Bugün internette önüme düşen bir görüntü karşısında cidden içim acıdı, üzüntüden ne diyeceğimi bilemedim. Bursa’da bir alışveriş merkezinde, kamp sandalyeleri 100 liraya düşmüş. Tabii buna indirim denirse… İnsanlar adeta aç kalmış gibi, bir yudum su için ölüm kalım savaşına girer gibi kontrolden çıkmışlar. Oradaki arbedeyi, o izdihamı izlerken insanın insanlığından utanası geliyor.
Duruş, karakter, erdem… Hani insanda olması gereken en temel, en güzel hasletler nerede kaldı?
Şu sahip olma güdünüzün sizi düşürdüğü acziyete bir bakın. Diyelim ki o sandalyeyi o meydan savaşından galip çıkıp 100 liraya aldınız; elinize ne geçecek? O anlık hırsın tatmini bittikten sonra, o eşyanın getirdiği mutluluk kaç gün sürecek Allah aşkına?
Ne yazık ki bugün insanlar, eşyanın getirdiği geçici mutluluğa bel bağlamış durumda. Ruhunu, onurunu ve huzurunu üç kuruşluk indirimli eşyalara kurban eden herkese sadece üzülüyor, Allah’tan hidayet ve erdem diliyorum. Çünkü farkında değiliz ama asıl kaybettiğimiz şey o sandalye değil, insanlığımız.
Aslında derinlemesine düşündüğümüzde, bu çölleşmiş ruhların tek bir şeye ihtiyacı var: Bu dünyanın son olmadığını öğretmek ve bunu kalben idrak ettirmek. İnsana bu dünyanın fani olduğunu, hırsın insanı ne kadar küçülttüğünü ve asıl zenginliğin erdem olduğunu hatırlatmadığımız sürece bu manzaraları daha çok izleriz.
Eşyanın kölesi değil, hakikatin yolcusu olabildiğimiz günler dileğiyle…







