Haluk Levent’i bitirmek isteyen,”bakan ol” diye ısrar etsin!

Duygusal milletiz vesselâm..

​Önümüze koyduğumuz her hedefe, hatrı sayılır bir duygusallık katmaya çalışırız. Duyguyu, mantığa ve realiteye denk tutmaya çalışırız. Bu çaba, girdiğimiz yolda bizi çoğu zaman tökezleten unsurlardan biridir.

​Her meseleye duygusal bakmak, hoşlaşmadığımız sonuçlarla karşılaştığımızda üreteceğimiz yeni çözümleri de işlevsiz hâle getirir.

​Tabii ben, “duyguyu yok edelim, her şeye ruhsuz bir objektifle bakalım” falan da demiyorum; yanlış anlaşılmayayım şimdi. Sadece duyguyu yerinde ve ölçülü kullanmakta yarar var diyorum.

​Az önce Haluk Levent’in bugün attığı bir tweet’e rastladım. Levent, tweet’inde halkın kendisine gösterdiği yoğun ilginin zirve yapmasından ötürü, halkın onu daha yüksek ve resmi makamlarda görmek istemesinden duyduğu üzüntüyü belirtmiş. Haluk Levent’in tüm fanları, bugün Twitter’da #halukleventbakanolsun başlığı altında toplanıp bu başlığı birinci sıraya taşımışlar. Dolayısıyla Haluk Levent de hayatında bu tip unvanlardan hep uzak kalmaya çalışmasına rağmen, sevenlerinin bu istekleri karşısında üzüldüğünü ifade etmiş.

​Peki, Haluk Levent gerçekten “bakan” olsa nasıl olur? Sorun şimdi bunu kendi kendinize…

​Haluk Levent’in bakan olma ihtimali ancak siyasete atılmasıyla ve iktidarla her konuda anlaşmasıyla yüksek olabilir. Peki, siz bunun mümkün olabileceğine inanabiliyor musunuz? Haluk Levent hiçbir partinin ve iktidarın içine sinmediğini her platformda defalarca dillendirmişken, adamın kalkıp bakan olması komik olmaz mı?

​Haydi diyelim ki Haluk bir iktidarda bakan oldu; ne bakanı olacak? Kültür mü? Aile mü? Ekonomi mü? Haydi meselâ aile bakanı oldu diyelim… Mevcut muhalefete destek olan kitle, Levent’i tek bir kalemde silmeyecek mi? Bırakın yanlışlarını, adamın yaptığı en doğru işe bile çamur atacak nice binler, on binler var bu ülkede! Bir de orasını düşünün…

​Sonra bir bakarsınız, Haluk Levent’i kendi ellerinizle öldürmüşsünüz ya da memleketten kaçırmışsınız!

​Haluk Levent dün TV100’de Okan Bayülgen’in konuğuydu. Çok samimi bir sohbet oldu. Levent, Ahbap platformunun başkanlığını geçmişte birkaç sporcu ve sanatçıya devretmeye çalıştığını, fakat kimsenin bunun altına girmek istemediğini, “Abi biz yapamayız kusura bakma” diyerek görevi yine kibarca geri çevirdiklerini anlattı. Şu an görünen o ki Ahbap, Haluk Levent’i bırakmıyor, bırakmayacak.

​İşte mevcut durum bu iken, adama kalkıp “bakan olsun” falan yazmayın. Bunun yerine Levent’in yardım çağrılarına gönülden destek olun. Bu, Haluk Levent’i çok daha memnun ve mutlu edecektir.

​Haluk Levent’in bir kanaat önderi olma yolunda desteklenmesi, bakan olmasından çok daha hayırlı olur. Hatta bu ülkeye Haluk Levent gibi en az 10 tane daha sivil önder eklemek gerek. Toplumun ortak noktalarda buluşması, ancak Haluk Levent gibi değerli ve insanlığını ön planda tutan ünlülere bağlı. İşin içine siyaset ve inanç katmadan yapılacak her uzlaşı ve yardım platformu, ülke içindeki kutuplaşma hastalığını da önemli ölçüde azaltacaktır.

​Tabii bir Haluk Levent olmak zor. Kendisinin ifadesiyle, “Ben, içimdeki 5K’yı toprağa gömdüm” cümlesinden de anlaşılabileceği gibi, bu uğraş için 5 farklı kötü huyu da terk etmeniz gerekiyor.

​Bu 5K ise şunlardan oluşuyor:

  • ​Kıskançlık
  • ​Kin
  • ​Kibir
  • ​Kapris
  • ​Kompleks

​Elbette ki bir insanın bunların tamamından kurtulması çok zor, fakat imkânsız değil. Kıskançlık, kin ve kibir bastırılabilinirse kompleks ve kaprisler bu yolda önünüzü kesemez gibi geliyor bana.

​Haksız mıyım?

Batı tahayyülünde müslüman,ancak bir canavardır..

İslam dini ve Türklükle ilgili tamamen uydurmasyon,karalayıcı ve iftirai algılar,Avrupanın son 1200 yıllık tarihinde hiç vaz geçmeden,istikrarla sürdürdüğü bir düşmanlık..

Türkleri ölümcül canavarlara,islamı ise her daim yobaz ve bilime uzak göstermek adına yoğun bir uğraş veren Avrupa,bu algıyı yaratmak için onlarca sistem kurmuş.

İşte Sophia Rose Arjana,Batı Tahayyülünde Müslümanlar kitabı ile müslümanların tarih sahnesinde Batılılar tarafından korkunç canavarlar olarak tasvir edildiğini ortaya koyan ve müslümanların nasıl canavarlar olarak hayal edildiklerini detaylı bir şekilde irdeleyen bir kitap.

Canavarlaştırma toplumlarda hangi grupların toplum içerisine dahil edilip hangilerinin dışlanacağını göstermesi bakımından işlevsel bir konumda. Bazı durumlarda sembolik olarak kullanılsalar da Müslüman canavar imgesi, Müslümanların insandışı olarak tanımlandığını ortaya koyması açısından kesinlikle okunması gerekli bir kitap. Ortaçağ kaynaklarında, Rönesans’a ait resimlerinde, Shakespeare’in tiyatrolarında, Gotik korku romanlarında ve son olarak Hollywood filmlerinde bu canavarlara [ yani bize 🙂  ]rastlamak mümkün. Kitabın yazarı Arjana, bu kitabı bir nevi “Müslüman canavarlar arşivi” olarak tanımlıyor. Bu arşivi gün yüzüne çıkarmak da “canavarlaştırılan” Müslümanların aslında insan olduğunu ortaya koymaya yönelik büyük bir çaba.

Tarihte hiç bir zaman hiç bir ölçüyü aşmayan. Gerçek barış için savaşan, zulüm,zalimlik ve işkencesel tutumlara bir kez olsun tenezzül etmemiş bir milletin,düşürülmek istediği kötümsel algıyı kırma gayreti de diyebiliriz, Batı tahayyülünde müslümanlar kitabina..

Bu kitabı okuyarak, dünya gayrimüslimleri ile dünya gevurları arasında ki derin farkları gayet net görmüş olursunuz. Milletlerin arasındaki mücadelelerin, halkın fıtraten  değil,halkları yöneten ideolojik yönetimlerden kaynaklandığını da özümsemek lazım günümüzde..

Şimdi,asıl canavarların kimler olduğunu ve ve bizler üzerinde ne tür stratejiler geliştirdiklerini öğrenme vakti..

Neslican bize çok şey öğretti. Tamam da nelerdi onlar?

Neslican bir an da ayrılıp gitti aramızdan. Arkasında onu seven ve mücadelesine destek veren miyonlarca insan bıraktı..

Vefatından sonra sosyal medya ki insanların ortak noktada buluştuğu ortak fikir de,bu yaşam mücadelesiydi.

“Bize,bu yaşında çok önemli şeyler öğrettin” cümlesi ise bu ortak fikrin sembol cümlesi oldu. Peki neydi bize öğrettikleri Neslican’ın? Bilmediğimiz neyi öğrendik?

Ölümü mü?

Hayır. Ölümün kaçışı olmayan bir son olduğunu gayet iyi biliyoruz.

Peki Mücadeleyi mi?

Hayır. Çünkü mücadele, insanın zora düştüğü anlar da,beynin içinde bulunduğu insanı,koruma ve kurtarma anlamında bir takım refleksler geliştirmesi demek..

Bana kalırsa Neslican’ın bize ögrettiği en önemli şey şu: dünyada yaşadığımız her an,iyi,samimi bir insan olmak adına,çevremize sağlayacağımız fayda oranında, sevilen bir insan olma mukabilinde göstereceğimiz direnç..

Kötü olmamak adına sürekli yaşatmamız gereken bu direnç; sürekli yaşlanan koca dünyada,şu an hayatta var olan insanlarının çok büyük bir bölümünün kaybettiği,unuttuğu bir sorumluluk bu.

Hep daha iyisini daha güzelini elde etmek için gösterdiğimiz gayretin istikameti,metaryalist bir anlayış bataklığında çırpındıkça batmamız anlamına geliyor.

Menfaat ve sürekli tek yönlü çıkarlar peşinde koşturup duran adımlarımız,Neslican gibi temiz yürekli insanlara denk geldiğinde,az ada olsa yerinde durarak cılız ama yine de gönülden gelen o güzel hissiyatın tadıyla,kalbinin kararan ve paslanan yerlerini temizlemeye çalışıyor..

Vakti gelip öldüğümüz gün, arkamızdan birilerinin bizimle ilgili neler diyeceklerini hiç umursamadan sürdürdüğümüz yaşamlara sahibi olduğumuzun farkında mıyız millet?

Arkamızdan, birilerinin: “onu iyi bilirdik” ya da “kendisi çok iyi bir insandı” dememesi artık hiç umurumuzda değil maalesef..

Elbette ki birileri için ya da birilerine kendimizi iyi bildirmek yaşamak zorunda değiliz hayatımızı. Fakat insan olarak,insani yönlerimizi en güzel şekilde yaşama faziletine sahip olamadığımızda,arkamızda ki herkesin bizim için iyi bir şeyler demiyeceğini de gayet iyi biliyoruz.

Yine öldüğümüz zaman, ismimizin önüne getirelecek her lakaptan biz sorumluyuz öyle değil mi? Ahlâklı ve erdemli bir yaşam sürme gayretimiz aynı zamanda,bizi yaratan Allah bize verdiği ve yine Allah tarafından da desteklenen bir meziyetimiz değil mi?

İnandığımız dinin yüce peygamberi de, “iyi müslüman kimdir?” diye soranlara: İyi  müslüman,çevresinde ki herkes için fayda sağlayan ve bir hayrı dokunan insandır” diye açıklama yapmamış mıdır?

Allah’ın tüm kullarından beklediği,istediği en önemli şey, kendisine tam ve eksiksiz bir itaâtken. Beklediği İkinci şeyse,insanın kendisi dışında ki her şeye ( insana,ağaca,çiçeğe,hayvana,denize ve tüm yaratılan,içinde bir can taşıyan her mahlukata ) sevgi ve saygı ile yaklaşması değil mi?

Allah bize,Neslican’ı yanına alırken işte bunları da sorgulamamızı ister. İnsanın bu dünyada huzurlu ve mutlu yaşamasını ancak, onurlu,şerefli,tevazu sahibi,kibirsiz,kıskançlıktan uzak, şükrederen,yardımsever,anlayışlı,sabırlı, kompleksiz,yaradılan her şeyin bir değeri olduğunu,boşa yaratılmadığını idrak edebilecek bir yaşam felsefine sahip olmaktan geçtiğini,peygamberi vasıtasıyla öğütlemez mi?

Şimdi asıl mühim meselemiz,daha hayatta varken,yaşıyorken kıymet verilecek şeyleri doğru tespit ederek,kendi kıymetimizi hem Allah’ın hem de kullarının indinde kıymetlendirmekten ibaret olmalı..

Bu mesele de muaffak olmak içinse ” vakti gelmeden” önce küçük bir muhasebe yapmak yeterli olacaktır inşallah..

Ve işte şimdi söylenmeli,şu meşhur övgü cümlesi değerli insanlar için kullandığımız ( son 10 yıldır ideolojik ve siyasi her ismin mağduriyet yaşadığına kanaat getirerek,destek vermek için kullandığımız )

Hepimiz Neslicanız.. Hepimiz kıymeti vaktinde bilenlerdeniz..

 

 

Rabbim bazı kullarını erken alır yanına.. ( çok sevdiğinden )

Öncelikle içimin parçalandığını söylemem lazım. Muazzam bir yaşam enerjisini tüm vücudunda yaşatan,sabırlı,dayanaklı ve kanserle savaşta,hep zafere odaklanan Neslican Tay’ın vefat haberi,milyonlarca insanda yarattığı etkinin aynısını bende de gösterdi..

Öncelikle çoçuklar, sonrasında da sebebi ne olursa olsun tüm genç ölümlerinde kalbim bir başka acır. Aslında “acıdan,sabırdan riskten yaratılmış şu sınav dünyasında ne kadar az yaşasak o kadar iyi” gibi bir düşünceye sahip olsam da, giden gencecik canları görünce,bu zalim dünyaya inat,100 yaşlarımıza kadar yaşasak mı diye düşünüyorum.. (Sırf pisliğine yani)

Ben sosyal medyanın 3 yıldır tanıdığı Neslican’ı ne yazık ki, vefat haberi verilence tanıdım. Sosyal medyayı iyi takip ettiğimi düşünen ben,Neslican’ı hayattayken tanıyamamış olmamın da üzüntüsünü taşıyorum. Keşke Neslican’ı bu canını ortaya koyarak savaştığı dönemde tanıyıp,Rabbimden şifa talebinde bulunabileydim 🙁 Milyonlarca insanın duasına,sinerjisine katılıp Neslicanın bu savaşı kazanma ihtimaline destek maksatlı, belki %00000,01 oranında katkı yapabilseydim keşke..

Neslican bu dünyaya  21 yaş sığdırdı. Neslican o büyük yaşama arzusu ve gayretiyle ile,onunla aynı mücadeleyi veren yüzlerce insana bir umut,bir  sembol artık..

Allah’ım rahmet etsin Neslican Tay’a.. Mekanını cennet etsin. Rabbim en güzel cennetlerinde gezdirsin seni.. Orada tekrar görüşmek üzere..

_________________________________________

DİP NOT:Bu arada Neslican’ın vefatıyla, bir çok toplumsal olaya sessiz kalan,sosyal medya hesabında yaprak kımıldamayan yüzlerce ünlü ismin,normal bir taziye dilemek yerine, şiirimsi bir sürü sahte acı cümlesine şahit oldum. Sırf,”ya herkes çok üzülmüş, e niye bende iki çift laf etmiyorum,edeyim bari” diyen insanları görünce inanın midem kalktı. Bu yapay acılı haller,ne yazık ki bizim bir çok tanınmış insanımızın,ünlümüzün kalitesizliğini gösteriyor. Halbuki bu cıvıklık ve lakayıtlıklar yerine,yapılan paylaşımlarda Neslican’ın bir fotosu koyulup, altına da “mekanın cennet olsun” yazılsa kâfi gelirdi.

Bu konuda Haluk Levent de bu laçkalığa tepkisini koymuş. “Herkes paylaşıyor,benim neyim eksik?” mantığıyla yapılan paylaşımların gereksizliğini eleştiriyor.

Görmezden gelmek,ancak ustalığa yükselmiş kimselerin maharetidir..

Akıl oyunlarında şöyle bir replik geçer :

“Mutlu olmak her şeyin yolunda olması demek değildir. Mutlu olmak, görmezden gelme konusunda ustalaşmak demek.”

Bu söz ilk bakışta tamamen doğru gibi geliyor değil mi? Dünyada ki her şeyi kafaya takarsak nasıl mutlu olabilir ki? sorusunu sorduruyor bize bu cümle. Elimizin ve dilimizin etki etmediği bir çok olaya,söze,hataya ve hatta suç’u görmezden gelerek, kendi iç huzurumuzu koruyabileceğimizi kabul etmek anlamına gelir bu.

Evet. Bunu başarabilirsek mutlu ve huzurlu olma ihtimalimiz yüksek gibi duruyor. Peki işin içine, insani sorumluluklarımızı,haksızlığa karşı meşru hak talebimizi, görmezden geldiğimiz şeylerin bir gün başımıza çok daha büyük belâlar açabileceğini katarsak ne olur?

Görmezden gelinecek şeylerin mühimlilik ölçütü burada aslolan. Çünkü anlayış gösterilebilecek ufak tefek davranışlar, bireysel manada kolay çözülebilecek anlaşmazlıklar başka bir şey. Tamamen art niyetli, bizi veya yaşadığımız toplumu çok büyük, zorlu sınavlardan geçirecek kişi ve olaylarsa bambaşka şeyler.

Yani alltan alarak olayı yumuşatmayla,yine alttan alarak hak kaybıyla mağdur olmak arasında ince bir çizgi var.

Yani,onu görme,bunu görme,ona bir şey deme,buna bir şey deme gibi tutumları sahiplenen insanların, “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” düşüncesini ayakta tutan baş aktörleri olduğunu unutmadan yaşamak lazım diyorum.

Görmezden gelinecekler konusunda, ustalaşmayla ilgili doğrudan bağlantılı olan tek kurumun, aile olduğunu düşünüyorum ben.

Aile bireylerinin, art niyetsiz olarak gerçekleştirdikleri tüm hatalara karşı,ılımlı ve mevzuyu büyütmeyerek hiç kalp kırmadan yaklaşmayı anlıyorum. Yani her insanın fıtrafı gereği gerçekleştirdikleri yanlış tavır ve tutumları görmezden gelmeyi anlıyorum.

Zaten huzurun ve mutluluğun en yoğun yaşanacağı tek kurum değil midir aile?Çıraklık ve kalfalık yapmadan usta olunamayacağına göre,çırakların ve kalfaların hatalarını görmezden gelmek de ancak bir ustanın becerebileceği bir iş..

 

 

 

Her işte bir hayır vardır,evet…

Sosyal medyanın toplumsal olaylarda ki aksaklıklar,yanlışlar ve kanunsuzluklar üzerine ki etkisi devam ediyor.

Artık sesini duyurmak isteyen youtube’a yükleniyor ve hakkını arıyor. Yani dolasıyla vatandaş arzu ettiği adalete kavuşmak için sosyal medyayı kendine dost ediniyor.

Bu konuyla ilgili en son örnekte Bursa’dan geldi. 94 yaşındaki Zeynep Karabıyık isimli yaşlı teyzemiz, yetiştirdiği meyveleri satmak için pazara getirmişti ancak zabıta ekipleri meyvelere el koymuştu. Bu anlara ilişkin videonun sosyal medyaya düşmesiyle zabıtanın tutumu büyük tepki çekmişti. Tepkiler üzerine Osmangazi Belediye Başkanı AKP’li Mustafa Dündar’da “El konulan meyveler Karabıyık’a teslim edildi” açıklaması yaptı.

Ülkede zabıta ve esnaf kavgaları her daim olmuştur ve olacaktır. Kayıt dışı konusunda devletin takındığı tutumla,geçim derdine düşmüş esnaf vatandaşın ayakta kalma mücadelesi sürekli ters düşer doğal olarak.

Çoğu belediye de vatandaşın bu mağdur halini görerek belli dönemler ve belli saatler arasında seyyar esnafa izin verir.

Fakat 94 yaşında ki bir teyzenin bu kurala uymasını beklemek çok mantıklı değildir. Zeynep nine,kendi bahçesinde ürettiği satmaya çalışan bir insandır. Dolayısıyla da hal’e gidip meyve alıp satması da mantıklı değildir.

Bursa zabıtasında çalışan ve Zeynep nine’nin mallarını zorla alan arkadaşlar kusura bakmasınlar ama, vicdan,anlayış ve idare etme gibi konularda sınıfta kalmışlar. Tabiri caizse tam bir robot gibi hareket etmişler. Halbuki birazcık empati kursalar o mallara el koymazlardı. 94 yaşında ki bir kadını hüngür hüngür ağlatacak kadar kalpsiz olmak zor bir iştir. Fakat bu zabıta bunu başarmış göründüğü kadarıyla.

Şimdi sorulması gereken soru şu:

Osmangazi belediye başkanı,bu ninenin feryatları sosyal medyada yankı bulmasaydı. Acaba kalkıp Zeynep ninenin evine gidip,elini öpüp özür diler miydi?

Hiç sanmıyorum!

Ama işte Rabbimin işi.. Hayır görünen işlerde şer. Şer görünen işlerde hayır çıkabiliyor.

Bu zor süreçte Allah,Zeynep nineye daha hayırlı olanı verdi. Belediye, Zeynep nineye sürekli satış hakkı verdi. Nine şuan çok mutlu. Allah hayırlı yaşlar nasip etsin 100’e merdiven dayayan ninemize.. 🙂

İçimizdeki şeytanla yarışmak..

İçimizde iki şeytan var.

Birincisi kıyamete kadar insanoğluna bela olacak,kovulmuş hilekâr düşman.

İkincisi ise acizligimizi gizlemek için saklandığımız şeytan sembolü, Tüm tembelliklerimizi,acizliklerimizi zayıflıklarımızı üstüne atttığımız şeytan!

İkinci şeytan Sabahattin Ali’nin kaleminden çıkan,(benimse okunmaya çok geç kaldığım bir roman!) “içimizdeki Şeytan” adlı romanda tüm çıplaklığıyla ortaya çıkıyor..

Okur’u ağlamaklı bir halden,ani bir sevince sürükleyen sonrada öfkeye geçecek bi ruh haline sokan bir hikâye!
Kişisel gelişim,aşk,sabır,yaşam ve tiraf gibi kavramları tersdüz etmiş harika bir roman bu.

Okuduğum en iyi romanlardan biri,mutlak suretle tavsiye ederim.

Türkü mü? AYFER VARDAR..

“Müzik evrenseldir” diye tabir vardır. Bence de doğrudur. Müziğin dili,tüm dilleri konuşabilir bir dildir. Doğduğu coğrafyadan izler taşır. Kültüründen izler taşır. İçinde binbir duygu taşır. Bir müzik eserini dinlemeniz için bize ait olan müzik aletleri kullanılmasına gerek yoktur. Hatta o şarkıda kullanılan dilin size ait dil olmasına da gerek yoktur.

Şarkıda ki duygu veya bir ufak ritim ya da bir ince tını sizi yakalayıverir. Belki de yorumcunun sesinde ki duyguyla özdeşlik kurar o an ki halet-i ruhiyeniz..

Kısacası müzik hayatımızın bir yerlerinde hep vardır ve kıymetlidir. Popüler kültür ve globalizmin etkisinde ki müzikse bu yüzyılda bizi bir çeşit tek tip köleleştirme içine sürüklüyor. Elekronik alt yapılı eğlencelik müzik eserleri,bizim her anımıza eşlik edemediği halde,bulunduğumuz çoğu ortamda ve mekanda kulaklarımızdan eksik olmaz. Ve bu bizi farketmeden yıpratır. Yüzlerce farklı müzik tarzına olan ilgimizi azaltır ve yine o türlere karşı ağır bir sağırlık yaratır.

İşte böyle durumlarda farklı bir şeyler dinleme ihtiyacı hissederiz. Bizim coğrafyamızın en temel demirbaşı olan Türk halk müziği tınılarında kendimizden bir şeyler ararız. Ya da sanat müziğimizin en bilinir eserlerini dinleme,eşlik etme isteği oluşur içimizde. Açıp dinleme eylemine geçeriz. Fakat dinlerken bir süre sonra sıkılırız. Çünkü müzik kanalları ve radyolarda çalan tüm popüler şarkılara bağımlı hale getirilmişizdir.

Ben tarz olarak sürekli yeni şeyler ararım meselâ. Herşeyi biraz dinlerim tadını alırım. Özellikle Cover denilen, geçmişte çok beğenilen ve hit olmuş eserlerin yeni bir düzenlemeyle tekrar söylenildiği türe bayılırım. Aslında bu Cover’lar bizi geçmişin nostaljisine götürür. Bir dönemin en iyi parçalarını yeni nesillere tekrar sevdirir. Tabi bu düzenlemeler de şarkının ruhunu kaybettirmeyecek tarzda olursa.

Cover’lar sadece bir dönemin pop şarkılarını bünyesinde toplamıyor artık. Türk sanat,hatta Türk halk müziği eserleri de yeni düzenlemeleri ile tekrar dinleyiciyle buluşuyor.

Özellikle Türk halk müziğinde yeni dönemde çok iyi yorumcular çıkıyor. Fakat yeni eserler üretmekte elbette ki çok zorlanıyorlar. Çünkü halk müziğinde bir eser üretebilmeniz için halk müziğini çok iyi bilmeniz,eserlerde kullanılan bize ait halk dilini saf yalın halde kullanmanız gerekiyor. Günümüz yorumcuları bu konuda ki eksikliği,geçmiş dönemlerin büyük ustalarının eserlerini tekrar yorumlamakla kapatmaya çalışıyorlar doğal olarak.

Aslında bu da güzel bir şey.. Bugün Türkiyede yaşayan hemen herkes bir Aşık Veysel’i Neşet Ertaş’ı, Aşık Mahsuni Şerif’i türkülerini bilir fakat açıp orjinal haliyle dinlemez. İşte bu yeni nesil yorumcular sayesinde orjinallerini bilir,saygı duyar ve severiz.

Düzenli olarak takip ettiğim aylık yayınlanan CİNS dergisinin,”dinlesene” bölümünde Ayfer Vardar isimli bir türkü yorumcusunu öven ve tavsiye eden bir yazıya denk geldim. Ayfer Vardar ismine hiç denk gelmemiştim bu zamana kadar. Hemen Youtube’dan açtım bir türküsünü. Ve daha ilk dakikadan etkilendim. CİNS’in boşa ‘in boş hiç bir önerisine denk gelmedim 3-4 yıldır.

Neyse,sonra bir iki videosunu daha izledim Vardar’ın. Ve anladım ki Ayfer Vardar hak ettiği bilinirlikte ve noktada değil. Vardar’ın sesi hem çok temiz hem de duru. Ses tonu ve yorumu harika. Seslendirdiği türkülerin yöre çeşitliği de gayet geniş. Ve her yörenin türküsünü aynı keyifle dinletebiliyor. Özellikle Neşet Ertaş türküleri sesine cuk oturuyor. Vardar’ın sanal alemde bu kadar az bilinmesi de çok şaşırttı beni bu yorumla..

Ayfer Vardar’ın bir önemli özelliği de. Hiç duymadığınız ya da başka yorumculardan duysanız da çok beğenmeyebileceğiniz eserleri, size kendi yorumuyla sevdirmesi. Bence en kısa zamanda müsait bir zamanda,açıp bir dinleyin türkülerimizi Ayfer Vardar yorumuyla..

Açma zülüflerin yar, Ahu gözlüm, Bugün benim efkarım var, Gönül dağı,Neçedir ağlarsın,Sen yarim idun, Turnam gidersen Mardine, Unutmak kolaysa isimli türküler, benim favorim arasında eň üst sıradakiler..

Listemin en başına koyduğum 4 türkü ise..

Al ömrümü,Ay ümmühan,Vay beni yalan dünya, Yalancısın inanamam,Yola girme sen

Ayfer Vardar’ın en son Albümünün adı SIR bu arada. Keyifli dinlemeler..

 

..Diyarbakır Anneleri ve Sanatçıların Sessizliği

Diyarbakır anneleri, evlatlarını geri alabilmek için HDP binasının önündeki oturma eylemlerine aralıksız devam ediyor.

​Eyleme katılan anne sayısı gün içinde 28 oldu sanırım. HDP ise sessizliğini hâlâ koruyor. Ortalama 4-5 yıl önce bir anda kaybolan çocukların akıbeti meçhul… Yalnız tek bilinen gerçek, bu gençlerin en son HDP binasına girerken görüldükleri.

​Medya ise bu eylem karşısında ikiye bölünmüş durumda. İktidar kanadı ve evladı olup vicdanı olan her anne, Diyarbakır annelerine destek veriyor. Muhalefet kanadı ve medyası ise eyleme siyasi bir etiket takıp desteğe bir türlü yanaşmıyorlar.

​Sanatçılar da ikiye bölündü. Vakti evvelinde cumartesi annelerine sanat dünyasının tüm demirbaş isimleri destek verirken, bugün ciddi bir kararlılıkla çocuklarına kavuşma hayali ile gece gündüz beton merdivenlerde oturan annelerin yanında sadece iktidara yakınlığı ile bilinen 5-6 sanatçı var.

​Hülya Koçyiğit, Gülben Ergen, Muazzez Ersoy, Yavuz Bingöl, Hazım Körmükçü, Hasan Kaçan vs…

​Yakında gelip destek verecek olan isimleri tahmin etmekse hiç zor değil: Alişan, Hande Yener, Hülya Avşar, Serdar Gökhan…

​Peki ya muhalif gruptan olan günümüzün en popüler sanatçıları nerede?

​Mesela Sezen Aksu, Ajda Pekkan, Nazan Öncel, Tarkan, Sıla, Emel Sayın ve Bülent Ersoy aklıma ilk gelen ünlüler…

​Acaba hayvanlara yapılan şiddete, çevreye verilen zarara anında tepki gösteren bu isimler, neden söz konusu mağdur edilen anneler olunca bırakın Diyarbakır’a gelmeyi, Instagram ya da Twitter’dan ufak bir paylaşıma bile gerek duymazlar?

​Bir düşünsenize; Tarkan Diyarbakır’a gelmiş. Kadına yapılan her türlü şiddete karşı olan Tarkan, PKK’nın annelere yaptığı bu psikolojik şiddete kayıtsız kalamamış, annesini ve eşini de alıp Diyarbakır annelerine desteğe gelmiş…

​Bir hayal edin… Tüm basın orada yani HDP il binasının önünde. Anaların tam ortasına oturmuş, annelere moral veriyor Tarkan…

​Sonra bir anda Sezen beliriyor caddenin köşesinde… Anaların ortasında oturan Tarkan’a “Kay biraz sağa” diyor. Analar seviniyor. Sonra bir de Ajda bitiyor mu bir anda? Bir müddet sonra başlıyor mu Ajda, “Ağlama Anne” şarkısını mırıldanmaya? Sezen de katılıyor mu yavaştan yavaştan? Allah’ım, ne muazzam bir görüntü! Ortam bir anda duygusal bir atmosfere bürünüyor mu bir de? Of, of…

​Sonra bu görüntüleri TV’de izleyen Candan Erçetin de koyuluyor mu yola, yanına Sıla’yı alarak?

​Ne güzel bir hayal, değil mi? Peki neden gelmiyorlar? Ya da gelemiyorlar?

​Korku olmasa gerek bu gelemeyişlerin nedeni…

​Neden ve kimden korkulur ki?

​Diyarbakır annelerine “Oh olmuş” deme ihtimalleri de sıfırın altındayken…

​O zaman geriye kalan tek ihtimal, bu isimlerin olaya siyasi bakmaları oluyor. Yani hükümet ne isterse ya da dilerse tersini yapmaları. Halbuki böyle bir mevzunun siyasisi miyasisi olmaz. Bu eylemin meşru olmadığını vicdanı olan hangi T.C. vatandaşı iddia edebilir ki? Bu ihtimale bir de iktidarla muhalefet arasında sıkışma korkusu yaşayan ünlüleri ekleyesim geliyor şu an.

​Muhalefet tabanının en sevdiği sanatçılardan olan Fazıl Say, annesinin vefatı sebebiyle telefonla kendisini arayıp taziyelerini sunan Başkan Erdoğan’ı ve eşini konserine çağırdı diye bir anda “satılmış” yaftası yememiş miydi isminin önüne?

​Ya da şahsi kütüphanesini Cumhurbaşkanlığı Kütüphanesi’ne bağışladı diye bir anda “yalaka” damgası yememiş miydi İlber hoca?

​Sabah gazetesine bir röportaj verdi diye ve o röportajda “Hepimiz aynı gemideyiz” demecini veren Erdal Beşiktaşçioğlu’na da “İktidar yandaşı” diyerek saldıran, onca hakaret eden Twitter’ın sivri dilli muhalif kanadını unutmak mümkün mü?

​Türkiye’de bu siyasi ikilemler yüzünden toplumun en bilinen ünlü yüzleri, arada kalmamak için yalnızca hayvanlara yapılan eziyete ve de kadına ve çocuğa yapılan şiddete tepki göstermekle yetinmiyorlar mı?

​Bu ülkenin başına 40 yıldır bela olan bir örgütün siyasi sözcülüğünü yapan bir partiye ve bu partinin devlete karşı olan hasmani söylem ve tavırlarına nasıl tepkisiz kalınabilir? Anlamak ve anlatmak imkânsız…

​(Bu arada uzun bir tatil sonrası şu an dönüş yolunda olan Küçükkaya ve Portakal ikilisi de doğrudan Diyarbakır’a desteğe gelirse ne muhteşem olur, değil mi? Neden olmasın?)

 

Beyazlaşan saçlara, yaşlılıktan ziyade,bir olgunluk ve tecrübe tescili nazarıyla bakmak lazım..

Yanılmıyorsam tatil öncesi bi programda bahsetmişti Okan. “Saçlarımı boyatıyorum.Arada da böyle kısaltıyorum” diye bir açıklamaydı. Hatta programda konuğu da ünlü bir Berberdi.

Az önce Okan’ın programına denk geldim. ( Muhabbet Kralı ) Ve gördüm ki Okan saçlarını boyatmayı bırakmış. İyi de yapmış. Çünkü, bu güzel görünmek için yapılan her müdahale,insanın doğallığının içine ediyor. Okan da bunu farketmiş olacak ki,kırların neredeyse tamamını kapladığı saçlarını,milyonlarla paylaşmış..

Tabi bu halinden memnun olmayan kesimler de olmuştur mutlaka. Okanı sürekli simsiyah bir kafayla görmek isteyenler..

Ama onlar da zamanla alışacaklar bir şekilde. Sonuçta yaşlanıyor insan. Bunu durdurmak mümkün değil,sadece belli rütuş ve boyalarla gizleme çabalarına sığınıyoruz.

Aklıma İbrahim Tatlıses geldi şimdi. O da sürekli boyayla çıkardı ekranlara. Ta ki uğradığı o saldırıya kadar. Sonradan sahnelere veda ederek boyaya son verecek sandığım Tatlıses,boyaya devam ediyor meselâ halâ..

Yine şimdi aklıma bir isim daha geldi. O da Mustafa Keser..

Keser’i çocukluğumdan beri, bir mendil,bir ben,bir de simsiyah saç ve bıyıkla tanırım. Ayrılmaz üçlüdür bunlar ve Musrafa Keser’in değişmez imajıdır. Keser’i şu hayatta,boyasız bir saçla gören olmamıştır kanaatindeyim. Ve inanın ki bu durum Keser 100 yaşını görse bile ( Allah uzun ömür versin )değişmeyecek..

Neyse..

Okanın tamamen doğal imajı hayırlı olsun diyorum tekrar..

Dipnot: Muhabbet Kralında yine önemli bir konuya değindi Okan,konuklarıyla.. Programın konusu şiddetti. Sohbet sonucunda çıkan sonuçlar ise şöyleydi :

Medyada ki diziler şiddeti işleyiş biçimini değiştirmeli. ( özendirici olmamalı ) Erkek ve kız çocuklarına yaklaşımın içinde,tipik sosyolizm kurallarından ve uygulamalarından vazgeçilmeli. Erkek adam ağlamaz,kızlar ağlar. Ya da erkek çocuğun öfkesini ve sonucunda gösterdiği sertliği normal karşılamamak gibi..

 

Bile bile hataya sürüklenesi gelir bazen insanın..

Herkesin negatif ve eksik yanları var. Bu kaçınılmaz bir gerçek. Fakat,yalnız bunları kabul edebilen ve törpülemeye çalışan insanlar mutludur şu dünyada. Yardım almak ve yardım etmek kişiyi güçlü kılan şeydir.Birşeylerin sürekli düzgün gitmesi için,birilerinden sürekli talepte bukunan insanlar, yalnız kalırlar her daim içlerinde. Yaşadıkları dünyanın gerçekliğini umursamadan, sadece kendi bildikleri doğruluğuna inandığı gerçeklerle hayatlarını sürdürürler. İnsanlara güvenmezler ve sırtlarını yaslayacak bir ağaç dahi bulamazlar. İnsanın kendi kendine yetiyor olması denilen şey, aslında safça bir yalandır.

Gerçekten teşekkürler kızlar..

Evet çok üzüldüm kupayı kılpayı kaçırdığımız için. Kızlar bir iki basit hata dışında harika mücadele ettiler. İtalyan hakemin kasti yaptığı iki yanlı karar ve Sırbistan koçunun, maçta tam enerjimizi yakaladığımız anlar da maçı soğutmak için yaptığı cinslikleri ise unutmak mümkün değil. Ne yazık ki Avrupa bu huyunu hiç bırakmıyor!

Fakat benim asıl üzüntüm, maçta ilk seti alıp sonraki iki seti verip,ardından tekrar 4. seti alıp,karar setinde önde olmamıza rağmen iki basit hatayla kupayı onlara bırakmak oldu. İlk 3 seti verip ikinci olsak bu kadar üzülmezdim.

Yine ev sahipliği yaptığımız ve harika bir organizyon gerçekleştirdimiz Avrupa kupasında,ikinci olmak ayrı bir üzüntü..

Ama her şeye rağmen genç bir takımla bunu. Yani finalde olmak muazzam bir başarı. Biz skorer isimlerin çok az olduğu fakat buna rağmen takım oyunu anlamında Avrupada ki en iyi 2-3 takımdan biriyiz. Yani takım motivasyonu tam olduğunda yenemeyeceğimiz hiç bir takım yok.

Bu arada Sırbistanı da es geçmeyeyim. Aldıkları bu son kupayla ikinci kez Avruoa şampiyonu oldular ikinci kez. Ve muhteşem bir jenerasyona sahipler. Savunmacıları,hücumcuları ve orta sahaları genç ve çok yetenekli oyuncular. İşte böyle bir kadroya karşı finalde kaybettik biz. Çok da şey yapmayalım yani 🙂

 

Bilakis gururlanalım ve onore olalım. Milli takımımıza 2-3 hücumcu daha katabilirsek önümüzde ki olimpiyatlarda kupayı alamamak için hiç bir nedenimiz yok. Tabi bir de finalde basit hatalar yapmanın önüne geçmemiz gerek..

Harikaydınız kızlar.. Harikaydınız Türkiye..

( Bu arada maçtan sonra Kaptan Eda’nın üzüntüsü ve gözyaşları gerçekten içimizi parçaladı. Biz seyirci olarak bu kadar üzülyorken o kim bilir ne kadar kahrediyordur..Neyse,şimdi ikinciliği kutlama ve hatalardan ders çıkarma zamanı )