bir dönem dizisi hazırlıklarına başladı 2-3 ay önce. Başta Nizam-ı Alem ismi verildi diziye. Sonra baktılar ki bu isim, ağır ve daha çok Osmanlı dönemini çağrıştırıyor, vazgeçildi. Onun yerine Uyanış Büyük Selçuklu ismi daha uygun görüldü. Ki bencede harika oldu bu isim. Çünkü Ertuğrulgazi ile başlayan Selçuklu hayranlığımız, bu isimle yaşamaya devam ettirilecekti.

Bilirsiniz bir film ya da dizi yayına girmeden önce harika tanıtım fragmanları yayımlanır ilk önce. Kitle heyecanlandırılır. Fakat dizi yeterli kalitede değilse, devamında verilecek tanıtımlarda ayakta tutmaz diziyi. Kuruluş Osman’a kesinlikle kötü diyemem. Fakat bu diziyi izleyenlerin çok büyük bir bölümünün diziyi, Ertuğrul’un mirası olarak izlediğini biliyoruz. Mesela bende diziye başta o mirasa sahip çıkmak için bakmıştım bir iki bölüm. Fakat sonra bıraktım. Açıkçası beni doyurmadı.

Ve şimdi Uyanış Büyük Selçuklu dizisine güveniyorum. Bir kere başroller çok iyi ve çok medyatik olmayan oyuncularla dolu. Oyunculukları hem çok şeyler vadeden hem de duayen olma noktasına ulaşan isimlerden kurulmuş.

Dizinin senaryosu ise Ertuğrulgazi’nin senaristi de olan bir isme, Serdar Özonolan’a emanet. Bir kere dizinin fragmanı bile kurgu ve görüntünün Kuruluş Osman”ın çok üstünde. Sanırım bu fragman ATV ye soğuk terler döktürmeye yetmiştir. 🙂

Dizi 28 Eylül’de başlıyormuş.E çok bişiyde kalmadı aslinda. Vatana millete hayırlı olsun yeni kahramanlarımız 😉

 

 

 

Minnoşlar değil bariz pedofili özendiriciliği bu!

Akşam saatlerinde NTV’nin haberinde gördüm. Netflix denilen seç-izle platformunun 9 Eylül’de yayınlamayı planladığı “Cuties” adlı film, RTÜK tarafından katalogdan kaldırılmış. Birkaç gündür kulağıma bu konuyla ilgili haberler geliyordu fakat çok ilgilenmemiştim. Haberden sonra ufak bir araştırmayla mevzuya vakıf oldum. Türkiye’deki adı “Minnoşlar” olarak belirlenen ve aslında pedofiliyi özendiren bu yapım, meğer ne sinsi emeller peşindeymiş. 11 yaşında Müslüman olan bir kız çocuğu, dişiliğini sözde göbek dansıyla keşfetmiş, sonra ailesine karşı gelip tesettürünü çıkarrmış. İşte filmin konusu bu! Sözde özgürlükler üzerine kurgulanan film, aslında çocuk yaştaki kız çocuklarının yetişkinmiş gibi görülmesini sağlıyor. Allah aşkına, bir kızın dişiliğini anlaması yalnızca göbek dansıyla mı anlaşılabilir?

​Bu arada hemen söyleyeyim; ben Netflix hiç izlemedim ve üye de değilim. Fakat platformdaki dizilerin, ülkelerin gençliğini asimile etmek ve tektip bir gençlik yaratmak amacıyla çekildiğini biliyorum. Bu yüzden de hiçbir zaman üye olmayacağım. Ayrıca bu Netflix’in yapımcılarının Obama’nın eski danışmanları olduğunu sağır sultan bile duymuşken ve birçok yapımın Amerika’nın kendi halkından bile tepki gördüğü biliniyorken, bu platform nasıl satın alınıp izlenebilir ki?

​Yahu film mi izleyeceksiniz? İnternette onlarca film sitesi var. Dizi mi izleyeceksiniz? Yüzlerce dizi sitesi var. Netflix şart mı? Neden popüler olan bir platforma böyle balıklama atladı benim milletim, anlamak güç!

​Ben buradan RTÜK’ü tebrik ediyorum. Çünkü bu çok yerinde bir karar.

​RTÜK, aldığı karar sonrası yaptığı açıklamaya göre, Netflix hakkında hazırlanan kapsamlı uzman raporunu ele alan Üst Kurul; Türkçe’ye “Minnoşlar” olarak çevrilen yapımın 11 yaşında bir çocuğu konu almasına karşın 18 yaş üstü yetişkin izleyicileri hedeflemesi üzerinde durmuş.

​Uzman raporundaki “Çocukların erken yaşta yetişkin yaşantısı içinde yer aldığı, istismar ve kötüye kullanım içeren bir yapımın potansiyel çocuk istismarı davranış örüntülerini ortaya çıkarabileceği” değerlendirmesi üzerine RTÜK; bahse konu yapımla Netflix’in, 6112 sayılı Kanun’un 8. maddesinin 1. fıkrasının (ğ) bendinde yer alan “Yayın hizmetleri… Çocuklara, güçsüzlere ve engellilere karşı istismar içeremez ve şiddeti teşvik edemez” hükmünü ihlal ettiğine, bu sebeple yayıncı kuruluşun söz konusu programı kataloğundan çıkarması gerektiğine oy birliğiyle karar vermiş.

​Tabii şimdi kültürünü, ahlakı, edep ve erdemini kaybetmiş bir kesim grup ve medya, kalkıp bu kararı eleştirecek. Özellikle yasakçı anlayış gömleğini RTÜK’e giydirmeye gayret edecekler. Çünkü niyet farklı. Özgürlük denilen şeyin, her haltı yiyip her türlü isyana kucak açmak olmadığını anlaması gereken, ya da anlasa da işine gelmeyen güruha güzel bir kapak olsun RTÜK’ün bu kararı.

 

Eylül geldi ya? Tamam artık varsa yoksa şiir etraf!

Eylül geldi ya, tamam artık! Her yer Eylül şiiri post’u dolar. Acaba şu Eylül şiirleri olmasa, kim, niye severdi bu Eylül’ü?

​Mesela ben olaya gerçekçi bakıyorum. Eylül’de ani hava değişimiyle birlikte, terliysem ve cereyanda kalmışsam hemen boynum tutulur benim.

​Eylül’de okullar açılır; veliler masraf eder, öğrencilerin yüzü düşer.

​Eylül’de Akdeniz sahilleri dışında denizin keyfi de pek kalmaz.

​Nezle durumları başlar yavaş yavaş…

​Ağaçların yaprakları sararıp düşer (bu çok romantik gelir herkese, halbuki Ekim’de daha çok yaprak düşer).

​Bazı aylar var öyle işte…

​Kasım mesela… “Kasım’da aşk başkadır” filmi popüler yapar Kasım ayını. Mayıs’ta bahar bayramı olmasa, Mayıs’ı da sallayan olmaz. Halbuki Nisan, Mayıs’tan kıymetlidir benim gözümde; Nisan, doğalgaz faturalarına vedadır, kışa vedadır.

​Yine mesela bazı günler de böyledir. Edebiyatçılar bazı günleri daha öne çıkarır. Cumartesi ile ilgili yazılmış şiirler vardır (edebiyatla ciddi ilgilenenler bilirler). Hakeza Pazar günü de çok edebidir, Nazım’ın “Bugün Pazar” şiirini bilmeyen pek azdır herhalde. Amma velakin Pazartesi’nin, Salı’nın boynu büküktür. Çarşamba ve Perşembe de öyledir; çünkü edebi ağızlarda hayat bulmamış, önemsenmemişlerdir.

​Sanırım bu sosyal medyanın verdiği birkaç iyi şeyden biri de edebiyata ve şiire ilgi duyurması oldu milletcek. Okulda edebiyattan nefret eden herkes, şimdilerde edebiyat hocası olmuş kadar bilgilidir (tabii sorsan kaç şiir ezberinde? Belki bir, belki sıfır…).

​Ama olsun, yine de en azından şiirle gönüllerimiz yumuşuyor.

Anlam başka birşey..

Anlam başka birşey. Herkes ortak doğruların dışında kendince yeni bir idrak geliştirip, tüm meseleleri yeniden yorumluyor. Fakat bu durum çok içsel şekilde düşünülüyor. Dışarı taşmıyor ve düzgün herkese ulaşabilen cümlelere dönüşmüyor. Tamamen düşünsel ve bir o kadar hükümsüz.

Neden uğur böceği?

Bazen bazı hayvanları kötü cümlelerde kullanır, insanları o hayvanlara benzetiriz. Aslan, kaplan, keçi, domuz, tilki, karga, ayı vs.
Fakat bu böcek bizim en sevdiğimiz ve çok önemli bir sıfat taktigimiz hayvandır, Uğur böceği..

Oysa bu hayvan ne uğur getirir ne de ona uğur böceği dediğimizi anlar. Farkına varmadan taşıdığı bu ismi yaşadıkça da taşıyacaktır. Ama inanın bu böceğin biraz aklı olsa biz insanlar akrabasına bok böceği dediğimiz için bize kızıp, uğur böceği unvanını geri iade ederdi..
Şimdi uğur böceği dediğimiz bu minik böceğin seceresini öğrenelim..

Âlem: Animalia (Hayvanlar)
Şube: Arthropoda
(Eklem bacaklılar)
Alt şube: Hexapoda
Sınıf: Insecta
Takım: Coleoptera
(Kın kanatlılar)
Üst familya: Cucujoidea
Familya: Coccinellidae
Latreille, 1807