İnadım inatdır *ıçım iki kanattır

İnatta ısrar etmek diye bir şey vardır; insanın lüzumsuzca sürdürmeye ısrar ettiği eylemler zinciridir bu. İşin sonunda olumsuz bir sonuçla karşılaşacağı aşikâr olduğu hâlde, insan adeta zifiri karanlıkta fener tutmadan ilerlercesine devam eder. Belki bir şeyleri kaybetme korkusu, belki de doyumsuz bir uçurum gibi beliren “hep daha fazlası” arzusu yüzünden çırpınır durur.

​Bu eylem, “Sonunu düşünen kahraman olamaz” felsefesiyle karıştırılmamalıdır. Çünkü buradaki insan, yolun sonunu değil; yalnızca arzularının dikte ettiği o nihai sonucu elde etmek için körü körüne mücadele eder. Bu ısrarı sürdürürken çevresinden onlarca nasihat ve uyarı alsa da hiçbirine kulak asmaz. Aynen fırtınaya karşı mum yakmaya çalışan yaramaz bir çocuk gibi sadece kendi bildiğini okur. Bu bir nevi zihinsel sarhoşluk, bir çeşit deliliktir; deneme-yanılma yolunun sınırlarını aşan kör bir inat…

​İşte “İnadım inat, kıçım iki kanat!” sözü, bu kafa yapısındaki insanların gayriresmî sloganıdır. Kıçının iki kanat olduğunu sanıp havaya kalkışabileceğini düşünen insan, boş inadın ve sahte hayallerin bedelini eninde sonunda hüsranla tecrübe etmeye mahkûmdur.