Dünyanın Haberini, Yeşiltepe’den öğrenmek..

​Bu aralar TV’ye olan ilgim tekrar arttı sanırım. İnternet ve kitap okuma alışkanlığımda ise ciddi bir düşüş var. TV izleme alışkanlığımın artış sebebi ise gündeme konu olacak hem yerel hem de ulusal anlamdaki olayların sayısındaki artış. Dolayısıyla TV izlerken tercih ettiğim kanallar ise %80 haber kanalları. Kalan bölümde ise TRT Belgesel ve TRT 2 izliyorum.

​NTV ise her daim favorim. Bana göre gerçek ve en profesyonel gazetecilik NTV’yi farklı ve önde kılıyor. Geçmişte de NTV’yi övdüğüm bir yazım vardır, takip edenler bilir. Haber disiplininden hiç kopmayan, davet edilen konuklarla mesafeyi düzgünce koruyan, haber sunumu dışında farklı sosyal ve kültürel anlamda konulara dokunan NTV, hiç sıkılmadan oturulup izlenebilecek bir kanal.

​Haberci ve spiker kadrosu özenle seçilen kanalda, aynı zamanda gazetecilik ve habercilik konusunda akademik kariyeri tam puan alan kilit isimler de bulunuyor.

​Mesela onlardan biri de NTV Dış Haberler Koordinatörü Ahmet Yeşiltepe.

​Dünyanın Haberi programını sunan tecrübeli gazeteci, bence özenle ve titizlikle seçtiği dünya haberlerini 5 dakikalık bir süre içinde seyirciye keyifle aktarıyor. Ben, özellikle TV’de dikkatimi çeken ve iyi işler çıkardığını düşündüğüm isimleri Google’da şöyle bir araştırırım. Yeşiltepe ismini de araştırmaya değer buldum. Araştırma sonuçları beni hiç şaşırmadı diyebilirim. Yeşiltepe, gazetecilikte dopdolu bir kariyere sahip.

​Yeşiltepe, Anadolu Üniversitesi İletişim Fakültesi Sinema-TV Bölümü mezunu. Televizyon yayıncılığı alanında lisans, medya pazarlaması alanında yüksek lisans derecesi de var.

​Gazeteciliğe 1992 yılında TRT’de başlamıştır. Bosna Savaşı vb. uluslararası olaylarda televizyon muhabiri olarak görev yapmış, yüksek lisans amacıyla gittiği ABD’de 8 yıl süreyle TRT ve NTV’nin temsilciliğini yürütmüştür.

​Sonra Doğuş Yayın Grubu Radyoları’nın (DYG) Genel Yayın Koordinatörlüğü, ntvmsnbc’nin Genel Yayın Yönetmenliği gibi görevlerde bulunmuş.

​Zaman Yolcusu, Türklerin İzinde, Müze Ziyaretçisi, Dünyanın En Büyük Müzesi Türkiye, Kurtuluş Savaşı Günlükleri ve daha birçok belgeseli hazırlayıp sunmuş. NTV’de ana haber bülteni, Yakın Plan, Ters Açı, Dünya Saati ve Dünyanın Haberi isimli programların hazırlanıp sunulmasında katkı sağlamış. NTV Radyo’da uzun yıllar Babil Kulesi isimli bir belgesel program hazırlayıp sunmuş. Yeşiltepe aynı zamanda Türkiye Gazeteciler Cemiyeti (Sedat Simavi Ödülleri), ÇGD, TYB, Birleşmiş Milletler Gazeteciler Derneği (UNCA) gibi örgütler tarafından verilmiş başarı ve onur ödüllerine sahip.

​Son olarak Yeşiltepe, İsmail Gaspıralı Ödülü ve TASAM Kızıl Elma Ödülleri’ne de sahip.

​Nasıl dolu bir kariyer, değil mi? İşte NTV’nin sürekli birinci olma sebebi bu. Üreten, kendini sürekli yenileyen, haberi her zaman olduğu gibi vermeyi başaran bir yayıncılık anlayışı ile en doğru ekiple çalışması. NTV yalnızca TV’de değil, haber radyoculuğunda da bir numara bence. Ki program çeşitliliğine bakınca TV’den daha zengin olduğunu söylemek bile mümkün.

 

Müjde / Necip Fazıl Kısakürek

O gün bir kanlı şafak, gökten üflenen ateş;
Birden, dağın sırtında atlılar belirecek.
Atlılar put şehrine gediklerden girecek;
Bir şehir ki, orada insan ayak üstü leş.
Yalnız iman ve fikir; ne sevgili ne kardeş;
Bir akıl gelecek ki, akıllar delirecek.
Ve bir devrim, evvela devrimi devirecek.
Her şey birbirine denk, her şey birbirine eş.
Fertle toplum arası kalkacak artık güreş;
Herkes tek tek sırtına toplumu bindirecek.
Gökler iki şakkolmuş haberi bildirecek.
Müjdeler olsun size; doğdu batmayan güneş!

William Faulkner’den edebiyat ve yaşam üzerine alıntılar..

“Şunu anladım ki yaşamanın her türlüsüyle, yazmanın her türlüsü arasında kapatılmaz bir uçurum uzanır… Yaşayabilenler yaşar, yaşayamamanın acısını çekenler de bu acıyı yazarlar…”

“Kelimelerin bir şeye yaramadığını anladığım zamandı; kelimelerin söylemek istediklerine bile uymadıklarını.”(Döşeğimde Ölürken)
“Öldükten sonra dirilirsem,” demişti Faulkner bir kere. “Dünyaya bir tembel çaylak olarak gelmek isterim. Kimse nefret etmez ondan, kimse kıskanmaz; ne bir isteyeni vardır, ne arayıp soranı; hiçbir vakit tedirgin edilmez, tehlikeye düşmez. Canının istediğini yer, yaşar.” Faulkner için yalnızlık, insan hayatının haysiyetiydi. Birçok değerlerini yitirmiş olan insanlar çağdaş dünyada tek başına, mert ve gururlu yaşamanın bilincini bile elden kaçırmışlar diye düşünüyordu. Hiç değilse, kendisi bakir bir ormanın karanlık, tüyler ürpertici ama her zaman vakarlı yalnızlığını yaşamağa çalıştı.
 “Şiirin söylemek istediklerime uygun olmadığının farkına vardığımda mecramı değiştirdim. Yirmi bir yaşındayken şiirlerimin çok iyi olduğunu düşünürdüm. Yirmi iki yaşında fikrim değişmeye başladı. Yirmi üç yaşındaysa şiir yazmayı bıraktım. Ama yazılarımda şiirsel nitelikleri kullanıyorum. Neticede düzyazı da şiir.”
“Yazmanın ateşli ânı içinde fazladan birkaç sözcük kullanmış olabiliyorsunuz. Eğer üzerinde tekrardan çalışırsanız ve bu sözcükler size hâlâ doğru geliyorsa bırakın yerlerinde kalsınlar.”
“Ben ağlamıyordum, ama tutamıyordum kendimi de. Ben ağlamıyordum, ama yer durmuyordu ve ben ağlıyordum sonra.” (Ses ve Öfke)
“Ama bilemiyorum ne deliliktir, ne değildir; kim karar verebilir kesinlikle. Çünkü galiba her adamın içinde deliden de, akıllıdan da ötede bir başka adam var ve o adamın delice ve akıllıca işlerine aynı tiksinme ve aynı şaşkınlıkla bakıyor içerden.”(Döşeğimde Ölürken)
“Çünkü şimdiye kadar hiçbir savaş kazanılmamıştır. Dahası, savaşılmamıştır bile. Savaş alanında insanların delilikleri ve umutsuzlukları dışında bir şey yoktur; burada zafer felsefecilerin ve budalaların hayalidir.”
“Garip şey, derdin ne olursa olsun erkekler sana dişlerini muayene ettir der, kadınlar da evlen der. Hayatında hiçbir şeyi başaramamış bir adam kalkar sana işini nasıl yöneteceğini anlatır. Bir çift çorabı olmayan üniversite profesörlerinin on yılda nasıl milyoner olunacağını ve ömründe bir koca bulamamış bir kadının aileye nasıl bakılacağını anlatmasına benzer bu.” (Ses ve Öfke)
“Bir insan bana kalırsa her şeyden önce insandır, nerede ve ne olursa olsun.”
“…Ama bilemiyorum ne deliliktir ne değildir; kim karar verebilir kesinlikle. Çünkü galiba her adamın içinde deliden de, akıllıdan da öte bir başka adam var ve o adamın delice ve akıllıca işlerine aynı tiksinme ve şaşkınlıkla bakıyor içerden…”
“Eğer ben var olmasaydım, beni bir başkası yazardı; ya da Hemingway’i veya Dostoyevski’yi… Shakespeare’in oyunlarının yazarlığı statüsüne üç farklı kişinin aday gösterilmesi, bunun kanıtı. Ancak esaslı önemli olan Hamlet ve Bir Yaz Gecesi Hikâyesi gibi yapıtlardır. Önemli olan onları kimin yazdığı değil, birinin yazmış olmasıdır. Burada yazarın bir önemi yok. Yalnızca yarattığı şey önemli çünkü aslında söylenecek yeni bir şey de yok. Shakespeare, Balzac, Homer hep aynı şeyler hakkında yazdılar ve eğer 1000 ya da 2000 yıl daha fazla yaşasalardı, yayımcılar onlardan başka kimseye ihtiyaç duymayacaklardı.”
“Yazar eğer birinci sınıf değilse kendisini zamanım yok, ekonomik özgürlüğüm yok diye kandırıyordur. İyi sanat hırsızlar, içki kaçakçıları ya da at hırsızları arasından da çıkabilir.”
“Önümüzde yoğun, karanlık akıntı koşuyor. Sonsuzlaşan ve sayısızlaşan bir mırıltıyla bir şeyler anlatıyor bize; sarı yüzeyi, kocaman ve canlı bir şey tam altından bir kıpırtılık uyuşuk bir atiklikle davranıp sonra hafifçe uyuklamaya dalıyormuşçasına yüzey boyunca bir an için sessiz, süreksiz ve derin bir anlamlılıkla akarak solgunlaşan, anaforlar halinde gamzeleniyor.”(Döşeğimde Ölürken)
“Vakti olmadığını söyleyen biri yalan söylüyor demektir. Bu konuda fikre güvenmek gerekir. Hiç beklemeyin. Aklınıza bir fikir geldiğinde hemen yazın. Daha fazla vaktinizin olacağı ânı bekleyip o ruhu yeniden yakalayıp, yazınızı bezemek için daha sonrasını beklemeyin. Hiçbir zaman o ruhu ilk izlenimin canlılığı içinde yeniden yaratamazsınız.”
“Tıpkı damağın kabul ettiği, ama sindirimin başa çıkamadığı bir şeyi midenin reddetmesi gibi, başımıza gelen bazı olayları da zihin ve duyular reddeder, kanımızı donduran hadiselerdir bunlar, varla yok arası bir aracının, mesela bir camın ardından birbiri ardına gelen olayların adeta sessiz bir vakumda vuku buluşlarını, hafifleyip, yok oluşlarını seyrederiz; öylece kalakalırız, ta ki ölebilene kadar. Ben öyleydim.” (Abşalom, Abşalom)
“Her şeyi okuyun, ucuz romanları, klasikleri, iyi ve kötü hepsini okuyun, nasıl yazıldıklarına bakın. Bir marangoz zanaatını gözlem yaparak öğrenir. Okuyun! Okuduklarınızı özümseyeceksinizdir.”
“Anlamıyor musun? diye haykırdı. Anlamıyor musun? Bütün bu toprak, bütün Güney lanetlenmiştir ve bu topraktan türeyen bütün bizler, bu toprağın emzirdikleri, akıyla karasıyla bu lanetin altındayız? Lanetlenmeyi benim insanlarım getirdi bu toprağa, kabul ediyorum: belki bu yüzden ancak onların torunları -ona karşı direnmek değil, savaşmak değil- belki sadece katlanırlar ve dayanırlar lanet kaldırılıncaya kadar. Sonra sizin insanlarınızın sırası gelecek, çünkü biz sıramızı savdık. Ama şimdi değil henüz değil. Anlamıyor musun?” (Ayı)
“Kapitalist düzen içinde yaşadığım süre boyunca paralı kimselerin isteklerinin yaşamamı etkilemesini kabul etmek zorundayım. Ama, Allah canımı alsın ki bir posta puluna iki paralık yatırım yapabilen her başıbozuğun ,ağız kokusunu dinlemem. İşte, efendim, buyrun istifamı.”

Kafka’nın Erdem ve Vicdan anlayışı üzerine..

Vicdan (Ar) “vecede/bulmak” kökünden geliyor.. Bir şeyin içinizde kendine yer ‘bulması’ anlamında..

“Erdem kendi vicdanınıza karşı ne kadar dürüst olabildiğinizle ilgilidir.
Ancak o zaman aynada gerçek kendinizi görebilirsiniz.
Evet, vicdan aynasında gerçek bizi görmek mümkün,
ama ona bakmak bazılarımız için biraz zor… ,,

Franz Kafka

Hayatı sorgulatacak nasihatler.. / Lev Nikolayeviç Tolstoy

Bir tren garında ölen Rus edebiyatının dev ismi Tolstoy’un son fotoğrafı ve Hayatı Sorgulatacak Ders Niteliğinde 17 Sözü:

1. Öyle horozlar vardır ki, öttükleri için güneşin doğduğunu sanırlar.
2. Hayat ne gideni geri getirir, ne de kaybettiğin zamanı geri çevirir. Ya yaşaman gerekenleri zamanında yaşayacaksın, ya da yaşamadım diye ağlamayacaksın.
3. Bozuk para insanın cebini deler, bozuk insan da kalbini. Bu yüzden harcayın ikisini de gitsin.
4. İnsanı bedenen ameliyat etmek için uyutmak, ruhen ameliyat etmek için ise uyandırmak gerekir.
5. Herkes insanlığın kötüye gittiğini kabul eder ama hiç kimse kendisinin kötüye gittiğini kabul etmez. Herkes insanlığı değiştirmeyi düşünür ama hiç kimse önce kendini değiştirmeyi düşünmez.
6. Varlığı bir şey kazandırmayan insanların, yokluğu hiçbir şey kaybettirmez.
7. Ne diye şeytana kızarsın? Bir iyilik yap da, o sana kızsın.
8. Bil ki, yaşadıklarınla değil yaşattıklarınla anılırsın. Ve Unutma; ne yaşattıysan elbet bir gün onu yaşarsın.
9. Bir insanı bulunduğu mevkiyle değil, göz koyduğu mevkiyle ölçmek gerekir.
10. En güçlü iki savaşçı sabır ve zamandır.
11. Bir insan acı duyuyorsa canlıdır. Başkasının acısını duyuyorsa insandır.
12. İnsanın gerçek gücü sıçrayışta değil, sarsılmaz duruştadır.
13. Kendi mutluluğundan başka hedefi olmayan insan kötüdür.
14. İnsanların çoğu onu yapıyor diye yanlış, yanlış olmaktan çıkmaz.
15. Kimse, kimseyi küçümseyecek kadar büyük değildir, bilmelisin. Küçümsediğin her şey için gün gelir, önemsediğin bir bedel ödersin.
16. Birine çamur atmadan önce iyi düşün ve sakın unutma: önce senin ellerin kirlenecek.
17. Başkalarının hayatından ders alın. İnsan, bütün hataları kendisi yapacak kadar uzun yaşamıyor.

Sembolik bir miladın arefesinde..

Sevgili Lev Nikolayeviç,

​Umarım keyfin iyidir dostum. İnsan, hayatının belirli dönemlerinde ciddi geçişler yaşar, bilirsin. Edindiği tüm bilgileri, inandığı değerleri ve tecrübeleri yeni yapay bir milat baz alarak yeni bir güncellemeyle yaşamak ister. Bu isteğinin altında yatan neden genellikle kendini yetersiz hissetmesidir. Ancak buradaki yetersizlik eldeki var olanlar değil, sahip olduğu imkânları doğru bir zamanda ve düzlemde yaşayamamasıdır. Bu yeni yapay milat, kendisi için kendini gerçekleştirme ve kanıtlama güdüsüyle var olur. Kişi, flulaşan hayatını daha net bir hale, daha doğrusu daha iyi bir görüşlülüğe tabi etmek ister. Ara renkleri bilmek yetmez olmuştur hayatta. Tüm renklerin ebeveyni hükmündeki siyah ve beyazın üstündeki tozları silkelemek, onlara tekrar eski canlılığını kazandırmak ister.

​Siyah ve beyaz bizi gerçekte çıkması zor bir çemberin içinde yaşatsa da yine de bir tür koruma işlevi görür. Bu koruma bize riski düşük ama tatsız bir yaşamda “Nasıl mutlu olurum?” sorusuna cevap aratır. Hâlbuki asıl mutluluk çemberin dışıdır. Fakat kişi doğduğu andan itibaren yakın çevresince o çembere alıştırılır. Bireyler zaman içinde bu çemberin içinde olduğunu fark eder ve sıkıntılar yaşamaya başlar. Çünkü her çember bir döngüdür. İnsan döngüler dünyasında zaman zaman bunalır ve çıkmak ister. Fakat bu istek arkasında sağlam bir kararlılık gerektirir. O kararlılığa sahip olmak için o çemberden dışarı çıkmış ve başarılı olmuş insanları arar. Fakat bunu başaran insan sayısı çok az olduğu için o kişilere ulaşması da oldukça zordur.

​Fakat kişi, çemberden çıkmış ve başarılı olmuş o insanı bulursa cesaretlenir. Daha özgür ve özgün bir hayat için tüyolar alır. Çember dışındaki kişinin telkinleri çok değerlidir malûm. Onlarca başarı hikayesi anlatır kendisine dair. Geçtiği zorlukları, pes edecek haldeyken, çökecekken nasıl yeniden doğrulduğunu anlatır. Çember dar, çemberin dışıysa sınırsızdır. Sınırsız bir yaşamı yaşamak için tüm tabuları, etikleri ve normları esnetebilecek bir beyne sahip olması gerekecektir. O esnemeden doğan boşlukları neyle dolduracaktır peki? Ya da tam tersi, doldurmalı mıdır? Çemberin içinde kaldığı süre içinde her türlü bilgiyle dolmuş ve hareket kabiliyeti azalmış beyni, bu yeni sürece ne kadar sürede adapte olabilir?

​Bu süreci yaşayıp başarılı olamama ve çembere geri dönme ihtimali de hiç azımsanmayacak ölçüde yüksekken, bireyin bu yola çıkma cesaretini kazanması da oldukça zordur.

​Şimdi sen diyeceksin ki: “Bunları bana niye anlattın?” Haklısın, bunları sana anlatmamın bir nedeni var. Çünkü bugün, o çemberden çıkma arzumun gayet kabardığı ve çıkarsam istediğim o yapay milada ulaşabilme güdümün tavan yaptığı bir gün. Bugün o milada inanmış bir adam olarak yazdım tüm bu tespitlerimi. Evet… Bugün o yapay ya da sembolik miladın bir gün öncesinden seslendim sana. Umarım başarılı olurum. Sen de bana muvaffakiyetler dile, o yattığın huzurlu mekândan.

​Nur içinde yat, sevgili Lev Nikolayeviç…

Öyle böyle / Anonim

ÖYLE BÖYLE

Seninle ilgisi yok
Benim de kabahatim değil hiç
Var olmayan zamanlar içinde
Hiç olmayacak bir yerlerde
Oldurulamayacak bir denklemde
Öyle başıboş salınırken
Ümitsizlikten mi artık
Can sıkıntısından belki
Içip dağıtmayı özledigimizden ya da
Canımıza tak ettiğinden mi ,
Muhtemel kafamıza esmiş o gün
Aynı anda aşık olasımız tutmuştur
El altında da yok kendi dengi , öyle denk gelmişizdir işte
Kendi kendimize konuştuklarımızı katlayıp kağıttan kelebekler yapmış
Birbirimize kondurmuşuzdur
Kanatları evirip çevirirken , biraz meraktan çokça telaştan
Öyle yaralı ve hoyrattır ya zaten insan
İstemeden kırıp buruşturmuşuzdur.
Bir aylık ömür nasıl olur , olsa olsa böyle olmuştur .

Eleanor’lu şiir / Tevfik Sadi

 

Eleanor gelir dağdan

Dağlara salar namın

Elin oğlu yapar nazı

Eleanor der: sen nazlı yar mısın?

 

Eleanor giyer, allı fistanı simli

Dilinde nağmeli bir acı türkü

Bülbüller kıskansın, dünü günü

Şakısın gönlüme yar Eleanor, can Eleanor

 

Şu gönlüme geçmez sözüm

Kavuşmağa varmaz gücüm

Kanadım kırık uçmaz arzum

Duymaz Eleanor.. bilmez Eleanor

Güçlü olmak istedim.. / Andre Gide

Güçlü olmak istedim ve Tanrı beni güçlendirmek için zorluklar yolladı. Başarı istedim ve Tanrı bana çalışmam için zeka ve kas gücü verdi. Cesaret istedim ve Tanrı bana üstesinden gelmem gereken sorunlar verdi. Sevgi istedim ve Tanrı bana yardımcı olmam için sorunlu insanlar yolladı. İyilik istedim ve Tanrı bana fırsatlar yolladı. İstediğim her şeyi elde edemedim; ama ihtiyaç duyduğum her şeyi elde ettim.

-Andre Gide

Ortadan ikiye bölünmüşken diğer yanıma sesleniyorum..

​Sevgili Lev Nikolayeviç,

​Bugün çok daha iyi anladım ki insan, 40’lı yaşlarda hayatın “ne olmadığını” daha iyi anlıyor. “Ne olmadığını” cümlesini özellikle yazdım bu arada, senin dikkatini çekmiştir mutlaka… İnsanın, hayatın ne olduğunu bildiğini sandığı onca yılın üstüne ne olmadığını anlayan hâli ne zor ve acınacaklı bir durumdur. Bence insan 40’tan sonra türlü yanılgıların batağında debelenme sürecine çok ciddi bir başlangıç yapıyor, sevgili dostum.

​İşte ben de bu süreçte,

  • ​Ne istiyorum?
  • ​Neden istiyorum?
  • ​Nasıl istiyorum?
  • ​Ne zamana kadar istiyorum?

​Gibi soruların tüm ağırlığını beynimde, kemiklerimde, iliklerimde ve dahi hücrelerimde bile hissettiğim bu dönemde, bugüne kadar hiç aramadığım fakat bu süreçte birikmiş tüm çıkış yollarını gayet ısrarcı bir şekilde arıyorum. Huzurla karışık ufak bir mutluluğu, gelenekten gelen türlü ahlaki değerden sıyrılmış ve kalıplaşmış onlarca kuraldan arınmış bir şekilde istiyorum.

​Binlerce beklentiden sıyrılıp sadece huzurla karışık ufak bir mutluluğu elde edebilmek ne kadar zor olabilir ki? sorusunu kendime sorup verebileceğim en kestirme fakat en tatmin edici cevabın peşindeyken, bana yardım edebilecek tek gücün Yüce Allah olduğunu bildiğim hâlde, şu bedbaht hâlimin izahını yapamamaktan çok ciddi utanıyorum.

​Gidişatı kestirebilecek sezilerime her zaman aşırı güvenen ben, şimdi dışarıda huzurla karışık ufak bir mutluluğa erebilmiş herkesin bana verebileceği en küçük nasihatine bile koşulsuz sarılmaya hazırım.

​Yukarıda anlattığım her hezeyanın 40’lı yaşlarda kendini göstermesi ise en sıkıntılısı. Belki 30 yaşlarımda bu bocalamalarla uğraşmak daha kolay olurdu kim bilir? “Yeter!” diyerek ani bir kaçışa yapışıp her şeyi arkada bırakmak…

​Sevgili dostum, sanırım ruhumun suları durdurulamaz bir inançla akıp yoluna çıkan her engeli aşmaya niyetlendi. İhtiyacım olan zaman mı, yoksa zamanın dışında kalmayı başarmak mı, inan hiç bilemiyorum. Tüm değerlerimle yeni bir güne uyanmak için uyumak istiyorum şu an.

​Görünüşe göre geleceğim, daha önce hiç geçmediğim yollara düğümleniyor sevgili dostum Lev Nikolayeviç.

​Yola çıktım ve yürüyorum bak!