
Maviden geçen sarılar..
Bazen istediğiniz kadar mücadele edin, kendinizden onlarca taviz verin; olduramazsınız…
Olmasını gerekli gibi gördüğünüz birçok şeye, her zamankinden daha da uzaklaşmışsınızdır. Beklediğiniz her neyse, sizin istediğiniz gibi olmuyordur.
Belki olması da gerekmiyordur.
Siz, onca şartlanmışlıklarınızla diken üstünde bir mutluluk arıyorsunuzdur. Oysa beklenti içinde olduğunuz insanların beklentilerinde kapladığınız yer, hiç’e yakın bir yerdir. Belki de onların mecburiyetleri arasındaki yeriniz, duygusuz ve tamamen menfi, sıradan ihtiyaçlarını giderdiği bir grubun içindesinizdir de bilmezsiniz.
Hâlâ kör bir gayretle devenin hendekle olan ilişkisini kuvvetlendirme fantezisiyse kuruyorsanız, artık bundan vazgeçme zamanı gelmiş demektir.
Size gerçekten ihtiyacı olan insanlar kimlerdir, hiç düşündünüz mü?
Yani yaralarına merhem olup sizin de kapanmayan yaralarınıza bir şekilde şifalı bir kabuk olabilecek o insanları?
Ama emin olun, bazı kan bağları sebebiyle ya da belli sözleşmelere binayen bir arada durduğunuz, durmak zorunda hissettiğiniz insanlar değildir o yara sarıcılar.
Onlar, aynı sizin gibi zorundalık hissiyatlarıyla içine kapanmış, merhem olabileceği insanları hep çok uzakta bir yerde yaşayan ve ulaşılması çok zor zamanlarda sanırlar.
Hâlbuki tüm etikler, kurallar, normlar ve mecburiyetler çoktan kırılmıştır onlarda da, fark etmezler. Bu insanlar tutundukları birçok erdemi yitirdiği ya da kullanamadığından habersiz, bu olmayan değerlerin her birinin bir heykelini yaptırıp tapınmaya başlamışlardır. Bir çeşit ilahlar edinmişlerdir kendi kendilerini kandırıp. Ulaşamadıkları her şey için bu putlardan birine sarılırlar. Aynı sizin gibidir onlar da.
İşte bu zamanlarda başlar çok derinlerden gelen o ses. Sana şöyle verir telkinini: “Mutlu olmak için gideceğin her yol ve yaptığın her şey günah değil mübahtır.”
Ve içinde bir hesaplaşma başlar. Yıllarca arkasında sapasağlam durduğun tüm etikler temelinden sallanıyordur. Ve bu sarsıntılar ana deprem değil, artçılardır. Ana deprem aslında çok uzun zaman önce, senin bilmem kaçıncı kendini kandırışında olmuş; fakat sen çeşitli hezeyan ve yanlış insanlarla mutlu olma gayretlerinin arasında fark etmemişsindir.
Yanlışlara düşme korkun seni, çoktandır şu an “Her an düşebilirim.” düşüncesi ile yaşadığın uçurumun eşiğine getirmiştir bile.
O uçurumun kenarında artık bir şeyler dank etmeye başlar kafanıza. Tüm korku, umutsuzluk ve yıkılmışlıklarınız sizi kurtaracak meleklere dönüşür işte o an. Hayatta “yapmam” dediğiniz ne varsa, utandığınız ne varsa, günah bildikleriniz de dâhil olmak üzere sizi çağırır.
Bugüne kadar kaçtığınız her şey, sizi bir macera, bir serüven ve sonunda başınıza gelecek her şeye eyvallah çekecek süper kahramana dönüştürür. Kahraman olmak için sonunu düşünmeyenler zümresine hoş gelmişsinizdir.
Bu süper kahramanlığınızın sizi götüreceği yer, aynı sizin gibi bir kahramana dönüşmüşler dünyasıdır. Bu dünya, şu anda içinde yaşadığımız dünyanın içinde, fakat yalnızca kalbinde kahraman apoleti taşıyan yorulmuşların yaşayabildiği bir dünyadır.
Bu paralel dünyada tüm kahramanlar birbirlerini bulur ve yalnız birbirlerinin yaralarını sararlar. Her kahraman bir merhem tüpü gibi, kapağını açacak başka bir tüpü arar. Bu dünyada faydasız ve iyileştirmeyen hiçbir merhem tüpü vücutlu kahraman yoktur.
Bu yeni dünya yalnızca beynin içinde yaşanabilir, her türlü meta, eşya ve klasik menfi çıkarlardan uzak, matrixsel bir hayat sunar kahraman üyelerine. Süper kahraman sıfatıyla yaşanan sanal hayat üyelerini hiçbir zaman bağlamaz. Sürekli burada ikamet etmek zorunda değildir hiçbir üye. Dileyen, istediği zaman buradan önceki dünyasına, o derin uçurumun kıyısına dönüp, o buhranlı ve çok gereksiz beklentilerle kendini yiyip bitirdiği yaşantısına geri dönebilir.
Bu iki dünya arasındaki kapılar hiçbir zaman kapanmaz. Geçişler sürekli açıktır. Fakat gerçek dünya ile beyinsel olarak yaşadığı dünya arasında çok fazla gitgel yapanların içlerindeki savaş da alevlenir. Bir insanın etik, doğru, prensipler, disiplinler ve benzer birçok değeri kaybetmiş olduğu hâlde, mutluluğu yakalamak ümidiyle yine onların hayallerine sarılanlarla; kuralsız, sınırsız, zamansız ve tüm kalıplaşmış doğrulardan uzak bir dünya yaşayanlar arasındaki savaş, elbette ki tüm savaşlardan daha kanlı olur. Bu savaşta her gün belki yüzlerce defa öldürüp kendinizi, yeniden doğurursunuz. Vicdanınız ise bu savaşta taraf tutmaz; elinden tek gelen arabuluculuktur.
Fakat kazanan hangi taraftaysa, vicdanın duracağı yeni yer de orasıdır.
Türkiye’de sanatlı, yüzyıllardır elitler, Avrupa çakması burjuvazi ve güçlü zengin etnik azınlıklar sahiplendi; fakat yalnızca ve sadece belli başlı sanat dallarını: klasik müzik, tiyatro, resim, heykel ve opera gibi… Sonra tekkelerine aldıkları bu sanatları sanki dindar ve muhafazakâr insanlar beceremezmiş ve icra edemezmiş gibi bir algı oluşturdular. Amaçları hem İslam’ı küçümsemek hem de kendi üst sınıflarına özel bir keyif dairesi oluşturup bundan kâr sağlamaktı. Farklı ve üstte olmak için sadece onlara özel dallar olmalıydı bunlar. Nitekim istedikleri de oldu. Ve sonunda bu sanatlar elitizmin elinde sözde Atatürkçülükle özdeşleştirilerek ilaveten “laik”, “demokratik” ve “çağdaş” gibi sıfatlar yine kendi tekellerine alındı. Bu tekelci zümre ise bugün muhafazakâr kesimi ve savunduğu değerleri basite göstermekle meşgul oluyor.
Ama çok şükür ki edebi anlamda son 3 yıldır ciddi atakta İslami entelektüel çevre; özellikle sosyal medya ve dergicilik alanında sol cephenin klasik ve aynı yerde ezbere dolaşan edebi anlayışının çok üstünde. Cins, İzdiham, Telmih bu dergilerin en başında geliyor. Bunlar gelecek açısından bana umut veren işler, kültür adına ne mutlu! Umarım diğer el konulmuş sanatlarda da aktif olur dışlanan İslami kesim. Dindar bir opera sanatçısı, ünlü Müslüman bir ressam ya da heykelde çığır açan dindar bir vatandaş…
Neden olmasın?
Sevgili Lev Nikolayeviç,
Merhaba.
Bence şu hayatta huzurlu ve mutlu olmak için bilgi ve kültür dışında bir şeye daha ihtiyaç var:
AHLÂK’A!
Beni hayatta çok yoran şeylerden biri de bilgi ve kültür yönünden kendini geliştirmiş insanların kurnaz, kalbi sürekli fesatlığa çalışan ve ikiyüzlü olanların amellerine şahit olmaktı. Hele hele yaşları ilerlemiş olanları daha bir sinir bozucuydu…
Böyle insanlar tanıdığımda “Böylesine karakter fakiri olmalarının bir sebebi olmalı mutlaka.” diye düşünüyordum ister istemez. Mutsuz bir çocukluk mu, yoksa çok şımartılmış bir çocuk olmaları mı onları bu hâle getirmişti?
İşin güzel yanlarından biri de böyle insanların doğruluk ve dürüstlük adına her türlü erdemi bilip, hatta çevresindeki insanlara tavsiye ederken tam ters mantıkta doğruyu kendi hayatlarında yaşayamamalarıydı. Kendini, çevresine hep iyi bir vatandaş olarak tanıttığını zanneden bu tipler, aslında az bir yaşanmışlık sonrası ne denli zayıf bir karakter olduklarını hemen ortalığa saçiveriyorlardı fark etmeden. Başkasının dedikodusunu ballandıra ballandıra anlatan bu tipler, iki gün sonra sizin dedikodunuzu başkasına yapmayacağının garantisini veremezdi size hiçbir zaman. Rabbim, menfaat peşinde koşan bu tipleri her daim benden uzak tutsun inşallah.
Sağlıcakla kal…
Tevfik Sadi
“Şair yazar Nurettin Durman berberlik yapıyordu Beylerbeyi’nde. Dedemlerin evi de Küplüce tarafında, Beylerbeyi’ndeydi. Biz hafta sonu babamla gidiyorduk. Dört kardeş girip, tıraş olmamız gerekirse tıraşımızı yapardı Nurettin amca. Babamla da sohbet eder, o dönemdeki mevzuları konuşurlardı. Ben de sessiz sakin, orada masadaki kitap ve dergilerle ilgilenirmişim. Nurettin amca babama, ‘Cahit Bey, maşallah Ahmet çok uslu, efendi. Çok az konuşuyor.’ demiş. Babam da ‘Benim oğlum öyledir. Çok konuşmaz, düşünür.’ demiş.”
Hedda; ikiyüzlülüğe, yalancılığa ve haksızlığa doğrultur babasından kalma tabancasını. Kimseye değmez mermileri, ayaklarının yanından sekip korkutur sadece ve onlara alaycı bir dans ettirir. Hedda boş laf sevmez, eylem bekler. İradesiyle, samimiyetle kararlar verebilen ve onları hayata geçirebilen insanlar ister ama çevresindekiler tutkularına, bir yarış olarak gördükleri bu hayatta maddesel saygınlığa köledir. O yüzden Hedda, onların değer verdiği şeylerle gözlerini boyar, sonra onlar bu büyünün etkisindeyken ateş eder. Böylece dilin yalancı kivirışları biter ve ayakların dansı başlar, en azından bu bir atılım, bir eylemdir. Hedda, gücünü yalnızlığından alır, kimseye tabi değildir ve sözcükleri kendi çıkarları için bükmez. Hedda pek sevilmez çünkü o özgür bir orman kuşudur ve kimsenin kafesine sığmaz.
Fotoğraf: Maggie Smith, Hedda Gabler rolünde, Cambridge Tiyatrosu, 1970.
Az önce Iyeoka’nın “Simply Falling” şarkısını dinledim YouTube’da. Vatandaşın biri sağ olsun, Türkçe altyazılı hâle getirmiş klibi. Şu yaşa geldik, hâlâ bilmiyorum İngilizceyi… Yazık.
Bunu yalnız İngilizce için söylemiyorum, yanlış anlaşılmasın; kendi dilim dışında ikinci herhangi bir dili öğrenememiş olmamdan bahsediyorum. İnsanın ikinci bir dili öğrenmesi, en başta ufkunun gelişmesi, yabancı toplumların kültür yaşamlarını da öğrenmesi demektir bir çeşit. Dil başlı başına bir zenginliktir.
Neyse…
Konumuz da bu değil zaten. Anlatmak istediğim, yabancı dilde olan (İngilizce) birçok slow aşk şarkısının içindeki söz ve anlam zenginliği. Adamlar aşk kavramını o kadar sade ve basit anlatıyor ki hayran olmamak imkânsız. Öyle süslü püslü ifadelere sığınmadan tamamen gönüllerinden geldiği gibi yazıyor ve söylüyorlar. “Aşkım”, “canım”, “bitanem” yok o hikayelerde. Takılıp kalmıyorlar kalıplara. Karşı tarafı öven ve yalvaran kelime ve cümlelere de hiç bulaşmıyorlar.
Bizdeyse durum, birkaç iyi söz yazarının güdümünde ve bu yazarların taklitleri ile iletilmeye çalışılıyor. Toplasan 10 cümleden oluşan, arasına da belki en az 7-8 tekrarlı nakaratı ekleyince al sana aşk şarkısı! Tamam, haydi hareketli şarkılar kaldırır bol nakaratı. Ki ülkemde tempolu şarkılar zaten %80 nakarattan oluşur 🙂 Nakaratı kulağa hoş gelen şarkı tutunur kulaklarda. Ama slow parçalarda 3-4 tekrardan sonra bayar, kabak tadı verir. Tabii sorun şimdi vatandaşa, “Tevfik Sadi böyle düşünüyor.” deyin; verecekleri cevap: “Saçmalamasın!” olur. Çünkü nakarat zehirlenmesine maruz kalmışlardır onlarca yıl.
Nakaratı az söylenen şarkılarda doğru sözcük ve cümlelerle gayet de güzel anlatabilir derdini. Ercan Saatçi’nin “Sayenizde” şarkısı bu bahse örnektir. Şarkı toplasan 2 dakika sürmez, nakaratta da cimri davranmıştır Saatçi. Ama aslında budur doğru olan…
Uzun nakarata örnek, Yıldız’ın “Delikanlım” şarkısıdır. Herhâlde Yıldız, “Kalbim duraksız” cümlesi ile başlayan nakaratı en az bir 7-8 kere yineler. Dinleyici de bıkmaz hiç…
Yine, bir Sibel Can şarkısı vardır: “Ölürüm”. 4 buçuk dakikalık şarkının 3 dakikası “Ölürüm!” ile geçer. :/
Ama buraya bakın bir şimdi. Iyeoka’nın “Simply Falling” şarkısının Türkçe çevirisini paylaşacağım sizlerle:
Iyeoka – Simply Falling
There goes my heart again
All of this time I thought we were pretending
Nothing looks the same when your eyes are open
Now you’re playing these games to keep my heartbeat spinning
You show me love, you show me love
You show me everything my heart is capable of
You reshape me like butterfly origami
You have broken into my heart
This time I feel the blues have departed
Nothing can keep me away from this feeling
I know I am simply falling for you
I’m taking time to envision where your heart is
And justify why you’re gone for the moment
I tumble sometimes, looking for sunshine
And you know this is right when you look into my eyes
You show me love, you show me love
You show me everything my heart is capable of
And now I can’t break away from this fire that we started
There my heart goes again
In your arms I’m falling deeper
And there’s nothing to break me away from this
Sadece Tutuluyorum
İşte gidiyor kalbim yine,
Tüm bu zaman boyunca “-mış gibiyiz” sandım
Gözlerin açıkken aynı değil hiçbir şey
Şimdiyse kalbim atsın diye yapıyorsun bu oyunları
Göster bana aşkı, göster aşkı
Göster bana kalbimin kabil olduğu her şeyi
Şekilden şekle sokuyorsun beni kağıttan bir kelebek gibi
Kalbime zorla girdin
Bu kez hüznün yola çıktığını seziyorum
Hiçbir şey alıkoyamaz beni bu duygudan;
Biliyorum, ben sadece sana tutuluyorum
Kalbinin yerini düşlemek için zamanımı harcıyorum
Bir de gidişine haklı bir neden bulmak için
Tökezliyorum bazen, günışığını arıyorum
Bunu sen de biliyorsun bakınca gözlerimin içine
Göster bana aşkı, göster aşkı
Göster bana kalbimin kabil olduğu her şeyi
Şimdiyse kurtulamam başlattığımız bu ateşten
İşte gidiyor kalbim yine
Kollarında düşüyorum daha derine
Hiçbir şey yok ki beni bundan ayırsın
Kadın o kadar saf ve sıradan anlatıyor ki, sözleri okuduğunuzda sanki bir mektup tadı alıyorsunuz. Bizim arabesk-fantezi miraslı tarzımız (bunun içine Türk sanat müziğini de ekleyin) bu tip sözlerle yazılmış şarkıları kaldırmaya hiç müsait değil. Allah’tan halk müziği ve eski sanat müziği hitlerimiz var da güzel sözlere denk geliyoruz, yoksa iş pop’a, rap’e kalsa film kopar.
Onlarda ortalama 3,5 dakikaya sığdırıyor sözleri, biz de… Onlarda sevgiden bahsediyor, biz de. Gelin görün ki adamlar ortalama 100-120 farklı kelime ile anlatıyor dertlerini, biz ise yarısı kadar… Anca yarısı kadar!
Tabii burada tarzın ve bestenin şeklinin durumu mühim. Bunları yazarken hiç düzgün ve uzun sözlere sahip şarkımız yok diye etmiyorum; elbette ki var. Mesela şimdi aklıma geldi, Candan Erçetin’in “Bahar” şarkısı ve yine “Git” şarkısı çok güzel iki örnek…
Git
Madem ki benli hayat sana kafes kadar dar
Uzaklaş ellerimden uçabildiğin kadar
Hadi git benden sana dilediğince izin
Öyle bir uzaklaş ki karda kalmasın izin
Git iş işten geçmeden git
Çok geç olmadan vakit
Günahıma girmeden
Katilim olmadan git
Günahıma girmeden
Katilim olmadan git
Sanırlar ki sen beni biricik yar saymıştın
Oysaki hep yedekte, hep elde var saymıştın
Hadi git ne bir adres, ne bir hatıra bırak
Zannetme ki pişmanlık mutluluk kadar ırak
Git iş işten geçmeden git
Çok geç olmadan vakit
Günahıma girmeden
Katilim olmadan git
Günahıma girmeden
Katilim olmadan git
Ne vedaya gerek var, ne de mektuba hacet
Git de Allah aşkına bir selama muhtaç et
Güllere de aşk olsun gene sen kokacaksan
Fallara da aşk olsun gene sen çıkacaksan
Git iş işten geçmeden git
Çok geç olmadan vakit
Günahıma girmeden
Katilim olmadan git
Günahıma girmeden
Katilim olmadan git
Kopsun nereden inceyse artık bu bağ bu düğüm
Her gece daha berbat, daha vahim gördüğüm
Korkulu düşlerimi yormaktan kaçıyorum
Sırf sana üzülüyor, sırf sana acıyorum
Git iş işten geçmeden git
Çok geç olmadan vakit
Günahıma girmeden
Katilim olmadan git
Günahıma girmeden
Katilim olmadan git
Git
Bahar
Sen bana müjde misin, umut musun sevgili?
Kim demiş geçti mevsim, ufukta göründü kar?
Bu kaçıncı bahar sakın sorma sevgilim
Benim yorgun gönlümde aşkının telaşı var
Bu kaçıncı bahar sakın sorma sevgili
Benim olgun gönlümde aşkının telaşı var
Bahar geldiğinde mi ben böyle olurum
Yoksa böyle olduğumda mı gelir bahar?
Ayrıca bunun seninle ne ilgisi var?
Tabii ki ben böyle olduğum için bahar
Çünkü sana değdiğinden beri ellerim
Bütün kış dallarında tomurcuklar var
Sen bana vaat misin, lütuf musun sevgili?
Kim ne derse desin al beni sinene sar
Yaşanmış baharları unut gitsin sevgili
Benim gönül ülkemde bir tek senin aşkın var
Yaşanmış baharları unut gitsin sevgili
Benim yorgun gönlümde bir tek senin aşkın var
Bahar geldiğinde mi ben böyle olurum
Yoksa böyle olduğumda mı gelir bahar?
Ayrıca bunun seninle ne ilgisi var?
Tabii ki ben böyle olduğum için bahar
Çünkü sana değdiğinden beri ellerim
Bütün kış dallarında tomurcuklar var
Bahar geldiğinde mi ben böyle olurum
Yoksa böyle olduğumda mı gelir bahar?
Ayrıca bunun seninle ne ilgisi var?
Tabii ki ben böyle olduğum için bahar
Çünkü sana değdiğinden beri ellerim
Bütün kış dallarında tomurcuklar var
Çünkü sana değdiğinden beri ellerim
Bütün kış dallarında tomurcuklar var
Bütün kış dallarında tomurcuklar var
Bütün kış dallarında tomurcuklar var
Sanırım ne demek istediğimi anladınız… Şimdi açın “Simply Falling”i Iyeoka’dan bir dinleyin.
Sevgili Lev Nikolayeviç,
Bu sefer gerçekten çok uzun bir zaman geçti sana yazmayalı. Üzgünüm…
Öncelikle umarım keyifle yatışa devam ediyorsundur. Ben genel manada iyiyim. Şu salgın muhabbeti de bitiyor gibi görünüyor, bakalım, hayırlısı…
Şimdi geleyim bu mektubu yazma sebebime. Mevzu küsmek… Hani şu sevdiklerimizle aramıza belirsiz süreli bir mesafe koyuşumuza verdiğimiz isim olan küsmekten bahsediyorum. Küsme konusunda tarihte ismi ön plana çıkan birkaç düşünürden biri de sensin, biliyorum. Küsmenin kitabını kim yazabilir diye sorsalar, herhâlde ilk akla gelen de sen olurdun. Senin küsüşlerin malûm, tamamen insanlığa! Zaman denilen şeyin içinde kendini kaybetmiş, maksatsız ve sorgulamadan yaşadığını sanan herkese küsmüştün sen.
Ve bu küskünlüğün seni tamamen yalnızlaştırmış ve oldukça da yormuştu. Ama sen bu hâlinde kendine küsmedin hiç. Yaşamı, dünyayı, ahlâkı, sevgiyi ve doğruluğu tüm insanlığın üstünde tutarak büyüttün içinde. İnsanlık boş işlerle vaktini çarçur ederken sen hiç yılmadan anlatmaya devam ettin ölümlü dünyayı ve insanın ne ile yaşaması gerektiğini.
Yoksa günümüz insanlığının yaşadığı aptalca küskünlüklerini senin irdelediğin küsme ile kimse kıyaslayamaz.
Fakat bir de işin kendine küsme ve yabancılaşma boyutu var, hocam. Çağımızın insanı, kendine yabancılaşmanın en büyük şovunu sergiliyor desem yanlış olmaz. Kendine yabancılaşan insan, ilk önce ruhuna küsüyor aslında hiç fark etmeden. Kendi kendine anlamsızca uzaklaşıyor, akabinde de kendi dışında ruhu olan her şeye ve herkese…
İmkânlar, kolaylıklar ve arzularla tıka basa dolu olan insan, gerçekten ne büyük zararda! Fakat yine fark etmiyor… Fark etmiyor.
”Kendine küsme nedir?” diye sorsalar bana, “Aslını inkâr etmektir.” derdim. Öyle ya… İnsan bu dünyaya çok sağlam bir gaye ile gönderilip sonra bomboş, ziyan olmuş bir hayatla dönmüyor mu yurduna?
Ben, meselâ, bu inkârın ne kadar yanlış olduğunu bildiğim hâlde yine çoğu zaman karışıyor ve sapıtıyorum bu yolda. Allah’tan sonra toparlanıyorum. Ya peki gerçekle yüzleşmeye korkanlar? “Sonunu düşünen kahraman olamaz.” sözüne tam biat edercesine hesapsız ve kitapsız yaşayanlar ne zaman uyanır?
Ya da hiçbir kere uyanabilecek midir?
Aslında şimdi şu muhabbeti seninle karşılıklı yapabilseydik kim bilir ne teşhisler, ne çözümlemeler yapardın sazı eline alıp…
Ben kendine küsmeyenler sınıfında yaşamaya çalışıyorum her zaman. En azından niyetim hep halis. Ameller zayıf olsa da niyetim temiz ve bir şekilde ayakta kalmaya çalışıyor.
Umarım her şeyi gören Rabbimiz benim bu niyetimin karşılığını üstüne rahmetini ekleyerek verir. Çünkü sadece “Hakkımı ver.” desem, biliyorum ki yüzümü yerden kaldırıp Allah’ın yüzüne bakmaya cesaret edemem. Rabbim bizi bizle yalnız bırakmasın inşallah.
Benden bu kadar bu mektupla. Rahatın bol olsun, nurun tepende pırıl pırıl parlasın aziz dostum.
Görüşmek üzere…
Bazen hiç olmadık bir şeyler kafanıza takılır. Sokakta birini görürsünüz, tanımıyorsunuzdur ama tanıdık gelir. Belki de gerçekten tanımıyorsunuzdur fakat çok yakın tanıdığınız birini çağrıştırmıştır; siz de “Bulacağım!” diye ölürsünüz. Ya da bir sanatçının muhabbeti geçecektir arkadaşınızla otururken. Adı dilinizin ucundadır ama gelmez bir türlü. Çıldırmanıza ramak kalır da yine de söyleyemezsiniz, ta ki birkaç gün geçer ve bulursunuz; ya araştırıp ya da bir anda…
İşte benim aklıma takıldı bir oyuncu bu akşam. Star TV, çoğu zaman yaptığı gibi John Wick filmini vermişti, birinci bölümünü verir en çoğu da. Neyse, işte o filmde kötü rolde oynayan bir oyuncu vardır: Mikael Nyqvist. İşte onu izlerken bu oyuncunun bizim Türk oyunculardan birine benzediğini fark ettim. Bizim oyuncunun yüzü aklımda fakat ne adını biliyorum ne de oynadığı dizileri. Sen Google’a gir sonra, ara Türk dizileri kötü adam rolleri oyuncuları…
Ara ara yok, ara ara yok arkadaş! Sonra birden aklıma TRT’de eski dönemlerde yayımlanmış bir dizi geldi; Bir Yusuf Masalı‘ydı dizinin adı. Dedim, kesin orada oynayan bir adamdı. Girdim baktım dizi oyuncularına, İsmail Hakkı Ürün çıktı karşıma. Evet, Mikael Nyqvist’e az bir benzerliği vardı ama değildi Mikael’in benzediğini düşündüğüm oyuncu.
Allah’ım, çıldıracağım! “Kim bu? Kim bu?” derken gözümün önüne Diriliş Ertuğrul dizisi geliverdi. Dedim, bir şansımı deneyeyim. Girdim ve başladım bu sefer de Google’da Ertuğrul dizisi kötü rol oyuncularını aramaya. Allah’ım, herkes çıktı, aradığım çıkmıyor; sıyırmak üzereyim artık! Ama “Yılmayacağım be!” diyerek aramaya devam ettim. Son 3 sezonunu çok sıkı takip ettiğim dizide böyle bir oyuncu yoktu, eminim. Bu sefer de yine Google’da Ertuğrul dizisi birinci ve ikinci sezon cast diye aramaya başladım.
Yine yok. Yani liste var fakat fotoğrafları olmadığı için bulamıyorum. Sonra dedim, görsellere bakayım. İşte görsel aramalarına bakarken Korkut Bey rolündeki Hüseyin Özay’ı gördüm. “Aha!” dedim, “Evet, işte aradığım oyuncu bu Korkut Bey’e yakın olan bir adamdı.” Hatırlıyordum. Bu sefer de çok saçma olsa da şöyle bir arama yaptım arama motorunda: “Korkut Bey’in adamı”.
Evet, komik bir arama ifadesiydi ama o an aklıma geldi. Saçma olsa da tüm bulma ihtimallerini denemeliydim. Ve işte o an… Google görsellerde karşımda duruyordu aradığım oyuncu: Dizide Gümüştekin Gazi rolünü canlandıran Mehmet Polat!
Allah’ım, o an nasıl bir mutluluk… Nasıl bir rahatlama… Nasıl bir gurur, anlatamam! Üstümden tonlarca yük kalktı sanki. Elin adamlarını birbirine benzetip sonra da onları eşleştirmek için Google’da 1 saat arama yapmak ne büyük bir zaman kaybıdır oysa! “Sana ne! Kim kime benziyorsa benziyor.” diyeceksiniz ama inanın hiç öyle değil, bunu yaşayan bilir.
Şimdi bu hikayeden sonra bana şunu söyleyin bir zahmet: Birebir benzemiyor mu Polat ve Nyqvist?
Benzemiyor diyen, MHRS’den göz doktorundan randevu alsın bence. Polat, Nyqvist’in Türkiye versiyonu be! (Mehmet Polat bir on yıl sonra daha çok benzer görün.)
Neyse… Bitti çok şükür mevzu.
Bu adam Mehmet Polat




Bu aşağıda ki adamsa meşhur Mikael Nyqvist..




Buradayım:
Yüzyıl oldu.
Önümden geçen yol
tıkandı
çevremdeki bahçeler
daraldı
içimde yaşan insanlar
azaldı:
Yalnızlaştım.
Buradayım:
Yüzyıl önce başladım
beklemeye.
Yavaş geçip gitme zamanı:
Dumanlar
isler, puslar
yağmurlar
sıcaklar, soğuklar
rüzgarlar
kemirdi her yanımı.
Tahtalarım birer birer çürüdü
boyalarım
parça parça döküldü
payandalarım
teker teker çöktü:
Yüzyıl oldu.
Yüzyıl önce:
Pırıl pırıl, yemyeşil
bahçem
bembeyaz, tertemiz
duvarlarım
cıvıl cıvıl, şen
odalarım
buradaydım.
Yaşıyordum –
yaşıyordu insanlarım.
Yüzyıl oldu:
Karanlık küf rengi
çevrem
kararmış, yıkık dökük
duvarlarım
kasvetli, kir-pas içinde
odalarım
buradayım.
Yaşamıyorum –
yaşamıyor insanlarım.
Buradayım.
Yüzyıl oldu.
Bekliyorum.
Yalnızım
burada.
Bekliyorum –
ilk çocuğun attığı
ilk taştan beri
bekliyorum.
Ne zaman gelecekler –
baltalarla, balyozlarla, keserlerle –
Yalnızım
burada
bekliyorum.
Ne zaman
gelecekler?
Lanet olasıca Amerika!
Evet, bu yazıya en uygun giriş cümlesi kesinlikle bu!
Kurulduğu günden bu güne dünya’ya, özellikle de kendine bir millet şuur edinememiş; mazlum ve savunmasız yaşayan halkları bir şekilde ezen, köleleştiren ve sömüren Amerika…
Üstelik bu zulümleri sözde bir özgürlük ve demokrasi söylemiyle gerçekleştiren, çakma bir ruhla kurulmuş yapay devlet olan Amerika…
Ve parası ile gücünün büyüklüğü karşısında onu bu tavırlarından caydırmaya, dizginlemeye cesareti olmayan yüzlerce devletin bir arada yaşadığı bir garip dünya…
Amerikan katliamlarını saymakla bitiremez insanlık son iki yüz yıldır. Kızılderililer bunların başında gelir, sonra Vietnam. Tarihi sırasıyla şöyle yazayım: Küba, Panama, Guatemala, Nikaragua, Meksika, Filipinler, Afganistan, Irak, İran ve Suriye’de yüz binlerce sivili öldürüp dünya tarihinin en büyük vahşet ve katliamlarına imza atmıştır.
Amerika için din, renk, millet, tarihi değerler ve insani erdemler yoktur; amacına ulaşmak için her yol mübahtır. Çünkü kuruluş amacı budur. Amerika bir devlet gibi kurulmuş görünse de sadece zulümden elde edeceği hükümranlığı ister.
Amerika diye bir devlet yoktur aslında; işgallerle üstüne oturduğu topraklar vardır. Böyle yapay bir devletin sonsuza kadar yaşayacağını ve ayakta kalacağını öngöremiyorum ben.
Amerika, yüzsüz bir sistematiktir. Bu sistematiklik onun yüzüne tükürdüğünüzde bile bozulmaz ve fire vermez. Öyle ki “Yarabbi şükür!” cümlesini otomatik olarak seslendirir.
Amerika’nın sistematiğinde derisinin rengi koyu olanlara da yer yoktur. Daha şurada 60-70 sene önce siyahları köle gözüyle gören Amerika, bugün her ne kadar zenci ve siyahi ırka dokunmuyor gibi görünse de (sanatçı, sporcu, müzisyen vb.) aslında içten içe ifrit olur. Ve kapitalist sistemini yükselten ünlü siyahi isimlerin yolunu açar ve pazarlar. Çünkü bu isimlerin takipçilerini de kontrol edip onlara da mal satmak ister. Meşhurlaştırdığı isimlere bulaşmazken siyahi alt ekonomik sınıftaki vatandaşlardan öfkesini alır; aynı polis şiddetine uğrayıp ensesine diziyle çöken bir zebaninin kurbanı olan George Floyd gibi…
Amerika’nın gerçek yüzü en çok da emniyet birimlerinde kendini deşifre eder: FBI, CIA ve polis teşkilatında… Irkçı ve faşist kafalardan seçilen tipler alınır teşkilata. Vicdan sahibi, dindar ve ahlaklı bir Amerikalı kolay kolay yer bulamaz kendine bu kurumlarda.
Düşünsenize ya! Sırf deri renginiz siyah diye, ya da gözleriniz çekik diye, ya da kızıl saçlısınız diye aşağılanıyorsunuz! Hem de bu yüzyılda ve hem de elinizden hiçbir şey gelmiyor. Vallahi ben dünyada en sabırlı iki milletin olduğuna inanıyorum: Biri Türkler, diğeri de Afrikalılar ve dünyadaki tüm siyahiler. Çünkü bu iki toplumla uğraşmayı hiç bırakmadı Avrupa!
46 yaşında bir suçsuz Amerikan vatandaşı George Floyd… Şerefsiz ve vicdansız bir Amerikan faşistinin dizinin altında son nefesini veriyor, “Nefes alamıyorum!” diyerek ve inleyerek gücü yettiğince. Bilmem bilir misiniz, tarihte yine çok acı bir Amerikan zulmü hikayesi vardır: “Yaralı Diz Katliamı” olarak geçer tarihe. “Wounded Knee Katliamı”, Lakota Siyuları ile Birleşik Devletler arasındaki son büyük çatışmadır. Güney Dakota’da Pine Ridge Kızılderili Rezervasyonunda, Wounded Knee Deresi yakınlarında 29 Aralık 1890’daki olaylarda 62’si kadın ve çocuk en az 153 Kızılderili öldürülür.
Katliamı yaşayanlardan biri olan Gelincik Louise, katliamı şu sözleriyle anlatır:
”Kaçmaya çalıştık. Ama yaban sığırı gibi bir bir vurdular bizi. Beyazların içinde de iyi insanlar bulunduğunu biliyorum ama kadınları ve çocukları da vurduklarına bakılırsa askerler çok kötü insanlar olmalı. Kızılderili askerler beyaz çocuklara asla böyle yapmazlardı.”
Katliamı yaşayan şaman Kara Geyik, katliamı şu sözleriyle özetler:
”O zaman kaç kişinin öldüğünü anlayamamıştım. Şimdi kocamışlığımın şu yüksek tepesinden gerilere baktığımda, yerde birbirleri üzerinde yığılı duran boğazlanmış kadınları ve çocukları hâlâ o genç gözlerimle görebiliyorum. Ve orada, o çamurun içinde bir şeyin daha öldüğünü ve o kar fırtınasına gömüldüğünü görebiliyorum. Evet, bir halkın düşü öldü orada…”
Yazının sonunda Rabbimin bu azılı yapay katliam devletini helak etmesini diliyorum (tabii halkını değil, devlet sistemini yürütenleri). Dünya, Amerika ve türevleri dizginlenmeden refaha ve barışa kavuşamaz. Bu arada Floyd’un ailesine de sabırlar versin Allah, acılarını hafifletsin. Allah dünyada zulüm gören ne kadar halk ve topluluk varsa kurtarsın ve bizi de kurtarma operasyonlarına vesile kılsın inşallah.
Amin…

Gamzedeyim Deva Bulmam” şarkısını hepiniz bilirsiniz. 1980 yılında Barış Manço tarafından Kurtalan Ekspres ile birlikte 20. sanat yılı için yayınladığı albümünde yer verilmiş bir şarkıdır. Müzeyyen Senar, Ahmet Özhan, Cansu Koç, Melahat Gülses, Kubat gibi birçok sanatçı tarafından seslendirilmiş, hepsi de çok güzel okumuştur. Zaten şarkının bestekârı Tatyos Efendi öyle güzel, öyle bir beste ve sözle yapmıştır ki bu eseri; sesi az buçuk güzel olan herkes okuyabilir bu şarkıyı. İşte bu harika eseri iyi, hatta bence mükemmel okuyan birinden bahsedeyim şimdi size.
Adı Gaye Su Akyol…
Antropoloji okuduktan sonra “Ben bu işi yapmayacağım.” deyip müzik yapmaya başlayan o harika yorumcudan bahsedeyim. Minnakken paso Türk sanat müziği ve halk müziği dinleyen Akyol, ergen dönemde rock müzikle tanışınca bir müddet bu tarza ilgi duymuş, fakat Türk müziklerinden de vazgeçememiş. Sonra bakmış ki ikisinden de vazgeçemiyor, demiş ki: “Ben bu iki tarzı niye birleştirip okumuyorum?” Hâl böyle olunca ortaya enteresan ama çok keyifli bir şey çıkmış. Türkçe formdaki eserleri rock müzik enstrümanları ile çalma fikri ise muazzam olmuş. Zaten Akyol’un sesi de sanat müziği dokusuna sahip olunca bu tarzın tutması çok zaman almamış. Akyol, benim yeni albüm ve sanatçı arayışlarımda bulduğum bir isim. İlk albümünü 2014’te yapmış Akyol (Hologram İmparatorluğu). Pek tutmamış o dönem, fakat sonradan zamanla kıymeti bilinmiş. İşte Gaye’nin repertuvarına girmiş eserlerden biri olan “Gamzedeyim Deva Bulmam” çok sıkı okunmuş bu albümde. Bana “Helal olsun!” dedirtti valla.
Bakın, videonun linkini paylaşıyorum aşağıda. Yorumdan sonra klip de koca bir alkışı hak ediyor kesinlikle. 1970’lerin kliplerini ve renksizliğini taşıyan bu klip müthiş. Pelerinler, çeşitli hologramlar bana Barış Manço’yu ve Erkin Koray’ı hatırlattı doğrudan. E, tabii sadece bu şarkı değil Gaye’nin harika yorumladığı… Yine eski dönem hitleri ve kendi yazdığı şarkılara da bir kulak kabartın derim, çünkü İstikrarlı Hayal Hakikattir albümünü edinmeye kalkışabilirsiniz doğrudan.
