Bir zamanlar baz istasyonları…

Bundan on yıl kadar önceydi; cep telefonu operatörlerinin deli gibi birbiriyle yarıştığı yıllar. Bu uğurda, daha fazla çekim gücüne ulaşmak için her yere adım başı baz istasyonu kurdukları; yüksek apartman sahiplerinin ya da yöneticilerinin “Bir operatör de gelse de çatıya bir baz istasyonu kursa, ben de köşe olsam” dedikleri yıllar…

​Tabii, “baz istasyonları radyasyon yayıyor ve kanser yapıyor” haberleriyle sokağa dökülen koca bir ahali… Türlü eylemler, türlü protestolar eşliğinde gaza gelen bir halkın, bir yandan “operatörler yeterince çekmiyor” deyip bir yandan her gördüğü baz istasyonunu kaldırtma gayreti…

​Sonrasında ise bilim insanlarının, istasyonların kanser yapmadığı yönündeki açıklamaları: “Baz istasyonları çalışma mantığı olarak ısı ve radyasyon yaymadığından mikrodalga etkisi yoktur. Bu nedenle insan sağlığı üzerinde kanıtlanan hiçbir etkisi yoktur. Dünya Sağlık Örgütü ve TÜBİTAK raporları, cep telefonu baz istasyonlarının zararsız olduğunu desteklemektedir.”

​Bu işten kim kâr etti, kim zarar etti hâlâ kimse anlamadı. Kanser olmaktan o yıllarda dehşetle korkan halk, bugün türlü kanserojen maddeyle gayet barışık; her “Aman ha, kanser yapıyor!” haberine inanmayan da yine o halkın ta kendisi değil mi?

​Sonuç olarak; yalancı çobanın bol olduğu yerde halk da kendi bildiğini okur. Ancak zarar, yine kendinedir.

Israrcı pencereleri de duvardan sayın/ Osman Erim

Kapalı durmakta ısrar eden pencereleri de duvardan sayın.”

​İnsan ilişkilerinin o meşhur mimarisinde, bazen karşımızdaki kişinin zihnini bir havalandırma boşluğu sanırız; oysa bazıları, ısrarla üzerine kilit vurulmuş pencerelerdir. Siz o pencereleri açmak için bahar rüzgarları estirir, en temiz cümlelerinizi birer taze hava akımı gibi gönderirsiniz ama içerideki hava hep aynı küf kokusuna mahkûmdur. Anlamalısınız ki o pencere açılmıyorsa, o artık bir “geçiş yolu” değil, iletişimi bloke eden en katı, en aşılmaz duvardır.

​O pencereleri duvardan saymaya başladığınız an, hayatınızdaki en büyük dekorasyon değişikliğini yapmış olursunuz. Artık orada bir “anlaşılma beklentisi” değil, soğuk bir beton blok olduğunu kabullenmek, üzerinizdeki o beyhude zorlama yükünü bir anda alır götürür. İnsan, açılmayan pencereyi duvar kabul etmediği sürece çarptığı her camda kendi burnunu kırar; oysa duvar olduğunu bilmek, en azından kafa atmayı bırakmanızı sağlar.

​Sonuçta kimse bir tuğladan şefkatli bir esinti beklemez; o halde bir insandan da kapalı durmayı kendine görev edinmişken, ferahlık beklemek sadece sizin naifliğinizin hatasıdır. Bırakın o pencereler duvar kalsın, siz de boş verin manzarasızlığı; zaten en berrak manzara, artık arayıştan vazgeçtiğiniz o duvarın ardında bıraktığınız beklentilerinizdir. Unutmayın, bazıları sadece kapatılmak için inşa edilmiştir; sizin göreviniz onları açmak değil, duvarın önünden çekilip kendi yolunuza bakmaktır.

Cesaretiniz varsa kaçın

Bencilliğiyle mutlu olmaya çalışan mutsuz, huysuz ve anlayışsız insanlara, içine düştükleri çukuru anlatmaya çalışmayın. Zira onlar bu durumun zaten farkındalar. Asıl amaçları sizin onların bu hallerine alışıp onların istediği şekilde davranmanız. Cesaretiniz varsa kaçın; yoksa oturun ve onların kölesi olarak yaşayın.

Bir doğru yaratmak zorundayım/ Albert Camus / Defterler III

“Yıllar boyunca, herkesin ahlâkına göre yaşamayı istedim. Kendimi herkes gibi yaşamaya, herkese benzetmeye zorladım. Kendimi ayrı düşmüş hissettiğim zaman bile, bütünleşmek için öyle davranmak gerektiğini söyledim. Ama bütün bunların sonunda felaket geldi. Şimdi, kalıntılar arasında dolaşıyorum, kuralsızım, tereddütler içindeyim, yalnızım ve bunu kabullenerek, tek oluşuma ve kusurlarıma boyun eğdim. Tüm hayatımı bir nevi yalan içinde yaşadıktan sonra, bir doğru yaratmak zorundayım.”

Defterler III * Albert Camus

Smokin pazarının TV’de reklam rekabeti

Son dönemde ulusal televizyon kanallarında ve radyolarda smokin reklamlarının yoğunluğu dikkatinizi çekmiştir. D’S Damat, Altınyıldız Classics, Kiğılı ve son olarak Paul Mark gibi markaların bu yoğun reklam stratejisi oldukça dikkat çekici. Smokin, herkesin günlük hayatta tercih ettiği bir kıyafet olmamasına rağmen, bu pazarın neden bu denli kızıştığını anlamak önemli.

​Smokin; kökeni itibarıyla İngilizcedeki “smoke” (sigara dumanı) kelimesinden türetilmiştir. 19. yüzyılda, tütün ürünlerinin kullanımı konusunda katı kuralların olduğu dönemlerde, erkekler sigara odalarına girerken üzerlerine “tuxedo” kumaşından üretilmiş özel ceketleri giyerlerdi. Bu kumaşın seçilme nedeni, kapalı alanlardaki ağır kokuları içine hapsetmesi ve açık havada bu kokuyu dışarı atabilme özelliğine sahip olmasıydı. Zamanla bu işlevsel kıyafet, davetlerin vazgeçilmez şık bir parçası haline dönüştü. Bugün bile Amerika’da bu kıyafete “tuxedo” denilmeye devam edilmektedir.

​Smokin ve Takım Elbise Arasındaki Farklar

​Birçok kişi smokini sadece “çok şık bir takım elbise” olarak görse de, bu iki kıyafet arasında belirgin farklar mevcuttur:

  • ​Renk: Smokinler geleneksel olarak siyah veya gece mavisi tonlarındadır; takım elbiseler ise sınırsız renk seçeneğine sahiptir.
  • ​Resmiyet: Smokinler yüksek resmiyet gerektiren törenlerde tercih edilirken, takım elbiseler günlük iş veya sosyal hayatın bir parçasıdır.
  • ​Aksesuar: Smokin genellikle papyon ile tamamlanır; takım elbisede ise kravat kullanımı daha yaygındır.
  • ​Kurallar: Smokin giymek belirli protokol kurallarına uymayı gerektirir.
  • ​Yaka Yapısı: Smokinlerde yaka türü genellikle şal yaka veya sivri yaka (kruvaze ile birleşen) olarak sınırlıdır.
  • ​Kombin: Smokinler standart olarak beyaz gömlek ve kuşak/yelek ile giyilirken, takım elbiselerde gömlek ve aksesuar çeşitliliği çok daha fazladır.

​Pazardaki Rekabetin Kaynağı

​Günümüzde markaların smokin kumaşı olarak “tuxedo” ismini pazarlaması, aslında bu kıyafetin tarihi dokusuna ve prestijine yapılan bir vurgudur. Fiyatların 1.000 TL ile 12.000 TL gibi oldukça geniş bir bantta seyretmesi, markaların hem “erişilebilir lüks” hem de “premium” segmentlerde farklı müşteri kitlelerini hedeflediğini gösteriyor.

​Peki, neden günlük hayatta kullanılmıyor? Aslında cevap basit: Smokin, “özel an” vurgusu yapan bir kıyafettir. Eğer günlük hayatta da kullanılabilir olsaydı, o özel ve resmi davetlerin yarattığı psikolojik statü ve farklılık algısı ortadan kalkardı. Markalar da bu “ulaşılması zor olanın prestijini” pazarlayarak pazar paylarını büyütmeye çalışıyorlar.

35 yıl sonra çizgi roman okumaya çalışıyorum

Çocukluk yıllarımda ne annem ne babam ne de okuduğum okuldaki öğretmenim, kişisel gelişimim için önemli olabilecek okuma kitapları önermezdi. Çünkü onlar da çok okuyan ve kitaplarla arası iyi olan insanlar değildi (1985-1990). O dönemde yalnız Ömer Seyfettin ve Kemalettin Tuğcu’ya ait bir iki eser bilinirdi. Ben şanslı bir çocuk olarak o yaşta, bu iki yazarın eserlerini okuma fırsatı buldum. Hatta Tuğcu’nun “En İyi Arkadaşım” hikaye kitabını hâlâ saklarım. Yine o yıllarda bir kitaba ulaşmak için tek şansınız kütüphanelerdi. Ancak orada da sınırlı kaynak olduğu için dar bir araştırma yapabiliyordunuz. İşte bu handikaplar kapitalist sistemin ürünlerinin memlekete rahat girmesine neden oluyordu. Bu ürünlerin başında çizgi romanlar geliyordu. Superman, Zagor, Maskeli Adam, Mr. No, Teksas-Tommiks gibi kahramanlar aklıma ilk gelenlerdi. Bu kitaplara ulaşmak değerli bir yazarın eserlerine ulaşmaktan daha kolaydı. Mahallenin kırtasiyecisinde çizgi romanların konulduğu ayrı bir rafta sergileniyordu. Ben en çok Superman ve Maskeli Adam kitaplarını alırdım. Mantıken o yıllarda erkek çocukları, kız çocuklarından daha çok okuyor oluyordu. Ha okudukları onlara ne katıyordu derseniz, orası tartışılır. Ancak iyi ve kötü kavramını, iyilerin her zaman en sonunda bir şekilde kazanacağını, iyiliğin savunucularının kahramanlar olduğu gibi birçok sonuca ulaştıkları kesindi.

​Tabii sonra, özellikle 90’lı yıllarda gelişen ticaret ve yüzümüzü Avrupa’ya dönüşümüz ile birlikte bir şeylere ulaşmak daha kolaylaştı. Sonuçta nüfusu sürekli büyüyen bir ülke, başta Amerika ve diğer Avrupa ülkelerinin iştahla beklediği bir pazar haline gelmişti. Özel radyo ve TV’lerin ülkede hızla artmasıyla okumaya ilgi iyice düştü. Çizgi romanlar da artık sadece buna ciddi ilgi duyan kesim tarafından okunur hale geldi.

​Ve bugün…

​Geçenlerde küçük yeğenimle görüşme fırsatı buldum. Aramızdaki sohbette okuduğu kitapları merak edip sordum. Yeğenim bu konuda yaşına uygun her kitabı merakla okuduğunu anlattı. Sevindim tabii. Kendi küçüklüğümle kıyaslayınca, bu neslin aslında ne kadar şanslı olduğunu düşündüm. Bunların dışında yeğenimin sevdiği ve okuduğu bir tarz daha vardı. O da Japon anime çizgi romanları. Bu Japonlar gerçekten ilginç insanlar. Benim çocukluğumdaki çizgi filmlerdeki karakterleri zamanla günümüze uyarlayarak anime çizgi romanlara çevirdiler. Evet, çizgi romanlar adı üstünde bol resimli ve az yazılı eserler. Ancak duyguyu vermek için yeterli ve doğru cümleler kullanılırsa okuyucuya gayet keyifli zamanlar yaşatabiliyorlar. İşte şimdi elimde bir anime çizgi roman var. Adı: “Sessizliğin Sesi”.

​Yeğenim kendi aldığı hazzın benzerini benim de yaşayacağımı düşünerek, “Dayı bu kitabı mutlaka okumalısın” diyerek kitabı elime tutuşturdu. Kitap yeni ergenlerin birbirleri arasındaki karmakarışık ilişkileri anlatıyor gibi. E tabii bana da okumak farz oldu. Elbette ki kitaptan yeğenim kadar keyif alamayacağım. Ancak hem onun gönlünün olması hem de çocukluk yıllarımda okuduğum çizgi roman anılarını tekrar yaşatacağı için okumaya niyetlendim an itibarıyla.

 

 

 

 

 

En sevdiğim seslendirme sanatçısıydı. Ve bu hiç bir zaman değişmeyecek

Tom Hanks, John Travolta, Brad Pitt, Tom Cruise, Alec Baldwin, Jean-Claude Van Damme, Nicolas Cage, Sean Penn, Andy Garcia, Bruce Willis, Mel Gibson… Sungun Babacan’ın sesiyle hayat verdiği aktörler ve niceleri…

​Sungun Babacan’ın sesiyle var oldular bu Hollywood yıldızları. İnce ve oldukça akıcı bir sesi vardı Babacan’ın. “İyi adamlar iyi bir sesi hak ediyordu” ve o, büyük bir usta olarak bunun hakkını fazlasıyla veriyordu. Ben çocukluğumda Mavi Ay dizisinde, Bruce Willis’in sesi olarak ilk önce rahmetli Alev Sezer’i tanıdım. Sezer, aramızdan ayrıldıktan hemen sonra Babacan hayat verdi tekrar Bruce’a. Yani Türkiye’de Bruce Willis’i popüler yapan iki önemli ses sanatçısından biridir Sungun Babacan.

​Bence seslendirdiği karakterler içinde sesin ve tipin “cuk diye oturduğu” tek isimdi o. Sonrasında da tabii ki Görevimiz Tehlike serisinin Tom Cruise’u… Bir de elbette Cehennem Silahı serisi ile Mel Gibson…

​Araştırmadan söylüyorum; sanırım Hollywood yıldızlarına onun kadar ses veren başka bir isim yoktur. Vallahi ben TRT’nin yerinde olsaydım, Babacan’ın seslendirdiği tüm aktörlere onun vefatını duyurur; başsağlığı diledikleri küçük videolar çekmelerini isterdim. TRT bunu Babacan yaşarken yapmadı ama umarım vefatından sonra ailesini onurlandırmak için yapar (gerçi hiç sanmıyorum).

​Neyse…

​Babacan, son dönemde reklamlarda da kendini çok duyuruyordu. Özellikle de Denizbank reklamları onunla kulağıma yerleşmişti. Eminim Denizbank da böyle bir sesi kaybetmiş olmanın üzüntüsünü yaşıyordur. TRT’nin ilk 20 yılında yetiştirdiği onca güzel insan tek tek ayrılıyor aramızdan. Ve ne yazık ki TRT, yerlerine bu denli kaliteli isimleri yetiştiremiyor. Çünkü özel kanallar ve internet platformları artık en belirleyici unsur. Türlü fenomenler, şarkıcılar, oyuncular ve yazarlar; herhangi bir eğitim almadan internet üzerinden popüler oluyorlar. Kim ne derse desin, ilkler ve eski olanlar zaman içinde değerini en çok artıranlardır.

​İşte Babacan da o değerlerden biri olarak sevenleri tarafından hep hatırlanacak. Tüm seslendirme sanatçılarının ve camianın başı sağ olsun. Allah geride kalan büyük ustalara (başta Sezai Aydın olmak üzere) ve tüm dublaj emekçilerine selam olsun. Umarım en az Babacan kadar iyi sesleri aramıza katmayı başarırlar.

​Mekânın cennet olsun Sungun Babacan.

 

 

 

Senden izler olursa.. / Oruç Aruoba

“Dikkatsizlik ederek düşürüp kırdığın sevdiğin kişinin izlerini taşıyan; senin için değerli bir nesneyi, parçalarını tek tek toplayıp, dikkatle saatlerce uğraşarak özel olarak aldığın bir zamkla yapıştırıp onardığında, ortaya, orası burası eksik-gedik, yamru-yumru bir şey çıkar- ama eskisinden de daha değerlidir artık; çünkü, şimdi, senin izlerini de taşıyordur.”

Sahibi Olduğumuzu Sandığımız Her Şeyden Geçerken

Hayatta kaçırdığımız ya da kaçırdığımızı sandığımız o kadar çok fırsat ve insan var ki…

​Bizim olmasını istediğimiz ve eğer bizim olursa kendimizi şanslı hissedeceğimiz bir sürü şey… Aidiyet duygularımız ile o insanı bir sürü sınırlama ile kafesleme isteğimiz. Oysa biraz zaman geçince sahibi olamadığımız onca şeye (nesne veya insana) dönüp “İyi ki de olmamış” dediğimiz, artık hiçbir özelliği kalmayıp mazide öylece bir yerlere bıraktığımız eski değerliler.

​Şimdi bir düşünün bakalım: Siz geçmişte “Onsuz yapamam” dediğiniz kaç insanı bugün tarihe gömdünüz ya da kaç kişi sizi hayatından bir anda siliverdi?

​Değişim ve şartlara bağlı olarak gelişen türlü yalnızlıklar yaşadık. Her sürecin sonunda aşamayacağımızı düşündüğümüz türlü badireleri; belki çok sancılı, belki de hiç fark etmeden, zaman denilen ve kendini sürekli tüketen o akışa bırakıverdik.

​İşte bu yazı için seçtiğim fotoğraf, bu nedenle metnin tepesinde duruyor. Bu görsel, Bülent Ersoy’un bir filminden. Filmde, sevdiği adamın başka bir kadınla nişanlanmasını hazmedemeyen öfke dolu bir kadını canlandırıyor Ersoy. Bu sahnede Ersoy bir gazinoda onu terk eden sevgilisi (Bülent Bilgiç) ve nişanlısını (Yaprak Özdemiroğlu) görüyor.

​İçinde biriken öfke onu çiftin masasına sürüklüyor. Ancak onu terk eden sevgilisine değil de, sevgilisini elinden aldığını düşündüğü kadına sataşıyor. Yani Ersoy, içinde hâlâ diri tutmaya çalıştığı sevgi sebebiyle öfkesinin acısını basit bir yansıtma ile Yaprak Özdemiroğlu’na çeviriyor. Ersoy, o anki ruh haline göre olayı şöyle kuruyor kafasında: “Ben içimi, öfkemi bunlara rahat rahat kusacağım. Onlar da beni kuzu gibi sessiz dinleyecekler.” Fakat olay Ersoy’un beklentisinin dışına çıkıyor ve Yaprak Özdemiroğlu, Ersoy’a dönüp; “Bırak aşkım, ben iyi bilirim böyle sapıkları” diyor. Hiç beklemediği bu cümle Ersoy’u feci kızdırırken, aslında yaptığı manipülasyonun meyvesini de alıyor. Meyveden kastım; Ersoy’un vukuat çıkartarak şiddete soyunma isteğini temsil ediyor. İşte o an içinden çıkan on kaplan gücüyle çiftin masasını deviriyor. Tam kadını parçalayacakken gazinonun çalışanları Bülent Hanım’ın koluna girerek mutlak bir faciayı da önlüyor 🙂

​Şimdi tekrar yazının başına dönelim. Ne demiştik? Bize ait olmasını istediğimiz ya da ait olduğumuzu düşündüğümüz her insanın aslında bizim olmadığı gerçeğini kabullenemiyoruz uzunca bir süre. Ancak yaradılışımıza kodlanmış sabır ve unutma özelliği ile eninde sonunda hayatımızı yeniden, bambaşka şekillendiriyoruz.

​Peki bize ait olan ne var şu hayatta? Cevap; “Sadece kendimiziz.” Özgürce müdahale edip yön verebileceğimiz tek yaşayan şey bu beden ve içinde barındırdığımız kişiliğimiz. Tabii burada da her zaman ve her şartta başarılı olamıyoruz. Kolay gibi görünse de kendimizi yönetmek, başkalarını yönetmek ve aidiyet oluşturmaktan çok daha zor. Başkalarını sömürmemize, biat ettirmemize veya isyan etmelerine neden olan irademiz, kendine malik olmakta her zaman aynı meşakkatli mücadeleyi vermek zorunda.

​Tam bu noktada aklıma Cengiz Aytmatov’un bir sözü geldi. Şöyle diyor Aytmatov: “Herkes gidebilir, herkes kaçabilir ama herkes kendine hâkim olamaz; HERKES KENDİNE KARŞI ZAFER KAZANAMAZ.”

​Herkes gibi olmayan bir grupta, kendine karşı türlü zaferler kazanan bireylerden olmamız dileğiyle…

 

 

 

 

 

Ayrılık/ Birhan Keskin

kaç gecenin çölüdür bu ayrılık

kaç şiirin dölüdür üstüme

örttüğün bu ince sessizlik

kalbim alış artık, kır kendini

kendi duvarında, sesini

kendi duvarına haykır.

tesadüfen birbirine rastlamış

başka başka aşklarsınız siz artık

geceyle gündüz gibi birbirine

ayrılmış. O ki rüzgar, bir zaman

senin çölünde kumlar uçurmuş,

o ki gece ve esmer, görmüyor

sahrayı, sesi içinde karışmış.

her ayrılıkta kendine saplanan bir hançer

kendi sabrını deneyen taş,

kendi uykusuzluğunda yatak oldun.

kül koy şimdi yanına korunun

seni kavuran onu da yakmasın.

aşkla besle kendini, gül yetiştir,

sardunya çoğalt.

ki, sen aşktan ve ayrılıktan

başka ne anlıyorsun

Sevgi, yaşam, iyilik dolu şarkılar en çok onundur.

Küçükken TRT 1 de çok sık rastladığım bir sanatçıydı İlhan İrem. Her daim uzun saçları, çok ender çıkardığı siyah güneş gözlükleri ve genelde koyu renkli pardesüsü ile çok farklı bir tarzı vardı.

Sesi romantik bir sesdi. Kulağı hiç yormayan ve enstrümanlarla akıp giden bir ses. En neşeli şarkıları bile duygu ve romantizm doluydu. Ancak slow şarkıları romantizmin doruklarına çıkıyordu. İrem sanki şarkı söylemiyor sürekli sitemli bir meramını anlatıyordu sanatsal olarak.

1975 yılı onun parlama yılı olmuştu. İlk albümü o yıllarda hiç ilgi görmemişti desek yeriydi. Ancak ikinci ve üçüncü 45 likler onu zirveye taşıyacakdı. Mesela İlhan İrem ismini bilenlerin tamamının bildiği “anlasana şarkısı İrem’le bütünleşmiş gibiydi. İrem anlasana şarkısını 1998 de bir dergide verdiği röportajda şöyle anlatıyordu; Anlasana’yı bestelerken çok somut bir göksel buluşma yaşadım. O günden başlayarak, başka bir bilinç boyutu bana el verdi… Benliğimde sürekli yenilenen anlatılmaz bir ışık enerjisi taşıyorum. Beynimde; yüreğime, ruhuma, üretimlerime, geleceğimiz olan bir başka boyutun bilgileri yüklendi” demişti. Sanatçı o an artık ne yaşadıysa bu ilham onun kariyerine yaklaşık bir 15 sene inanılmaz güzel eserler ürettirdi.

Sensiz de yaşanıyor, ayrılık akşamı ( konuşamıyorum olarak bilinir), yemyeşil bir deniz, haydi sil gözyaşlarını ( boşver arkadaş olarak bilinir ) şarkıları gerçekten efsanedir. Bu şarkıların hepsi o ilhamla 70 li yıllarda yapılmış sanatçı tarafından. Hepsi nahif bir adamım gönlünden doğmuş, milyonların gönlünde akmış durmuş.

Hatırladığım kadarıyla İrem, 30 yıl albümüne kadar çok sık olmasa da üretmeye devam etti. Ancak 2000 sonrası belkide pop müziğin ve günübirlik hit şarkıların istikrarlı gidişatına üzülmüş olacak ki çekildi köşesine. İyi müzik bu tip çok değerli sanatçılar için herşeyin önündedir. Çünkü onlar için iyi müzik yaşamın kaynağı ve ifadesine atıf yapar. Para, ün, şöhretin hiç bir önemi kalmamıştır zamanla belki de en başından beri yoktur biz bilmiyoruzdur.

Ve İrem artık aramızda yok. 67 yıllık bir ömürü bize kattıkları ile çok iyi bir şekilde doldurdu sanatçı.  Ancak her büyük ve değerli isim gibi şarkıları ile duygularımıza dokunduğu her an yeniden doğacak. Yani bir çeşit ölümsüzlük zamanlarına hükmedecek.

Sevgi, ışık, iyilik onun sembolleşen kelimeleriydi. O belki de bu hayatta hepinizden fazla aradı ve yaşamak istedi bu erdemleri. Sevgi olmadan yaşam olmaz mottosuna gerçekten inanan kaç sanatçı sayabilirsiniz? İşte İrem o sayabileceğiniz bir kaç ismin içinde olacaktır her zaman.

Allah sana dünyada o hep aradığın ışığına ve nuruna kavuştursun inşallah.

 

Kendini burcunun özellikleri ile anlatmaya çalışmak..

  • Geçmişte evet bende bir kaç kez yaptım bunu. Yani sosyal medya platformları üzerinden, burcumun genel özellikleri ile ilgili bilgiler paylaşmayı. Peki insan neden burcunu bu şekilde paylaşır? Cevabı basit; psikolojik bir rahatlama yaşamak için. Bu rahatlamaya neden olan şey ise yaşadığı bir mağduriyet karşısında sergilediği tavrın takdir ediesini istemesi. Daha doğrusu kişinin burçları bir referans noktası göstererek ” işte bu benim ” mesajı vermeye çalışması.

Bu tip paylaşımlar yapıyor olmamızın bir başka sebebi de, kendimizi anlatmak istediğimiz kişiye anlatamayışımız sonucunda, kişiliğimizle ilgili bazı doneleri bizi tanıyan diğer insanlarla paylaşarak bir yer değiştirme ile relax olma mantığı.

Hayatta hepimizin kendimizi yeterince ifade edemediği, haksızlıklara uğradığımızı düşündüğümüz zamanlar oluyor. İşte bu zamanlarda burçlar bizim için bir CV gibi işlev görüyor. Yani demek istiyoruz ki çevremize dolaylı yönden;  ” arkadaşlar ben işte felan fişman burcuyum. Özelliklerim aynı burada yazanlar gibi. Ona göre davranın bana”  Bu mesajı vermeye çalışmamızın en büyük sebebi de temelinde zarar görme ve yaralanma korkusu. Bunu şöyle örneklendireyim ; Hani hoca Nasrettin, çocuğu su doldurmaya gönderiyor ama öncesinde çocuğu dövüyor ya hani? Neden çünkü çocuk testiyi kırdıktan atacağı dayağın bir önemi kalmıyor:) İşte bu kendi burcumuzun özelliklerini face’de Instagram’da falan paylaşmanız hep bundan.

Ancak burada gözden kaçan önemli birşey var. Bu burç karakter tanımlamalarının hemen hemen hiç birinde burcun hakkında olumsuz birşey paylaşılmıyor. Oysa bu hiç de etik değil. Kişi burada toplumca hep takdir gören, alkış alan neredeyse kusursuz bir birey görünme çabasında. Ne zayıflıkları ne de yetersiz kaldığı noktalar hep flu kalıyor. Benim kanaatimce bu tip paylaşımlar yapan insanlar, genelde indirildiğini düşünen, onu kıran ya da yaralayan insanlar gibi davranmadan yaşamaya çalışan ve bu uğurda da kendini sürekli yıpratan melankoli yaşayan bireyler oluyor.

E peki sizce kişinin kendini burçlarla anlatması ona istediği, arzu ettiği ilgi ve alakayı getiriyor mu? Cevap yüzde doksan dokuz ” hayır” olacaktır. Çünkü insanlar bu tip genellemeler ile kişiyi daha fazla anlamaya çalışmaz.

Mesela ben Başak burcuyum. Özelliklerimin bir çoğunun örtüştüğü doğrudur. Ancak ben yalnız benim. Burcun temelinde olduğu her özelliği taşıyacak olsam benim dışımda su hayatta yaşayan diğer Başak burçları ile aramda ne farklılık olabilir ki değil mi?

Oysa kişi sosyal platformlarda kendini burc’u ile ifade etmek yerine kendi cümleleri ile ortaya çıksa. İnsanlar onu daha iyi anlamış olmaz mı? Ama işte burada ortaya çıkan şey ” ya kendimi doğru ifade edemezsem” korkusu yatıyor. Ayrıca kendimi deşifre ederek duygularımı insanlar bilirse zarar verirler mi endişesi de ikinci bir kaygıyı oluşturuyor.

İnsanın kendini doğru ifade etme gayreti hep sürdü bundan sonrada hiç durmadan sürecek. Ancak ne kadar işe yarayacak, bunu kişinin kendi üslubu ve zamanlaması belirleyecek.