Karakteriniz kaderinize dönüşür / Mamatma Gandhı

Dikkat edin!

​Söyledikleriniz, düşüncelerinize dönüşür. Düşünceleriniz, duygularınıza dönüşür. Duygularınız, davranışlarınıza dönüşür. Davranışlarınız, alışkanlıklarınıza dönüşür. Alışkanlıklarınız, değerlerinize dönüşür. Değerleriniz, karakterinize dönüşür. Karakteriniz ise kaderinize dönüşür, dikkat edin!

​-Mahatma Gandi

İşin yarısı / Henry Miller

Tekrar tekrar aşık olabiliyorsan, ebeveynlerinin seni dünyaya getirme suçunu bağışlayabildiysen,hiç bir yere varmamaktan hoşnutsan ve her günü geldiği gibi kabul ediyorsan, affedebiliyor ve hatta unutabiliyorsan, buruk, somurtuk, sivridilli ve alaycı birine dönüşmekten geri durabiliyorsan,işin yarısını hallettin demektir…

 

~Henry Miller

Seninle başladı / Bahaettin Karakoç

Seninle Başladı, Bitsin Seninle

Ve gün be gün, ben seni düşünürüm.
Sen benim her şeyimsin ey sevgili.

Rüzgârlara ezberlettim türkülerimi,
Ben hep uzaklara türkü yazarım

Sılamsın, sevdamsın, sabır taşımsın
Kalemim adından başka ad yazmaz
Bu kütükte başka bir ad okunmaz
Narına nuruna kurban olduğum
Seven sevdiğinden asla yakınmaz

Ben sevda bölüğünde kıdemli bir askerim
Terhis olsam gidecek bir yerim yok
Yüreğimden başka silah taşımam
Bütün adresleri iptal ettim
Benim senden özge gerçek yârim yok.
Sen benim her şeyimsin ey sevgili

Ben rol gereği âşık değilim
Deme bu garibin benimle işi ne

Aşkım beni teşhir eder, sesim içime saklanır
Aklanırsa adım, seninle aklanır.

İstersen durmadan adres değiştir,
Gözlerimi bağlasalar da bulurum seni.
Ben, türkülerde tanıdım Fizan’ı, Yemen’i
Anlasam ki sesim sesine değmiştir,
Bütün gemileri yakar gelirim.

Bu bir taahhüttür; sına beni
En deli rüzgârların önüne sür, bulut-bulut,
Bir yerde yanlış yaparsam adımı unut.
Son kurşunu kendime sıkar gelirim.

Bir et kemik torbası değilim ben
Bir hasar raporu değil yazdığım
Bir aşk mektubudur ey sevgili,
Kızıl-kıyametten önce
Ve görmek için bakmaya gerek yok
Her dilde güzeldir senin adın

Meydanlar sarsılır sen ortaya çıkınca
Yeter ki görecek göz, göz olsun.

Velhasıl uzun sözlere hiç gerek yok
Dil hicabından lal olmalı seni anarken
Ey benim tabibim, tacidarım
Gündönümüdür ben seni bekliyorum

Bahattin Karakoç

Tükenmişlikten Kurtuluşa: Gregor’un Mirası

Siz buna belki “bardağı taşıran son damla” deyin, ister “geri dönüşü olmayan bir dönüşümün vücut bulmuş hâli”. Ben, Gregor’un bu hâline bariz bir “tükenmişlik” diyorum. Toplumun tüm hallerine, kalıplarına ve yozlaşmasına maruz kalıp “Aslında bu ben değilim!” cümlesini en içten haykıran binlerce, belki milyonlarca özgür ruhun hikâyesi bu. Sürekli “herkesleşen”, kendine ait tek bir doğrusu kalmayan insanın acınacak hâli… “Dayan, dayan nereye kadar?” sorusunun cevabı mahiyetinde bir dönüşüm.

​Ben özellikle bu son dönemde kendimdeki dönüşümün farkına vardım; bazen çaresizlikle, bazen de birileri üzülmesin diye kendimden gidenleri görünce… Pes etmeye doğru giden süreci tersine çevirdim. Siz de benzer bir süreçten geçtiniz mi bilmem ama ben kendi adıma çok büyük bir kalkışmanın başrolündeyim. “Mış gibi” davranmayı minimize ettiğim zamanlarda başladı, itaat etmeye olan direnişim. Bu bir savaşsa, kaybetmeyi -belki de yok olmayı- göze alarak giydim benlik zırhımı. Hatta ben o zırha aslında “Ben buyum” zırhı da derim. Bu manevi zırh, öyle gösterişli ve beni galip kılacak bir zırh değildir; sadece kararlılığımı ve düzene aykırı oluşumu belirgin kılan bir mücadele simgesidir. Bu yolda yalnız olmaktan korkmadığımı bilerek; adımlarımı, sürekli düşmanımın üzerine doğru sıklaştırdığım yolumdur bu. Nefesim ve gücüm yettiğince çarpışmaya devam etme kararlılığımdır.

​Ey Gregor! Sen benim miladımsın. Seni bize anlatan Kafka’ya selam olsun!

Dişçi korkusunu yenme vaktin gelmedi mi?

Aslında biz insanlar da aynı makineler gibiyiz; aksayan, bozulan, onarılan bir çeşit robotuz bildiğiniz. Yalnız bizim tamirciler iki tip: Biri kafa, diğeri organ ve uzuvlardan sorumlu. Birinci tip yani psikolojiyle ilgilenenlerin işi elbette daha zor, çünkü tedavi süreci çok uzun, bazen de imkânsız. Bu durum hastaya göre değişiyor. İkinci tip tamirci olan doktorlar ise daha rahat; çünkü teknolojik bir sürü alet edevat ve tıbbi cihaz, sorunun ne olduğu konusunda olmazsa olmaz yardımcılar. Akabinde gelen iç ya da dış tedavi yöntemleri hastayı bir şekilde rahatlatıyor.

​Kronik rahatsızlığı olanlar belki bir ömür sıkıntı çekerken, bazen de sadece belli bir organ ya da bölge onarılmaya ihtiyaç duyuyor. Mesela bu konuda cerrahlar en zor işi yapanlar. On saate varan ameliyatlarda sök-dik… İşleri gerçekten çok zor ve kritik.

​Cerrahlardan sonra sanırım diş hekimleri geliyor el becerisi ve maharet konusunda. Ne oldu? Diş hekimi çok mu üst notadan geldi? 🙂 Tamam, o zaman sizin ağzınızdan yazayım: “Dişçi.”

​Bizim ülkede doktorlar mecburiyetten sevilen meslek sahipleridir. “Her işin başı sağlık” sözü dilimizde pelesenktir; ancak iş hastaneye gitmeye geldiğinde “üşeniyorum” ya da “korkuyorum” deyip geri vites yaparız. Ta ki o rahatsızlık bize kaçacak yer bırakmayınca “seve seve” gideriz!

​Kontrolü en ihmal edilen bölgelerden biridir ağız ve dişler. Halk arasında “Diş ağrısı gibi insanı süründüren başka bir şey yoktur” denir. İşte ben de diş bakımını ihmal eden ve son 20 yılda en az 10 dişini kaybetmiş bir adamım… Üstelik dişlerini her gün düzenli fırçalamasam da iki-üç günde bir temizleyen gruptayken, 10 diş kaybı… Korkunç!

​Tabi kaybedilen o dişlerin yerine gelen köprüler, kanallar ve porselen dişler… İşin bir de ekonomik boyutu var elbette. Ağzınızda problem çok ise sizi devlet hastanesi paklamaz kesinlikle. Mecbur özelde bir diş hekimi ararsınız. O zaman da her diş hekimine gitmezsiniz; eş dosta sorar, en az can yakanını ve en uygun fiyata işi bitirecek o doktoru ararsınız. Rakamlar bölgeye ve polikliniğe göre değişir ama değişmeyen tek şey, “en az can yakan doktoru” bulamayacağınızdır. Çünkü herkesin acı eşiği farklıdır; kimi 10 dişini söktürür dayanır da, siz bir diş için canınızı teslim edersiniz. 🙂

​Neyse, asıl mevzuya geleyim. Ben en son bir dişçiye 7-8 yıl önce gitmiştim, o da annemin dişçisiydi. İyi bir doktordu ama onu da epey uğraştırmıştım. Benim acı eşiğim yüksektir ancak mide bulantısı ve öğürme refleksim bende zirve yapar. Dişçinin eli ya da kullandığı alet dilimde, damağımda gezdiğinde feci bir öğürtüyle ileri doğru ataklar yaparım. Tabi dişçi de ifrit olur 🙂 Ancak yine de dayanır tabii; sonuçta özel. Devlet hastanesinde çalışan bir hekim olsa sittin sene sabretmez, fırçayı basardı.

​Bunca yıl dişçiden kaçan ben; eniştemin tavsiyesi ile bir hekime gitmeye karar verdim. Aslında daha doğrusu, kızımı götürdüğüm dişçinin önüne kızımı değil, kendimi oturttum. 🙂 Nasip işte…

​Ama iyi ki de oturmuşum o koltuğa. Bunca yıllık önyargılarımı genç bir hekim yıkıverdi. Tüm sıkıntılarımı altını çize çize anlattım doktor Hakkı kardeşime ve dedim ki: “Doktorum, eğer tedavi sırasında öğürtürsen kalkar giderim, ona göre!” Hatta sonra bir de akıl verdim kendimce: “Doktorum, istersen uyut; genel anestezi ile bitirelim bu işi.”

​Hakkı Hocam da dedi ki: “Yok abi, dayanırsın. İnan bana, hiç gerek yok operasyona. Merak etme sen.”

​İlk başta öyle gelişi güzel konuştu sandım, ta ki beni koltuğa oturtup bir iki test yapana kadar. Çok fazla hassasiyet göstermeyince de “Biz bu işi çözeriz” dedi ve dediği gibi de oldu. Bugün üçüncü seansa gittim ve dişlerin işi neredeyse bitti. Samimiyetimle söylüyorum, bir adamın eli çok hafif. Her işleme başlarken yapacağı eylemi anlatıyor: “Abi şimdi hafif bir baskı hissedeceksin”, “Şimdi dişin etrafını yıkayacağım”, “Abi birazdan dinlendireceğim seni”. Ya da arada yoklama soruları soruyor: “Abi, nasıl durumun?” 🙂

​Güzel adam Doktor Hakkı Akgül… E şimdi ben böyle bir adamın reklamını yapmayayım da ne yapayım? 😉 Hocamın iznini de alarak bu yazıyı yazdım işte. Birkaç kere güzel pozunu da yakaladım sağ olsun, yazıya eklemek için. Eğer güvenilir bir elde o koltuğa oturma niyetiniz varsa Hakkı Doktor, Beşevler’deki Ayna Diş Polikliniği’nde hizmet veriyor. Şiddetle tavsiyemdir.

​19.01.2022 – Tekrar Merhaba.

​Uzun diş tedavimin artık sonuna yaklaştık bugün itibarıyla. Sanırım ocak ayı bitmeden tamamlanmış olacak. Bugün Ayna Diş Polikliniği’ndeydim. Hakkı Hoca’dan sonra diğer çalışan personelle de güzel bir samimiyet ortamı oluştu doğal olarak. Ancak bugün bir sitem de geldi çalışanlardan: “Abi bizi niye yazıya eklemedin?” diye şakayla karışık gönül koydular. 🙂

​E haklılar tabii; koca kurumda bir Hakkı Doktor yok, onlar da bu güzel ortamın birer parçası sonuçta. Şimdi gönül alma zamanı dedim ve bu eklemeyi yaptım. Arkadaşlardan da toplu bir fotoğraf istedim. Gönderdiklerinde aşağıda ekibin büyük bölümünü göreceksiniz inşallah. Buradan tüm personele selam olsun tekrar.

İstemem eksik olsun / Edmond Rostand

Ne yapmak gerek peki?

Sağlam bir arka mı bulmalıyım?
Onu mu bellemeliyim?
Bir ağaç gövdesine dolanan sarmaşık gibi
Önünde eğilerek efendimiz sanmak mı?
Bilek gücü yerine dolanla tırmanmak mı?
İstemem!

Herkesin yaptığı şeyleri mi yapmalıyım Le Bret?
Sonradan görmelere övgüler mi yazmalıyım?
Bir bakanın yüzünü güldürmek için biraz şaklabanlık edip,
Taklalar mı atmalıyım?
İstemem! Eksik olsun!

Her sabah kahvaltıda kurbağa mı yemeli?
Sabah akşam dolaşıp pabuç mu eskitmeli?
Onun bunun önünde hep boyun mu eğmeli?
İstemem! Eksik olsun böyle bir şöhret!
Eksik olsun!

Ciğeri beş para etmezlere mi “yetenekli” demeli?
Eleştiriden mi çekinmeli?
“Adım Mercuré dergisinde geçse” diye mi sayıklamalı?
İstemem!
İstemem! Eksik olsun!

Korkmak, tükenmek, bitmek…
Şiir yazacak yerde eşe dosta gitmek.
Dilekçeler yazarak içini ortaya dökmek?
İstemem! Eksik olsun!
İstemem! Eksik olsun!

Ama şarkı söylemek, düşlemek, gülmek, yürümek…
Tek başına.
Özgür olmak.
Dünyaya kendi gözlerinle bakmak.
Sesini çınlatmak, aklına esince şapkanı yan yatırmak.
Bir hiç uğruna kılıcına ya da kalemine sarılmak.
Ne ün peşinde olmak, para pul düşünmek,
İsteyince Ay’a bile gidebilmek.
Başarıyı alnının teriyle elde edebilmek.

Demek istediğim asalak bir sarmaşık olma sakın.
Varsın boyun olmasın bir söğütünki kadar.
Yaprakların bulutlara erişmezse bir zararın mı var?

Margaret Weis / Yedinci kapı

Her birimizin içinde kendi kaderimizi şekillendirme yeteneği vardır. Bu kadarını anlayabiliyoruz. Ancak daha önemlisi, her birimizin içinde eşit derecede evrenin kaderini şekillendirme yeteneği de mevcuttur. Ah, buna inanmayı daha zor bulabilirsiniz. Ama size söylüyorum, bu böyle. Meclis başkanı olmanıza gerek yok. Dünyayı değiştirmek için bir kral veya kabile reisi olmanıza gerek yok.

Denizin enginliğinde, bir su damlasının ötekine üstünlüğü var mıdır ? Yoktur, diye cevaplarsınız, ve ayni zamanda, tek bir su damlasının bir gelgit dalgası yaratacak gücü de yoktur. Ama, diyorum ki, bir su damlası denize düştüğünde dalgacıklar yaratır ve bu dalgacıklar yayılır. Ve belki, kim bilir, bu dalgacıklar genişler, şişer ve sonunda köpürerek sahile vurur.

Engin denizdeki bir damla gibi, hepimiz hayatlarımızda ilerlerken dalgacıklar yaratırız. Her ne yapıyorsak, son derece önemsiz görünse dahi, etkileri bizim çok ötemize yayılır . En ufak hareketimizin bile ta uzaklara ulaşan etkilerinin, fani kardeşlerimize nasil dokunduğunu asla bilemeyebiliriz. Dolayısıyla, farkında olmalıyız, her an, denizdeki yerimizin, dünyadaki yerimizin, diğer canlılar arasındaki yerimizin…

Eğer yeterince çoğumuz güçlerimizi birleştirirsek, olayların gelgit dalgasını büyütebiliriz – hayır veya şer için…

~Margaret Weis, Yedinci Kapı

Brokoli çorbası denemesi yapıyoruz

Merhaba arkadaşlar! Kanalıma hoş gelmediniz çünkü bu bir kanal değil. 🙂

​Bugün brokoli çorbası yapmaya çalışacağız. “Çalışacağız” diyorum çünkü ortaya ne çıkacak, hiçbir fikrim yok; çünkü ilk defa yapıyorum.

​İnternette tarif aradığımda karşıma bir sürü seçenek çıktı. Ben de tarifi en kısa sürede anlatan videolu bir tanesini açtım. Efendim, önce malzemeleri bir vereyim size:

  • ​1 orta boy brokoli
  • ​2 havuç
  • ​1 büyük patates
  • ​1 büyük soğan
  • ​2 bardak süt
  • ​2 yemek kaşığı tereyağı
  • ​1 yemek kaşığı un

​Yapılışı:

​Önce brokoliyi saplarından ayırıp küçük parçalara böldük. Ardından soğan ve patatesi küp şeklinde doğradık; havucu ise mümkün olduğunca ince dilimledik.

​Bu üçlüyü, patatesler çatalla ezilecek kıvama gelene kadar bir tencerede haşladık.

​Sonra başka bir tencerede 2 yemek kaşığı tereyağını kısık ateşte erittik. Hemen ardından 1 kaşık unu ilave edip iyice kavurduk. Üzerine 2 bardak sütü ekledik. Karışım kaynamaya başlayınca, diğer tencerede haşladığımız sebzeleri suyuyla birlikte bu tencereye boşalttık.

​Ve işte en keyifli bölüm: Bir blender yardımıyla bu karışımı, “canı çıkana kadar” pürüzsüz olana dek parçaladık. Finalde çorbaya tuzunu ve karabiberini ekledik. Bir 5 dakika kadar daha kısık ateşte pişirdik ve sonunda bitti!

​Burada püf nokta, çorbanın kıvamı; ne tam lapa ne de tam duru olacak şekilde ayarlamaya çalışın. Gaza gelen ve üşenmeyip yapanlara şimdiden afiyet olsun!

Beklemeye devam..

​”Beklemeye alışmak” diye bir şey var. Yani beklediğiniz şeyin size gelip gelmeyeceğini artık düşünmediğiniz; sadece beklemeyi kendinize görev edindiğiniz o anlar topluluğu… Baştan aşağı giyindiğiniz o sabır elbisesi, artık sizinle özdeşleşen bir parçanızdır. Beklemekten bıkmaya hakkınız yoktur. Ne zamana kadar ve nereye kadar süreceği, yalnızca kaderin bildiği o sahipsiz sırdır.

​Beklemeye devam.

Oriah Mountain Dreamer – Davet

Geçinmek için ne yaptığın beni ilgilendirmiyor.

Neyin özlemiyle kıvrandığını, arzuladığın şeylerin hayalini kurmaya cesaret edip

edemediğini bilmek istiyorum.

Kaç yaşında olduğun beni ilgilendirmiyor. Aşk için, hayallerin için, yaşıyor olma serüveni için, aptal gibi görünme riskini göze alıp alamayacağını bilmek istiyorum.

Başına hangi talihsizlikler geldiği beni ilgilendirmiyor.

Kendi acının merkezine dokunabildin mi? Hayatın hainlikleriyle açıldın mi ?

Yoksa daha fazla acının korkusuyla büzüşüp

kapandın mı ? Acıyla bir oturabilir misin,

benimki veya bizzat kendininkiyle, saklamaya, azaltmaya ya da düzeltmeye

çalışmadan ?

Bunu bilmek istiyorum.

Neşenin içinde olabilir misin,

benimki veya bizzat kendininkinin ? Bize tedbirli olmayı, gerçekçi olmayı veya insan

olmanın sınırlarını hatırlatmaksızın,

çılgın gibi dans edebilir misin ve bu coşkunun tepeden tırnağa içine dolmasına müsaade edebilir misin? Bunu bilmek istiyorum.

Anlattığın hikâyenin doğru olup olmaması beni ilgilendirmiyor.

Kendine dürüst olmak uğruna bir başkasını

hayalkırıklığına uğratabilir misin? Kendi ruhuna sadık kaldığında ihanetle suçlanmaya

göğüs gerebilir misin? Dinsiz ve güvenilir olabilir misin?

Her gün hoş görünmese bile, güzelliği görebilir ve onun varlığını hayatına kaynak edinebilir misin? Bunu bilmek istiyorum.

Başarısızlıkla yaşayabilir misin, benimki veya bizzat kendininkiyle ? O halde bile, gölün kıyısında dikilip Dolunay’ın simli hâresine bakıp “Evet!” diye haykırabilir misin? Bunu bilmek istiyorum.

Nerede yaşadığın ya da neye sahip olduğun beni ilgilendirmiyor.

Keder ve çaresizlikle geçen gecenin ardından, iliklerine kadar yorgun ve incinmiş vaziyette yine ayağa kalkabilir ve çocuklar için yapılması gerekenleri yapabilir misin? Bunu bilmek istiyorum.

Kim olduğun, buraya nereden nasıl geldiğin beni ilgilendirmiyor. Birlikte bir ateşin ortasına düştüğümüzde, geri

çekilmeden yanmayı göze alabilir misin?

Bunu bilmek istiyorum.

Bugüne kadar ne öğrendiğin, ne okuduğun beni ilgilendirmiyor.

Diğer her şey yıkılıp yittiğinde,

ta içinde, seni ayakta tutan o şeyin ne olduğunu

bilmek istiyorum…

~Oriah Mountain Dreamer – Davet

Davet

Saldım çayıra ideolojisi

Mevzular var; her biri kendi içinde dönüşür de dönüşür. Doğrular yanlışlara evrilir; yanlışlar türlü tepkimelerle büyütür kendini. Etik kimin etiğidir, ahlak kimin cebinde gezer, belli değildir. Eskiden büyükler, “Para ile iman kimdedir belli olmaz,” derdi. Bugün ise çok daha büyük belirsizlikler var.

​İlk önce aklıma gelenlerin başında, “Kim insan, kim değil?” sorusu var. Sureti insan olan milyarların içinde, cidden kaç insan var? Suretler artık her zamankinden daha soyut, daha sanal. Zannettiklerimiz, bizim en büyük doğrumuz artık. Doğruyu kimseden öğrenmeye ihtiyaç duymadığımız bir çağın fertleriyiz. Kime, hangi doğruyu öğretebiliriz ki?

​Ya yanlış? Kimi, hangi yanlıştan döndürmeye cesaretiniz var? “Saldım çayıra, Mevlam kayıra” cümlesi artık başlı başına bir ideoloji değil mi? Çayıra salınanların ve çayırdan toplananların dünyası… Meleye meleye çağırıp dururuz nice olan akıbetimizi.

Burnum pek bir işe yaramıyor son bir haftadır

Sevgili Lev Nikolayeviç,

​Yine uzunca bir zaman sonra sana yazmayı başardım ve yine yazacak bir sürü şey birikti. O birikenlerin en mühimi, bir haftadır Kovid virüsüyle evde oturuyor oluşum. Evet dostum; hastalık “pandemi” adını aldığı günden tam iki yıl sonra beni de yakaladı. Çok şükür ki hafif atlatıyorum. Bunun sebebi aşılar olsa gerek; belki bir ihtimal, hayatımda tatmadığım onlarca vitamini bir haftadır içişim de bunu sağlamış olabilir.

​Bu Kovid gerçekten ilginç bir virüs. Bana vurduğu en büyük darbe koku kaybı oldu. Çok komik bir hâl bu; hiçbir şeyin kokusunu alamadan yemek yemekten bahsediyorum. Meğer ne büyük nimetmiş bu koku… İnan, yediğim sebze meyveyi görerek yemesem tadını da çıkaramam. 🙂 Yine mesela az önce bir sigara yakayım dedim, zerre koku almadım. Hatta sigarayı içtiğime bile emin değilim. 🙂 Bence DSÖ bu virüsü alıp milyarlarca tiryakiye sigarayı bıraktıracak bir formül yapmalı. İnsanlığın sigaradan kurtuluşu ancak bu Kovid virüsü sayesinde olur!

​Bunun dışında kendimi sıfırlama detoksum devam ediyor. Öyle ki bildiğim, deneyimlediğim tüm doğruları ve etikleri sıfırdan sorguluyor ve yapılandırıyorum. Son üç aydır bu hâlet-i rûhiye içinde kendimce menzile varmaya çalışıyorum. Allah yardımcım olsun inşallah.

​Sevgili dostum, benden bu kadar. Bir sonraki mektupta umarım güzel haberler veririm sana. Huzurla, sağlıcakla yat sevgili Nikolayeviç…

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu! / William Shakespeare

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu!
Düşüncemizin katlanması mı güzel
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına
Yoksa diretip bela denizlerine karşı
Dur, yeter demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece!
Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü.
Çünkü, o ölüm uykularında
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir felaketleri yaşanır yapan.
Yoksa kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine
Sevgisinin kepaze edilmesine
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine
Kötülere kul olmasına iyi insanın
Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken?
Kim ister bütün bunlara katlanmak
Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek
Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini?
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiklerine razı etmese insanları?
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
Yürekten gelenin doğal rengini.
Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
Yollarını değiştirip bu yüzden
Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.

W. Shakespeare / Hamlet

Saf ve katıksız…

 

Fotoğrafta indirimli bir ürün yok. Güzel bir araba ya da ev yok. Dolar ya da euro yok. Güzel fizikli bir adam ya da kadın yok. Renkli gözlü, çok şirin bir bebek de yok. Ama saf ve katıksız mutluluk var. Üstelik bir sürü uzuv eksikken… Yarımken tam olmak bu olmalı.

​Peki, diyelim ki fotoğraftaki bu baba ve çocuğu ayrı ayrı, asık suratla otursalardı ne düşünürdünüz? Acıma duygusu mu? Onları bu hâle getirenlere öfke mi? Yoksa en fazla iki saniye fotoğrafa bakıp nötr bir ruh hâliyle ekranı kapatmak mı? Cevap elbette herkeste farklı olur. Ancak hangi duyguya sahip olursanız olun; dünyada sizi bu fotoğraftaki mutluluğa ulaştıracak hiçbir obje veya eşya yok, bunu bilin istedim.

Kargo / Birhan Keskin

Sana buraya bazı şeyler koyuyorum. Yol boyunca aklında olsun. Lazım olursa açar okursun, Olmazsa da olsun, bir zararı yok burada dursun.
Şuraya bir cümle koydum. Bırak, acımızı birileri duysun. Hem zaten şiir niye var? Dünyanın acısını başkaları da duysun!
Acı mıhlanıp bir kalpte durmasın. Ortada dursun. Olur ya biri eline alır okşar, biri alnından öper. Az unutursun.
Buraya tabiatı koydum. Ağaçları, suyu, ovayı, dağı. Onlar bizim kardeşimiz, çok canın sıkılırsa arada onlarla konuşursun.
Buraya, küçük mutlu güneşler koydum. Günlerimiz karanlık ve çok soğuyor bazı akşamlar, ısınırsın.
Buraya, bir inanç bir inat koydum. Tut ki unuttun, tekrar bak, o inat neyse, sen osun.
Buraya yolun yokuşunu koydum. Bildiğim için yokuşu. Zorlanırsa nefesin, unutma, ciğer kendini en çabuk onaran organ, valla bak, aklında bulunsun.
Buraya umutlu günler koydum. Şimdilik uzak gibi görünüyor, ama kimbilir, birazdan uzanıp dokunursun.
Buraya bir ayna koydum arada önüne geç bak; sen şahane bir okursun. Mesai saatlerinde çaktırmadan şiir okursun. N’olcak ki, bırak patronlar seni kovsun!
Burada bir tutam sabır var. Kendiminkinden kopardım bir parça, (bende çok boldur) lazım oldukça ya sabır ya sabır, dokunursun.
Burada güzel çaylar var. Bu aralar senin için çok önemli. Bitki çayları, kış çayları, şuruplar, kompostolar. Demlersin, maksat midene dostluk olsun.
Şuraya Youtube’dan müzikler, Bach dinle filan, koydum. Ama müzik konusunda sen benden daha iyisin, koklayıp buluyorsun.
Buraya bir silkintiotu koydum. Kırk dert bir arada canına yandığım, kırkına birden deva olsun.

Reis John Fire Lame Deer ne demişti?

“Beyaz kardeşlerimiz bizi uygarlaştırmak için gelmeden önce, hiç hapishanemiz yoktu. Bu yüzden aramızdan serseri de çıkmazdı.

Hapishane yoksa serseri de yoktur. Kapılarımızın kilidi de olmazdı bu yüzden, hırsızlar da bulunmazdı. Eğer aramızdan biri; at, çadır ya da battaniye edinemeyecek kadar yoksul ise, bu durumda bütün ihtiyaçları kendisine hediye Özel mülkiyete çok büyük önem verecek kadar uygarlaşmamıştık. Yazılı hiç bir yasamız, dolayısı ile avukatlarımız ve Demek ki Beyaz Adam gelmeden önce çok berbat yaşıyormuşuz. Para nedir bilmiyorduk. Bu yüzden bir insanın değeri serveti ile ölçülmezdi. Politikacılarımız da yoktu. Bu yüzden birbirimizi aldatmak ve kazıklamak durumunda da kalmazdık.

Bilmem ki, Beyaz Adamın uygar bir toplum için son derece gerekli olduğunu söylediği bu temel şeyler olmadan binlerce yıl hayatta kalmayı nasıl başarabildik?”

Reis John Fire Lame Deer

Bir cümle ezberinde hep. Ya gerisi ?

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu!
Düşüncemizin katlanması mı güzel
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına
Yoksa diretip bela denizlerine karşı
Dur, yeter demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece!
Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü.
Çünkü, o ölüm uykularında
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir felaketleri yaşanır yapan.
Yoksa kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine
Sevgisinin kepaze edilmesine
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine
Kötülere kul olmasına iyi insanın
Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken?
Kim ister bütün bunlara katlanmak
Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek
Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini?
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiklerine razı etmese insanları?
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
Yürekten gelenin doğal rengini.
Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
Yollarını değiştirip bu yüzden
Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.

W. Shakespeare / Hamlet