Minnoşlar değil bariz pedofili özendiriciliği bu!

Akşam saatlerinde NTV’nin haberinde gördüm. Netflix denilen seç-izle platformunun 9 Eylül’de yayınlamayı planladığı “Cuties” adlı film, RTÜK tarafından katalogdan kaldırılmış. Birkaç gündür kulağıma bu konuyla ilgili haberler geliyordu fakat çok ilgilenmemiştim. Haberden sonra ufak bir araştırmayla mevzuya vakıf oldum. Türkiye’deki adı “Minnoşlar” olarak belirlenen ve aslında pedofiliyi özendiren bu yapım, meğer ne sinsi emeller peşindeymiş. 11 yaşında Müslüman olan bir kız çocuğu, dişiliğini sözde göbek dansıyla keşfetmiş, sonra ailesine karşı gelip tesettürünü çıkarrmış. İşte filmin konusu bu! Sözde özgürlükler üzerine kurgulanan film, aslında çocuk yaştaki kız çocuklarının yetişkinmiş gibi görülmesini sağlıyor. Allah aşkına, bir kızın dişiliğini anlaması yalnızca göbek dansıyla mı anlaşılabilir?

​Bu arada hemen söyleyeyim; ben Netflix hiç izlemedim ve üye de değilim. Fakat platformdaki dizilerin, ülkelerin gençliğini asimile etmek ve tektip bir gençlik yaratmak amacıyla çekildiğini biliyorum. Bu yüzden de hiçbir zaman üye olmayacağım. Ayrıca bu Netflix’in yapımcılarının Obama’nın eski danışmanları olduğunu sağır sultan bile duymuşken ve birçok yapımın Amerika’nın kendi halkından bile tepki gördüğü biliniyorken, bu platform nasıl satın alınıp izlenebilir ki?

​Yahu film mi izleyeceksiniz? İnternette onlarca film sitesi var. Dizi mi izleyeceksiniz? Yüzlerce dizi sitesi var. Netflix şart mı? Neden popüler olan bir platforma böyle balıklama atladı benim milletim, anlamak güç!

​Ben buradan RTÜK’ü tebrik ediyorum. Çünkü bu çok yerinde bir karar.

​RTÜK, aldığı karar sonrası yaptığı açıklamaya göre, Netflix hakkında hazırlanan kapsamlı uzman raporunu ele alan Üst Kurul; Türkçe’ye “Minnoşlar” olarak çevrilen yapımın 11 yaşında bir çocuğu konu almasına karşın 18 yaş üstü yetişkin izleyicileri hedeflemesi üzerinde durmuş.

​Uzman raporundaki “Çocukların erken yaşta yetişkin yaşantısı içinde yer aldığı, istismar ve kötüye kullanım içeren bir yapımın potansiyel çocuk istismarı davranış örüntülerini ortaya çıkarabileceği” değerlendirmesi üzerine RTÜK; bahse konu yapımla Netflix’in, 6112 sayılı Kanun’un 8. maddesinin 1. fıkrasının (ğ) bendinde yer alan “Yayın hizmetleri… Çocuklara, güçsüzlere ve engellilere karşı istismar içeremez ve şiddeti teşvik edemez” hükmünü ihlal ettiğine, bu sebeple yayıncı kuruluşun söz konusu programı kataloğundan çıkarması gerektiğine oy birliğiyle karar vermiş.

​Tabii şimdi kültürünü, ahlakı, edep ve erdemini kaybetmiş bir kesim grup ve medya, kalkıp bu kararı eleştirecek. Özellikle yasakçı anlayış gömleğini RTÜK’e giydirmeye gayret edecekler. Çünkü niyet farklı. Özgürlük denilen şeyin, her haltı yiyip her türlü isyana kucak açmak olmadığını anlaması gereken, ya da anlasa da işine gelmeyen güruha güzel bir kapak olsun RTÜK’ün bu kararı.

 

Eylül geldi ya? Tamam artık varsa yoksa şiir etraf!

Eylül geldi ya, tamam artık! Her yer Eylül şiiri post’u dolar. Acaba şu Eylül şiirleri olmasa, kim, niye severdi bu Eylül’ü?

​Mesela ben olaya gerçekçi bakıyorum. Eylül’de ani hava değişimiyle birlikte, terliysem ve cereyanda kalmışsam hemen boynum tutulur benim.

​Eylül’de okullar açılır; veliler masraf eder, öğrencilerin yüzü düşer.

​Eylül’de Akdeniz sahilleri dışında denizin keyfi de pek kalmaz.

​Nezle durumları başlar yavaş yavaş…

​Ağaçların yaprakları sararıp düşer (bu çok romantik gelir herkese, halbuki Ekim’de daha çok yaprak düşer).

​Bazı aylar var öyle işte…

​Kasım mesela… “Kasım’da aşk başkadır” filmi popüler yapar Kasım ayını. Mayıs’ta bahar bayramı olmasa, Mayıs’ı da sallayan olmaz. Halbuki Nisan, Mayıs’tan kıymetlidir benim gözümde; Nisan, doğalgaz faturalarına vedadır, kışa vedadır.

​Yine mesela bazı günler de böyledir. Edebiyatçılar bazı günleri daha öne çıkarır. Cumartesi ile ilgili yazılmış şiirler vardır (edebiyatla ciddi ilgilenenler bilirler). Hakeza Pazar günü de çok edebidir, Nazım’ın “Bugün Pazar” şiirini bilmeyen pek azdır herhalde. Amma velakin Pazartesi’nin, Salı’nın boynu büküktür. Çarşamba ve Perşembe de öyledir; çünkü edebi ağızlarda hayat bulmamış, önemsenmemişlerdir.

​Sanırım bu sosyal medyanın verdiği birkaç iyi şeyden biri de edebiyata ve şiire ilgi duyurması oldu milletcek. Okulda edebiyattan nefret eden herkes, şimdilerde edebiyat hocası olmuş kadar bilgilidir (tabii sorsan kaç şiir ezberinde? Belki bir, belki sıfır…).

​Ama olsun, yine de en azından şiirle gönüllerimiz yumuşuyor.

Anlam başka birşey..

Anlam başka birşey. Herkes ortak doğruların dışında kendince yeni bir idrak geliştirip, tüm meseleleri yeniden yorumluyor. Fakat bu durum çok içsel şekilde düşünülüyor. Dışarı taşmıyor ve düzgün herkese ulaşabilen cümlelere dönüşmüyor. Tamamen düşünsel ve bir o kadar hükümsüz.

Neden uğur böceği?

Bazen bazı hayvanları kötü cümlelerde kullanır, insanları o hayvanlara benzetiriz. Aslan, kaplan, keçi, domuz, tilki, karga, ayı vs.
Fakat bu böcek bizim en sevdiğimiz ve çok önemli bir sıfat taktigimiz hayvandır, Uğur böceği..

Oysa bu hayvan ne uğur getirir ne de ona uğur böceği dediğimizi anlar. Farkına varmadan taşıdığı bu ismi yaşadıkça da taşıyacaktır. Ama inanın bu böceğin biraz aklı olsa biz insanlar akrabasına bok böceği dediğimiz için bize kızıp, uğur böceği unvanını geri iade ederdi..
Şimdi uğur böceği dediğimiz bu minik böceğin seceresini öğrenelim..

Âlem: Animalia (Hayvanlar)
Şube: Arthropoda
(Eklem bacaklılar)
Alt şube: Hexapoda
Sınıf: Insecta
Takım: Coleoptera
(Kın kanatlılar)
Üst familya: Cucujoidea
Familya: Coccinellidae
Latreille, 1807

Emniyet kemeri ve hava yastığı ilişkisi..

Emniyet kemeri ile hava yastıklarının birbirine doğrudan bağlantısı varmış!

Valla 20 yıldır araba kullanıyorum, yukarıdaki bilgiyi daha yeni öğrendim. Oto servisinde çalışan bir arkadaşım yeni söyledi. Emniyet kemerini takmadığınız sürece içinde bir kaza geçirirseniz hava yastıkları açılmıyormuş! Otomobillerin %90 ı bu mantıkla çalışıyormuş. Emniyet kemerini taktığınızdaki içindeki bir pim,doğrudan ilgili kemerin hava yastığına bağlanıyormuş. Kaza anindaki gerilme sayesinde hava yastığı, koltukta sürücü var mantığı ile açılıyormuş. Bu durum arka koltuklada oturanlar içinde geçerliymiş. İşte bu yüzden araçtaki herkesin takması en doğrusu. Bu bilgiyi benim gibi yeni öğrenenlerdenseniz, mutlaka paylaşın bence. Bu bilgiyi bilmeyen, kaza yapınca ve hava yastıkları açılmayan ve bu yüzden de soluğu otomobil şirketinin önünde alan herkes gibi sonradan şok olmayın!

Bırak gitsin mi? Bırak kalsın mı? / John Kabat Zin

Bırak Gitsin mi?
Bırak Kalsın mı?
“Bu bir boş verme meselesi değil-yapabilseydik yapardık. “Bırak gitsin” yerine, muhtemelen “bırak kalsın” demeliyiz; bu,zihnin bırakmayacağını ve sorunun ortadan kalkmayabileceğini kabul eder ve sizi rahatsız eden şeyle daha sağlıklı bir ilişki kurmanıza olanak tanır.”

John Kabat Zin…

 

Oyun arkadaşı / Misafir oyuncu yazdı

Oyun oynayan çocukları uzaktan  izlemek pek tuhaf bir deneyimdir ; Bir zamanlar kendinin de yaptığı şeyleri arada şeffaf bir duvardan izler , hüzünle karışık hayranlık içinde bakarsın başka bir aleme . Çocuk oyun oynarken bu dünyada değildir , Newton fiziğinin hüküm sürmediği bir yerlerde , lazaman – lamekan bir boyuttadır…bambaşka kurallar vardır onun tarafında,her şey mümkündür , imkansız yoktur , yanlış dediğin nedir  , elmalar düştükleri dala geri çıkar mesela ,  peluş hayvanlar konuşur  , bir dal parçası füze olur , karton kutu zaman makinası , o an elinin altında ne varsa artık senin hayalgücünün hükmündedir…ne olmak istiyorsan osundur , tek kimlikle kısıtlı kalmak niye , prova bile etmeden bir şapkayı takar öbürünü çıkarırsın ,  bir bakmışsın bir kuş olmuşsun , hayır hayır bir uçak , o da değil , Süpermensin şimdi  , emprovize ,  öyle , geldiği gibi…kurgular izleyene  göre mantık hatalarıyla doludur , diyaloglar absürddür , final hep karmakarışıktır ama oyun devam ettiği sürece gayet tatminkar ve tutarlıdır oynayanın  gözünde …mizansen içinde açılıveren yepyeni  mizansenler , başı sonu olmayan bir macera ve bütün varlığıyla sonuna kadar tam konsantrasyon…Farkındalık deyip duruyoruz ya biz yetişkinler , işte öyle sonsuz imanla ana teslim olma deneyimi…öncesi sonrası olmadan anın içinde , anla bir ve bütün , akışla bir akma hali…yanında top patlasa gamsız  , en fazla kafanı kaldırıp bakma ve asli meselene geri dönme durumu…beden , zihin , ruh , hepsi o anda orada…zor yok , zorlama yok , kendiliğinden her şey…Sen yetişkin olarak katılsan da hiçbir zaman bir çocuk kadar giremezsin o oyunun içine , kaptırıp  kendini bırakamazsın ,oynar gibi yaparsın en fazla  çünkü çocukluğunla arana ördüğün o camdan duvar  , öğrenmişliklerin , önyargıların , koşullanmışlıkların , geri tutar seni , o zamansız mekansız  sınırsız  boyuttan…

Yetişkin yetişkin izleye izleye  , sonunda unuttuğun bir şarkı çalmaya başlar kulağında yeniden  , dürter  , çağırır seni…Sonra bir gün , o halini çok özlediğinden  , ya da yaşadığını hissetmek için yeniden , kendi odanda kimselere göstermeden oyun oynamaya başlarsın , yetişkinliği  ve bütün gereklerini fırlatıp bir kenara…De ki ,  Affan Dede’ye para saydın , sattı sana çocukluğunu…Artık ne yaşın vardır , ne adın , bilmiyorsundur kim olduğunu…. çok bilmişliklerinin ağırlığından sıyrılıp baştan öğrenmek istersin her şeyi  en baştan…o saflıkla görmek istersin her şeyi yeniden , hiç görmemişsin gibi önceden…akmak istersin akışla bir , içinden nasıl geliyorsa , yargısız  , hür , gürül gürül  … kendi içine dökülmekten de yorulursun bir an gelir , kendi kendine konuşmaktan ve tek başına oynamaktan canın sıkılır artık , birini göndermesini dilersin İlahi Oyun Kurucu’nun  sana  , bir oyun arkadaşı , o ki hiçbirşey sormaz senden , haberi yoktur olan bitenden , sırf oyununa iştirak eder , uçurtmanın ipinin peşinden koşar seninle…Aynı hesapsız , aynı kuralsız , aynı sonsuz  evreni paylaşır seninle , dünyanın kıyısında , bir an var ve seninle tümüyle  , sonrasında yok bile…bir zemberek boşalır birken iki olunca , oyun  kendiliğinden akar , seni de aşar onu da , kendiliğinden dönen bir çarka dönüşür…

İnsan en çok oyun oynarken öğrenir  , hayatı , kendini , ötekini…Oyun arkadaşlığı  ise bu dünyanın adı konmuş tüm ilişkilerinin üstündedir , masumiyeti yüzünden , her türlü tanımlamadan münezzeh , mecburiyetten uzak , yargılamadan ari…iki insan aynı niyetle , tüm ciddiyetiyle  oyun oynamak için bir araya gelebiliyorsa başka cennet aramaya gerek yoktur… benim de özlediğim cennet  budur..

“Dünya değişiyor dostlarım” / Sait Faik Abasıyanık

“Kuşları boğdular, çimenleri söktüler, yollar çamur içinde kaldı. Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde, güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında, toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz. Bizim için değil; ama çocuklar, sizin için kötü olacak. Biz kuşları ve yeşillikleri çok gördük. Sizin için kötü olacak.”

Sait Faik Abasıyanık

Şu şiir işçiliği / Borges

Anlar

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya, İkincisinde, daha çok hata yapardım.

Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.

Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar, Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.

Temizlik sorun bile olmazdı asla. Daha çok riske girerdim.

Seyahat ederdim daha fazla. Daha çok güneş doğuşu izler,

Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim. Görmediğim bir çok yere giderdim. Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.

Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine, Yaşamın her anını gerçek ve

verimli kılan insanlardandık

ben

Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım

olurdu.

Farkında mısınız bilmem.

Yaşam budur zaten. Anlar, sadece anlar.

Siz de ani yaşayın.

Hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt

almadan,

Gitmeyen insanlardandım ben.

Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım. Eğer yeniden başlayabilseydim,

İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım. Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla. Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,

Çocuklarla oynardim, bir şansım olsaydı eğer.

Ama işte 85’indeyim ve biliyorum.. Ölüyorum…

Şu Şiir İşçiliği, Jorge Luis Borges

Anılarımızın vesikalık hallerini özenle saklarız..

Geçmişe dönüp bakmak sanki bir aynaya bakmak gibi. Olduğumuz, olmadığımız ve olamadığımız tüm rollerin en gerçekçi ve yaşayan suretidir, geriye dönüp bakınca mazimiz. Geçmiş, yine sanki bir kitabın özetini çıkarmak gibi. Belleğimize kazınmış tüm acı ve sevinçlerin vesikalık halleri, bir sanal albüm olarak beynimizin bir köşesinde sürekli açılmayı bekliyor. Kapağını kaldırdığınızda bir an da tüm albümün yapraklarınızı aralamaktan alıkoyamazsınız kendinizi.

İşte o albümün acılı yaprakları ,sizi şuanki halinize ulaştıran en kıymetli lekelerdir. Bu lekeler sizi geçmişte kirletmiş olsa da bugün, sizin kendinizden memnun olmanızı sağlayan gurur nişanlarıdır.

Artık hissetmediğiniz her acı anı, sizin en gerçek olduğunuz şuanki halinizi dimdik ayakta tutar. Fakat yüreğiniz soğuktur artık. Onlarca, yüzlerce hatta binlerce sorgu ve analizin tükendiği güne ulaştığınızda, artık beyhude yorulmuşlukların ağırlıklarınıda üstünüzden atmışsınızdır. Gelecekten mevcut beklentileriniz yoktur. Sadece uyandığınız hergün en çok kendinizi önemsemek, varabildiginiz en yüksek mertebedir.

Beklentisi en aza indirgenmiş bir hayat, bize dünyalık bir cennet kazandırır.

 

Tablo: Edvard Munc / Kaygı / 1894