Ortada bir bardak var. O bardağı bir dudak payı kalacak kadar suyla doldurun. Kalan kısma da zeytinyağı koyun. Bakın, Zeytinyağı hemen en üstte. Koca bardak, o kadar su.. yinede zeytinyağı zirvede. Bunu niye mi anlattım? O suyu erkek, zeytinyağını da kadın olarak düşünün şimdi. Eğer aynı bardakta bulunma zorunluluğunuz varsa, bu gerçekle yaşamaya ve hiç sıkıntı yapmamaya alıştırın kendinizi.
Sana bakan iki göz / Enruco Caruso
La oğlum durmayın öyle mal gibi! Gidin bir Adrian Pennino bulun kendinize..
Kalmadı gibi bir şey..
Adamını çekip çevirecek Adrian Pennino’lar yok artık.
Kocasının başarısını düşünüp, sürekli arkasını toplayıp sabreden, adamını yontarken aslında kendini de geliştiren, sorumluluk duygusunu en ağırından hissedip yuvasını her daim ayakta tutacak Adrian’lar artık istifa ettiler.
Günümüzde Rocky’nin karısı olma rolünü kimse istemiyor. Daha doğrusu istiyor da, hazır hale gelmiş pişmiş Rocky’e evet diyor zekası duygularının önünde giden kadınlar.
Şimdi alcan adamı. Türlü kahrına kabalığına katlancan, adam pes ettiğinde bile sen pes etmiycen. Yaparsın kocam! Yaparsın aslansın diycen! Oooo “ölme eşeğim ölme de, beni dağlarda goma”

Rocky film serilerini izleyenlerinin çoğu, Rocky ‘i Rocky yapanın eşi Adrian olduğunu bilir. Aslında gerçek Rocky Adrian’dır. Filmin aksiyon sahnelerini cikarin, geri de kalan mesajın kadının yuva dedigimiz alanın gerçek reisi olduğudur. O filmde Adrian abla için paranın ve şöhretin çok bir önemi yoktur. Adrian için önemli olan kendini gerçekten seven bir adamın kendini gerçekleştirmesine destek olmaktır. O öküz adama verdiği destekle onu zirveye taşımış,filmin devam eden serilerinde kendini komple yontarak tam bir beyefendi olan Rocky ile çok tatminkar bir hayat yaşamıştı.
Günümüzün kadınları ise hiç kahır çekmeden, hiç mücadele etmeden kolay ve haz dolu bir evlilik hayal ediyorlar. E hadi diyelim bu mantıkta olan bir ablamız piyasadan bir Rocky’i kendine bağladı. Ya sonra? Adam bütün mücadeleyi tek başına vermiş. Hedefine ulaşmış. Ekonomisi on numara. Saygınlık ve itibar gibi davranışları her gittiği ortamda herkesten görüyor. Peki seni napacak? Hangi mücadelene şahit oldu? Ona hayatı boyunca vereceğin mutluluk ve huzurun hesabını hiç yapmayacak mı? Güzel kadınsan senden on kat fazla kadın dolu piyasada. Neden seni sevsin? 
Emeksiz mücadelesiz edinilen kazanımların miyadı çabuk dolar elbet…
Şimdi bir de o öküz adamın, o odun halini hatırlamaya çalışın. Adrian Pennino’nun Rocky den farkı yoktu aslında. Hayattan çok bir şey beklemeyen, aşkı arayan ama hep korkan, mıymıntı cins bir kadın. İşte bu iki zayıf karakter, birbirleri için en doğru zamanda çıktılar birbirlerinin karşısına. 
Tabiri caizse birbirlerine bir ağrı kesicinin de üstünde antibiyotik oldular. Yaralarını birbirlerine sarılarak iyileştirdiler. Hayatın hep bir mücadele yeri olduğunu unutmadan sevdiler hayatlarını ve çevrelerinde ki insanları.
Dünyayı cennete çevirme gafletine düşmüş ne çok kadin, ne çok erkek var değil mi? Her zaman daha fazlasını isteyen, haz ve arzuları için yaşayan yapaylaşmış yaşam formlarına dönüşmüşler. Herşeye kolay ulaşmaya alışmış bir insandan daha boş kim yaşayabilir bu dünyada!
Günümüz evliliklerinin çabuk bitenlerinin gurubunu genelde bu kafa yapisindaki çiftler oluşturuyor. Sorumluluk kıçına zor gelenin bir ayağı hep eşikte. Boşanmak demek artık neredeyse nikah kadar basit! Yap anlaşmalı boşanma sözleşmesini, ohhh hayat hemen yeniden başlasın. İyi tamam başlasın da, nasıl? Hangi enerji, hangi disiplin ve hangi huzurlu yaşlılık planıyla?
Çocuk mevzusuna hiç girmiyorum bile!
Ezcümle; bekar hemcinslerime nacizane tavsiyem; Gidin arayın nasıl bulursanız bulun ama kendinize bir Adrian Pennino bulun. Tipine boyuna, makyajına fiziğine takılmayın. Bunlar günümüzde çabuk düzeltilir sorunlar. Ama Adrian’ın kafa yapısını, sadakatini anaçlığını, yüksek mücadele gücünü çoğu kadında bulamazsınız. Gidin sadece beyin sevici olun demiyorum. Ama kardeşim, yaşlılıkta elinizde kalmayacak, yıpranacak ve pörsüyecek etlere, beyin kadar, ruh kadar önem vermeyin.
Sizi Rocky yapacak kadını bulun. Ve bunun karşılında onu mutlu bir kadın olarak yaşatmak için elinizden geleni yapın. Evet, hiç bir zaman mümkün olmayacak bu 🙂 Ama gayretiniz her zaman onun gönlünü besleyecek.
En çok o kanıyor / Nilgün Marmara
Ben konuştuklarımın arkasındayım / Al Pacino
Dünya nüfusunun %1’i / Dolores Cannon
Ağustos da bitecek / Turgut Uyar
Sevemedim Karagözlüm. Çünkü…
Bir film vardır Türkan Şoray’ın Kadir inanır ile oynadığı. O filmin bir sahnesinde Şoray, aslında Belkıs Özener’in okuduğu bir şarkıya playback yapar.
O şarkı : “Sevemedim Karagözlüm” isimli şarkıdır.
Hep kıskandım seni elden yıllar boyunca,
Ayırmasın mevlam bizi ömür boyunca
Kuşlar gibi ikimiz bir yuva kuralım,
Ayırmasın mevlam bizi ömür boyunca

İmkansız, hiç bir şey / Muhammed Ali
“İmkânsız” sadece, kendilerine verilen dünyanın içinde yaşamayı, dünyayı değiştirmek için kendilerinde mevcut olan gücü keşfetmekten daha kolay bulan küçük insanların ortaya attığı büyük bir sözcüktür. İmkânsız bir gerçeklik değil. Bir fikir. İmkânsız bir tebliğ değil. Bir cüret. İmkânsız bir potansiyel.İmkânsız geçici.İmkânsız hiçbir şey.”
~Muhammed Ali
Aşk üzerine / Alain de Botton
” We fall in love because we long to escape from ourselves with someone as beautiful, intelligent, and witty as we are ugly, stupid, and dull. But what if such a perfect being should one day turn around and decide they will love us back? We can only be somewhat shocked-how can they be as wonderful as we had hoped when they have the bad taste to approve of someone like us?”
Alain de Botton, On Love / Aşk üzerine
“Ne kadar çirkin, aptal ve sıkıcıysak, en az o kadar güzel, zeki ve esprili birine kendimizden kaçmak için âşık oluruz. Ama böylesi mükemmel bir yaratık kalkıp bir gün bizi severse ne olacak? Şaşkına dönebiliriz – bizim gibi birini sevebilecek kadar zevkten yoksunsa, nasıl umduğumuz kadar harika olabilir? Âşık olmak için sevgilinin bizi bir şekilde aştığına inanmamız gerekiyorsa, o zaman o aşka karşılık vermeleri durumunda zorlu bir ikilem ortaya çıkmış olmuyor mu? Şöyle bir soru sormak durumunda kalıyoruz; eğer o kadar harika bir insansa, nasıl oluyor da benim gibi birine âşık olabiliyor?
Marx’ın bir esprisi vardır, kendisinin üyelik talebini onaylayan kulübe girmeye tenezzül etmediğini söyleyerek gülerdi…Aşkta da bu böyledir; Sevdiği kişi ona tesadüfen iyi davranırsa Marksist’in ilk dürtüsü, hoşuna gitmediğinden değil, hak etmediğini düşündüğü için bu güzelliği yok etmektir. Sevdiği kişi karşılık veriyorsa, bir serseriyi sevdiği için değerini yitirir.
Çoğu ilişkide, Marksist bir durum gelir dayanır kapıya mutlaka (genelde aşkın karşılıklı olduğu anlaşıldığı anda) ve nasıl sonuçlanacağı, insanın kendi kendine duyduğu sevgi ile nefret arasındaki dengeye bağlı Kendine duyulan nefret ağır basıyorsa, aşkına karşılık bulan taraf -şu ya da bu nedenle ötekinin kendine layık olmadığını söyleyecektir. Ama kendine duyulan sevgi ağır basarsa, her iki taraf da aşklarına karşılık bulmanın karşısındakini alçalttığını düşünmeden, karşısındakinin gerçekten sevilesi olduğunu kabullenebilir.
Doğal afet mi? Doğal intikam mı?
Sevgili dostum Lev Nikolayeviç,
Çok uzun bir aradan sonra tekrar merhaba.
Başta ülkem olmak üzere, tüm dünyada yaşanan doğal afetlerle boğuşuyoruz son iki aydır. Eskiden haber bültenlerinde farklı coğrafyalarda seyrettiğimiz korkutucu yıkımlar, artık “yeşil vatanımı” da tehdit eder oldu. Kimine göre küresel ısınma, kimine göreyse iklim değişikliği denilen bu felaketler, geleceğimizin en büyük tehdidi hâline geldi.
Sen şimdi, “Abartma canım! Dünya demek her zaman afet demektir,” diyeceksin, biliyorum. Fakat inan olay bu kadar basit değil. Senin yaşadığın dönemdeki afetlerden çok daha uzun süren ve birbirini zincirleme takip eden bir hâl aldı gidişat. İşin maddi boyutu bir yana, verdiğimiz can kayıpları da ürkütücü.
Doğayı bozan da düzeltecek olan da biz insanlar iken; sadece onu kirletmeye odaklanarak yaşamaya başladık. Kimse yaşadığı evin ortasına yapmazken, evin dışına çıktığı an her yeri kirletir oldu. Bu yaşlı dünyanın artık kendi kendini onarması da olanaksız görünüyor. Çünkü nüfus sürekli artıyor ve dünyaya gelen her bireyin en birinci vazifesi “tüketmek” oluyor. Toplumun %90’ı sınırsızca, aptalca ve durdurulamaz bir tüketim manyağına dönüştü.
Sanırım artık bu dünya bizi taşıyamayacak dostum. Belki de Jeff Bezos ve Elon Musk gibi isimlerin uzayda kolonileşmek için bu kadar çabalaması bundandır. İçine edilecek yeni dünyalar bulmayı ve arkalarında bıraktıkları gezegeni bir çöplük olarak kullanmayı planlıyorlar belki de…
Ağacı, ormanı, havayı ve denizi hunharca yok eden insanı durduracak güç nerededir acaba? İşte tam bu anda aklıma Keanu Reeves’in bir filmi geliyor. O filmde dünyaya uzaylı olarak inen Reeves, asıl niyetinin dünyayı insanlardan kurtarmak olduğunu söylüyordu. Bizim düşünmediğimizi elin uzaylısı düşünüyor ve yerküreyi bizden devralmayı planlıyordu. Ne trajik bir senaryo değil mi? İnsanlığın sonunun, kâinatın dengesini kurmasını sağlayacak olması… Vay be, müthiş!
Ama bakarsın film falan derken hikâye gerçek olur; elin uzaylısı gelir ve şöyle der: “Ey insanoğlu! Ya bu dünyayı terk edip size gösterdiğimiz daha küçük bir gezegene gidersiniz ya da bu güzel dünyayı sizin elinizden alıp kökünüzü kazırız.” E biz de seve seve kabul ederiz tabii. “Elimiz mahkûm, kıçımız gardiyan” misali…
Evet, biraz argo ve sert bir mektup oldu, kabul ediyorum. Ancak işin ciddiyetini anlatmak için bundan daha iyi kelimeler seçemedim dostum, bağışla beni.
Bu moralle yazabildiklerim şimdilik bunlar. Umarım bir sonraki mektubumda umut var gelişmelerden haber veririm dostum. Sen istirahatine devam et, bizden size selamlar.
Huzurla kal sevgili Nikolayeviç…
Yalnız sevişmek olsun / Osman Erim
Başım düştüğünde bacaklarına;
Ağırlığından yere inen bir bulut gibi doluydu.
Kalkası yoktu ve tembeldi.
Yılların şarkısı çalınca bedenimde,
Bir başa baktı başım.
İki ayrı başın iki çift sevdalı gözü;
Her biri türlü itirafların şahidi.
Hep çarpışsın işte böyle gözlerimiz.
Bak, saatler bile ağırdan alıyor bu cengi.
Bak, “cenk” diyorum ısrarla;
Çünkü savaşmayı hiç kesmiyor gözlerimiz, cengimiz kadar.
Yalnız, sevişmek olsun cengimiz.
Neden acı çekiyorum? / Alejandro Jodorowsky
Kainat değişiyor, kainat genişliyor. Her şey sürekli değişiyor. Hal bu iken, bir insan değişmeden kaldığında, bir taş gibi, hayatı boyunca olduğu kimliğe tutunduğunda, bu bir trajedi…İnsan akışkan olmalı, değişken, genişleyen, gelişen…ve sürekli kendine sormalı :
“Neden acı çekiyorum? Bu niye canımı sıkıyor ? Neden birşeylerin arayışındayım ? Niye ondan bundan nefret ediyorum ? Neden affedemiyor ve kendimi özgürleştiremiyorum ?”
Bütün işim, yavaş ama sürekli genişleyen, kendini gerçekleştiren ve daha yüksek bir ruhanî seviyeye ulaşan bir karakter geliştirmektir. Karakterlerim bilgelik kazanıyor. Böylesi bir bilgeliğe varmak, yaşam aşkına varmaktır.
Ayaklarının kıymetini bilmeyenlere, bir kaç küçük tavsiye.
Çok uzun bir zamandır ayaklarımı ihmal ediyordum. Vücudumda beynimden sonra en çok yükü taşıyan canım uzuvlarım…
Ayaklar, vücutta ihmal edilen en birinci uzuvdur. İş hayatında bütün gün ayakkabının içinde sıkışan, giydiğiniz çoraplar yüzünden sürekli terleyen ve akşam olunca yaydığı ağır kokuyu duyunca ilgilenme gereği hissettiğiniz o garip ayaklarınız… Elleriniz ya da yüzünüz gibi sürekli açıkta değildir; insanlarla karşı karşıya gelmezler. İki katman altında (ayakkabı ve çorap) inim inim inleyen ayaklar…
Topuklar, parmaklar, taban; her biri gün boyu ayrı bir işkencededir. Parmaklar nasırdan, topuklar sertleşme ve çatlaklardan, tabanınız ise ağrılardan inler. İş bu hâldeyken ve her şeyin farkındayken bile hâlâ ihmal edersiniz onları. Hâlbuki yapmanız gerekenler çok basittir: Akşamları su ve sabunla yıkamak, bir ayak kremi edinmek ve ayakkabı seçimi yaparken moda ya da tarz olanı değil, ortopedik olanları tercih etmek.
Eğer bu basit önlemleri almazsanız bilin ki ayaklarınız kısa bir süre içinde başınıza dert olur. Nereden mi biliyorum? Çünkü benim başıma dert oldu. Az önce Podermis Ayak Bakım Merkezi’nden çıktım. Yıllardır tanıdığım, yaptığı işe ve uzmanlığına saygı duyduğum Dilek Hanım sağ olsun, canımı çok yakan serçe parmak nasırımdan kurtardı beni. Çok şükür ki benim nasır, öyle başını alıp giden türlerden değilmiş; küçük ve acısız bir operasyonla beş dakikada aldı. Fakat giydiğim ayakkabıların ortopedik olmayışı sebebiyle parmaklarımın birbirine yapışmasına yapabileceği bir şey olmadığını söyledi. (E tabi, gidip bana ortopedik ayakkabı alacak değil ya! 🙂 )
Dilek Hanım’dan bir iki küçük tavsiye de aldım. Özellikle nasır alınan parmağı iyi korumam gerektiğini, yoksa nasırın kendini yenileyebileceğini söyledi. Bunun için yapmam gereken, o bölgeye yapıştıracağım yara bandının içine ufak bir pamuk koymakmış.
Bunları yazarken aklıma ayak bakımı konusunda çok avantajlı olan bir kesim geldi: Beş vakit namaz kılan insanlar. Düşünsenize, ayaklarının kokmaya vakti olmaz; günde beş defa yıkanmaktan! 🙂 Valla insan sırf bu sebepten bile namaza başlayabilir. (İşin şakası, ciddiye almayın; namaz tabii ki ancak manevi bir teslimiyet sonucu kılınır.)
Ezcümle: Ayaklarınızı ihmal etmeyiniz. Ha ettiyseniz ve sıkıntınız giderek büyüyorsa, gidip kendi başınıza uğraşmayın. Profesyonel bir yerden destek alın, benim yaptığım gibi. Böylece çözüm sağlamayacak bir sürü krem ve sözde ayak bakımı sağlayan ürünlere boşuna para saçmamış olursunuz.

Dilek Kopuz
Ekmek herkese yetecekti aslında / Neyzen Tevfik
Çünkü Avrupalı tilkidir,biz Aslanız. / Cemil Meriç
Avrupa’nın bize göre üstünlüğü de fikre, ilme verdiği değerden ileri gelmektedir. Avrupalı neden bahsettiğini biliyor, nasıl bahsettiğini biliyor, bizi nasıl istismar edeceğini biliyor. İnsanları tanıyor ve tarihi tanıyor. Bütün samimiyetiyle tanımıyor tabiî. Çünkü Avrupalı tilkidir, biz aslanız. Tilki aslanı tanımaz. Tarihimiz boyunca bu tezadı yaşadık. Aynı cinsten insanlar birbirlerini tanır. Biz vefayı, feragati, kahramanlığı temsil ettik. O hileyi, soğuk düşünceyi, soğuk kanlı düşünceyi tanıdı. Onun iştigal sahası, onun bildiği şeyler bizi esir etmek için kâfidir. Fakat bizim de esir olmamamız için mutlaka aynı bilgilerle mücehhez olmamız gerekir. Bu itibarla onların yaptığını, kendi ölçülerimiz içersinde biz de yapmak mecburiyetindeyiz.
Cemil Meriç – Türk Edebiyatı Vakfı – Çarşamba Sohbetleri
İnadım inatdır *ıçım iki kanattır
İnatta ısrar etmek diye bir şey vardır; insanın lüzumsuzca sürdürmeye ısrar ettiği eylemler zinciridir bu. İşin sonunda olumsuz bir sonuçla karşılaşacağı aşikâr olduğu hâlde, insan adeta zifiri karanlıkta fener tutmadan ilerlercesine devam eder. Belki bir şeyleri kaybetme korkusu, belki de doyumsuz bir uçurum gibi beliren “hep daha fazlası” arzusu yüzünden çırpınır durur.
Bu eylem, “Sonunu düşünen kahraman olamaz” felsefesiyle karıştırılmamalıdır. Çünkü buradaki insan, yolun sonunu değil; yalnızca arzularının dikte ettiği o nihai sonucu elde etmek için körü körüne mücadele eder. Bu ısrarı sürdürürken çevresinden onlarca nasihat ve uyarı alsa da hiçbirine kulak asmaz. Aynen fırtınaya karşı mum yakmaya çalışan yaramaz bir çocuk gibi sadece kendi bildiğini okur. Bu bir nevi zihinsel sarhoşluk, bir çeşit deliliktir; deneme-yanılma yolunun sınırlarını aşan kör bir inat…
İşte “İnadım inat, kıçım iki kanat!” sözü, bu kafa yapısındaki insanların gayriresmî sloganıdır. Kıçının iki kanat olduğunu sanıp havaya kalkışabileceğini düşünen insan, boş inadın ve sahte hayallerin bedelini eninde sonunda hüsranla tecrübe etmeye mahkûmdur.
Modern Dünyada 80’lerin İzini Sürmek
Ben de herkes gibi albümden bir şarkıya klip beklerken Yener yine ters köşe yaptı ve güzel bir sürprizle ortaya çıktı. Şarkının adı: “Sahte”.
Harika sözleri, 1980’lerin esintileri ve o dönemin müzik altyapısını kullanan harika bir şarkı. Hem klip hem de müzik birbirini tamamıyla tamamlamış.
Sözler ve müzik her zamanki gibi Berksan’a ait. Klip; 80’ler Avrupası’nda kadınların en çok ilgi duyduğu spor olan egzersiz ve aerobik üzerine kurulu. O yıllarda kadınlar, aerobik yapmak için spor salonlarını doldururdu. Bu sporun kıyafeti ise birçok farklı renkte olan ve vücudu sımsıkı saran bikini görünümlü mayolardı. Saçta ise lastik bir bant olmazsa olmazdı. O zamanların ses sistemi; çift kaset çaları olan, iki büyük hoparlörden oluşan ve üzerindeki küçük renkli ampullerin çalan müziğe göre yanıp söndüğü o meşhur müzik setleriydi.
Müzikli aerobik modası, seksenlerin ortasında bizim son dönem Yeşilçam filmlerindeki burjuva sınıfı kadınlarına da sirayet etmişti.
Yıllar sonra müzikte gelinen hızlı tüketim anlayışı; eski müzik türlerinin yeniden mikslenerek ya da cover’lanarak önümüze getirilmesine sebep oldu. 80’li yılların hit olmuş şarkılarını tekrar yorumlamak da bu dönemde moda hâline geldi. Hande Yener’in “Sahte” şarkısı da yeni bir parça olmasına rağmen altyapı olarak tam da o dönemin ruhunu canlandıran sıkı bir çalışma olmuş.
Yener, her zaman yeni ve denenmemiş şeyleri yapmayı sever. Tabii bu dediklerim Türkiye’deki müzik piyasası için geçerli; yoksa Yener’in denediği birçok tarz, Avrupa’da her zaman ilk uygulanan türler olmuştur. Ben Yener’in klibini izlerken iki yabancı kadın sanatçının klip görseli gözümde canlandı. Bu isimlerden ilki, Madonna’nın “Hung Up” şarkısı ve klibiydi. Madonna, 80’lerin en hit şarkılarından birini sample olarak kullanmış, klibinde de 80’lerin aerobik ve dans tarzını yansıtmıştı.


Aklıma gelen ikinci sanatçı ise Dua Lipa oldu. “New Rules” şarkısının klibi, Yener’in klibiyle benzerlikler gösteriyordu. Lipa’nın dansçılarının önünde ve onlarla birlikte sergilediği dans figürleri, geçmiş dönemlerin figürlerini andırıyordu. Ayrıca bu şarkı, 80’lerin ruhuna uygun bir düzenleme ve klip eşliğinde YouTube’a yüklenmişti.
Şarkının 80’ler tarzındaki remix’ini Tokyolu yapımcı Initial Talk ortaya çıkardı ve kendi YouTube kanalında paylaştı. Initial Talk’un bu remix’ine bir de video klip çekildi. 80’ler pop kültürüne uygun şekilde hazırlanan klip, dönemin nostaljik dans figürlerini ve egzersiz hareketlerini içeriyordu.

Evet, Yener 80’lerin havasını yakaladı. Hem albümde hem de “Sahte” isimli single’da bu durum oldukça belirgin. Bakalım Yener, bu yaz’ı, o dönemin tarzıyla birinci göğüsleyebilecek mi?
Hop! Yavaş Gel Simon’s!
Her sene illaki bir “dâhi çocuk” haberi yapılır ve bu çocuk genelde Amerika’dan çıkar. Bu yılın ilk dâhi çocuk haberi ise Belçika’dan geldi. Belçika’da yaşayan 11 yaşındaki Laurent Simons isimli çocuk; Anvers Üniversitesi’nin üç yıllık fizik bölümünü bir yılda bitirerek en iyi dereceyle mezun olmuş. Üniversite, Simons’ın Mart 2020’den beri fizik bölümünde okuduğunu ve diğer öğrencilerin hepsini geride bırakarak lisans diploması almaya hak kazandığını bildirmiş.
Buraya kadar her şey güzel fakat bizim küçük Laurent, ilerideki hedefini söyleyince bana da bu yazıyı yazmak düştü: Laurent’in hedefi ölümsüzlükmüş! Haberi okuyunca kendimi “Yavaş gel Simons!” demekten alıkoyamadım. Daha 11 yaşında bir çocuğun kendine koyduğu hedef ölümsüzlük… İnanılır gibi değil. Neden mi? Çünkü bilimin insanı “Tanrı yapma” hevesi öyle bir noktaya geldi ki küçük bir çocuğun hedefi bile bu yönde evrildi. Avrupalıların dünyaya “kazık çakma” niyeti, bilim anlayışlarının da temel ideolojisi hâline gelmiş. Ölümü yenmek yerine daha hayırlı işler yapsalar olmaz mı? Mesela ilk önce şu kanserin tedavisini bulsalar, iklim değişikliğini durduracak bir şeyler geliştirseler ya da biraz daha iddialı olalım; bir ışınlama makinesi yapsalar… Ya da insanın içindeki şiddet duygusunu yok etseler, değil mi?
Ama sen bunca güzel iş yapmak varken insanı ölümsüz yapmaya çalış! Sürekli yeni doğumların olduğu fakat “öte âleme” kimsenin gitmediği bir dünya düşünün… Zaten dünya kaynakları giderek tükeniyor. Böyle bir durumda gıda, su, barınma, korunma ve geçinme problemlerini nasıl çözeceklerini sanıyorlar? “Oh! Kimse ölmesin ama dünya da huzur dolu bir gezegen olsun.” Var mı böyle bir mantık?
Dâhiyane çocuğumuz Laurent de diyor ki: “Hedefim ölümsüzlük. Vücutta mümkün olduğunca fazla sayıda parçayı mekanik parçalarla değiştirmek istiyorum. Bunun için bir yol hazırladım. Bulmacanın ilk parçası kuantum fiziği.”
Yani özetle; siber insan modeli… Daha açık bir ifadeyle RoboCop gibi bir yaratık üretimi! Bozulan bir parçan mı var? Hemen gidiyorsun “insan parçası sanayi sitesine”. Diyorsun ki: “Bana oradan kalitelisinden bir akciğer ver.” Hemen oracıkta göğüs kafesindeki vidaları söküyorsun, eskisini çıkarıp sıfır akciğeri yerleştiriyorsun. Ya da pahalı mı geldi? Giriyorsun Letgo’ya; “ikinci el, az kullanılmış akciğer” yazıyorsun, filtreliyorsun ucuzdan pahalıya. Al işte, bir sürü yedek parça!
Peki, bunun neresi insan? Sadece beyni mi? Peki ya onu da mekanik yaparlarsa? Adamın beyin ölümü gerçekleşmeden tüm bilgileri yeni beyne USB ile aktarıyorsun ve hayatına devam ediyorsun… Öyle mi? Örnekleri çoğaltmak mümkün ama gidişat gösteriyor ki insan, şu yalan dünyaya asla doymayacak.
Tanrı ile kıyasıya rekabet! İşte insan böyle boş ve aciz bir yaratık. Allah, Laurent gibi zeki çocuklara insanlığın hayrına işler yapmayı nasip etsin inşallah.




















