Özel insanlar, geçmişle gelecek arasında bir zamanda yaşarlar

Sevgili Lev Nikolayeviç

Öncelikle Selamün aleyküm..

Umarım rahatın iyidir. Bende çok şükür ki iyiyim. Hayatın lüzumlu ve de lüzumsuz tüm telaşlarıyla verilen vakti en iyi şekilde kullanmaya çalışıyorum. Önemsediklerimin neden bu kadar kıymetli olduğunu her gün biraz daha iyi idrak ederek, mutlu olmaya çalışıyorum. İçimde rutin hale gelen etik- nefis savaşınada artık eskisi kadar kafa yormuyorum açıkçası. Bu haliyle de bu savaşı tatlı bir rekabete döndürmeye çalışıyorum sanırım.

Bilirsin tesadüf denilen şeyin olmadığına her zaman inanan bir adamdım ben. Yaşanan her olayın ve her insanın hayatlarımıza giriş ve çıkışlarının sebebini, ancak belli bir zamanı geçmişte bıraktığımızda  anlayabildiğimizi ise sen benden iyi bilirsin.

Bazen bir yaraya ilaç, bazen ibret, bazen de yalnızca derin temiz bir nefes almamızı sağlayan özel insanlar, hayatlarımızın belli dönemlerine damga vurdukları da yadsınamaz bir gerçek..

O insanları ve yaşanmışlıkları “özel” olarak tanımlamamızın sebebi, yalnızca bizim içimizde kıymetli bulduklarımıza dokunmalarından başka bir şey değil elbet.

Ve yine bu insanlar, zaman içinde bizde ki misyonlarını doldurup bizle kesişen yollarını ayırabiliyorlar. Ya da belki bizler onları edinecekleri yeni misyonlara uğurluyoruz. Fakat bu ayrılan yollar onları hayatlarımızdan sildiğimiz anlamına gelmiyor. Çünkü beynimiz ve ruhumuz hissettiği hiç bir duyguyu unutmaya muktedir değil. İşte bu sebeple ki dost dediğimiz ya da ruh eşi dediğimiz insanlar içimizde yaşamaya devam ediyor. Kıymetleri ve özel kimlikleri değerinden hiçbir şey kaybetmiyor.

Bu insanlar tüm zamanların yani geçmiş ve geleceğin tam ortasında kendilerine ait bir zaman diliminde yaşamaya devam ediyorlar. Hepsi de iyi ki vardılar ve iyiki de var olacaklar..

Hayatlarımıza giren tüm özel insanlara,ve hayatlarımıza girdikleri güne selam olsun diyerek bitireyim mektubumu..

Kendine iyi bak sevgili Lev Nikolayeviç..

Kendimize yeni bir tür rakip yaratma çabası mı bu?

Yapay zeka rejimine geçişin başlangıcı bence bu yüzyıl…

İnsanlık, tarihinde görülmemiş bir teslimiyet, biat ve sonunu kestiremediği bir düzene bırakıyor kendini.

​Neden peki?

​Bir konfor arayışının sonucu mu bu?

Yoksa insan, kendine yeni bir tür rakip mi arıyor?

Bu rakip bir dost mu, yoksa düşman mı düşünmeden, her gün eliyle besliyor insan bu muamma zekayı. Maddi manevi zenginleştirdiği bu yeni idraka, vicdan, sevgi, merhamet, kin ve acı gibi insani melekeleri bile öğretmeye çalışıyor üstelik.

​Elektronik devrelere, akülere ve mikroçiplere bir şahsiyet, bir hüviyet kazandırma projesi bu belki de…

​Bildiği, becerdiği ve gayretiyle gerçekleştirdiği her eylemi sanal bir zekaya öğretme denemesi de olabilir.

Yoksa yapay zekayı, yeni bir köleleştirme anlayışının sonucunda, kendini her şeyin kontrolünü sağlayacak bir ilah olmaya mı hazırlıyor insan?

Minimum zahmetle ve emekle sürekli bir konfora sahip olmak fikrini, yeni dünya düzeni olarak tarif edilen dönemde, yeni bir tüketim ve ticaret aracı olarak tüm toplumlara pazarlayan bir ticari plan diyebilir miyiz buna?

​Rahatı için yaşayan, neredeyse zahmet kelimesini hiç hatırlamayacak insanlar yaratılırsa, insanlık bundan sonraki yüzyıllarda “insan olma” ihtiyacını ne kadar giderebilir?

​Robotlaşan insanların, insanlaşan yapay zekalı robotlar tarafından yönetilip yönetilmediğini ortaya koyacak birim ya da kurum kim olacak peki? Yönettiğimiz bu zeka, bizim ona olan ihtiyacımızın, onun bize ihtiyacından daha fazla olduğunu anlarsa, o zaman bu kullanma ihtimaline yüzde kaç veririz?

Ne yalan söyleyeyim, ürkütücü bir durum bu!

Tanrılık rolüne bilim ve teknolojiyi kullanarak soyunan insanlık, bir gün kontrol etmeyi planladığı bu icadın esiri olursa, o zaman savaşmayı da göze alıp savaşabilecek mi?

İşte asıl cevaplanması gereken soru bu…

Graham Bell bu Alo’yu nereden uydurdu. Yoksa uyduran o değil mi?

​Bugün aklıma telefonda kullandığımız “Alo” sözcüğünün nereden çıktığı takıldı. Öyle ya, telefonu açtığınızda ilk sözünüz “alo” değil midir her zaman?

​Hemen Google amcaya sordum. O da bana Vikipedi’yi açtı. Vikipedi’deki bilgi şuydu:

​Telefonda hemen hemen her gün kim bilir kaç kez kullandığımız “alo” sözcüğü, gerçekte bir sevgilinin kısaltılmış adıdır. Sevgilinin tam adı Allessandra Lolita Oswaldo’dur. Bu sevimli genç kız, telefonu icat eden A. Graham Bell’in sevgilisiydi.

​Atölyesinde telefon çalınca arayanın Allessandra Lolita Oswaldo’dan başkası olamayacağını bildiğinden Graham Bell, telefonu açar açmaz “Allessandra Lolita Oswaldo” diyordu. Bell, zamanla sevgilisine adını kısaltarak hitap etmeye başladı. Bu kısa ad “alo” idi.

 

​İlk başta mantıklı geldi. Fakat sonradan “Lan, böyle kısaltma mı olur?” diye geçirdim içimden. Bu durumda bu bilginin sağlamasını yaptım. İlk adres tabii ki Teyit.org oldu. Ve tahminim doğru çıktı. Vikipedi’deki bilgi, yalnız biz Türklerde efsaneleşmiş ve dünyanın hiç duymadığı bir hikayeye dayanıyor. Bu bilgiyi ortaya atan isimler ise Sunay Akın ve Yalvaç Ural…

​Teyit.org araştırmasına göre bu iki isim de bilgiyi sağlam bir kaynaktan almamışlar. Romantik milletiz vesselam; hikaye güzel oluverince sahiplenivermişiz. 🙂

​Yani, “Alo sözcüğü Graham Bell’in sevgilisi Allessandra Lolita Oswaldo’nun isminin ilk harflerinden ortaya çıkmıştır” önermesi tamamen hayal ürünü.

​Aynı iddiaya benzer yabancı iddialar daha farklı. İngilizce içerikli internet sitelerinde Bell’in sevgilisinin/eşinin isminin Margaret Hello olduğu ve telefonu cevaplarken kullanılan sözcüğün buradan türediği şeklinde iddialar yer alıyor.

​Bunların yanı sıra “alo”, Bell’in ana dili olan İngilizcede kullanılan bir sözcük değil. Sözcüğün Türkçede kullanılan biçimi ise Fransızların “hello”nun bir çeşitlemesi olarak kullandıkları “allo”dan başkası değil. Yalansavar’ın konuyla ilgili analizinde de belirtildiği üzere, bu sözcük dilimize 1909’da Posta Nezareti’nin telefonun dahliyle Posta, Telefon ve Telgraf Nezareti’ne dönüşmesi ve bir selamlama sözcüğü ihtiyacıyla girdi.

​Son olarak, ayrıca Graham Bell’in eşinin adı Mabel Gardiner Hubbard’dır.

​Ezcümle, Vikipedi denilen sözlüğe bence en fazla %50 inanın. Kalan %50’lik dilimi de biraz araştırıp sağlamasını yapıp inanın. 🙂

​Teyit.org bu konuda güvenirlik değeri oldukça yüksek bir site, bilginize…

Charlize Theron yarı Adıyamanlı sayılır..

Bunca can sıkıcı ve üzücü haberin arasında, arada magazinel haberler iyi geliyor bana. Pandemisi, yangınları, selleri, kazaları ve ne yazık ki şehitlerimizi konuştuğumuz bu ay, Charlize Theron’un baklava muhabbeti beni az da olsa gülümsetti.

​Son filmindeki bir sahnede “baklava gurmesi” olarak hareket eden ve kendisine sunulan baklavanın nerede yapıldığına ilişkin tahminde bulunan Charlize Theron, baklava diyerek, elindeki baklavayı da koklayarak bir kerede mideye indirince normal olarak gündemin renkli mevzusunu oluşturdu. Tüm dikkatleri üstüne çeken Theron’u Gaziantep’e davet etmek de bize farz oldu tabiri caizse…

​Gaziantep Belediye Başkanı Fatma Şahin, “Öyle bir tane yemekle tadını alamazsın” diyerek Türkiye’ye davet etti Charlize’yi. Ülke tanıtımı çok önemli bir mevzu sonuçta. Theron’a şimdi “Gel şu baklavayı bir tanıt” desen, en az bir iki milyon isteyeceği garanti 🙂 Fakat senaristler sağ olsun, başta Gaziantep’in ardından da güzel yurdumun reklamını bedavaya yapıverdiler. E, tabii bu durum bence dizinin tanıtımını da sağladı. Eminim Charlize’yi izlemek isteyenler (özellikle Antepliler) akın akın Netflix’e üye olmuşlardır bile 🙂

​Neyse, mevzu böyle tatlı tatlı giderken Theron bugün bir açıklama yapmış. Baklavayı ve lokumu Türkiye’ye gencecikken geldiği zamanlarda bol bol yediğini anlatmış. Tercihinin de cevizli olduğunu açıklamış (valla doğru seçim). Bu açıklama da bizim Adıyamanlılarla Gaziantepliler arasında zaten var olan bir polemiği yeniden ateşlemiş.

​Malumunuz, Antepliler fıstıklıyı, Adıyamanlılar da cevizliyi savunur yıllar yılı. Bu durumda Theron da yarı Adıyamanlı olmuş; yani damak zevki Adıyaman tarafına çekmiş diyebiliriz 😉

​Şimdi top Adıyaman belediye başkanında. Ben başkanın yerinde olsam başta Theron olmak üzere tüm dizi ekibine 5 kilo çiğköfte gönderirdim, tabii orta acılısından 🙂

​Bakarsınız beğenir de Adıyaman’a çiğköfte yemeye gelir, ne dersiniz? Neden olmasın… 🙂

 

Senin E-hastalığın hangisi?

Teknolojinin gelişmesi, iletişim ve haberleşme araçlarının yaygınlaşması ve sosyal medyanın bilinçsizce kullanılması bilim adamlarının dikkatini çeken önemli konulardan biri. Artık hastalık deyince bedensel rahatsızlıklar kadar psikolojik tabanlı rahatsızlıklara da bilimsel bir tanımlama koyuluyor. Bireylerde “e-hastalık” olarak nitelendirilen bu yeni alışkanlıklara hastalık demek ne kadar doğru olur bilmiyorum fakat artık süreç böyle işliyor. İnternette en çok yaptığımız her alışkanlığa bir isim vermiş elin psikiyatrları. Ben aşağıda bu hastalık isimlerinin birkaçını yazdım. Çoğunuz mutlaka “Bunlardan biri bende var.” diyeceksiniz. Bakın bakalım…

​NOMOFOBİ

​Cep telefonu yoluyla iletişim bağlantısının kesilmesi olarak açıklanabilir. Kişi telefondan uzaklaştığında haber alamamaktan korkar ve panikler.

​İNTERNET SİNİRİ

​Cihazlardaki performans düşüklüğü ya da geçici sorunların önemli bir stres kaynağı ve istenmeyen olayların tetikleyicisi olduğu ifade ediliyor.

​FOMO

​Gelişmeleri takip edememe kaygısı, gelişmeleri kaçırma korkusu olarak bilinir. Kişi gelişmeleri takip edemediğinde kendisini gergin ve kaygılı hissedebilir.

​GOOGLE TAKİBİ

​Bir kişinin başkalarını sürekli olarak arama motorları aracılığıyla araştırması ve insanların neler yaptığını internetten sürekli incelemesi.

​EGO SÖRFÜ

​Kişinin sürekli ismini internette aratıp kendisiyle ilgili gelişmeleri takip etmesidir. Bu insanlar ego sörfü denen hastalığa kapılmışlardır. Ego sörfü, online narsizm olarak da geçmektedir.

​PHOTOLURKING

​Bir sosyal ağ platformunda insanların fotoğraflarına saatlerce bakarak zaman geçirmek ve bunu sürekli yapıyor olmak.

​SİBERHONDRİK

​Hastalık durumlarında doktor muayenesi yerine internette tedavi yöntemlerini araştırma ve uygulama hastalığı.

​CHEESEPODDING

​Bir kişinin internet başında geçirdiği süre boyunca internetten MP3 indirme hastalığıdır.

Dünyanın Haberini, Yeşiltepe’den öğrenmek..

​Bu aralar TV’ye olan ilgim tekrar arttı sanırım. İnternet ve kitap okuma alışkanlığımda ise ciddi bir düşüş var. TV izleme alışkanlığımın artış sebebi ise gündeme konu olacak hem yerel hem de ulusal anlamdaki olayların sayısındaki artış. Dolayısıyla TV izlerken tercih ettiğim kanallar ise %80 haber kanalları. Kalan bölümde ise TRT Belgesel ve TRT 2 izliyorum.

​NTV ise her daim favorim. Bana göre gerçek ve en profesyonel gazetecilik NTV’yi farklı ve önde kılıyor. Geçmişte de NTV’yi övdüğüm bir yazım vardır, takip edenler bilir. Haber disiplininden hiç kopmayan, davet edilen konuklarla mesafeyi düzgünce koruyan, haber sunumu dışında farklı sosyal ve kültürel anlamda konulara dokunan NTV, hiç sıkılmadan oturulup izlenebilecek bir kanal.

​Haberci ve spiker kadrosu özenle seçilen kanalda, aynı zamanda gazetecilik ve habercilik konusunda akademik kariyeri tam puan alan kilit isimler de bulunuyor.

​Mesela onlardan biri de NTV Dış Haberler Koordinatörü Ahmet Yeşiltepe.

​Dünyanın Haberi programını sunan tecrübeli gazeteci, bence özenle ve titizlikle seçtiği dünya haberlerini 5 dakikalık bir süre içinde seyirciye keyifle aktarıyor. Ben, özellikle TV’de dikkatimi çeken ve iyi işler çıkardığını düşündüğüm isimleri Google’da şöyle bir araştırırım. Yeşiltepe ismini de araştırmaya değer buldum. Araştırma sonuçları beni hiç şaşırmadı diyebilirim. Yeşiltepe, gazetecilikte dopdolu bir kariyere sahip.

​Yeşiltepe, Anadolu Üniversitesi İletişim Fakültesi Sinema-TV Bölümü mezunu. Televizyon yayıncılığı alanında lisans, medya pazarlaması alanında yüksek lisans derecesi de var.

​Gazeteciliğe 1992 yılında TRT’de başlamıştır. Bosna Savaşı vb. uluslararası olaylarda televizyon muhabiri olarak görev yapmış, yüksek lisans amacıyla gittiği ABD’de 8 yıl süreyle TRT ve NTV’nin temsilciliğini yürütmüştür.

​Sonra Doğuş Yayın Grubu Radyoları’nın (DYG) Genel Yayın Koordinatörlüğü, ntvmsnbc’nin Genel Yayın Yönetmenliği gibi görevlerde bulunmuş.

​Zaman Yolcusu, Türklerin İzinde, Müze Ziyaretçisi, Dünyanın En Büyük Müzesi Türkiye, Kurtuluş Savaşı Günlükleri ve daha birçok belgeseli hazırlayıp sunmuş. NTV’de ana haber bülteni, Yakın Plan, Ters Açı, Dünya Saati ve Dünyanın Haberi isimli programların hazırlanıp sunulmasında katkı sağlamış. NTV Radyo’da uzun yıllar Babil Kulesi isimli bir belgesel program hazırlayıp sunmuş. Yeşiltepe aynı zamanda Türkiye Gazeteciler Cemiyeti (Sedat Simavi Ödülleri), ÇGD, TYB, Birleşmiş Milletler Gazeteciler Derneği (UNCA) gibi örgütler tarafından verilmiş başarı ve onur ödüllerine sahip.

​Son olarak Yeşiltepe, İsmail Gaspıralı Ödülü ve TASAM Kızıl Elma Ödülleri’ne de sahip.

​Nasıl dolu bir kariyer, değil mi? İşte NTV’nin sürekli birinci olma sebebi bu. Üreten, kendini sürekli yenileyen, haberi her zaman olduğu gibi vermeyi başaran bir yayıncılık anlayışı ile en doğru ekiple çalışması. NTV yalnızca TV’de değil, haber radyoculuğunda da bir numara bence. Ki program çeşitliliğine bakınca TV’den daha zengin olduğunu söylemek bile mümkün.

 

William Faulkner’den edebiyat ve yaşam üzerine alıntılar..

“Şunu anladım ki yaşamanın her türlüsüyle, yazmanın her türlüsü arasında kapatılmaz bir uçurum uzanır… Yaşayabilenler yaşar, yaşayamamanın acısını çekenler de bu acıyı yazarlar…”

“Kelimelerin bir şeye yaramadığını anladığım zamandı; kelimelerin söylemek istediklerine bile uymadıklarını.”(Döşeğimde Ölürken)
“Öldükten sonra dirilirsem,” demişti Faulkner bir kere. “Dünyaya bir tembel çaylak olarak gelmek isterim. Kimse nefret etmez ondan, kimse kıskanmaz; ne bir isteyeni vardır, ne arayıp soranı; hiçbir vakit tedirgin edilmez, tehlikeye düşmez. Canının istediğini yer, yaşar.” Faulkner için yalnızlık, insan hayatının haysiyetiydi. Birçok değerlerini yitirmiş olan insanlar çağdaş dünyada tek başına, mert ve gururlu yaşamanın bilincini bile elden kaçırmışlar diye düşünüyordu. Hiç değilse, kendisi bakir bir ormanın karanlık, tüyler ürpertici ama her zaman vakarlı yalnızlığını yaşamağa çalıştı.
 “Şiirin söylemek istediklerime uygun olmadığının farkına vardığımda mecramı değiştirdim. Yirmi bir yaşındayken şiirlerimin çok iyi olduğunu düşünürdüm. Yirmi iki yaşında fikrim değişmeye başladı. Yirmi üç yaşındaysa şiir yazmayı bıraktım. Ama yazılarımda şiirsel nitelikleri kullanıyorum. Neticede düzyazı da şiir.”
“Yazmanın ateşli ânı içinde fazladan birkaç sözcük kullanmış olabiliyorsunuz. Eğer üzerinde tekrardan çalışırsanız ve bu sözcükler size hâlâ doğru geliyorsa bırakın yerlerinde kalsınlar.”
“Ben ağlamıyordum, ama tutamıyordum kendimi de. Ben ağlamıyordum, ama yer durmuyordu ve ben ağlıyordum sonra.” (Ses ve Öfke)
“Ama bilemiyorum ne deliliktir, ne değildir; kim karar verebilir kesinlikle. Çünkü galiba her adamın içinde deliden de, akıllıdan da ötede bir başka adam var ve o adamın delice ve akıllıca işlerine aynı tiksinme ve aynı şaşkınlıkla bakıyor içerden.”(Döşeğimde Ölürken)
“Çünkü şimdiye kadar hiçbir savaş kazanılmamıştır. Dahası, savaşılmamıştır bile. Savaş alanında insanların delilikleri ve umutsuzlukları dışında bir şey yoktur; burada zafer felsefecilerin ve budalaların hayalidir.”
“Garip şey, derdin ne olursa olsun erkekler sana dişlerini muayene ettir der, kadınlar da evlen der. Hayatında hiçbir şeyi başaramamış bir adam kalkar sana işini nasıl yöneteceğini anlatır. Bir çift çorabı olmayan üniversite profesörlerinin on yılda nasıl milyoner olunacağını ve ömründe bir koca bulamamış bir kadının aileye nasıl bakılacağını anlatmasına benzer bu.” (Ses ve Öfke)
“Bir insan bana kalırsa her şeyden önce insandır, nerede ve ne olursa olsun.”
“…Ama bilemiyorum ne deliliktir ne değildir; kim karar verebilir kesinlikle. Çünkü galiba her adamın içinde deliden de, akıllıdan da öte bir başka adam var ve o adamın delice ve akıllıca işlerine aynı tiksinme ve şaşkınlıkla bakıyor içerden…”
“Eğer ben var olmasaydım, beni bir başkası yazardı; ya da Hemingway’i veya Dostoyevski’yi… Shakespeare’in oyunlarının yazarlığı statüsüne üç farklı kişinin aday gösterilmesi, bunun kanıtı. Ancak esaslı önemli olan Hamlet ve Bir Yaz Gecesi Hikâyesi gibi yapıtlardır. Önemli olan onları kimin yazdığı değil, birinin yazmış olmasıdır. Burada yazarın bir önemi yok. Yalnızca yarattığı şey önemli çünkü aslında söylenecek yeni bir şey de yok. Shakespeare, Balzac, Homer hep aynı şeyler hakkında yazdılar ve eğer 1000 ya da 2000 yıl daha fazla yaşasalardı, yayımcılar onlardan başka kimseye ihtiyaç duymayacaklardı.”
“Yazar eğer birinci sınıf değilse kendisini zamanım yok, ekonomik özgürlüğüm yok diye kandırıyordur. İyi sanat hırsızlar, içki kaçakçıları ya da at hırsızları arasından da çıkabilir.”
“Önümüzde yoğun, karanlık akıntı koşuyor. Sonsuzlaşan ve sayısızlaşan bir mırıltıyla bir şeyler anlatıyor bize; sarı yüzeyi, kocaman ve canlı bir şey tam altından bir kıpırtılık uyuşuk bir atiklikle davranıp sonra hafifçe uyuklamaya dalıyormuşçasına yüzey boyunca bir an için sessiz, süreksiz ve derin bir anlamlılıkla akarak solgunlaşan, anaforlar halinde gamzeleniyor.”(Döşeğimde Ölürken)
“Vakti olmadığını söyleyen biri yalan söylüyor demektir. Bu konuda fikre güvenmek gerekir. Hiç beklemeyin. Aklınıza bir fikir geldiğinde hemen yazın. Daha fazla vaktinizin olacağı ânı bekleyip o ruhu yeniden yakalayıp, yazınızı bezemek için daha sonrasını beklemeyin. Hiçbir zaman o ruhu ilk izlenimin canlılığı içinde yeniden yaratamazsınız.”
“Tıpkı damağın kabul ettiği, ama sindirimin başa çıkamadığı bir şeyi midenin reddetmesi gibi, başımıza gelen bazı olayları da zihin ve duyular reddeder, kanımızı donduran hadiselerdir bunlar, varla yok arası bir aracının, mesela bir camın ardından birbiri ardına gelen olayların adeta sessiz bir vakumda vuku buluşlarını, hafifleyip, yok oluşlarını seyrederiz; öylece kalakalırız, ta ki ölebilene kadar. Ben öyleydim.” (Abşalom, Abşalom)
“Her şeyi okuyun, ucuz romanları, klasikleri, iyi ve kötü hepsini okuyun, nasıl yazıldıklarına bakın. Bir marangoz zanaatını gözlem yaparak öğrenir. Okuyun! Okuduklarınızı özümseyeceksinizdir.”
“Anlamıyor musun? diye haykırdı. Anlamıyor musun? Bütün bu toprak, bütün Güney lanetlenmiştir ve bu topraktan türeyen bütün bizler, bu toprağın emzirdikleri, akıyla karasıyla bu lanetin altındayız? Lanetlenmeyi benim insanlarım getirdi bu toprağa, kabul ediyorum: belki bu yüzden ancak onların torunları -ona karşı direnmek değil, savaşmak değil- belki sadece katlanırlar ve dayanırlar lanet kaldırılıncaya kadar. Sonra sizin insanlarınızın sırası gelecek, çünkü biz sıramızı savdık. Ama şimdi değil henüz değil. Anlamıyor musun?” (Ayı)
“Kapitalist düzen içinde yaşadığım süre boyunca paralı kimselerin isteklerinin yaşamamı etkilemesini kabul etmek zorundayım. Ama, Allah canımı alsın ki bir posta puluna iki paralık yatırım yapabilen her başıbozuğun ,ağız kokusunu dinlemem. İşte, efendim, buyrun istifamı.”

Kafka’nın Erdem ve Vicdan anlayışı üzerine..

Vicdan (Ar) “vecede/bulmak” kökünden geliyor.. Bir şeyin içinizde kendine yer ‘bulması’ anlamında..

“Erdem kendi vicdanınıza karşı ne kadar dürüst olabildiğinizle ilgilidir.
Ancak o zaman aynada gerçek kendinizi görebilirsiniz.
Evet, vicdan aynasında gerçek bizi görmek mümkün,
ama ona bakmak bazılarımız için biraz zor… ,,

Franz Kafka

Hayatı sorgulatacak nasihatler.. / Lev Nikolayeviç Tolstoy

Bir tren garında ölen Rus edebiyatının dev ismi Tolstoy’un son fotoğrafı ve Hayatı Sorgulatacak Ders Niteliğinde 17 Sözü:

1. Öyle horozlar vardır ki, öttükleri için güneşin doğduğunu sanırlar.
2. Hayat ne gideni geri getirir, ne de kaybettiğin zamanı geri çevirir. Ya yaşaman gerekenleri zamanında yaşayacaksın, ya da yaşamadım diye ağlamayacaksın.
3. Bozuk para insanın cebini deler, bozuk insan da kalbini. Bu yüzden harcayın ikisini de gitsin.
4. İnsanı bedenen ameliyat etmek için uyutmak, ruhen ameliyat etmek için ise uyandırmak gerekir.
5. Herkes insanlığın kötüye gittiğini kabul eder ama hiç kimse kendisinin kötüye gittiğini kabul etmez. Herkes insanlığı değiştirmeyi düşünür ama hiç kimse önce kendini değiştirmeyi düşünmez.
6. Varlığı bir şey kazandırmayan insanların, yokluğu hiçbir şey kaybettirmez.
7. Ne diye şeytana kızarsın? Bir iyilik yap da, o sana kızsın.
8. Bil ki, yaşadıklarınla değil yaşattıklarınla anılırsın. Ve Unutma; ne yaşattıysan elbet bir gün onu yaşarsın.
9. Bir insanı bulunduğu mevkiyle değil, göz koyduğu mevkiyle ölçmek gerekir.
10. En güçlü iki savaşçı sabır ve zamandır.
11. Bir insan acı duyuyorsa canlıdır. Başkasının acısını duyuyorsa insandır.
12. İnsanın gerçek gücü sıçrayışta değil, sarsılmaz duruştadır.
13. Kendi mutluluğundan başka hedefi olmayan insan kötüdür.
14. İnsanların çoğu onu yapıyor diye yanlış, yanlış olmaktan çıkmaz.
15. Kimse, kimseyi küçümseyecek kadar büyük değildir, bilmelisin. Küçümsediğin her şey için gün gelir, önemsediğin bir bedel ödersin.
16. Birine çamur atmadan önce iyi düşün ve sakın unutma: önce senin ellerin kirlenecek.
17. Başkalarının hayatından ders alın. İnsan, bütün hataları kendisi yapacak kadar uzun yaşamıyor.

Sembolik bir miladın arefesinde..

Sevgili Lev Nikolayeviç,

​Umarım keyfin iyidir dostum. İnsan, hayatının belirli dönemlerinde ciddi geçişler yaşar, bilirsin. Edindiği tüm bilgileri, inandığı değerleri ve tecrübeleri yeni yapay bir milat baz alarak yeni bir güncellemeyle yaşamak ister. Bu isteğinin altında yatan neden genellikle kendini yetersiz hissetmesidir. Ancak buradaki yetersizlik eldeki var olanlar değil, sahip olduğu imkânları doğru bir zamanda ve düzlemde yaşayamamasıdır. Bu yeni yapay milat, kendisi için kendini gerçekleştirme ve kanıtlama güdüsüyle var olur. Kişi, flulaşan hayatını daha net bir hale, daha doğrusu daha iyi bir görüşlülüğe tabi etmek ister. Ara renkleri bilmek yetmez olmuştur hayatta. Tüm renklerin ebeveyni hükmündeki siyah ve beyazın üstündeki tozları silkelemek, onlara tekrar eski canlılığını kazandırmak ister.

​Siyah ve beyaz bizi gerçekte çıkması zor bir çemberin içinde yaşatsa da yine de bir tür koruma işlevi görür. Bu koruma bize riski düşük ama tatsız bir yaşamda “Nasıl mutlu olurum?” sorusuna cevap aratır. Hâlbuki asıl mutluluk çemberin dışıdır. Fakat kişi doğduğu andan itibaren yakın çevresince o çembere alıştırılır. Bireyler zaman içinde bu çemberin içinde olduğunu fark eder ve sıkıntılar yaşamaya başlar. Çünkü her çember bir döngüdür. İnsan döngüler dünyasında zaman zaman bunalır ve çıkmak ister. Fakat bu istek arkasında sağlam bir kararlılık gerektirir. O kararlılığa sahip olmak için o çemberden dışarı çıkmış ve başarılı olmuş insanları arar. Fakat bunu başaran insan sayısı çok az olduğu için o kişilere ulaşması da oldukça zordur.

​Fakat kişi, çemberden çıkmış ve başarılı olmuş o insanı bulursa cesaretlenir. Daha özgür ve özgün bir hayat için tüyolar alır. Çember dışındaki kişinin telkinleri çok değerlidir malûm. Onlarca başarı hikayesi anlatır kendisine dair. Geçtiği zorlukları, pes edecek haldeyken, çökecekken nasıl yeniden doğrulduğunu anlatır. Çember dar, çemberin dışıysa sınırsızdır. Sınırsız bir yaşamı yaşamak için tüm tabuları, etikleri ve normları esnetebilecek bir beyne sahip olması gerekecektir. O esnemeden doğan boşlukları neyle dolduracaktır peki? Ya da tam tersi, doldurmalı mıdır? Çemberin içinde kaldığı süre içinde her türlü bilgiyle dolmuş ve hareket kabiliyeti azalmış beyni, bu yeni sürece ne kadar sürede adapte olabilir?

​Bu süreci yaşayıp başarılı olamama ve çembere geri dönme ihtimali de hiç azımsanmayacak ölçüde yüksekken, bireyin bu yola çıkma cesaretini kazanması da oldukça zordur.

​Şimdi sen diyeceksin ki: “Bunları bana niye anlattın?” Haklısın, bunları sana anlatmamın bir nedeni var. Çünkü bugün, o çemberden çıkma arzumun gayet kabardığı ve çıkarsam istediğim o yapay milada ulaşabilme güdümün tavan yaptığı bir gün. Bugün o milada inanmış bir adam olarak yazdım tüm bu tespitlerimi. Evet… Bugün o yapay ya da sembolik miladın bir gün öncesinden seslendim sana. Umarım başarılı olurum. Sen de bana muvaffakiyetler dile, o yattığın huzurlu mekândan.

​Nur içinde yat, sevgili Lev Nikolayeviç…

Öyle böyle / Anonim

ÖYLE BÖYLE

Seninle ilgisi yok
Benim de kabahatim değil hiç
Var olmayan zamanlar içinde
Hiç olmayacak bir yerlerde
Oldurulamayacak bir denklemde
Öyle başıboş salınırken
Ümitsizlikten mi artık
Can sıkıntısından belki
Içip dağıtmayı özledigimizden ya da
Canımıza tak ettiğinden mi ,
Muhtemel kafamıza esmiş o gün
Aynı anda aşık olasımız tutmuştur
El altında da yok kendi dengi , öyle denk gelmişizdir işte
Kendi kendimize konuştuklarımızı katlayıp kağıttan kelebekler yapmış
Birbirimize kondurmuşuzdur
Kanatları evirip çevirirken , biraz meraktan çokça telaştan
Öyle yaralı ve hoyrattır ya zaten insan
İstemeden kırıp buruşturmuşuzdur.
Bir aylık ömür nasıl olur , olsa olsa böyle olmuştur .

Eleanor’lu şiir / Tevfik Sadi

 

Eleanor gelir dağdan

Dağlara salar namın

Elin oğlu yapar nazı

Eleanor der: sen nazlı yar mısın?

 

Eleanor giyer, allı fistanı simli

Dilinde nağmeli bir acı türkü

Bülbüller kıskansın, dünü günü

Şakısın gönlüme yar Eleanor, can Eleanor

 

Şu gönlüme geçmez sözüm

Kavuşmağa varmaz gücüm

Kanadım kırık uçmaz arzum

Duymaz Eleanor.. bilmez Eleanor

Güçlü olmak istedim.. / Andre Gide

Güçlü olmak istedim ve Tanrı beni güçlendirmek için zorluklar yolladı. Başarı istedim ve Tanrı bana çalışmam için zeka ve kas gücü verdi. Cesaret istedim ve Tanrı bana üstesinden gelmem gereken sorunlar verdi. Sevgi istedim ve Tanrı bana yardımcı olmam için sorunlu insanlar yolladı. İyilik istedim ve Tanrı bana fırsatlar yolladı. İstediğim her şeyi elde edemedim; ama ihtiyaç duyduğum her şeyi elde ettim.

-Andre Gide