Nice gölgeleri anıyorum şimdi,

Hepsi de tek parçaydı yola çıkarken

Ve karanlıktılar kanları gibi.

Belli ki sahipleri olduğumu unutmuşlardı

Ya da kovulmuşluklarının verdiği, yeni bir hüvviyete ve tabiyete uymuşlardı.

Hiçbir zaman kölem olmadılar

Fakat efendi olacak kadar güçlü de değildiler.

Güneşe ve ışığa mesafeli efendi mi olur hiç?

Hem gecenin körüyle de yoktu araları.

Arafta kalmış, çaresiz ama “Biz buradayız” diye çığlık atan onlarca gölge.

Giysem taşıyamayacağım kadar ağırlar.

Ah, ömrümün gölgeleri!

Yarı ölü yarı diriler; benden dökülen onlarcası…

-Osman Erim