Cevapları şimdi arama / Rainer Maria Rilke

Rainer Maria Rilke’nin dilinden;

“Kalbinde çözülmeden kalan her şey için sabırlı ol ve soruların kendisini sevmeye çalış; kilitli odalar veya yabancı lisanlarda yazılmış kitaplar gibi.

Cevapları şimdi arama. Şu anda cevaplar sana verilemez; çünkü sen henüz onlarla başa çıkamazsın, onları yaşayamazsın.

Mesele, her şeyi yaşamaktır. Şu anda bu soruyu yaşaman gerek.

Böylelikle, belki daha ileride, farkına bile varmadan, günün birinde kendini cevabı yaşarken bulacaksın.”

Nasa diyor: “sözüm”. Bizimkiler diyor : g*tüm!

Evren uçsuz bucaksız bir alan. Git git bitmiyor. ( Ya da biz öyle bildik ) Belki milyarca yıldız, gezegen ve oluşum evreni dolduruyor. Ve bunlar ince bir matematikle galaksilerinde dönüp duruyor. Şüphesiz Allah,buradan biz kullarına gücünü ve hikmetini çok daha geniş bir biçimde gösteriyor. Uzay dediğimiz alanın ne gizemlerle ne sırlarla dolu olduğunu doğal olarak biz bilim sayesinde anlıyoruz. Bu bilimin adı ise Astronomi. Bu bilimi kuran ve sürekli araştırarak dünyaya aktaran kurum ise elbette NASA ( National Aeronautics and Space Administration )

NASA 1958 den beri havacılık ve uzayla konularıyla ilgili sürekli araştırma yapan, dev teleskoplar ve milyarlarca km uzaklıkta seyahat edebilen uzay mekikleri ile uzaydaki her hareketi takip eden ve yine bu bilgileri dünyaya servis eden en ciddi kurumlardan biri.

Tabi NASA ele geçen bilgilerle çeşitli tahmin ve analizlerde de bulunuyor belirli zaman periyotlarında. Özellikle dünyayı etkileyecek ve varlığını tehdit edecek olayları dünyadaki çeşitli haber ajanslarına servis ediyor.

Neden?

Çünkü işi bu 🙂 Doğru olma ihtimali %1 de olsa. %100 de olsa biz bu haber ve analizlerle çeşitli endişelere kapılabiliyoruz. Peki yapacağımız birşey var mı?

Kesinlikle yok!

E o zaman elden birşey gelmiyorsa bu korku niye?

Mesela yine NASA’nın hersene bir yıldızın dünyaya çok yakın mesafeden geçeceği tahmininde bulunması. Eee yakın derken? İşte efendim 2 ışık yılı yakını! Peki biz 2 ışık yılının ne olduğunu biliyoruz muyuz? Hayır 🙂

Ortaya atılan haber bizi korkutmaya yetiyor bile. Vay efendim bu yıldız ya dünyaya çarparsa! İşte yine vay efendim çarpacağı yer bizim muhit olursa:)

Korkunun ecele faydası yok be kardeşim. Ne tırsıyorsun? Korktuğun ne tam olarak? Dünyanın yok oluşumu yoksa kendi ölümün mü? Bırak insanlığı dünyayı senin şu normal hayatında ölme olasılığı ve bu yıldızın dünyaya çarpmasıyla gerçekleşecek ölüm ihtimalinin belki bin katı!

Ölümün trafik kazası, bıçaklanma, boğulma, yanarak can vermeden olursa diye korkma. Ama taaa anasının dinindeki bir kuyruklu yıldızın 5 bin yılda bir buradan geçerken sana çarpmasından kork 🙂

Bir de şöyle bir mevzu var. Tamam NASA bir tahminde bulunuyor. Peki haber ajansları ne yapıyor? Ulan NASA dan yeni bir haber düştü. Üstelik haber kötü de değil. Ama bizim bu haberin başlığıyla öyle bir oynamamız lazım ki okuyan, bu yıldız dünyamıza kesin çarpar diye düşünsün 🙂

Peki niye yapıyorlar bunu kardeşim? Çünkü endişe ve kaygı haberleri en güzel tıklanma beğeni ve takip haberleridir. Çok iyi prim yapar. Millet haber başlığını okuyup ” bunlar yine uydurma haber peşinde”  dese bile üşenmeyip haberi okur. Sonrada haberi yapan sayfasına girip der ki: Sizin yapacağınız haberi si….yim ben”

İşte az önce yine NASA’nın sözüm dediği yerde, götüm diye haber yapan bir sayfaya rastladım.

Neymiş efendim! NASA dan korkutan açıklama: Gizemli bir sorun var 🙂

Korkutan açıklamaya bak Allah aşkınıza!

Gizemli bir sorun var. Ve biz de bu sorundan dolayı çok korkuyoruz. Peki ne diyor haberin içinde? Taa 91 de uzaya gönderilen Voyager 1 isimli geminin gönderdiği bilgilerin doğru ve geçerli bilgiler olmadığına dair veriler varmış. İyide arkadaşlar gemi artık kocamış yaşlanmış. Ve gitmiş 23 milyar km öteye. Siz ne kadar sağlıklı bilgi isteyebilirsiniz ki bu aletten?

Varın gidin işinize be böyle absürt haber peşinde koşan haber ajansları! Böyle sığ böyle klişe olmuş haberlere yaslanmak ne size yakışıyor. Ne de bu milleti gereksiz oyalamaya ve korkutmaya çalışarak bize bir katkınız oluyor. Ya hu bırakın NASA çalışsın siz de ne gonderdiyse onu yazın olsun bitsin ve kardeşim!

Özlem’i tanımasanız da severdiniz

Her ölüm üzücü. Her ölüm bir yangın. Ama en çok da yakınımızdayken. Ölüm bir rutinin, bir alışmışlığın ve bir sıradanlığın sonu.

Ölüm, aynı zamanda bir uyandırma bir aydınlanma olayı. Kopardığı her canlıya bir hakettiği itibarı ve değeri teslim eden, Kıymet denilen zenginliği kaybettirerek hatırlatan bir elçi. Gençliğinde gidenleri daha çok hatırlatan bir bir üzüntü arşivi..

Ve işte o kıymetliler kervanına bir güzel insanı daha kattı ölüm. Özlem Sarıkaya Yurt..

NTV’nin göz bebeklerinden. Yüzü güzel, ruhu güzel, sesi güzel bir kadın. Duruşu ve sade hayatı ile bilinen harika savaşçı bir anne. Çoğumuz için belki bir çok akrabamızdan arkadaşımızdan daha fazla gördüğümüz yüzlerden biriydi Özlem Sarıkaya.

Ölümün aldıklarının içinde başarılı duruşu ve yaşı genç olanlara daha bir yanıyor içimiz. Kanserle verilen 4 yıllık bir mücadele. Tam kazandı derken tekrar nükseden o amansız hastalık sebebiyle kaybettik Özlem Sarıkaya’yı.

Bazen hayatınızda hiç bir önemi yokmuş gibi düşündüğünüz insanların kaybına da üzülürsünüz. Bu belki apartmanınızda oturan ve sadece karşılaştığınızda hiç konuşmadan baş selamı vererek yanından geçtiğiniz bir amcadır. Belki yakın bir arkadaşınızın hiç görmediğiniz annesi..

Şimdi düşündümde belkide hayatımda ölse hiç üzüleceğimi sanmadığım nice güzel insanlar var. Hiç bir şey paylasmadığım. Sadece simaen tanıdığım.

Ölüm kimileri için tekrar bir kavuşma için zarurî bir mola arası. Kimileri içinse sonsuza kadar yokluk hiç. Ancak hiç değişmeyen ortak noktası herkesde. Kıymet ve özlem

Elveda Özlem Sarıkaya. Sevenlerine ve küçük oğluna sabır, sanada Allah’tan rahmet diliyorum. Mekanın cennet olsun.

Serdar hocam teşekkürler

Bir Ramazan ayının daha sonuna yaklaşıyoruz. Zaten Ramazan ayı böyledir; ilk birkaç günden sonra nasıl geçtiğini anlamazsınız. Tutulan oruçlar, kılınan teravih namazları, verilen fitreler derken hayatlarımızdan çıkıp gidiverir. Arkasında sadece Allah’ın bildiği sevap hazinesi bırakır bize. Ramazan her sene Rabbimizi hatırlatır; kulluk, merhamet, dayanışma ve kâmil insan olma yolunda bizi bir ay boyunca işler durur.

​Tabii anlattıklarım, imanını korumayı ve kollamayı bilen insanlar için geçerlidir. Kalb-i selim olmayanlar ise bihaberdir; sadece seyircidirler. Allah onlara da bu ayın kıymetini bilmeyi nasip eder inşallah.

​Gelelim, Ramazan ayında iftara yakın seyrettiğimiz TV programlarına…

​Benim için TRT’deki iftar programları klasiktir. En sade ve en samimi iftar sohbetleri olayını TRT iyi bilir; program sunucuları özenle seçilir. Özellikle son 5 yıldır aynı isimlerin belli bir periyotla sırayla sunması keyiflidir. İftar ve sahur programcıları ayrıdır; ancak bu Ramazan, TRT rutini bozarak iki programı da tek bir isme, Serdar Tuncer’e emanet etti ve bence iyi de yaptı. Çünkü Tuncer’in gerek tecrübesi gerekse şairliği, seyirciyi hiç sıkmadan izletiyor kendini. Ayrıca bu sene Tuncer, programı daha da renklendirecek bölümler eklemiş. Bunlardan biri; geçmişte yaşamış İslam âlimlerinin bulunduğu coğrafyalara giderek, bu mübarek zatları yerinde anlatması. Aslında bu bölüm, Tuncer’in kendi kanalında sürekli tekrarladığı, “Selamün aleyküm erenler, ve erenlere gönül verenler, ve dahi erenlere gönül verenleri sevenler” cümlesine de cuk oturuyor. Benim gözlemlediğim kadarıyla Tuncer, âlimlere ve onların öğretilerine ayrı bir merak duyuyor.

​Ancak bu yaklaşım, toplumumuzda artık değerini yitiren bir mevzu. Çoğu kimse bir din adamına ve Allah dostlarına güvenmiyor ya da güvenemiyor. Bunun temel sebebi, FETÖ denilen örgütün başı olan hainin bu ülkeye din üzerinden verdiği tarifsiz zarardır. Zaten son 20 yıldır halk arasında söylenen “hacı hocaya güvenme” cümlesi, bu hain yapı ile tavan yapmış oldu. Ne acı bir durum! Düşünsenize, koca milletin ağız birliği yaparak güvendiği ve saygı duyduğu tek bir öne çıkan din adamı yok; hatta bunun içinde Diyanet İşleri Başkanı bile yok!

​Neyse, bunlar derin mevzular.

​Ben Tuncer’e geri döneyim. Serdar Hocam, bu sene program içinde bir güzellik daha yaptı. Sosyal medya üzerinden yapılan çekilişe katılmak isteyenlere koyduğu kurallar harikaydı. Çekilişte yer almak istiyorsanız öncelikle sayfayı takip etmeniz, üç arkadaşınızı etiketlemeniz ve şöyle bir cümle kurmanız gerekiyordu: “Allah’ım ne olur bana değil de başka bir Müslüman kardeşime çıksın.” 🙂 Tuncer’in bu kuralı gerçekten harika. Bir Müslümanın hep kendini değil, başka Müslümanların iyiliğini de istemesi gerektiğini anlatan, müthiş esprili bir mesaj.

​Son olarak, benim yıllardır ifrit olduğum bir durumu da sonlandırmış Tuncer. Biliyorsunuz, ulusal kanallar için varsa yoksa İstanbul’dur; haberlerin ve olayların %80’i İstanbul’da geçer. Bu durum, TV’deki iftar programlarının süresi için de geçerlidir: Program, ilk orucunu açan il ile başlar, İstanbul için iftar saati gelince şak diye biterdi. E peki İstanbul’dan sonra kalan iller ne olacak? Onlar es geçilirdi. İyi de o ilde yaşayanlar niye yok sayılır?

​İşte bu saçmalığı Tuncer bitirmiş bu sene. İstanbul’daki iftar saatinde program bitmiyor artık, orucunu açacak son ile kadar yaklaşık 5 dakika daha devam ediyor. Böylece Çanakkale ve Edirne gibi sona kalan illerdeki vatandaşların gönülleri hoş edilmiş oluyor. Ben Çanakkale ya da Edirneli olsam Serdar Hoca’ya bir teşekkür mesajı atardım. 🙂

​İçimden geçen odur ki Serdar Tuncer, yakın gelecekte çok daha saygın yerlerde Müslümanların gönlünü kazanmaya devam edecek inşallah.

Sonsuzluk kervanı / Necip Fazıl Kısakürek

Sonsuzluk Kervanı, peşinizde ben,

Üç ayakla seken topal köpeğim!

Bastığınız yeri taş taş öpeyim.

Bir kırıntı yeter kereminizden!

Sonsuzluk Kervanı, peşinizde ben…

 

Gidiyor, gidiyor, nurdan heykeller…

Ufuk, önlerinde bayrak kulesi.

Bu gidenler, Altın Kol Silsilesi;

Ölçüden, hanekten daha güzeller.

Gidiyor, gidiyor, nurdan heykeller…

 

Sonsuzluk Kervanı, istemem azat!

Köleniz olmakmış gerçek hürriyet.

Ölmezi bulmaksa biricik niyet;

Bastığınız yerde ebedi hasat.

Sonsuzluk Kervanı, istemem azat.

Bu Ramazan kime ne getirdi diye düşündümde…

Ramazan geldi, hoş geldi.

​Maneviyatı zengin insanlar için bir sevinç kaynağı oldu. Birbirinin aynısı şekilde akıp giden zamanın içinde gönüllere insanlığı, aczi, merhameti ve iyiliği hatırlatan bir Hızır gibi yetişti.

​Peki, dünya telaşına aşırı derecede düşmüş; huzuru ve mutluluğu maddede ve konforda arayan; hayatı yaşamak yerine günübirlik heveslerle tüketenler için durum nedir?

​Elbette ki onlar için sadece mecburi bir ritüelden ibaret. Ramazan’ı sadece market alışverişi ve sonunda yapılacak bir bayram tatili için bekleyen azımsanmayacak bir kitle var artık ülkemde.

​Dini bayramlar son 25-30 senedir tatil anlayışına dönüştü malumunuz. Din artık toplumsal kazanımlarla değil, bireysel menfaatler için kutlanıyor.

​Bu durumun en büyük göstergelerinden biri de TV reklamları. Eskiden gıda firmaları Ramazan’a özel indirim reklamlarına 15 gün önceden başlardı, artık iki gün kala tanıtıma başlıyorlar. Reklamlarda artık bir klişeye dönen, kalabalık bir sofrada dedelerin ve torunların bir arada olduğu görüntülerle sözde manevi bir mesaj veriliyor. Peki, siz bu görüntülerin gerçekliğine ne kadar inanıyorsunuz? Türkiye’de kaç aile böyle kalabalık bir sofra kurup huzurla iftarını yapabiliyor acaba? Ben söyleyeyim: 30 günde ya bir ya da iki gün. O da genellikle yapılan davetlere binaen gerçekleşen iade-i iftar ziyaretleri…

​Hatta Coca-Cola bile artık tabak biriktirenlere ne tabak ne de bardak promosyonu veriyor. 🙂 Artık hiçbir şey topluma tam bir keyif vermiyor. Bu topluma “tüketim toplumu” demek bile yetersiz; belki başına “hiper” kelimesini ekleyebiliriz. Tüketmek artık bir moda; yemeği, eğlenceyi ve tüm duyguları hızlıca yaşayıp tüketmek…

​Sonra yenileyip tekrar tüketmek; sonra bir daha, bir daha… Bu durum, feci bir kısır döngü filmi gibi. Oyuncularla birlikte her şey aniden eritilip yok ediliyor ve birileri tarafından yeniden önümüze koyuluyor. Aklıma Pepsi’nin reklamı geliyor; 20 yıl kadar önce “Hep daha fazlasını iste” algısını beynimize kazımıştı.

​Neden az ile yetinelim ki, değil mi!

​”Daha fazla, çok, en çok” kelimelerinin geçtiği her cümle bizim mottomuz artık. Üstelik bu “fazla” algısı, firmaların indirimlerinde bile yer ediniyor; en yüksek indirimi hangi market yapıyorsa ona koşuyoruz.

​Akşam yine bir TV reklamına takıldı gözüm. Bir market diyor ki: “Bizden 75 liralık alışveriş yapan herkese Ramazan pidesi 1,50 lira.” Aman ne büyük jest! Oysa bu marketler şöyle dese: “Bizden yapacağınız her 75 liralık alışverişte, bir pideyi Çocuk Esirgeme Kurumu’na, kimsesizler yurduna veya benzer yardıma muhtaç ailelere hediye etmiş olacaksınız.” Daha şık olmaz mı? Madem Ramazan yardım ve hasenat ayı, yapsanıza biraz sevaba vesile!

​Bu arada atladığım bir şey var. Hani her şeyin değerini ve gelenekselliğini kaybettiğini söylemiştim ya, işte kaybetmeyen bir şey hatırladım: Sıcak pide yeme derdine düşmüş yüz binlerce vatandaşın oluşturduğu o meşhur pide kuyrukları. Bu, benim çocukluğumdan beri anlamakta zorlandığım bir konudur. 🙂 Sıcak pide yemek için bir kuyrukta onlarca dakika beklemek nasıl bir mantıktır, akıllara ziyan bir davranış! Ramazan pidesi dediğimiz hamur işi ekmeği yemenin inanç anlamında bize nasıl bir katkısı olabilir? Onu da ben söyleyeyim: Koca bir sıfır! Ama işte nefis ve beraberinde getirdiği boğaz sevdası, milleti o kuyruğa sokmak için kâfi geliyor.

​Geçen gün ben de kızımla ekmek almaya çıktım iftara yakın. Kızım bir fırının önündeki kuyruğu görüp sordu: “Baba, bu insanlar ne bekliyorlar?” Ben de kısaca anlattım. Heveslendi o da; “Haydi kuyruğa girelim,” dedi. Kıramadım kızçemi, girdik. Daha iki dakika olmadan benim şalter attı; çünkü kuyruk milim ilerlemedi. “Babacığım gel, ben sana sıcak pide bulacağım,” dedim. Kuyruktan çıkıp 15 metre ilerideki bir markete girip bir pide aldım. Kızım pideyi tuttu ve “Baba, bu pide soğuk!” dedi. “Eve gidince sıcacık olacak o pide,” dedim. Eve geldik, pideyi hemen büyükçe bir tavada 5 dakika ısıttım. On numara oldu! Kızım da afiyetle, bayıla bayıla yedi. Yani diyeceğim o ki; bir hazzı veya keyfi yaşamak için herkesin gittiği uzun yolları tercih etmek zorunda değiliz. Fırından yeni çıkmış pide ile marketten alınmış pidenin ısıtıldıktan sonra birbirinden hiçbir farkı yok.

​İşte yeni gelen Ramazan’ın bendeki halleri bunlardan ibaret. Umarım kalan üç haftada manevi hazları daha fazla yaşayıp sizinle paylaşabilirim. Şimdi herkese, sonunda bayrama varacağımız güzel bir Ramazan ayı diliyorum.

Kadın Şiiri / Nazım Hikmet RAN

Kimi der ki kadın
Uzun kış gecelerinde yatmak içindir.
Kimi der ki kadın
Yeşil bir harman yerinde
Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir.
Kimi der ki ayalimdir,
Boynumda taşıdığım vebalimdir.
Kimi der ki hamur yoğuran.
Kimi der ki çocuk doğuran.
Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal.
O benim kollarım, bacaklarım, başımdır.
Yavrum, annem, karım, kızkardeşim,
Hayat arkadaşımdır.

NAZIM HİKMET RAN

Öfkeli misin? / Brianna Wiest

Öfkeli misin? Öfken kendini nerede güçsüz hissettiğini söylüyor. Kaygılı mısın? Hayatında bir şeylerin dengede olmadığını söylüyor. Bıkkın mısın? Bir konuya gereğinden fazla zaman ayırdığını söylüyor. Korkuyor musun? Neyi önemsediğini söylüyor. Duygular duygu değil habercilerdir ve gerçekten neye ihtiyacın olduğunu söylemeye çalışırlar. Eğer onların aslında ne demeye çalıştığını anlarsan, hayatta gerçekten ilerlersin.

 

Brianna Wiest

Parmak uçlarımızla aydınlattık / Ingeborg Bachmann

Ders alınmıştı aşk konusunda,

On bin kitabın yardımıyla,

Çok az değişebilen jestlerin deneyimiyle öğrenilmişti.

Açılmıştı aşkın sırları

Ama ilk kez burada

Lavlar aktığında aşağı

Ve soluğu yaladığında bizi dağın eteklerinde,

Sonunda tükenen krater

Anahtarını verdiğinde.

Bu kapalı bedenlerin

Girdik ilence uğramış odalara

Ve karanlığı parmak uçlarımızla aydınlattık.

Ingeborg Bachmann

Gün ışığının kandili utandırdığı gibi / William Shakespeare

“Tüm göklerin en güzel yıldızlarından ikisi, Yalvarıyorlar onun gözlerine isleri olduğundan:

Biz dönünceye dek siz parıldayın diye. Gökleri gökte olsaydı, yıldızlar da onun yüzünde;

Utandırdı yıldızları yanaklarının parlaklığı. Gün işığının kandili utandırdığı gibi tıpkı.”

(Romeo ve Juliet William Shakespeare)

Yapraksız kaldın diye gövdeni kestirme / Mevlânâ

Yapraksız kaldın diye gövdeni kestirme, zira bu işin baharı da var..

Gönül sevgiyi bulmuşsa kuru dal bile çiçek açar.

Yeter ki sen çiçek olup etrafa gülücükler saçmaya söz ver. Toprak olup seni başının üstünde taşıyan bulunur. Geçmişte kaç kere küle dönüştüğünü değil kaç kere yeniden

küllerin arasından doğrulup yeni bir gül olduğunu hatırla.

Küle döndüysen yeniden güle dönmeyi bekle. Çünkü her zorluğun sonunda doğan bir ışık vardır.

Eğer elleriniz diken yaralarıyla kan revan içinde kaldıysa güle dokunmanıza çok az kalmış demektir.

Geçcek de bir gün geçecek.

​Tarkan yeni bir şarkı yapmaya görsün, hemen olay olur. Şarkının tutup tutmayacağı pek mühim değildir; medyanın gözünde Tarkan hep “Mega Star” kalacaktır. Çünkü şu an bu medyanın sahipleri, Tarkan’ın en parlak dönemlerinde ya yeni ergen ya da gençliklerinin altın çağındaydılar ve Tarkan’ı o dönemlerde özümsediler.

​Ancak ileride bir zaman gelecek, medyanın sahipleri emekliye ayrılacak ve Tarkan da geçmişin tatlı hatıralarından biri olacak. Çünkü müzik tarzları değişecek; yenilenen tüketim alışkanlıkları her şeyi eskittiği gibi Mega Star’ı da aynı raflara koyacaktır. Ancak ben, “Geççek” şarkısının müzikalitesinden ziyade siyasi düzlemde yarattığı etkiyi konuşmak istiyorum.

​Muhalefetin önde gelenleri şarkıyı doğal olarak hemen sahiplendiler. İktidar cephesi ise durumdan rahatsız. Her yöne çekilebilecek bir şarkının iktidara yönelik dokundurmalarını kabul etmelerini beklemek zaten zor.

​Peki, neymiş İsmail YK tarzı bu “Geççek” şarkısının sözleri? Bakalım:

​“Geççek her şeyin sonu var, bu çile de bitecek

Oh oh şındırgadıp oynayacağız o zaman

O çiçekten günler çok yakında

Dayan çoğu gitti, azı kaldı

Yapma güze, kışa boğma yazını

Yakındır sabrın zaferi

Düştük evet ama kalkmadık mı?”

​Valla şarkıya bakınca öznesini bulmak zor. Evet, ortada nefret edilen, istenmeyen bir şey var ama ne? En başta da dediğim gibi, bu özneye herkes istediği kişiyi ya da herhangi bir şeyi koyabilir. Şimdi Tarkan’a sorsanız, “Bu şarkıyı Erdoğan’a mı yazdın?” diye; cevabı üstü kapalı ya da flu bir “hayır” olur.

​E adam açık açık bunu diyemeyecek elbette. Dolambaçlı yoldan muhalif kitleye mesajı zaten vermiş. Bu ülkenin insanları hâlâ bir sanatçının siyasete bulaşmasına, taraf tutmasına alışamadı. Oysaki bu durumun hiçbir mahzuru yok. Sanatçıyı zamanında bir memur gibi siyasetten uzak tutmayı kim dayattı bize bilemiyorum. Tam bu noktada aklıma Kılıçdaroğlu’nun, Külliye’de Erdoğan’ın sanatçılara verdiği yemek sonrası yaptığı yorum geldi. Ne demişti Kılıçdaroğlu: “Yalakadan sanatçı olmaz.” Tabi bu “yalaka” sıfatını iktidara yakın isimleri baz alarak kullanmıştı; sanki iktidara yakın olmak suçmuş gibi.

​Oysa o yemekten sonra Kılıçdaroğlu ve partinin önde gelen isimleri, başta Tarkan olmak üzere birçok muhalif sanatçının konserine gitmiş ya da onları makamlarında ağırlamışlardı. Bu duruma iktidar basını da haklı olarak misilleme yapmıştı. 🙂 Aslında yanlışa karşı yanlış bir tepkiydi bu. İktidar taraflı medya mevzuya şöyle yaklaşsaydı daha şık olurdu: “Sanatçı, gönül verdiği partiye yakın diye suçlanamaz. Ne Cumhurbaşkanı’nı ne de farklı bir siyasi parti liderini desteklemek yalakalık değildir. Biz tüm sanatçıların fikrine ve düşüncesine saygı duyuyoruz.”

​Ama olmadı, olamadı…

​Bana göre ise sanatçının tek bir tarafı olamaz. Sanatçı herkes gibi değildir çünkü; her şeye farklı bakması gerekir. Olayların samimiyetine, estetiğine ve faydasına bakar. Çünkü sanatçı, menfaat odaklı değil; daha bütüncül ve tamamını kapsayabilecek eylemleri sever. Diyelim Tarkan bugün iktidarı sevmiyor, beğenmiyor olabilir; ancak zaman içinde iktidarın olumlu eylemlerini görüp fikir değiştirebilir, değiştirmelidir de! Bu yönü onu “satılmış” ya da “omurgasız” yapmaz. Bilakis, asıl manada sürekli doğru olanın peşinden gittiğini, herhangi bir zümrenin malı olmadığını ortaya koyar. Bir birey, bir kurum, bir cemiyet ya da bir parti sürekli nasıl dört dörtlük olabilir? Olamaz elbet.

​Neyse… Şimdi gelelim Tarkan’ın şarkısının müzikal tarafına. Tarkan piyasaya girdiğinden beri kolay ezberlenebilir ve kolay eşlik edilebilir şarkılar yaptı. Üstelik şarkı sözlerinin Türkçeye yaptığı olumsuz etkileri hiç önemsemeden; çünkü Tarkan’ı Tarkan yapan “olmazsa olmazlar” bunlardı.

​Ama şimdi “Geççek” (yani geçecek) ile bu rutin değişti. Çünkü şarkının gerek ritmi gerekse sözleri alabildiğine sıradan; hiçbir esprisi olmayan sözlerden ibaret. Bana biraz muhalefete puan kazandırmak için yapılmış bir parça gibi geldi. Üstelik yukarıda da yazdığım gibi öznesi bir karakutu gibi; COVID virüsüne mi yoksa iktidara mı sesleniyor, muamma.

​Şimdi gelelim Tarkan’ın bu şarkıyı neden şimdi yaptığına. Sezen Aksu’nun Adem ile Havva’nın isminin geçtiği şarkısının yankıları daha yeni sönmüşken, Tarkan’ın bu şarkıyı patlatması çok manidar geldi bana. Çünkü iktidarın sanatçılara baskı yaptığı algısını oluşturmak için güzel bir yöntem bu. Aynı zamanda bu polemiklerin kaynağı olan sanatçının PR’ına da harika bir katkı. Ayrıca bu tip muhalif mantalitede olan sanatçıları seven, destekleyen ve kahramanlaştıran siyasi muhalefet partileri varken, bu harika bir fırsat.

​Bence şarkı vasat ama yarattığı etki ve polemiklerle gündem olmayı başarıyor. Sonuç olarak Tarkan kuyuya taşı bıraktı, kırk akıllı çıkarmaya çalışıyor. 🙂

​Bence Sezen Aksu ile başlayan bu gidişat, Tarkan’ın da eklenmesiyle moda olup birçok muhalif sanatçıyı tetikleyecektir. Yani sanatın her türünde faaliyet gösteren sanatçılar, kendi alanlarında iktidara üstü kapalı göndermeler yapmaya devam edecekler. Bu gidişat siyasete herhangi bir katkı sağlamayacağı gibi, gereksiz gündem zincirlerine yeni halkalar eklemekten öteye gitmeyecektir.

​Dipnot: Harbi, “geççek” nedir yahu? Bari şarkının adını doğru yazıp şarkı içinde “geçecek” yerine “geçcek” deseydin. Allah’ım, sen eski Tarkan’ı bize geri gönder!

​Âmin.

Mesele KDV değil insan ve karakter sıkıntısı.

​Öncelikle bugün de başkaları adına utandığımı söylemeden geçemeyeceğim. Evet, utanıyorum. Koca bir milletin sırtından geçindiği hâlde, sözde halka hizmet maksadıyla kapitalist sistemin maşası olmuş ve halkı arkasından vurup milyonlarca lirayı vatandaşın cebinden çalan “zincir soyguncuları” adına utandım.

​Sırf kâr elde etmek için kendi yaşadığı ülkeye ve insanına ihanet eden bu soyguncu çetelerine gösterilen müsamahayı ise aklım almıyor.

​Caydırıcılık konusunda tüm zamanların en zayıf noktasında olan hükümetin sabrı; ne engin, ne yüce!

​Evet, bu soygun ve talana elbette ki bir takım cezalar veriyor iktidar. Ancak bu cezalar o kadar zayıf ve caydırıcılıktan uzak ki; bu zincir çeteleri, son yapılan %7’lik KDV indiriminde bile açgözlülüklerini utanmadan göstermeye cesaret ettiler.

​Peki biz, yani halk olarak, bu rezillik tiyatrosuna seyirci olmaktan başka ne yapıyoruz? Göstermemiz gereken, sonuna kadar haklı olduğumuz tepkimiz nerede?

​Soygunculuğu kendine meslek edinmiş bu güruhtan alışveriş yapmaya devam ediyoruz.

​Peki niye?

​Başka market mi bulamıyoruz memlekette?

​İfşa olmuş şu 4-5 markete verilecek asıl cezanın, ayağımızı buralardan kesmek olduğunu anlamayacak kadar ferasetsiz olamayız, değil mi?

​Bu millet bir araya gelip sadece bir hafta boykot yapsa ve buralardan alışveriş yapmasa, uğrayacakları zararı bir düşünün lütfen. Devletin vereceği ceza, halkın vurduğu darbenin yanında devede kulak kalır.

​Ve işte işin vahim yanına geldik.

​Bu boykotu yapamayışımızın en büyük nedeni, her meseleyi çözecek olanın iktidar olduğuna inanmamız! Tabii ki devlet müdahale edecek; ancak bu süreç içinde halkın suskun kalması, iktidarın hızlı hareket etmesi önünde bir engeldir. Bizim milletimize öğretilen en büyük boykot; dinimize ya da Türklüğümüze yabancı bir devlet hakaret ettiğinde veya dalga geçtiğinde, o ülkenin mallarını almama tepkisiydi. Ancak onu da hiçbir zaman hakkını vererek yapamadık. Maksimum bir hafta süren göstermelik tepkiler, hepsi bu…

​Yalana, yalancıya ve haksızlığa o kadar alıştık, o kadar normalleştirdik ki bu durum bizdeki asıl sıkıntının adının “insan sıkıntısı” olduğunu ortaya koydu. Millet günlük yaşıyor artık. Hızlı değişen gündemler içinde karakterini ve kimliğini giderek kaybedip “herkesleşiyor”. Peki, o “herkesler” kim? Bu sorunun cevabı: Çoğunluk. Daha doğrusu o çoğunluğun karakteri neyse, bu millet ona dönüşüyor. Bugün iyi, yarın kötü! Başıboş, alelacele sloganlarla sürdürdüğümüz bu hayat; bir yaşam biçimi değil, ne yazık ki bir çöküşün resmidir.

​Peki, o zaman geriye üretilecek ne çözüm kaldı?

​Kesinlikle kayyum!

​Ben “reis”in yerinde olsam koyarım tepelerine kayyumu; o tertemiz hizaya gelsinler. Hiçbir özel teşebbüs bu ülkenin olmazsa olmazı değildir. Hiçbir ticari kurum, sektöründe kendini kral ilan edemez. İster 50 yıllık ister 100 yıllık olsun.