Biraz kendimizi mi dinlesek acaba diyorum..

Acaba magazinden ve siyasetten bir süre uzak kalmak,toplumu,insanları ve doğayı daha iyi anlamamıza vesile olabilir mi?

İktidar ve muhalefet gerilimleri,Cem Yılmaz ve Defne Samyeli’nin bitmeyen tatilleri, Falcao’nun bir türlü gelemeyişleri, Hadise’nin instangramdan paylaşıp durduğu dans videoları, Amerika’nın günlük siyasi eylem planlarından uzak kalacağımız 2-3 hafta,ne de iyi gelir aslında.

Bunlara bir de Sosyal medya ve Tv reklamlarını eklesek meselâ..

Kısacası azıcık kendimizi dinlesek. Çevremizde ki insanların sosyal medya hesaplarını,özellikle de İnstangramdan yaptığı,yemeli,içmeli ve gezmeli paylaşımlara bakmasak.

Eşimizle,çocuğumuzla ve anne babamızla uzun zamandır ayıramadığımız vakti, kaliteli ve keyifli aktiviteler düzenleyerek telafi etsek. Yakınlarımız da olan bir iki insana halini vaktini sorsak bir iyilimiğimiz dokunması umuduyla. Elimizden geldiğince bir iki çocuk sevindirsek ne muhteşem olur.

Hele hele bir de, bir iki dua etsek,şükretsek bize herşeyi nasip edene,emanet edene..

Yine bir kitap alıp, bir iki saat sabırla okumaya çalışsak,bir şiir ezberlesek,bir şarkı..

Çok zor durumda ilik nakli bekleyen binlerce hasta için,biraz empati yapıp en yakında ki Kızılay otobüsüne gidip az biraz kan versek..

Çok zor öneriler gibi dursa da inanın zor değil. Sadece istemek yeterli. Hayatımız da bir çok şeye ihtiyacımız var evet. Sağlık, para,hedefler,kariyer planları.. Fakat bunlara sahip olmak için en önce bir hayat muhasebesi lazım. Günlük,haftalık,aylık ve yıllık.
Kendimize ve çevremize dürüstlüğümüz adına biraz gayret lütfen.

Yerine göre soyunmak olmasın o?

Magazin medyası yine milleti oyalacak,yeni bir polemik konusu bulmayı başarmış..

Ömür Gedik attığı bir twitte bir AVM de denk geldiği, bir iki kızın giydiği,tahminen kaba etlerinin belirgin ya da açıkta olduğu şortlar giyişine olan tepkisini dile getirmiş.

Demiş ki Ömür hanım : “Yerine göre giyinmek diye bir şey var”

Peki nedir bu yerine göre giyinmek?

Benim ilk aklıma gelen örnekler şöyle..

Meselâ cenazeye giderken,normalden daha usturuplu giyinmek maksadıyla,kısa etek streç pantalonlar giymemek,dekolteli elbiselerden kaçınmak,baş örtmek,siyah güneş gözlüğü takmak ( Bu gözlük olayı çok moda ünlüler arasında,çeyrek yüzyıldır )

Resmi anma törenlerinde daha ciddi giyinirken,düğünlerde ve eğlence mekanlarında çok şaşalı ve dekolteli giyinmek,( kadınlar elbette )

Tatil bölgelerinde gezerken,şort ve parmak arası terlik giymek, Sokakta çok ciddi olmayan fakat çok dikkat çekmeyen rahat kıyafetler giymek vs..( sokağına göre değişir. Bebek de farklı, Sultangazi de farklı.. )

Diyelim ki çok muhafazakar yaşlı bir teyze, yolda yürürken abartılı olmayan bir şortla dolaşan Ömür hanımı görse. Ve dese ki: “Ömür kızım,sokakta hiç giyilir mi? Ayıp değil mi?”

Ömür hanım da bu tepkiye: “Haklısınız teyze. Hemen gidip değiştiriyorum” diyebileceğini düşünebiliyor musunuz?

Artık her yeni gelen nesil,bir öncekinden daha özgür ve vücut hatlarını ortaya çıkaracak kıyafetler giymeye daha hevesli ve bir o kadar cesaretli. Ki,bu durum erkekler içinde geçerli. Streç kotla,transparan tişört giyen adamlarla dolu sokaklar..

Peki bu giyim kurallarını koyan kim?

Devlet mi?

Toplum mu?

Yoksa toplumun elit, popüler,zengin,seçkin ve aydın kesimi mi?

Bence bu sorunun cevabı son 30 yıldır son verdiğim örnek. Yani seçkin ve Avrupai giyime meraklı sınıf.

İstisnalar ise Devlet kurumları ve dini mekanlardan ibaret..

Yani sonuç olarak,yerine göre giyinmek belli mekanlar ve kurumların yaptırımı hariç, çok göreceli ve değişken.

Günümüzde artık mahalle baskısı kavramı da tedavülden kalkmak üzereyken,ve kimse kimseye bir şey demeye çekinekli halde iken,yerine göre giyinmek kavramı da artık herkesin gönlüne ve keyfine kalmış.

Bence Ömür hanım,şortlu kızlara yaptığı eleştiri de kurduğu cümle yanlış..

Ömür hanım “yerine göre giyinmek” yerine “yerine göre soyunmak” cümlesimi kursa daha doğrusunu yazmış olurdu.

Çünkü giyinmek bir örtünme biçimidir. Yani vücudun büyük bir bölümünü bir ya da birden fazla kumaşla kaplamaktır. Eğer bu oran, vücudun ancak %30 nu kaplıyorsa o zaman,giyinmekten ziyade “yerine göre açılmak ya da soyunmak” tabiri daha doğru olur sanırım.

Herkesin ahlâk,edep,namus,dekolte ve transparan anlayışı farklı malûm. Bu sebeple herkes kendi değer yargılarına göre giyinip,elalemi buna kırıterlere göre eleştirmesi de normal.

Yine mesela, 10 sene önce Devlet kurumlarına tesettürle sakalla girilemezken bu “yerine göre giyinmenin” tartışmasına bile giremiyorduk. Oysa şimdi,yani günümüzde bir devlet hastanesinde çalışan bayan bir doktorun, ensesine yaptırdığı dövmeyi, giydiği göbeğini açıkta bırakan body’siyle Rihanna modeli saç kesimine bakıp tek bir şey diyemiyoruz.

Bundan çıkan sonuçta şu: Artık bireyler,toplumun çoğunluğuna uymadan kendi özgürlüğü doğrultusunda giyinip,toplumu belki rahatsız ederek belki de etmeyerek rahat rahat gezebiliyorlar.

Bu mevzuya kısaca,

Sana ne?

Kime ne?

Bize ne? mevzusu adlarını verebiliriz diye düşünüyorum ben. Dolayısıyla artık bu konuda “yerine göre konuşma” dönemi de sona eriyor. Çünkü öyle bir yer de yok!

Nerede bir çocuk ölse,orası kıyamettir

Nerede bir çocuk ölse orası kıyamettir. Nasıl öldüğü önemsizdir. Cennetin kapısının her daim açık olduğu ruhlar,hep onların ruhlarıdır. Günaha bulanmadan,zerre kirlenmeden ve hatta tozlanmadan, az bir zamanı süsleyen her renkten çiçekler..

“Her çocuk,aynı bir alim kerametiyle gelir dünyaya” derler üstadlar. Dünyada ki en saf,en hakiki neşe yalnız çocuk neşesi değil midir?

Onlar bizim büyüdüğümüzde bile, halâ korumak istediğimiz taraflarımız değil midir?

“İçinizde ki çocuğu yaşatın” tavsiyelerine kulak verişlerimiz,dünyaya halâ bir neşe,bir güzellik katma niyetimizden değil de nedir?

Bu akşam haber ajanslarına düşen bir son dakika haberiydi, teknik direktör Luis Enrigue’nin 9 yaşında ki küçük kızının ( Xana ) ölüm haberi.

Başta Uluslararası futbol camiası, sonra da tüm sanat ve siyaset dünyası,topyekün üzüldü bu habere. Bir anne ve baba için tek kıyamettir evladını kaybetmek. Canlarından can verdikleri bir ruhun,ellerinin arasından kayıp gidişini izlemek..

Rabbimize,sohbette, konusu geçerse hemen oracıkta ettiğimiz “Allahım sen sıralı ölüm ver” duası,işte bu içimizde ki evlat sevgisindendir. Allah, çoğu kulunu evlat kaybıyla imtihan eder. Herkesin imtihanı farklıdır. Bir çocuğun ölüm haberidir her anne babanın içinde cız eden. Rabbim evladını kaybeden her ebebeyn’e,sabırların en büyüğünü versin.

Fakat gelin görün ki, yaşadığımız dünyanın giderek yozlaşan ve insani melekelerinde ciddi kan kaybı yaşayan toplum, çocuk ölümlerinde bile seçici davranıp,gerekli tepkiyi veremez hale geldi.

Toplum artık çocuk ölümlerinde bile,ulusal,siyasi ve medyasal yönlendirmelere göre üzüntü tepkileri veriyor. Ölen çocuğun nereli olduğu,hangi dinden olduğu,hangi milletin mensubu olduğu ve ölüm şeklinin sunumu,bizi doğrudan etkiliyor içimizde ki cız’ın oluşması babında..

Meselâ bu akşam ki Luis Enrigue’nin kızı Xana vefat etti haberinden sonra, Twitter ve İnstangram da gezindim biraz. Haber daha yeni düşmesine rağmen,bizim sanat ve spor camiasının demirbaş isimlerinin büyük çoğunluğu,üzüntülerini dile getirdikleri paylaşımlar yapıyorlardı sosyal medya da..

Sonra, bu isimlerin çoğunun bu duyarlılıklarını,dünyanın dört bir tarafında savaş,hastalık,açlık sebebiyle ölmekte olan çoçuklara karşı hiç göstermediklerini düşündüm. Özellikle Afrika ve Ortadoğu da her gün ölen yüzlerce çocuğu düşündüm. Bu nasıl ayrımcılıktı? Bu nasıl bir ikiyüzlüktü?

Bir çocuğun ölmesine üzülmemiz ve paylaşım yapmamız için,o ölen çocuğun anne ya da babasının ünlü ya da tanınmış veyahut yabancı olması mı gerekiyordu?

Afrika’da,Irak da,Suriye’de,Afganistan da, Yemen’de,Filistin’de ve Libya’da ölen çocuklar,cennetlik sayılmıyor muydu yoksa bu insanların gözünde?

Ortadoğuda ve Afrikada ki çocuklar, hep ölmeyi mi hak ediyordu 9 yaşına gelemeden,bir beşikte ya da bir kucakta!

Ölüm onlara farz mı kılınmıştı yoksa Allah tarafından?

Hayır hayır! İnsanlık artık yalnızca, bir robot gibi kontrol edilerek yaşatılıyor bu dünyada. Birilerinin sevin dediğine sevinen, üzül dediğine üzülen robotik insan yığınlarıyız bizler artık..

Hani şu Robotlar da yapay zekayı konuşuyoruz ya? Bence hiç gerek yol onları üretmeye. Çünkü birileri bizi, uzun zaman önce bu yapay zekalı Robot türüne çevirmiş bile..

Popüler bir insanın çocuğunun ölümüne,sürü psikolojisi kafasıyla üzülüyorken,Ana haber bültenlerinin ilk üç haber sıralamasına giren,”bugün Suriye’de 12 sivil öldü. Ölenlerin 5’i çocuktu” haberine en ufak bir üzüntü duymuyorsanız, o an hemen yapay zekaya sahip bir robot olup olmadığınızı sorgulayın lütfen!

Herşeyi kaybederken bari bu konuda samimi olalım..

Zamanda yolculuğun Hayreddin BAŞ hali..

Geçmişe dönüp bakmanın en kolay yoludur fotoğraf. Geçmiş, zamanın bir noktasında kalan ve günümüze,yani şu an’a hep küskün an’lar anılar topluluğudur. İçinde koca bir arşiv tutar. Kimi zaman acı kimi zaman da tatlı yüzlerce anıyı,eylemi,hatırayı yaşatır. İşte fotoğraf,beynimizin bir bölümünde yaşattığımız bu devasa kaydın,elle tutulur gözle görülür halidir. Zamanda yolculuk eğer ışınlanmayı bulamazsak bile fotoğraflarda yaşamaya devam edecek.

İşte Hayreddin Baş’da, kendine ait zamanda yolculuk serüvenini bizle paylaşmak için tam 60 yıl sonra aynı semtte ve aynı sokakta,küçük hayreddin’in tam dikildiği yerde aynı pozu vermiş. Sokak,hemen hemen aynı,ufak tefek değişiklikler olsa da..

Zamanın eskitmesine hangi yaratılmış direnebilir ki? Hayreddin Baş gibi milyarlarca insan aynı kaderi yaşamıyor mu?

Fakat bu fotoğraf’a sahip olma şansına ulaşamayan nice Hayreddinler var ki,bir tek fotoğraf karesine bile sığamadan göçüp gittiler ahirete..

Siyah beyaz fotoğrafın çekim tarihi 1958. Küçük Sofyada ki Şehit Mehmet Paşa sokağı. Küçük Hayreddin o dönemin en büyük haber kanalı konununda,elinde ki gazetelerle “yazıyor yazıyor” diye bağırarak tüm sokak sakinlerini meraklandırıyor.

Valla Hayreddin dede’yi nereden buldular ve bu pozu,60 yıl sonra tekrar nasıl verdirmeyi başardılar bilmiyorum ama,yapana koca bir teşekkür etmemiz gerektiğine inanıyorum.

Hayat, lezzetler ve diyetler..

Üzümü çekirdeği ile yemeye çalışmak gibiydi hayat..Üzümün o çok tatlı,keyifli tadını doyasıya alırken, bir yandan küçük fakat çok sert olan çekirdeğini;sırf faydalı diye, dişlerimizin arasında gezdirerek öğütmeye çalışıyorduk. Çekirdek,o üzüm tanesinin diyetiydi.

Leyla’ya umut olunmuş..

Kahramanmaraş’ta bir buçuk aylıkken başına örtülü eşarbın yanması sonrası yüz ve kafa derisi yanan Leyla Demirci’ye, sosyal medyada başlatılan ‘LeylayaUmutOl’ kampanyasının ardından Sağlık Bakanı Fahrettin Koca’dan müjde gelmiş.

Bakan Koca, sosyal medya platformu Twitter aracılığı ile yaptığı paylaşımda, “Yüz nakli bekleyen Leyla kızımızın tedavi süreci Prof. Dr. Ömer Özkan tarafından yürütülmekte, nakil için donör beklenmektedir. Bu süreçte ihtiyaç duyduğu destek Bakanlığımızca sağlanacaktır. Kızımızın durumunu yakından izliyor, kendisine iyilik ve şifa diliyorum.” diye duyurmuş.

Az yaşlanan adamlar üçlüsü..

Bizim magazin medyamız kadar,basit ve sığ magazin yapan başka bir ülke magazini yoktur heralde..

1990’lar da ki Televole isimli yapım,yarı futbol,yarı manken şarkıcı dedikodusu ve geyikleri ile raiting rekorları kırardı.

Kadın mankenlerin genel kütürünün %90 çökük olduğunu,futbolcuların sahadaki oyun zekalarını,sosyal hayatta hiç bir zaman etkin kullanamadığını, aşk kavramının da, gecelik ya da haftalık flörtlere dönüştüğünü, milletçe hep Televole’den öğrendik o yıllarda.

O yıllarda her kanalın, orjinal Televole’ye benzer, fakat çakma  Televolevari bir magazin programı vardı.

İşte o zamanlarda, magazin medyasının ürettiği “Hakan Peker hiç yaşlanmıyor” magazin haberi vardı. O zamanlar piyasa birden 25 lik genç popçularla dolmuştu. Doğal olarak Hakan Peker’de, 40’a merdiven dayamıştı. 40 yaş aslında genç sayılabilecek bir yaşken,hatta daha doğrusu orta yaşların başıdır.

Fakat bizim medyamız, Peker’i bir yandan kendinden 10-15 yaş küçük popçularla kıyaslayarak bir yandan yaşlı ilan eder,bir yandan da Peker’in o yaşlarda,genç popçular kadar yakışıklı olduğuna,yaşlanmadığına atıfta bulununurdu.

Magazincilere göre hiç yaşlanmayan ve gençlere sözde taş çıkartan ünlüler vardır her dönem. Bu isimler hep standarttır.

Ajda Pekkan,Kadir İnanır, Emel Sayın,Nilüfer,Nebahat Çehre,Hülya Avşar vs. ( Bir kaç yıl öncesine kadar Acun Ilıcalı’da guruba eklendi ama çabuk çıktı listeden nedense )

İşte bu standart isimlere en son eklenen de Hakan Peker’dir 90 ların sonunda. Ki bu inanış,gerçekten de doğrudur. Hakan Peker gerek yakışıklılığıyla,gerek danslarıyla,gerekse sempatikliği ile her zaman sevilen bir şarkıcı olmuştur. Tabi sesini ve yorumunu beğenmeyende çoktur. Fakat buna rağmen bu ülkede bir Hakan Peker gerçeği vardır.

Hit şarkılarının listelerin zirvesini  hep zorlaması, dansları ve giyim tarzı herkesçe bilinir. Hatta ben de lisedeyken,Peker’in slow bir şarkısına,karlar içinde çektiği bir klibinde giydiği sarı botlara hasta olmuştum.( Botun markasını bedava reklam yapmayayım diye yazmıyorum ) Sonrada gidip almıştım hiç unutmam.

Nette araştırdığım kadarıyla 58 yaşında( 5 Şubat 1961 ) Ve maşallah gerçekten kimse 60’a merdiven dayamış demez. Bu ülkede 50 yaş civarı adamlar,Hakan Peker gibi genç göstermek isterler 60 larına gelecekleri zamanda.

Buraya kadar sıkıntı yok. Benim takıldığım noktaysa,magazin medyasının erkek popçular içinde genç kalmayı tek başaranın Hakan Peker olduğu iddiasıdır. Fakat bu iddia doğru değil bence. Bu ülkede Peker’in döneminde meşhur olup halâ genç kalmayı başarmış iki isim daha var.

Bu isimlerden ilki Sinan Özen. Bir diğeri de Soner Arıca..

Meselâ Soner Arıca’nın yaşını söyleyeyim size. 5 Şubat 1966 doğumlu. Yani 53 yaşında. Allah için hiç hiç yaşını gösteriyor mu? Ama magazin medyası Arıca için bir kere yaşını hiç göstermeyen ünlüler gurubuna almış mı? Tamam,Peker’den 5 yaş küçük fakat kanaatimce,58’ine gelincede aynı kalacak.

Yine yaşını hiç göstermeyen ikinci isim olan Sinan Özen’de aynı şekilde. Adam 1 Mart 1964’te doğmuş. O da 55 yaşında. Geçenlerde yeni klibini seyrettim valla askerden yeni gelmiş genç bir delikanlı gibi duruyo klipte. Yine magazin basını,aynı Soner Arıca’yı görmediği gibi onu da görmezden geldi. Üstelik Özen,Hakan Pekerden sadece 3 yaş küçük. Buna rağmen hakkını teslim etmediler Özen’e.

 

Bu arada şimdi dikkat ettim. Peker ve Arıca 5 Şubat. Sinan Özen 1 Mart doğumlu. Üçüde kış ayı doğumlu anlayacağınız. Buradan “acaba kış doğumlular daha genç mi gösteriyor acaba” diye bir tümevarım’a gitmek istiyordum. Fakat gelin görün ki Hakan Peker’in abisi bu tezi çökertti. Zafer Peker Ekim doğumluymuş çünkü. Bu arada konu Zafer Peker’e gelmişken, Zafer’in kardeşi Hakan’dan 1 yaş büyük olduğununda altını çizeyim. Ve bence Hakandan daha genç duruyo.

Son olarak bir tespitte daha bulunayım. Bilirsiniz karadenizliler fiziksel olarak genelde zayıf olurlar. İşte Arıca ve Özen’de karadenizli. Özen Rize’li. Arıca’da Ordu Fatsalı. Bu fit hallerini de buna bağlıyorum doğal olarak.

Hakan Peker ise Balkan göçmeniymiş bilgi doğruysa. O bölgede yaşayanların da fit olduğunu bilirsiniz sanırım. Tabi Peker son dönem biraz kilo aldı. Fakat yukarıda da dediğim gibi 58 yaşında bir adam için çok normal.

Sonuç olarak, bence magazin medyası, Arıca ve Özen isimlerini Hakan Peker ismiyle aynı değerde tutmalı artık. Ayıp olmasın adamlara..

 

Benim 3K ismini verdiğim tehdidi,hepiniz yakınen bilirsiniz aslında.

Her zaman şikayetçi ve ifrit olduğum bir konudur,bizi sömüren Kapitalist Küresel Kölelik sisteminin ( ben buna kısaca 3K diyorum ) bize: “siz hiç düşünmeyin,ben sizin adınıza düşünüyorum” demesi. Yani üçkağıtçı ve sinsi sistem der ki size aslında: “siz benim koyunlarımsınız,ve sizin hem sütünüzden hem de tüylerinizden istifade edeceğim her daim. Her karnım açıktığında,ya da canım istediği an da içinizden birilerini,kesip kesip kavurma yapıcam etinizden”

Bu 3K’yı, bir iki küçük örnekle ilişkilendireyim şimdi size. Konuyu daha iyi anlatma babında.

“Çök kalk” cezai yaptırımını bilirsiniz. Askerde uygulanan bir ceza sistemidir. Genelde de acemi birliklerinde olur. Belli bir sebebi olmasına gerek yoktur bu yaptırımın. Tamamen keyfidir. Süresini, bir onbaşının ya da çavuşun tatmin olma anı belirler.

Ya da ilköğretimde okuyan çoçuklara oynatılan bir deve cüce oyunu gibidir 3K sistemi. Oyun sizi yorar ve yanmamak için uğraşıp durursunuz. Oyunu kazanan çocuğunda ödüllendirildiği hiç görülmemiştir. Kazanan çoçuk,sadece bir kazanma duygusunun bir kaç dakikalık hazzıyla mutlu olur,o kadar..

3K,tüm toplumları,bir sürü birlikteliği ile bağlayıp,çeşitli hazlar ve iyi hissedizmlerle kendine çekip,kişisel beklenti ve arzularla;yerelleşmeden ve tüm değerlerinden koparır. Bunu da bir usta balıkçı kafasıyla yapar. Sizin de içinde diğer milyonlarca balıkla beraber yaşadığınız denize bir olta sallar. Oltanın misinasında sizin en sevdiğiniz yemler takılıdır. Siz de doğal olarak o yem’e gelirsiniz. O yemlerin birinin adı haz’dır. Bir diğer yem rahatlıktır. Bir başkası kolay yoldan sahip olmadır. Ve diğer yemlerde, aşk,sevgi,tatmin gibi bireysel duygusal arzulardır. 3K,bu yöntemi hiç sıkılmadan ve değiştirmeden dener. Ve insanlarda hiç bıkıp usanmadan yemeye devam eder. Çünkü hiç insan,oltaya takılıp avlanan insanın sonunu hiç bir zaman kendi gözleri ile görmez. Halbuki deniz, ne kadar geniş ve yiyecek bakımından ne zengindir..

3K,sizin sahibiniz olmak için çeşitli argümanlar ve metaryeller kullanır. Bunların başında TV gelir. Sonra gazeteler ve radyolar gelir. Ve son olarak da hayatımızda olmazsa olmaz hale getirdiği sosyal medyayı kullanır. Bu yayın organları başta reklamlar akabinde diziler ve filmler,yine haberler ve moda ile sağlıklı yaşam mesajlarıyla,sizi doğrudan tüketime sürükler. Üretim yalnız 3K nın işidir. Ve size her türlü üretimden uzak kalmayı tembihler.

Siz de,aynı çök kalk cezası gibi ya da deve cüce oyununda ki oyunculara dönüşürsünüz.

Bu 3K sisteminin,sizi uzak tutmayı başardığı 3 tane değer daha vardır. Bunların ilki sebat etmektir. İkincisi şükürdür. Üçüncüsü de paylaşmaktır. Yani bu 3 değer aslında sizi insan yapan 3 temel erdemdir.

İyi hissetme duygunuzu yükseltecek binlerce metodu sizin üzerinizde dener. Siz de zaman içinde, bir kobay faresi gibi,hiç itirazsız kabul edersiniz tüm deneyleri ve sözde ilaçları.

Peki 3K dan nasıl uzak kalınır ya da kurtulunur?

Bu beladan kurtulmak kolay değildir. Çünkü bunu başarmak,toplumdan, bilgiden,haberden,sanattan,teknolojiden ve spordan uzak kalmadan ama tüm bunlar üzerinden gelen metazoriyi kabul etmemeniz gerekir. Bugün: “ben 3K’nın hiç bir zaman esiri olmadım.Olmam da” diyenler, ya kendini kandırıyordur ya da sizi,kendince.

Fakat doğru bir mücadele ve disiplinle en az köle sınıfında bulunmak mümkün. Bunun için önce,belki klasik ya da klişe gibi gelecek ama temel insani değerlerle daha yakın ilişkiler kumanız gerekir.

Nedir bunlar?

Hemen sayalım;

İnanç,ahlak,vicdan,dürüstlük,samimiyet,empati,vefa,,aile bağı ve paylaşma..

Bu değerleri bulabileceğiniz kaynaklar ise hemen yanı başınızdadır aslında. Başta inandığınız dinin kitabı ve öğretileri. Ardından aile büyükleriniz. Bunlar da anne,baba,dedeler ve ninelerinizdir. Çünkü 3K nın en zor etkilediği ve ulaşmakta zorluk çektiği grup,bu gruptur.

Yine maddecilik ve teknolijinin getirdiği rahatlık ve tembellikten kurtulmanız gerekir. İnsan rahatı bulduğu an da,daha çok rahatı arayan tek varlıktır.

Yaşamsal ihtiyaçlar dışında sahip olmak istediğiniz her nesneye, ihtiyaç mı yoksa lüks mü? gözüyle bakabilme meselesi var bir de. Kanaatkar ve sebatkar bir toplum oluşturmanın temelinde bu yatar.

Yine “herkeste var,bende niye yok” düşüncesi var,bir hastalık olarak beynimizde yaşattığımız. Herkeste olan niye sizde de olmalı? Bunu bir kere daha düşünün. Sizin metabolizmanız,fiziksel yapınız,fıtratınız,tıynetiniz,aileniz ve aldığınız eğitim nasıl olur da herkesle aynı olabilir? Siz,ancak sizi doyuracak ve tatmin edecek kazanımlarla mutlu olabilirsiniz.

Son olarak “yeni” kavramı var dikkat etmeniz gereken. Sürekli yenilenme ve yenileme arzunuzun,nasıl koca bir tüketim canavarına dönüştürdüğünü bir düşünün lütfen. Dünyada ki yaradılış gereği,yaratılan her şey eskiyip yok olurken,sizin bu yenilenme ve yenileme isteğiniz nedir? Eskimek yıpranmaktır evet, fakat bu yıpranma bir dizi yaşanmışlıklar ve onların getirdiği kazanımlarla doludur.

En çok meyveyi en yaşlı ve olgun ağaçtan alırsınız.

En iyi şarap eski olandır.

En güzel öğütler ve tavsiyeler gençlerden değil yaşlı filozof ve alimlerden çıkar.

Tüm antikalar en yeni aletlerden daha pahalıdırlar ve az bulunurlar.

Estetik ve botoks yaptırmadan genç kalmayı başaranlar,her zaman dünyanın en genç ve güzel kızından değerli bulunur.

İşte bu sebeple, yeniye ayak uydurmak,fakat her yeniliği çabucak sindirmemek çabucak soğumamak gerekir.

Son tahlilde 3K’nın toplumsal tehditlerini kendimce göstermeye. Ve bu tehditlere karşı mücadele yollarını nacizane,anlatmaya çalıştım.

Artık zaman, 3K’yı en büyük düşmanımız ilan etme zamanıdır. Sahip olduğumuz toplumun dinamikleri,bu tehditleri bertaraf edebilecek güçtedir. Umarım hem devlet hem de tüm halkımız ortak bir mücadelede,omuz omuza verirler artık..

-Tevfik Sadi

Eş neydi? Evlat neydi? Aile neydi?

Kelimeler boğazımda düğümlendi yemin ediyorum videoyu izlerken. Evet,ortalama 15-20 günde bir,kadına şiddet haberine uyandığımız ülkemizde artık ölüm haberlerini de çok kanıksar oldu. Hatta bir şiddet olayı olduğunda,sonunda bir ölüm gerçekleşmeyen vakalara da üzülmüyoruz bile.

Ve yine son dönemde medyayı ve kamuoyunu en çok ilgilendiren şey, işlenen cinayetin oluş biçimi. Silahla ile vurulan kadınların ölümleri,kimseyi üzmüyor artık. Vah vah deyip,10 saniye üzülüp sonra unutup işimize devam ediyoruz.

Ama işlenen cinayetlerin gerçekleşmesinde,bir biçiminde, yüksek dosajda bir canilik ve bir vahşet varsa,işte o zaman medya, bu haberin üstüne yatıp yatıp günlerce yayımlıyor. Biz,sosyal medya köleleri de,bu haber ve videoları akşama kadar paylaşarak hem tepkimizi koyuyor,bir nebze de deşarj oluyoruz kendimizce. Tabi devamında idam istiyoruz,küfürler,belâlar anıyoruz bağıra bağıra.

İşte Emine Bulut kardeşimiz de kalbimizi parçalayan cinayet kurbanlarından..

Aciz ve basit,karakteri ise hiç gelişmemiş merhametsiz bir yaratığın bıçak darbeleri ile,kızının gözlerinin önünde canını teslim edip ayrıldı aramızdan Emine Bulut.. Allah rahmet etsin. Allah,başta kızına ve tüm sevenlerine sabırlar versin.

Ölümün her türlüsü acıdır fakat, bu tip aile dramlarında ve katledilen kadın ölümlerinde daha bir dağlanıyor yüreğimiz..

Toplumsa artık kesin,caydırıcı ve etkili kanun ve cezalar istiyor kadın ve çoçuk katilleri için. Şiddet uygulamaya hevesli  kocalara ya da eski kocalara verilen uzaklaştırma cezaları yeterli gelmiyor. Bence bu konuda devletin psikolog ve psikayatristlerden yardım alması gerekiyor.

Erkek şiddetine maruz kalan kadın, gerekli mercilere şikayet ettiği an da erkek hemen gözaltına alınmalı bir psikolog eşliğinde şiddet eşiği değerlendirilmeli. Burada psikoloğun tanısına göre 10 günlük terapi süresine alınmalı. Bu 10 günlük sürede psikolog,adamı dinlemeli ve gösterdiği şiddetin ve baskının, kadını daha da uzaklaştıracağını anlatmalı. Aynı zamanda uyguladığı şiddet sebebiyle alacağı cezai yaptırımlar hakkında da bilgi vermeli.

Tabi uygulama öncesinde,devlet de ceza sisteminin içeriğini de güncellemeli. Daha zor ve ağır bir hapisane koşulları oluşturulmalı. Çok küçük bir koğuşta tek kalma,diğer mahkumlarla az iletişim kurma gibi,yaptırımlar olmalı bunlar.

Ve tabi ki işleniş biçimi bakımından vahşice,ruhsuzca ve işkence ile katledilen kadın vakalarında,hakim zanlıya idam cezası verebilmeli artık. Ki bu ceza emsal teşkil etmesi bakımından önemli. İdam cezasının şiddete meyilli erkeklerde çok ciddi caydırıcılığı olabileceğini düşünüyorum ben.

Fakat dediğim gibi,bu şiddet olaylarında psikolog desteği almalı erkek ve kadın. Çünkü şiddete meyilli bir koca,bir cinayete karışma olasılığı hesaplandığında, tüm erkeklerden daha yüksek bir potansiyele sahiptir.

Ayrıca bir de “kısasa kısas” diye bir cezai sistem var.Bilen bilir.. Yine islam inancında da, “kısasa kısas” çok etkin kullanılan bir ceza sistemidir. Osmanlı da bu kısasa kısas uygulamasını çok uzun bir süre de kullanmıştır. Tabi kişiye karşı işlenen suçlar için geçerliydi. Acı,ancak benzeri ile kıyaslanılıp suçluya yaşatılırsa mağdur ve yakınlarının içi rahatlar. Yoksa bir mahkumun hapiste yaşatılması çoğu mağdur yakınının acısını dindirmez.

Devletimiz bu tip vakalarda, mağdura bu hakkı vermeli bence. Devlet mağdura ya da yakınına “cezasını sen seç ey mağdur” diyeceği günlere kavuştursun Rabbimiz bizleri..

Veda dediğin sessiz olacak,Tevfik Sadi

Evet arada şiirde yazıyorum ben.
Herkes gibi..
Bazı gerçekleri anlamakta ya da anlatmakta zorlandığımız anlarda yazdığımız,sihirli dil bu şiir dediğimiz şey.
Beklentilerin ve tüm beklentisizliklerin elinde oyuncak olan,insanın masum çocuksu darılgınlıkları gibi.
Fuzuli yere yaşadığımız aldanış,aldatış ve melankoli isteriklikleri ile bir an da ruhumuzu sarıveren.
İlhamını,olduğu gibi oluşunu,olmayandan ve olamayanlardan alan şiir…
Cismaniyetin dipte gezdiği,ruhunsa,tüm zamanların içinde çıplak ayaklarla koşturduğu bir has özgürlük düş’ü.
Okuyun bakayım şimdi.
Sizin kafanızda ki vedaya, dokunacak mı bu şiir?
Veda dediğin sessiz olacak.
Parmakları ucunda evden 
kaçan bir sevdalı kız.
Düşmanına sessizce
yaklaşan bir asker kararlılığında.
Kupkuru kalmalı gözler.
Fazla cümle kurmamalı
dudaklar.
Nedeni, nasılı
önemsizleşmeli tüm zamanların.
İyi dilekler temenniler,yalnız içten dilenmeli.
Nasiplere ve kısmetlere bağlanmalı
tüm yarım kalmışlıklar.
Ve değmemeli başlar,
bedenler, tenler birbirine.
Dedim ya veda dediğin
sessiz olacak.
Parmakları ucunda 
evden kaçan bir sevdalı kız.
Düşmanına sessizce
yaklaşan bir asker kararlılığında…

Hasbihâl, Tevfik Fikret

Ooh, yavrular! Seyr ederken

Sizi her gün penceremden

Hatırıma neler gelir…

—Mâzî, o bir definedir;

 

Onu biraz açsan fırlar

Birçok zehir hâtıralar;

O mezarın çıyanları,

Akrebleri, yılanları!

Fakat sakın korkma, ara;

Ara, ara, daha ara;

Göreceksin, o medfenin

Biraz kuytu, biraz derin

Yerlerinde neler, neler.

Ne tükenmez hazîneler

Saklanmıştır… Vaktiyle biz

Ne sıkıntılar çekmişiz

Okumak, öğrenmek için;

Düşündüm de güldüm demin.

Size ne mutlu çocuklar!

Güzel kitablarımz var;

Hocalarınız da iyi,

Öğretiyorlar her şeyi;

Tahta, rahle, hep mükemmel;

Hiçbirisi yoktu evvel.

Hasırlarda sürünürdük,

Evlere hep câhil döndük.

Bize nispet bugün birer

Küçük âlimsiniz sizler.

Okuyunuz : Okuyanlar

Çok şey bilir, çok şey yapar;

Murâdına onlar erer,

Cennete de onlar girer;

Onlar cidden mesûd olur,

Bu geçid pek korkuludur:

Öğrenmezsek yolu, izi,

Yolda kurdlar kapar bizi!

Okumalı, oynamalı.

Hiç işsiz oturmamalı.

İşledikçe bu makine

Çarklarına, dişlerine

Kuvvet gelir. Boş duranın,

Tenbel tenbel oturanın,

Bu asırda ekmeği yok.

Evet, işsiz oturan çok;

Fakat hepsi de tok değil,

İşsiz duran pek çok değil.

İşlemeli el, kol; bunlar

İşledikçe boğaz doyar.

İnsan gözleriyle görür…

“Âlet işler, el övünür”

Derler, her söze kanmayın.

İşitin de inanmayın!

El tutarsa yürür sapan,

Eldir sapanı da yapan.

Berna hanım,20 yıllık Cırrttt Ayşe Teyzeyi bitirir bu istikrarla..

Fairy Berna Laçin 2019

Berna Laçin ve Fairy mevzusunu çok uzun zamandır yazmak istiyordum aslında. Berna Laçin ve Fairy denilen bulaşık deterjanı ikilisinin 7.5 yıllık kesintisiz birlikteliğini yani..

 

Öncelikle Berna Laçin’in bu istikrarını tebrik etmek lazım. Tabi Procter Gamble ( P&G ) firmasını da..

Laçin, son 10 senedir TV de iyi işlerde ( Dizi ve filmlerde ) adından söz ettirmese de P&G nin vazgeçmediği  tek isim oldu. Türkiye’de sokağa çıkıp memleketin kadınlara bir anket yapılsa ve dense ki: “Deterjan reklamlarında oynanan isimleri sayar mısınız?” eminim ankete katılan kadınların %90’ı Berna Laçin ve CIRRTTT Ayşe Teyze’yi ilk ikiye koyar.

Türkiyede reklam filmlerinde “CIRRTTT Ayşe Teyze”den sonra en bilinir ve meşhur isim artık Laçin.

Peki bir firma nasıl olur da, bu kadar uzun bir süre aynı oyuncuyu reklam yüzü olarak kullanır?

Oyuncunun yüzünün eskimesi ve monotonluk mevzusunun bir dezevantajlarından hiç çekinmez mi?

Türkiye’deki kurumsal firmalar, reklam yüzü olarak genelde sürekli yeni ve popüler ünlü yüzler bulurlar. Ve yine ortalama da 6-12 aylık reklam anlaşmaları yaparlar. Özellikle yabancı firmalar, çekecekleri reklam filmlerinde yılda bir kez mutlaka ünlü bir şarkıcı ya da bir dizi oyuncusuyla anlaşıp küçük bir servet öderler.

Çünkü halk illa ki popüler bir yüz arar kullandığı markanın reklamında oynayacak..

Bu yönüyle bakıldığında Laçin’in çok büyük bir iş başardığını ve bu alanda ikinci en uzun soluklu reklam yüzü olduğunu çok net söyleyebiliriz.

Berna Laçin’in enerjisi oldukça yüksek. Yine geçmişte rol aldığı işlerde sürekli akıllı ve mücadeleci rollerde oynamasından dolayı,Türk kadının gözünde her zaman sevilen bir sima. Yine artı olarak Berna hanım sosyal medyayı da çok aktif kullanan ve zaman zaman üstü kapalı olarak olsa da iktidara göndermeler yapan bir isim. Bu sebeple iktidar tabanı ve bir kısım muhafazakar kesim pek sevmez Laçin’i.

Belki P&G’nin Fairy’si bu yüzden seviyor ve çalışıyordur Berna hanımla bunca yıldır. Ben aynı bir P&G personeli gibi aralıksız çalışan Berna hanım’ın yerinde olsam şirkete ortak olurdum 🙂 Bunca yıldır Berna hanımdan vazgeçmeyen Fairy, Berna hanımdan böyle bir talep gelirse kabul eder belki de kim bilir?

Fairy’siz bir Berna Laçin,Laçin’siz bir Fairy düşünmek çok zor olur yurdumun kadınları için artık 🙂

Bu arada bu Fairy içinde küçük bir araştırma yaptım google’da. P&G nin geçmişi 1800 lere dayanıyor. 1837 de Amerika’da kurulan firma, ilk sabun işiyle başlamış ticaret faaliyetlerine. 1900 de ilk ürünlerini piyasaya sürmüş. Fairy ise yine 1900 de çıkmış piyasaya. 1950 den sonra markayı geliştirip yenilemişler ve Birleşik Krallığın temizlik işlerini almışlar.( bulaşık sıvısı olarak )

E tabi sırtını Krallığa yaslayan firmanın zaman içinde dünyaya yayılmış olması da kaçınılmaz olmuş. Dünya’nın 180 ülkesinde satışı yapılan Fairy’nin adı,diğer ülkelerden farklı olarak, Almaya’da Dawn,İsveçte ki adı ise Yes’miş.

2010 da Türkiye’ye giriş yapmış Fairy. Bu dönemde piyasanın kralı, iki üründü hatırlarsanız. Bunlardan biri Pril diğeri de Cif. Fairy kalitesi kısa bir sürede bu iki ürünün tahtını sallar oldu. Sonunda da yerlerinden etti. Ve bu başarıdan sonra reklam yüzü olarak Berna Hanım’ı buldu Fairy. Biraz araştırdığımda,Youtube’da yayınlanan Fairy’nin ilk Laçin’li reklamının 2012 Şubatında çekildiğini gördüm. İlk reklamda, Laçin elinde tuttuğu bir mikrofon ve bir paket Fairy ile rastgele bir apartmana girip bir dairenin zilini çalıp ;karşısına çıkan teyzeye “size mucizeyi” getirdim diyor. Ve o günden bugüne her reklam filminde kapı kapı Fairy’nin gücünü anlatıyor heyecanla..

Fairy Berna Laçin 2019

Tabi bu tip kurgular, deterjan firmalarının artık klişeleşmiş reklam senaryosudur. Deterjanın reklam yüzü, sözde çatkapı bir apartmana girip,reklamdan sanki hiç haberi yokmuş gibi kapıyı şaşkın açan teyzeyle temizlik konusunda iddialaşır:) Ev hanımı teyzemiz ürünü 2 dakikada dener ve hayran hayran ürünü meteder..

Tabi sektörde ki tüm firmalar, bu sıkıcı senaryonun milleti bıktırdığını görünce farklı atraksiyonlar denerler zaman zaman. Dev çamaşır topunu uydururlar bazen. Bazen, şeflerle ev hanımlarını yarıştırırlar. ( Berna hanımda yaptı bunu bir Fairy reklamında) Ya da ne biliyim, şenlik festival ortamlarında bulaşık yıkama yarışmaları falan düzenler test için..

Ben Berna Hanım’ın Fairy ile daha çooook uzun yıllar çalışacağını düşünüyorum.( Belki de CIRRTTT Ayşe Teyzenin 20 yıllık rekorunu kırmaya niyetledir Berna hanım ) Ne zaman elden ayaktan düşer ( Allah sağlık versin ) Ya da Türk hanımları ne zaman “yeter Berna” derse o zaman bu ayrılık gerçekleşir diye düşünüyorum.

Bu arada aklıma şu yeni CIRRTTT Ayşe Teyze geldi reklamı geldi. Eski Ayşe teyzeyi uzun zaman önce emekli eden Ace,( uzun bir aradan sonra 2013 te tekrar geri dönen Ayşe teyze sonra tekrar yok oldu ) yeni Ayşe Teyze ile “Ayşe Teyze” efsanesini diri tutmaya çalışıyor. Biz de, topuz şeklinde kızıl ya da kınalı şaçlı,beyaz gömlekli ve mavi etekli,teyzeden çok, abla gibi duran bu yeni Ayşe’ye alışmaya çalışıyoruz. Fakat pek alışacak gibi de durmuyoruz. Çünkü yaklaşık 20 sene, Ayşe Teyze olarak bildiğimiz Alev Gündoğdu’nun bize verdiği elektriğin çeyreğini veremiyor. Tabi yeni Ayşe Teyze’yi oynayan oyuncu kardeşimiz bozulmasın hemen. Çünkü bu onun yetersizliğinden değil,Ayşe Teyze karakterinin has oyuncusu olan Alev hanımın rolle “etle tırnak” gibi kaynaşmış olmasından kaynaklanıyor. İş bu haldeyken reklamda dünyanın en iyi kadın aktristini de oynatırsanız bu değişmez.

Keşke Ace, Ayşe Teyze’yi yaşatmak yerine Aynı Fairy’nin yaptığı gibi gerçek bir ünlünün kendini oynadığı reklam filmlerine girişse. Şöyle enerjisi bol,sempatik ve uzun soluklu yol alabileceği biriyle..

Ahüvah notları..

Bu arada zaman çok hızlı akıyor. Bilinmesi, idrak edilmesi ve hayata geçirilmesi gereken; başta toplumumuz, sonrasında da tüm insanlık için temel teşkil eden insani tüm etikleri anlatma zamanımız da daralıyor. Daralan bu zamana rağmen bir takım güçler, tek tip toplum yaratma hedeflerinden bir an olsun geri durmuyor.

​Bazen binlerce yıl önce dinozorları vuran, yok olmalarını sağlayan o devasa göktaşları şimdinin dünyasına çarpıp bizleri, her şeye sıfırdan başlatsa diyorum içimden. Böyle bir dönemde umutlanmak, inanmak ve kendini bir gayrete, bir davaya teslim etmekten daha zor ne olabilir? Uluslar, toplumlar, insanlık aynı boşlukların içini dolduran dolgu taşları gibi. Fakat bu doluluk hiçbirine bir şey kazandırmıyor. Ağırlık basan ama hiçbir estetiği olmayan taşlar gibi ruhsuz bir yığına dönmüş insanlık… Kişisel gelişimimizi tamamlama derdinden bizim dışımızda kalan her şeye yabancılaşmamız, yüksek bir ego ve “yalnız ben” felsefesini dibine kadar yediriyor bize. Başkası olmadan başkalarının olduğu şeye dönüşmek sonumuz olacak gibi görünüyor. Sosyal görünümlü kişiselleştirilmiş kültür cinayetleri…