Ölümle ilgili şöyle demişti rahmetli Harun Kolçak

Yine bir sene-i devriye..

Harun Kolçak vefat edeli beş yıl olmuş. Ergenlik dönemimin ekolü. ortaokul ikinci sınıfım. Kolçak’ın Gir kanıma albümü çıkmış. Radyolar bangır bangır akşama kadar bu harika hit’i çalıyor. Albümü ilk alan arkadaş ise benden 2-3 yaş bir çocuk. Herkes bu arkadaşın kapısında kasedi istiyor. Ama dinlemek için değil kopyalamak için.  Kopyalama dediğim şey işe çift kaset çalar teyibin bir gözüne kopyalamak istediğiniz kasedi takıyor. Diğer tarafa ise kaydedeceğiniz 90 lık ya da 120 lık boş ya da orjinal kaydı bozdugunuz çıkma bir kaset takıyorsunuz. Ve Record tuşuna basıp kaydetmesini bekliyorsunuz:) ( O dönemi bilmeyenler için biraz detaylı anlatayım dedim )

Albüm müthiş. Gir kanıma evet çok iyi ama albümde bir tane bile kötü şarkı yok. Sabah akşama kadar kusana kadar dinliyorum. Rahmetli öncelikle çok iyi bir yorumcuydu. Şimdi düşünüyorum da ben Kolçak’ın slow şarkılarını daha çok sevmişim. Çünkü sesinin gücü ve şarkının sözlerinin içtenliği daha bariz ortaya çıkıyordu böyle şarkılarda.

Bende NTV nin haberinden öğrendim sanatçının beş yıl önce bugün aramızdan ayrılışını. NTV usta sanatçının hayatını da tekrar kısaca hatırlatmış haberde. Bir de benim bugüne kadar hiç denk gelmediğim bir demecini paylaşmış. Mevzu ölüm üzerine. Muhtemelen hastalığının ağır seyrettiği süreçte verdi bu demeci.

Şöyle demiş Kolçak;

“Ölüm, hayatta birçok şeye anlam katıyor. Ölümsüz olsaydık, birbirimize değer vermezdik. Dünyada, öleceğini bilerek yaşayan tek varlık insan. Bunu ötelemeyi de beceriyor insan. Hastalıkla, bu gerçekle yüz yüze geliyorsunuz. Bazı şeylerle yüzleşmek durumunda kalıyorsunuz. İki seçeneğim vardı: Ya acıya katılıp, kendimi yok etmek ya da yaşama dört elle sarılmaktı. Ben, içimdeki tanrısal güce sarılıp, sonuna kadar yaşamayı seçtim.”

Gerçekten harika bir söyleme imza atmış Kolçak. Özelikle ” ölümsüz olsaydık, birbirimize değer vermezdik ” sözü aslında ölümün ne kadar büyük değer katan bir nimet olduğunu göstermiyor mu sizce de?

Mekanın cennet olsun iyi müzisyen ve çok iyi insan..

Gün geçmiyor ki yıllarca doğru bildiğim bir bilgi, bugün yanlış çıkmasın!

Bilgi kaynakları hiç bir zaman şu son 20 yıldaki kadar mühim olmamıştı. Çocukluğumda Meydan Larouse gibi ansiklopediler vardı. Hani şu gazetelerin kuponla verdiği bilmem kaç ciltlik kitaplar…

Bir bilgi mı lazım oldu. Kütüphaneyi kaplayan kitaplardan albetik sıraya göre arama yapar sonra aradığımız şey ne ise bulurduk. Tabi her zaman her bilgiyi bulurduk desem yanlış olur.

Bu ansiklopedilerin içindeki bilgilerin ne kadar doğru olduğunu bilemem. Ancak bugün Google’da bulduğumuz bilgilerden çok daha doğru olduğuna inanıyorum. Çünkü bu ansiklopediler ciddi bir uzman kadrosu tarafından hazırlanmış ve bilgilerin doğruluğu bir çok yerden teyit alınarak onaylanmış kaynaklardı.

Bugün ise Google’ın bize verdiği bilgilerin arkasında durduğunu söyleyemiyoruz. Çünkü bilginin kaynağı değil. Sadece bilgiye ulaştırmak için aracılık yapan bir arama motorundan ibaret. Yani ulaşmak istediğiniz bilginin doğru olup olmadığını kontrol etmeniz gerekiyor. Bunu da farklı sitelerden araştırarak yapmanız gerekiyor. Bu da oldukça zor ve zaman kaybı yaratan bir gayret.

Hele bir Wikipedia faciası var ki sormayın. Uzmanların dediğine göre özellikle tarih bilgisi fiyasko! Ama buna rağmen milyonlarca insan buradan hazır ve doğru bilgiye ulaşmaya çalışıyor. Bunun sebebi de tembellik üşengeçlik ağına düşmüş olmaları.

Bu sebeple bazen belki 10-20-30 yıl boyunca taşıdığımız ve doğru sandığımız bilgilerin sonunda tesadüf veya detaylı araştırdığımızda yanlış olduğuna şahit oluyoruz.Mesela az önce benim yaşadığım şok gibi. Yakamoz nedir desem size ne dersiniz?

Sizde Ay’ın deniz ya da göl gibi büyük su birikintileri gece düşen yansıması dersiniz değil mi? Eğer cevabınız buysa üzgünüm sizde yıllardır yanlış bilgi taşıdınız beyninizde.

Bu yansımanın yaşandığı olaya yakamoz değil Gümüşservi deniyormuş. Büyük geçmiş olsun hepimize 🙂

O zaman yakamoz dediğimiz şey ne?

Yani şimdi biraz detaylı anlatımla cevaplayayım bu soruyu; Geceleyin su yüzeyinde oluşan ışık yansımaları olduğu için birbirleriyle sıkça karıştırılan “gümüşservi” ve “yakamoz”, kaynağı birbirinden farklı iki ışık olayı. Yakamozun kaynağı, küçük deniz canlıları; gümüşservinin kaynağı ise ay Işığı..

Bu yakamozu bize zamanında kim yanlış anlatıysa bugün hepimize koca bir “yuh artık” dedirtmeyi başardı kesinlikle:)

Şarkılarda, şiirlerde ve dahi roman öykü de kullanılan yakamoz artık hükmünü kaybetmiş yeni bir tarif ve anlam kazanmıştır. Haydi hayırlı olsun.

İsabelle olmak ya da olmamak..

Instagramda geziniyorum . Takibe aldıklarım dışında arada sponsorlu reklamlar çıkıyor geçiyorum. Sonra her nasıl oluyorsa takip etmediğim güzelce bir kızın Şefo’nun İsabelle şarkısı eşliğinde kısa çekilmiş bir videosuna bakıyorum.

Bu kızımız ünlü mü yoksa sıradan bir vatandaş mı olduğunu bilmeden izliyorum. Videoda ki kız arada sağa sola kendince anlamlı bakışlar atarak arada da, kendini çektiği telefonunun kamerasına bakarak kendini kadrajdan çıkarmadan videoyu bitirmeye çalıştığına şahit oluyorum. Tabi bu arada kızımız İsabelle şarkısını ağzını fazla açmadan playback olarak söylüyor.

Videoyu geçiyorum. Bir sonraki video da başka bir kızımız bir önceki kızımız gibi İsabelle şarkısını söylüyor. Pardon playback yapıyor. Ve aynı az önceki videoda ki kızımız gibi pozlar veriyor.

Sonraki videoda yine bir kız ve İsabelle videosu..

Bunu niye yapıyorlar diye düşünüyorum. Daha doğrusu böyle birşeyi yaparak ne kazandıklarını ve kendilerini nasıl hissettiklerini anlamaya çalışıyorum.

Ancak işin içinden çıkamıyorum. Beğeni almak için yapılmış bir çeşit girişim olarak değerlendirdirip instagram’dan çıkıyorum. Sanırım doğru olanı yapıyorum. Yani akıl sağlığım açısından..

 

Müzik üzerine biraz nostalji biraz kronoloji

Dünyada müzik ya da ilk şarkı ninni ile başladı bence. Tabi bu benim fikrim. Enstrümansız ilk şarkı eğğ eğğ eğğ huu huu huu idi. ( Tahmini sallıyorum. Ama tarihçi ve bilim adamları şöyle yorumluyor.

Müzik 19.yy da dilden, hayvan sesleri ve özellikle kuş seslerinden, insanların birbirine seslenmesinden ve birbirleriyle kurduğu duygusal ilişkilerden kaynaklanmış ya da esinlenerek doğmuştur. Sonrasında müziğin ne kadar eski olduğunu da Suriye’deki Ugarit’te 3400 yıl öncesine dayanan çivi yazısı ile yazılmış bir şarkı olmasına dayandırılır müzik tarihçileri. Dünyanın bilinen en eski şarkısı literatürde geçen adıyla “Bir Hurri İlahisi”, 1950′li yılların başında Suriye’nin kuzeyine rast gelen Ugarit şehrinde bulunan ve milattan önce 14. yüzyıla dayanan toprak tabletlerden çıkmış.
Yani müziğin tarihi de insanlık tarihiyle eşdeğer sürede bu mantıkla ve verilerle. Dünyanın her coğrafyasında birbirinden farklı binlerce toplum farklı türde müzik yapmış. Ve kültürlerine harika bir katkı yapmışlar. Ki folklor dediğimiz olayda elbette müzikten doğar.
Neyse efendim aradan yüzyıllar geçmiş ve müzikte evrilip daha disipli daha kuralları olan bir sanata dönüşmüş. Notalar sesler tanımlanmış. Beste güfte tanımlanmış akabinde her coğrafyada icat edilen bir enstrüman ile zenginleşip evrenselleşmiş.
Müziğin doğuşundan bu yana milyarlarca beste ve şarkı yapılmış. Sonrasında efendim müzik ticari bir sürece girmiş. Sanatçı kavramı ile gelir kapısı olmuş müzikle uğraşan herkese. Müziğin ülkemde ticarileşmesi ise tabiki Avrupadan sonra bugünkü tabirle o zamanki adıyla şenliklerde ve eğlencelerde ortaya çıkmış. Akabinde taş plaklar, kasetler, CD ler, ve MP3 lerle devam etmiş son olarakta digital devrim ve internet sayesinde MP4 ler olarak cep telefonlarımıza kadar inmiş. Tabi müzik ticari bir sektör olduğu için hep yenilemiş kendini. Bir sürü müzik türü doğmuş. Yanlış bilmiyorsam dünyada şuan 300 den fazla müzik türü var. Müthiş bir sayı kesinlikle..
Türkiye’de ise son 15-20 yıl hariç geride kalan sürede Türk halk, Türk sanat, Türkçe sözlü hafif batı müziği, Arabesk, Fantezi,  Rock müzik ve son olarakta pop müziği başı çekmiş dinlenmede.
 1980 ler ve elbette ki 1990 lar müziğin en hızlı yükseldiği zamanlar olmuş. X kuşağının bir ferdi olarak doksanları tabiki ayrı bir yere koyarım. Ozon Orhon ( bence akımın başıdır. Yarı Elvis yarı Michael Jackson karışımı tarziyla )Yonca Evcimik, rahmetli Harun Kolçak ve Aşkın Nur Yengi’nin başı çektiği bu dönem. Pop müziğin devrimi kabul edilir. İlk dönemler, bugün bile bize “o yıllardaki müzik ve şarkılar başkaydı” dedirtir. Ne kadar dinlesek de bıkmayız. O dönemi yaşayanlar bilir. Top 20 müzik listeleri programlarını bile her hafta sonu oturup izlerdik. Herkes en sevdiği şarkının listede en üst durumda olmasını ister, bu sebeple daha yeni doğan cep telefonu teknolojisinin ( o zamanlar telefonlar akıllı sıfatını alamamıştı tabi ) en büyük olayı olan SMS özelliğini kullanıp oy atardı sevdiği şarkı için. Devamında neredeyse her gün yeni popçu mantar gibi türemiş. İşin ilginç yanı o süreçte sektöre giren bir çok isim almış başını gitmiş ün kazanmada. Tayfun ( Hadi yine iyisin ) Tarkan, Mustafa Sandal, Bendeniz, Sertap, Sibel Alaş, İzel Çelik Ercan, Seden Gürel, Sertap Erener, Levent Yüksel, Grup vitamin, Kenan Doğulu, Kıraç, Funda Arar gibi bugünde ünlü olmayı başaran bir çok isim, 1990-2000 arasına damga vurmuş. Tabi bu çocuklardan önce var olan Sezen Aksular, Nilüferler, Kayahan ve Barış Manço gibi üstadlar da bu yeni pop akımın içinde ustalık ve duayenlik dönemine geçmişler.
Ancak bir süre sonra şansını denemek ve ünlü olmak için sektöre dalan şarkıcılar sebebiyle müziğin kalitesi hatta şarkı sözlerinin kalitesi düşmüş. Kimi şarkıcılar abuk sabuk sözleri olan şarkılarla piyasayı sallarken ve akabinde daha efsane şarkılar yaparken ( Tarkan “kıl oldum abi”. Mustafa Sandal ” bu kız beni görmeli bana kazak örmeli” ) Bazıları da en bomba hit şarkıların sonrasında kaliteyi düşürmüşler. Mesela Hakan Peker “Hey Corç versene borç şarkısını yapmış. Yine Çelik Dongi Dongi isimli eserini sunmuş piyasaya. Tabi o dönem gayet tutmuş şarkılar. Ancak sonrasında ti’ye alınmış ve alay konusu olmuş Y kuşağı tarafından.
Neyse efendim sonra gelinmiş 2000 lere ( Meşhur milenyum dönemi. O dönem her kafenin, pastanenin, kasabın ve dahi birahanelerin adı milenyum konurdu yeni açılan)
Bu süreçten günümüze kadar ününü ve varlığını koruyan çok az şarkıcı ve yorumcu çıkmış. Sonraki on yılda ise Türkiye’deki müziğin türündeki çeşitlilik sayesinde bir sürü isim girmiş piyasaya. Ancak hiç biri 1990 larda meşhur olanlar kadar ünlenememiş.
Günümüze gelindiğinde artık meşhurluğun yerini fenomenlik almış. YouTube da kendine kitle yapan yüzlerce isim, YouTube da ki takipçileri sayesinde 1990 ların meşhur pop starlarindan bile fazla kazanır olmuş. Üstelik televizyonda görünme gibi bir dertleri olmadan. Bugün sosyal platformlarda bir sarkiyla fenomen olan bir isim için radyo programlarına davet edilmek, dizilere konuk olmak ve reklam filmlerinde oynamak o kadar kolay olmuş ki eminim 90 ların popüler yorumcuları bile şöyle diyorlardır içlerinden. ” Biz zamanında bu işin ceremesini çekip kaset ve CD den para kazanmak için harcayıp dururduk kendimizi. Bunlar şanslı ve ballı çocuklar böyle”
Yukarıda bir bölümde 1990 lar da ünlenen bazı şarkıcıların,müziksever kitle tarafından sonradan ti’ye alınan şarkılar yaptığını anlatmıştım. Şimdi anlatacağım mevzu ise bu konuyla benzerlikler taşıyor. Geçen arabada her zamanki gibi radyomu açmış nostaljik radyoları dinleyerek giderken Mustafa Sandal’ın bir şarkısına denk geldim. Şarkının adı “yok gerekçem” idi. Şarkıyı da iyi bilirim severek de dinlemişimdir hep. Ancak bu sefer dinlerken şarkının sözlerine biraz fazla dikkat ettim. Ve bu güne kadar farketmediğim birşey farkettim. Şarkının sözlerinin birbirinden ne kadar kopuk ve anlamsız olduğunu farkedişimdi bu.
Şimdi size şarkının sözlerini vereyim. Bakalım siz ne anlayacaksınız..

Elbet herkes cennete gitmek ister

Öyleyse neden hiç ölmek isteyen yok

Çünkü hayat tatlı ve çok kısa bir tanem

 Anlamadıysan biraz daha açık da olabilirim

Sanki

Ben mahkum, sen kelepçem( Bu bölümden itibaren nakarat)

Al kalemi yaz dilekçem

Sıkı dur yok gerekçem

Tanrı kulu olmaktan başka

Valla ben bu sözleri defalarca kafa yorarak okudum. Ancak şarkının giriş kısmı ile mevzuyu bağlamaya çalıştığı nakaratın arasında hiç bir uyum göremediğim gibi bir sonuca da varamadım.

Şimdi tek tek gidelim sözlerden.

Elbet herkes cennete gitmek ister. Tamam burası anlaşılır.

Sonra devam ediyor;

Öyleyse neden hiç ölmek isteyen yok? Tamam burada bir ironi yapıyor. Yani tezatı ortaya koyuyor. Güzel..

Devam edelim;

Çünkü hayat kısa ve çok tatlı bir tanem.Burada olayın nedenine değiniyor. Yani hayat kısa ama tatlı yanları bize cennetin varlığını ve güzelliğini düşündürmüyor diyor. Çünkü Cennet bize vaadedilen ancak biz burada yaşıyoruz diyor. Burası da güzel.

Devam..

Anlamadıysan biraz daha açık da olabilirim Sandal, burada muhtemelen sevdiği kızın mevzuyu anlamadığını düşünerek konuyu biraz daha etraflıca anlatmaya kalkışıyor. Ancak keşke kalkışmasaymış 🙂

Sanki

Ben mahkum, sen kelepçem ( Burada mevzu cennetten dünyadan çıkıp sonları kafiyeli olan aşk halleri ve durumları tasvir ediliyor.

Al kalemi yaz dilekçem Kafiyeli sözler ile içine düştüğü durumu anlatmaya devam ediyor.

Sıkı dur yok gerekçem Şimdi mevzu tekrar karışık hale gelecek. Hatırlayın buraya kadar Sandal, sevdiği kıza neyi açıklıyordu? Herkesin cennete gitmek istediğini ancak kimsenin ölmek istemediğini değil mi? 🙂 Hatta kızın zeka olarak biraz geride olabileceğini öngörerek konuyu nakaratta detaylıca anlatacaktı.

Ve şimdi finale gidiyoruz..

Tanrı kulu olmaktan başka Şimdi bu kısma “bu ne perhiz bu ne lahana turşusu” demeyeyim de ne diyeyim siz söyleyin! Ciddi söylüyorum şarkının ana fikrini anlayan ve şarkının girişi ile nakarat bölümünün bağlantısını çözen çıkarsa bana lütfen mail atsın:) Yorumunuzu kirkevinkedisi@gmail.com’a ” yok gerekçem ” konu başlığı ile gönderin bir zahmet:)

Ezcümle; Bazı şarkıları sırf tınısı ya da ritmi sebebiyle dinliyor ama ne anlatmak istediğiyle ilgilenemediğimiz de oluyormuş.

 

 

 

 

Bilim, çözdüğü her olaya bir isim verir. E işi bu zaten

Küçükken, hem de çok küçükken… Her gece yatağıma yattıktan bir süre sonra, odanın karanlığına gözlerim alışınca eşyaların belli belirsiz suretlerini görürdüm. Belki biraz korkudan belki de çocukluk hayal gücümün etkisiyle, eşyaları bambaşka şeylere benzetirdim. Ne bileyim; odanın bir köşesinde, sandalyenin üzerinde duran kıyafetleri bir insana; ya da karşıdaki çekyatta üst üste dizili duran battaniye ve yastıkları bir yaratığa benzetirdim. 🙂

​Aynı zamanda bahçemizdeki ağaçların, dolunayda penceremizin perdesine vuran gölgeleri de beni çok ürkütürdü. Üstelik bu gölgeler hareketliydi; sanki bir cadının uzun parmaklarının ucundaki, en az parmak kadar uzun ve kıvrık tırnaklarına benzerdi. Sanırım herkes bu tip benzetme kaynaklı korkuları çocukluğunda yaşamıştır.

​Tabii zamanla büyüdükçe bu korkularımız da sona erdi. Ancak bu benzetme eğilimi hiçbir zaman bitmedi. İlkokul yıllarımda gökyüzündeki bulutlara bakarken, bazılarımızı hayvanlara ya da çeşitli eşyalara benzetmeye devam ettim; tıpkı diğer çocuklar gibi. Sonra yine, köy yolunda otobüsle giderken kara lahana tarlalarına uzaktan bakınca, onları yere konmuş binlerce güvercin sanırdım.

​Daha da büyüyor insan ama benzetme olayı hiç bitmiyor. Mesela bir sahilde, denize fırlatıp sektirmek istediğin o taşı bir objeye benzetebiliyorsun ya da bir ormanda, bir ağacın gövdesindeki kabuğun bir insan yüzünü andırdığını düşünüyorsun.

​Ve şimdi…

​Sosyal medyada gezinirken, yıllarca deneyimleyip gözlemlediğim bu olaya bilimin bir isim verdiğini öğreniyorum. (Bilim zaten her şeye bir isim vermeye bayılır; işi tanımlamaktır ya…)

​Bilimin bu olaya verdiği isim: Pareidolia.

​Tanımını da şöyle yapmışlar:

“Çevremizde gördüğümüz nesneleri çeşitli canlılara benzetmek; beynimizin, nesneleri tanımlamak için başvurduğu bir yöntemdir. Bulutlarda hayvan, çeşitli cisimlerde insan yüzü görmek gibi birçok çeşidi görülür.” Daha kısa bir tarifle; beynimizin bir nesneyi, aslında olmadığı bir diğer şeye benzetmesi durumu.

​”Eee, peki ne olmuş ismi buysa?” diyeceksiniz siz şimdi. 🙂

​Valla pek bir şey olmayacak. Günübirlik bir genel kültür bilgisine ulaşıp muhtemelen yarın bunu hiç hatırlamayacaksınız…

​Hem hatırlasanız da bu bilgi size ancak katılacağınız bir bilgi yarışmasında sorulur. Siz de o an, “Yav neydi bu olayın adı? Keşke aklımda kalsaydı,” der, geçici bir pişmanlık yaşayıp bir sonraki soruya geçerdiniz. Tabii hâlâ elenmediyseniz! 🙂

Albayım beni nezahatle evlendir / İlhami Algör

“Al bu elmayı Nezahat, sende bu ad oldukça istersen sıfır numara kel, istersen at kuyruklu olurum. İnce bıyıklı, tek dişi altın olurum. Meftun olurum, meczup olurum. Uzaklara bakarım çıtımı çıkarmam. Nasıl söyleyeceğimi bilmem, susarım. Susmak üzerine konuşmak gerekse, beni çağırırlar, oturur susarım. Dolmabahçe Saat Kulesi’yle, Çırağan Sarayı ile konuşurum. Duvarlara yazılar yazarım gizli gizli:”Albayım beni Nezahat ile evlendir’. Sülüs yazarım, kûfi yazarım, Latin yazarım. Gotik yazamam. Yağ satarım, bal satarım, ustami öldürür ben satarım. Yemeden içmeden kesilir, alık olurum. Adımı sorsan duymaz olurum. Kötü olurum, iyi olmam Nezahat. Ya bu adı değiştir ya da al bu elmayı. Bende sevdiklerince terk edilme endişesi, kafayı yemeye meyyal haller var. Al bu elmayı Nezahat. Yüzünde göz izi var.”

Soysuz hain ve omurgasızlara hadlerinin bildirildiği gece…

Yazıma önce bir dua ile başlamak istiyorum.

​Allah’ım;

​Sen, içinde yaşadığı bu toplumda var olan; kazancını bu devletin sağladığı imkânlarla çalışarak kazanan ancak bunlara rağmen kültürünü, dinini ve insanını küçük gören; insanları konumuna, dinine, etnik kökenine ve ırkına göre ayıran; kazandığını hiç beğenmeyen, şükürsüz yaşayan, bilmediği konularda bile ahkâm kesen, siyasi sloganlar bataklığında çırpınan, kendini sütten çıkmış ak kaşık gibi gösteren, kendini çok beğenen, merhamet ve empatiden bihaber yaşayan ya da yaşadığını zanneden, faydayı ancak menfaati için gösteren, ikiyüzlü tüm insanlardan başta beni, akabinde bu güzel ülkenin gerçekten iyi ve güzel insanlarını uzak eyle. Bunların bize vereceği faydadan uzak eyle ve bizi bunlara muhtaç ettirme.

​Âmin.

​Bir duam daha var. O da şu:

​Allah’ım; sen yukarıda saydığım tiplerin içinde iyice azıtarak bu devlete ve millete düşmanlık eden, ikiyüzlü davranışlarına bir de hainlik sıfatını ekleyen, omurgasız, soysuz ve dahi kimliksiz yaşayanları kahr-ı perişan et. Bize karşı planlarını kendi başlarına çevir. Bilhassa yasadışı örgütlerden başta FETÖ ve PKK’ya, sonrasında illegal ve yasadışı her örgüte üye olan, gönül veren her karaktersizi hem bu hem de öte âlemde rezil rüsva eyle.

​Âmin.

​Bugün 15 Temmuz 2022.

​Hain ve şerefsizlerin; bizim içimizde yaşayıp bizdenmiş gibi görünüp bizi ele geçirmeye çalışarak zalimce kan döktükleri, çocukları yetim ve öksüz, ana babaları da utanmadan evlatsız bıraktıkları o utanç gecesinin üzerinden tam 6 yıl geçti.

​Ülkesini, devletini, milletini, bayrağını ve inancını seven herkesin gerek meydanlarda gerekse evinde, işinde dualarıyla mücadele ettiği; hiçbir zaman unutulmayacak ve unutturmayacağımız hem keder hem de gurur dolu bir gece…

​Trolleriyle, hainleriyle, siyasi rant hayalleri için bizi bölmek isteyenlere maşalık edenlerle dolu olan ülkemin insanı; her şeye rağmen 15 Temmuz’u anıyor ve kahramanlarını hatırlıyor. Ve bir daha böyle bir oyuna düşmemek için dua ediyor. Bu oyuna gelmemek için Allah’tan akıl istiyor, fikir istiyor, ilim istiyor ve en önemlisi iman istiyor.

​Allah’ım, böyle bir geceyi bize tekrar yaşatma. Senden arzum budur. O gece kutsalı her ne ise sokakta omurgasız hainlere karşı dururken Hakk’ın rahmetine ulaşıp şehit olan her yaştan insanımızın ailesine ve yakınlarına sabırlar ver.

​Daha çok fazla şey söylemek istiyorum ama tutuyorum kendimi ve bağlıyorum yazımı:

​En çok zalimler ve hainler için var olsun cehennem!

Thomas Hobbes / Leviathan

“Başkalarının yanlışlarına pek fazla gülmek, bir pısırıklık işaretidir. Yüce insanlar için en iyi işlerden biri, başkalarını alaydan korumak tve kurtarmak ve kendilerini sadece Catand en yetenekliler ile kıyaslamaktır

 

Teknik ve estetik / Steve Jobs

Birbirinden ayrı olduklarına hiç inanmadım. Leonardo da Vinci muhteşem bir sanatçı ve muhteşem bir bilim adamıydı. Michelangelo taş ocaklarında taşın nasıl yon tulacağına dair muazzam bilgiye sahipti. Tanıdığım en iyi bilgisayar mühendislerinin hepsi müzisyendir. Bazıları diğerlerinden daha iyidir, ama hepsinin hayatında sanat önemli bir yer tutar. Bu alanların herhangi birinde uz manlaşmış kişilerin kendilerini dallanıp budaklanan bir ağacın tek bir dalı olarak gördüklerini hiç sanmıyorum. Bence hiç de öyle değil. İnsanlar bu öğeleri sıklıkla bir araya getiriyor. Polaroid’den Dr. Land, “Polaroid’in, sanatla bilimin kesiştiği yerde durmasını istiyorum” de mişti ve ben bunu hiç unutmadım. Bence bu mümkün ve bunu birçok insanın denediğini düşünüyorum.

 

Time, 10 Ekim 1999

Dünyanın tüm erkeklerini kişiliklerine göre sınıflamak

Beyhan Budak’ı çok severim; YouTube’da takip ederim. Çünkü Budak gerçekten iyi konulara değiniyor ve yerinde tavsiyeler veriyor. Konuyu yeterli ve uygun metaforlarla destekleyerek anlatıyor. Sıkıcı değildir ve uzatmaz. Yaklaşık 10 dakika süren bir videosunu hiç sıkılmadan sonuna kadar izlersiniz. Bir psikolog değilmiş de sanki yakın bir arkadaşınızmış gibi anlatır mevzuyu.

​İşte Budak’ın bugün yeni paylaştığı bir videoyu izledim. Budak; hani şu kadınları ve erkekleri sınırlandıran, kategorilere ayıran insanların (psikolog mu yoksa psikiyatrist mi, unvanı ve liyakati nedir hiç bilemediğim) gruplamalarından birinden bahsetti. Bu grupta dünyadaki tüm erkekleri karakter ve kişiliklerine göre 5 sınıfa ayırmışlar.

​Neymiş o 5 sınıf?

​Çok detaya girmeden özetini vereyim:

​1. ALFA Erkeği

Kadınların en çok birlikte olmak istediği erkek tipidir. Yönetici ve hükmedicidir. Bir ortama girdiğinde fark edilmeyi sever. İnsanların çoğu alfa erkekler tarafından yönetilmeyi severler. Maskülen özelliklerini bilinçli bir şekilde ön plana çıkarır. Haliyle cinsiyetçidir; erkek olmanın otomatik olarak bir ‘üstünlük’ olduğunu düşünür. Flört etmeyi çok sever. Diğer alfalarla ya çok iyi anlaşır ya da hiç anlaşamaz; orta yol pek mümkün değildir. Diğer erkek tiplerinin çoğuna üstünlük kurar.

​2. Beta Erkek

Alfanın zıttı denilerek yanlış tanıtılan, ezik görülen bu erkek aslında tam bir görev adamıdır. Sahada basmadık yer bırakmaz. Özellikleri şunlardır: Kendine güveni çok yüksek değildir, yönlendirmeye ihtiyacı vardır. Duygusaldır; duygusallığını gizleme gereği duymaz. Bir işe başlama konusunda şüphecidir, başarısız olma korkusu duyar. İyi bir arkadaştır. Göz önünde olmayı sevmez, ikinci adam olarak iyi iş çıkarır. Ancak ortamda yönetici olacak bir alfa yoksa ön plana çıkıp sorumluluk alır. Alfalara kolayca uyum sağlar. Kadınlar tarafından ilk tercih edilen erkek tipi değildir ancak modern dünyanın sunduğu ideal eş tipi, beta erkeği tarif etmektedir. Haliyle evlilikleri de başarılı olur. Dünyadaki erkeklerin çoğu beta erkektir.

​3. Gamma Erkeği

Genellikle içine kapanıktır. Ne lider ne takipçidir; bulunduğu ortam neyi gerektiriyorsa o rolü oynar. Bulundukları ortamda ilk bakışta dikkat çekmez ancak bir sorun söz konusuysa itiraz eder. Alfa erkeklerle pek iyi anlaşamaz; tüm alfaların yönetmekte en çok zorlandığı tiptir. Soğukkanlıdır, kararlarını mantık çerçevesinde alır. Her zaman büyük planları ve düşünceleri vardır ama bunları eyleme koyma konusunda biraz pasiftir. Uzun soluklu ilişkiler peşindedir, partnerine güvenmek ister. Romantik ilişkiler söz konusu olduğunda rasyonelliğinden eser kalmayabilir; bir gamma erkeği karşı cinse âşık olmuşsa onun karşısında bir betaya dönüşebilir. Filozofların çoğu gamma erkek profilindedir.

​4. OMEGA Erkeği

Hayatı diğer erkeklere göre başka bir perspektiften algılayan; başarı, kadın ve paranın peşinde olmayan erkektir. Küçük ve huzurlu bir hayat ister; rahat bir koltuk ve bilgisayar oyunlarıyla ömrünü geçirebilir. Kadınlar tarafından tercih edilmez, bu konuda pek bir uğraşı olduğu da söylenemez. Son yıllara kadar iş hayatında da göz ardı ediliyordu ancak gelişen teknolojiyle birlikte iş hayatında çok başarılı omega erkekler de görüyoruz. İçine kapanık gibi görünse de kalabalık ortamda ilgi odağı olmayı sever. En zeki erkek tipleri omegalardan çıkar. Romantik ilişkilerinde partnerinin ona saygı duymasını, özel alan bırakmasını ister. İyi bir takım oyuncusu değildir; kendisine liderlik edilmesini veya başkalarına liderlik etmeyi sevmez. Kendisinin lideridir.

​5. SİGMA Erkeği

Yalnızlığı sever. İnsanların hakkında ne düşündüğünü pek önemsemez. Tüm sosyal çevrelerle çok iyi anlaşabilir. Kolay etkilenmez ama diğer insanları —özellikle karşı cinsi— kolayca etkileyebilir. İçe dönük değildir ama sessizdir. Bir rekabete girerse tuttuğunu bir şekilde koparır. Alfa gibi hakimiyet kurmayı sevmez; buna rağmen isterse her çeşit insanı manipüle edebilir, manipülasyonun üstadıdır. Kendisine liderlik yapılamaz ancak o herkese liderlik yapabilir, alfaya bile. Zeki, esprili ve kendinden emindir. Takım oyuncusu değildir, kendi başına hareket etmeyi sever. Aniden kafasına estiği için valizini toplayıp kimsenin onu bulamayacağı bir yere gidebilir; bağımsız ruhludur. Uzun süreli aşkları değil, kısa süreli tutkulu aşkları sever.

​Sağ olsun Beyhan hocam da bolca detaylı anlatmış her erkek tipini YouTube’da. Tabi ben bu duruma biraz şaşırdım çünkü Budak’ın böyle dar bir kategorinin erkekleri tanımlamada yetersiz kalacağını düşünmüştüm. Gerçi Beyhan hocam videonun sonunda kendisi de böyle bir sınıflamanın yetersizliğine atıfta bulunsa da yine de erkekleri tanımada birtakım veriler barındırdığı için paylaşmadan geçemediğini söyledi.

​Videoyu izledikten sonra bu sınıflamayı öğrenen kadınları düşündüm. Acaba ne düşündüler diye. Eminim çoğu çevrelerindeki erkekleri, en başta da sevgili ya da eşlerini bu gruptaki tiplemelerden biriyle eşleştirme gayreti içine girmişlerdir. 🙂

​Ve yine çoğu, partnerlerinin alfa çıkmamış olmasına biraz bozulmuşlardır. 🙂 Sonra bu videoyu izleyip “Acaba ben hangi erkek tipiyim?” diye kendini ölçenleri gözümde canlandırdım. Alfa erkek olamadığı için beta erkek olmayı tercih etmiştir muhtemelen. 🙂

​Peki, tüm bu ortaya konulan tiplemelerden hiçbiri sizi tam olarak tanımlamıyorsa (ki beni tanımlamadı), o zaman sınıfsız bir erkek ya da kadın mıyız? Elbette ki hayır. Aynı, hiçbir burcun sizi tam olarak tanımlayamaması gibi bir durum bu; gözleme dayalı bir genellemeden ibaret.

​Mesela size ufak bir tavsiye vereyim. Bu tip erkek ya da kadın sınıflamalarını ciddiye almaktansa Carl Gustav Jung’un insan tiplemelerine bir göz atın bence. Çünkü Jung hayatı boyunca birbirinden çok farklı kültürleri görmüş, o kültürlerin olduğu toplumları çok ciddi araştırmış bir insan sarrafıdır. Aynı zamanda psikolojiye birçok yeni kelime ve kuram kazandırmıştır.

​Jung, ruhsal işlevleri dört bölümde toplamıştır: Düşünme, hissetme, duyu ve sezgi.

  • ​Düşünme: Düşünceler arasında bağlantı kurarak genel bir kavrama ulaşma ya da bir soruna çözüm getirmeyi amaçlar. Olayları anlayabilmemizi sağlar.
  • ​Hissetme: Değerlendirme işlevini üstlenir. Bir düşüncenin olumlu ya da olumsuz duygular oluşturmasına göre o düşünceyi kabul ya da reddeder.
  • ​Duyu: Duyu organlarının uyarılması sonucu algılanan duyuları içerir.
  • ​Sezgi: Bir düşünce ya da duygu katkısı olmaksızın, o andaki yaşantının insanda oluşturduğu izlenimi tanımlar. Sezgi işlevinin ortaya çıkabilmesi için yargılama ve mantık gerekli değildir. Esasen kişi, sezgilerinin nereden kaynaklandığını da kestiremez.

​Sonrasında bu ruhsal işlevleri de 8 ayrı insan tipinde toplamış ve bir sınıflama yapmış. Bu yaklaşım, bireyleri zihinsel açıdan sınıflandırmayı amaçlayan; en temelde “İçe Dönük Tip” ve “Dışa Dönük Tip” olmak üzere iki temel grup, toplamda 8 farklı sınıfın olduğu bir pratik psikoloji yaklaşımını oluşturmuş.

​E, peki neler onlar derseniz onu da ufak bir araştırma ile bulun derim. Her şeyi ne yapmıyoruz? Devletten beklemiyoruz değil mi? 🙂

İşte bunlar hep dolunaydan ( mı? )

Bu aralar astrolojiyi takip eden çevremden yine uyarılar alıyorum. Bu sevgili arkadaşlarımın evrenle arası pek bir iyi olduğundan (!) yıldızların ve gezegenlerin hareketlerine bakarak hâl ve hareketlerime dikkat etmemi nasihat ediyorlar, sağ olsunlar. 🙂

​Bu nasihatlerin en tepesinde de dolunay geceleri geliyor. Sizin de malumunuz; dolunay olan akşamlarda insanlara negatif anlamda garip şeyler oluyor. Tabii bunların bilimsel anlamda hiçbir karşılığı yok ancak yine de böyle bir inanış var. Neymiş efendim; daha agresif oluyormuşuz, kaza ve belalar böyle gecelerde oluyormuş vesaire…

​Bunu ben, halk arasında Kurban Bayramı’nın “kazalı bayram” ilan edilmesine benzetiyorum. Peki, halk niye bayramı böyle tanımlıyor diye baktığımda; kurban keserken sergilenen dikkatsiz davranışların ve tatile ya da memlekete gitmek isteyen halkımın aceleci hareketlerinden kaynaklanan kazaların etkili olduğunu görüyorum. Dolayısıyla bayram kazayı getirmiyor; kaza oranı bu süreçte insanların dikkatsizliği ile pik yapıyor.

​Ancak dolunay ve etkileri efsanesine gelince, hiçbir bilimsel ya da gözlemsel veri bulamıyorum. Merakımdan küçük bir araştırma yaptım; yani dolunayda bize gerçekten bir haller oluyor mu diye. Bu dolunay efsanesine dair net ve inandırıcı bir bilgi edinemedim. Tabii sağ olsun bilim insanları bu konuyu benden çok evvel ciddi ciddi araştırmışlar.

​Dolunay zamanı, kültürel öğelerin de etkisiyle; vampirler, kurt adamlar, cinayetler, seri katiller ve uğursuzluklarla bağdaştırılmış hep. Bunda Hollywood sineması ve medyanın çok büyük rolü olduğunu belirtmem gerek. Mesela konu üzerine uzun yıllar araştırmalar yapan Kanadalı psikolog Ivan Kelly, yapılan çalışmaların birbiriyle tutarlılık göstermediğini; dolunayda davranışların değiştiğine yönelik sonuç veren her çalışmaya karşılık, aksi tezi savunan bir diğerinin de mutlaka bulunduğunu söylüyor. Yine Avustralya Sidney’de dolunay geceleri köpek saldırılarının arttığını iddia eden vatandaşlara karşılık, yine aynı bölgede köpeklerin çokça yaşadığı yerlerde herhangi bir olaya rastlanmamış.

​Bu tutarsız sonuçları değerlendiren Washington Üniversitesi’nden psikolog Eric Chudler; suç oranları, polis tutuklamaları ve intihar davranışlarında dolunay zamanının anlamlı farklar yaratmadığını söylemiş. Chudler, bilim tarafından desteklenmemesine rağmen insanların hâlen dolunay zamanındaki suçları ve trafik kazalarını dolunayın etkisine bağlamakta ısrar etmelerini, mistik güçlere inanma eğilimlerine bağlamış. İnsan zaten hep böyle değil midir? Çözemediği ya da anlamlandıramadığı her anda konuyu gizemli ve gizli güçlere bağlamaz mı?

​Ancak işin komik yanı; dolunay dışında gelişen yüksek suç veya kaza oranlarını ayın hareketlerine bağlayamamaları! 🙂 Chudler’a göre bu yanlış inanışın bir diğer nedeniyse, birbiriyle ilişkili olmayan olaylar arasında neden-sonuç ilişkileri kurmak. Yani illa mevzuyu bir yere dayandırmak temel gaye.

​İşte bu sebeple; yakın bir arkadaşınız ya da eş-dost tayfasından biri çıkıp size, “İşte bunlar hep dolunaydan oluyor,” derse inceden bıyık altından hafifçe gülün ve şöyle deyin: “Bence bunlar değil ama senin şu temelsiz kurguların hep dolunay yüzünden; ama bundan dolunayın da haberi yok!” 🙂

Korku ve Ecel denklemi üzerine

İnsana normalde yapamayacağı bir çok şeyi yaptıran bir etken vardır. Bunlar; Alkol, uyuşturucu, aşk, kıskançlıktır. Ama bu nedenlerin dışında bir neden vardır ki onun adı ölümdür. Ölüm korkusu sebebiyle tedbiri öğrenir ve geliştiririz. Uzun ve sağlıklı yaşama isteği bizi şu dünyada ya bir çok riskten uzak tutar. Ya da sevmediğimiz ya da üşenerek yapmaktan uzak durduğumuz şeyi yaptırır.  Mesela Sigara bırakma sebebimiz, çoğu insan için vücut ya da bir organ arıza verdiğinde otomatik ortaya çıkan bir davranıştır. Şekerden yağdan uzak durmak da öyle. Ya da hareketsiz kalmaktan ortaya çıkan şişmanlık ya da obez olma durumu da bizi çok korkutur. Çünkü kalp krizine bağlıdır ölüm..

Tabiri caizse yumurta kapıya dayanınca gerekli adımları atarız. Yani tedbirli olmak bizi birçok beladan büyük ölçüde korur. Büyük ölçüde diyorum çünkü tam olarak koruyamaz. Ölüm öyle bir savaşçıdır ki sizi almaya kafaya koyarsa onu durdurmak imkansızdır.

Böyle bir durumda en büyük tedbirleri alsanız ve bu tedbirleri harfiyen uygulasanız bile mutlak son nihayetinde ölümdür. İstisnası var mıdır? Evet vardır. O da hani şu “öldürmeyen Allah öldürmez” cümlesini kullandığımız binde bir rastlanılan kurtuluş olaylarıdır. Ancak dediğim gibi istisnai hallerdir bunlar.

Şimdi tekrar dönelim tedbir konusuna. Ne yaparsanız yapın kaçınılmaz son sizi bulur demiştik ya hani. İşte İsa Özcan abimiz de  başta kendi sağlığı sonrada sevdiklerini üzmemek için sıkı tedbir alan isimlerden biriydi.

Büyük bir azimle çıktığı yolda 6 yılda 136 kilodan 76 kiloya düşen koca yürekli bir abimizdi İsa Özcan. Bu azmiyle haber bültenlerine haber oldu. O artık azmin zaferiydi. Belki milyonlarca obez vatandaşa örnek olmuş. Kimbilir kaç kişiyi sağlıklı beslenmeye yönlendirmişti.

Ambulans şoförlüğü yapan Özcan, iki gün önce yine haber bültenlerinin konusu oldu. Fakat bu sefer yeni bir başarı öyküsü ile değil aksine üzüntü verici bir haberle. Yani vefat haberi ile. Gazetelerin yaptığı habere göre Özcan, en çok kalp krizinden korktuğu için bu kadar kiloyu azimle vermişti. Ancak en korktuğu şey onu görev başında yakaladı. Kriz geçirdiğini anlayan Özcan Ambulans aracını uygun bir yere park edip yardım istedi. Taşıdığı hasta başka bir araç ile nakledildi ancak Özcan tüm çabalara rağmen kurtarılamadı. Trajikomik bir olay olarak işlendi haber. Onedio başta olmak üzere bir çok içerik sitesi, hayatı sorgulatır manâda sundu yorumunu. “Korkunun ecele faydası yok” yazıların ana fikriydi. Korkunun ecele faydası yoktu bu doğru. Ancak İsa Özcan bu azmi sayesinde belki 6 önce yaşama ihtimali olan krizi ertelemeyi başarmış, belki yüzlerce insanın kurtulmasına vesile olmuştu. Sonuçta o bir Ambulans şoförüydü. Yine belki Allah bu azmi ona vererek sevdikleri ile 6 yıl fazla birlikte yaşamasını istemişti. Bu örnekleri arttırmak mümkün, arkasında bir hayır arayınca.

İşte bu sebeple bu hayatı korkuyla değil az risk alarak keyifle yaşamak gerekiyor. Bu durum hem hem kafa hem beden sağlığını korumak adına en mantıklı yaşam mottosu olmalı.

Allah İsa Özcan’a rahmet etsin. Sevenlerinin ve onu örnek alanlarının ve hayatını kurtardığı bir çok hastanın duası hiç eksik olmasın..

 

 

Yerçekimli Karanfil / Edip Cansever

Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde
Oysaki seninle güzel olmak var
Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi
Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda
Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor.

Sen karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte
Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel
O başkası yok mu bir yanındakine veriyor
Derken karanfil elden ele.

Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle
Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil
Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk
Birleşiyoruz sessizce.

Bizim için tarihi karakter farketmezdi. Başrolde Arkın olsun yeterdi

Bir Cüneyt Arkın vardı. Yeşilçamın en popüler film kahramanı. Gerçi Serdar Gökhan ve Kartal Tibet’in oynadığı kahraman filmleride vardı. Ancak bir Cüneyt Arkın’ın Malkoçoğlusu, Kara Murat’ı, Battal Gazisi gibi değildi. Çünkü tüm tarihi kahramanlar aslında yoktular. Biz sadece Cüneyt Arkın’ı izliyor alkışlıyor ve seviyorduk.

Arkın’in hangi tarihi ismi canlandırdığı pek de mühim değildi. Önemli olan Cüneyt Arkın’ın zalim Antuan ve türevlerinin o kancık bedenlerini kafalarından ayırmasıydı. 🙂

Her şartta ve koşulda attığı parendeler, aynı anda on adamı öldürebilmesi ve durdurulamayan bir ölüm makinesi olması…

Tarihini kitaplardan öğrenemeyen bir gençliğin tarihinin şan ve şeref dolu destanını yad etmesi idi mesele, bir bakıma.

Aslında Cüneyt Arkın’ın aşk filmleri de çok güzeldi ilk sinemaya başladığı yıllarda. Yeşilçam döneminin sonunda çektiği komiser rolündeki filmleri ve hakkı yenen işçinin mazlumun tövbesini bozan kahramanı olmasını da sevdik.

Ama Cüneyt Arkın’ın süper kahramanlığını daha çok sevdik. Tabi bunda Hollywood ekolünün o tarihlerde daha doğmaması da bizi Arkın ekolünde sıkı sıkı tuttu. Akabinde Hollywood ülkeme girdi. Önce Süpermen sonra Rambo, Rocky ve Terminatör ve diğerleri geldi. Ve iyi ki de geç geldi. Çünkü eğer Hollywood, Arkın’ın gençliğine gelseydi aradaki teknolojik ve kurgu kalitesi bakımından Bir Cüneyt Arkın efsanemiz olmayabilirdi.

Tabi bu öngörümün bir nedeni var. O da; doksanların başında Hollywood kahramanları ile tanıştıktan hemen sonra geçmişte hayran olduğumuz Arkın filmleri dalga geçip ti’ye alışımızdı. Bu tam bir yüzsüzlüktü aslında. Daha iyisini bulunca kendi insanının emeğini, başarısını küçümsemekdi. Hatta dalga boyutunu abartanlarımız bile oldu. Yok efendim Cüneyt Arkın’ın arkasında uçak uçuyormuş. Yok efendim Arkın’ın kolunda Casio saat varmış vs..

Ama bu dalga geçme zamanımızda şunu gözden kaçırdık. Amerika Hollywood a kadar bir tane kahraman yaratamamıştı. Sadece ucuz yollu Western filmleri ile Kızılderili insanların sözde ne kadar vahşi oldukları yönünde algı yaratma derdindeydi. Bunu da yaptığı soykırımı örtbas etme derdindeydi. Sığır gütme görevi olan kovboyları kahraman yapmakta üstüne yoktu Amerika’nın!

Sonrasında ellerinde onurlu bir tarih olmadığından yapay ama heyecanı ve seyri daha etkili uyduruk kahramanlar çıkardılar. Tabiri caizse kendi Cüneyt Arkınlarını ürettiler. Yani Sylvester Stallone..

Adam hem Rocky hem Rambo hem de Cezalandırıcı oldu. Devamında bir sürü aksiyon dolu yapım. Hatta şimdi koca ihtiyar Stallone Cehennem Melekleri filmi ile tüm eski aksiyon kahramanlarını bir araya getirip gişe yapma gayretinde:) Ama bir bakıma da takdire şayan.

Keşke Rahmetli Cüneyt Arkın da sağlık sorunları olmasıydı ve aksiyona günümüz teknolojisi ile devam edebiliyor olsaydı. Gerçi yine bir iki filmde ve dizide gösterdi kendini bize. Biri meşhur Dünyayı kurtaran adam filminin devamı niteliğinde olan ama berbat bir film olan Dünyayı kurtaran adamın oğlu yapımıydı. Bence gereksiz bir filmdi. Ama Arkın için güzel bir anı olmuştur eminim. Diğer bir oynadığı rolde Kuruluş Osman dizisinde oynadı bölüm.

Ve şimdi artık Cüneyt Arkın hakkın rahmetine kavuştu. Arkasında başarıyla çevirdiği filmler. Onurlu ve dik duruşu. Beyefendiliği ve en önemlisi de milliyetçi ve Atatürkçü duruşuyla.

Hatta Cüneyt Arkın aramızdan ayrılırken bize uzun zamandır çoğu sanatçının yapamadığı bir şeyi bırakarak gitti. Ölümüyle tüm farklı siyasi düşünce, farklı din, farklı millet farketmeden bu ülkede yaşayan herkesi bir araya getirerek. Ben bu güne kadar bu kadar birleştirici iki isim tanıdım. Biri Barış Manço diğeri de Kemal Sunal. Onların öldüğü zamanlarda da aynı Arkın’ın birleştiriciliğini gördü milyonlar. Allah onlara da gani gani rahmet etsin.

Bu onur gerçekten her sanatçıya nasip olan bir durum değil. Toplumun her kesimine eşit durmak, hiç bir topluluğu incitmemek, kırmamak mühim meseledir. Bu üç isimde iyi ki siyasetle uğraşmadı. Yoksa illa bir kesim tarafından aforoz edileceklerdi. Umarım artık yaşlanan ve Türk sinemasına büyük emek veren hayatta olan sanatçılara da böyle sahip çıkarız. ( Pek umudum yok ama neyse )

Hoşçakal Efsane Artist

Hoşçakal Fahrettin Cüreklibatur

Hoşçakal Cüneyt Arkın..

 

 

Sputnik sevgilim / Haruki Murakami

Hepimizin içinde, hayatımızın sadece özel bir döneminde edinebileceğimiz özel bir şey vardır. küçük bir alev gibi…Sadece özenli, talihli bir azınlık o alevi önemser, besler, yollarını aydınlatacak bir fener gibi tutar. Fakat o alev bir kez söndü mü, bir daha hiç yanmaz.

 

~Haruki Murakami, Sputnik Sevgilim

Elden kayan şeyler / Diyalog

–Abi bana elinden kayıp giden bir şey söyle

– Hımm. Dur bir düşüneyim

– Sabun

– Sabun mu? 

-Sabun diyorsun yani! Bu kadar? 

– Evet sabun. Ne oldu ki?

– Peki başka? 

– Başka?

– Başkaaaaa…

– E sabun işte

–  Abi bu kadar düşündün sabun mu aklına geldi sadece? Zaman denilen şey de elden kayıp gitmez mi abi? 

– Yooo. Zaman tutulamaz çünkü.

– Vaybe! Demek tutulamaz. Bak sen!

– Abi sen şuna zaman dememek için pislik yapıyorum desene! 

– Yoo çok ciddiyim oğlum. Zaman elde durmaz ki kayıp gitsin.

– Ya hu abi biz mecazen böyle tanımlamıyor muyuz peki zamanı? 

– Evet böyle tanımlamalar var elbet

– E o zaman? 

– İyi de bu yanlış bir tanım. Edebi yönüyle bu şekilde yapılan zaman tanımı bizi melankolik ve negatif bir durum sergilememize neden olur

– İyi de abi ben sana sadece bir soru sordum. Sende “zaman” desen ne olur sanki?

– Diyemem çünkü zaman benden hesap sorar.

– Nasıl soracakmış haydi cevapla

– Kendini benden azaltarak yapar mesela

– Abi sen harbi cinssin. Böyle kelime oyunlarıyla pislik yapmana gerek yok ki! 

– İlla zaman de diyorsun yani? E tamam diyorum haydi! ” Zaman” Al haydi ne oldu? 

– Gönlüm oldu abi:) Sen böyle cevap vererek bir gönül yaptın. 

– Bu zamanda diyorsun? 

– Evet

– Eyvallah. Ama sabun zamandan daha hızlı kayar.

– Abi tamam uzatmayalım sağol

 

 

 

 

 

 

Yüksek Yüksek tepelere..

Gündemler ve günceller artık o kadar çabuk değişiyor ki yakalamakta,akılda tutmakta neredeyse imkansız. Hâl böyle olunca ekranda ve sosyal medyada herkes biraz beğeni ve birazda raiting uğruna sıçıyor tabiri caizse.

Ben NTV dışında pek haber izlemem. Tartışma programlarının çoğu ise kör dövüşü yapılan süreli kabare gösterisi gibi. Bu sebeple oturup izlemek zûl gelir.

Bugün sosyal medya haberlerinde ise Selçuk Tepelinin ( Fox haber ) şovuna denk geldim. Eminim birçoğunuz benden önce duymuşsunuzdur. Tepeli sunduğu bir haber sonrası sözde o kadar sinirleniyor ki kameraya kalem kağıt ve hatta kupayı bile fırlatıyor. Ben açık söyleyeyim profesyonel bir haber spikeri böyle atar gider yapıp haber sunmaz. Meslek etiği olarak da hiç bir spikerin bunu tasvip edeceğini sanmıyorum. Tepelinin tarzı bana hani şu yolda psikolojisi bozulunca. Boşaltın otobüsü gitmiyorum gibi bir tepkime 🙂

İyi de Tepelinin siniri devir ayarlı mı diye sormadan edemiyor insan. Benim bildiğim her haber spikeri yayından önce haberleri bir kere okur. Ya da seyreder. Ona göre doğaçlama yapar aralarda. Mimik ve jestlerini konuşturur. Tepelinin yaptığı çok büyük ihtimal haber bültenine biraz renk katmak. Ya da RTÜK den falan ceza gelirse ” efendim Atatürk köylü milletin efendisidir” dedik diye ceza yiyiyoruz algısı yaratmak.

Son olarak bu atar kime yapılıyor? Akp ye mi? Cumhurbaşkanına mı?

Yooo bence tüm trip aslında seyirciye oldu. Peki Fox seyircisi bu tarzı sevip kabullendi mi? Hiç sanmıyorum. Eminim Tepeli bey de zaten şu yaptigim 3 gün sonra unutulur gider diyerek gündem oluşunun hazzına varıyordur.