Devran Çağlar’ı Antonio Salieri’ye benzetmişimdir hep..

.

 

Devran Çağlar hayatını kaybetmiş…

​Allah rahmet eylesin. Devran Çağlar benim çocukluğumda, o günün saf arabesk müzik türünün meşhur isimlerindendi. Bülent Ersoy’un yürüdüğü yolda (cinsiyet değiştirme arzusu) ilerleyen ve Ersoy tipinde bir sese sahip olan genç bir adamdı.

​O dönemlerde, yani 1980’li yıllarda cinsiyet değiştirme gibi radikal bir şeye kalkışmak, Türk toplumunda büyük cesaret işiydi. Muhafazakâr ve hatta dindar Türk halkı, böyle durumlarda insanlara sert tepkiler gösterir ve kadınsı hareketlerde bulunan erkekleri dışlardı.

​Bu dışlamalara en çok maruz kalansa şüphesiz Bülent Ersoy’dur. Hem halk hem de devlet tarafından gösterilen ciddi olumsuz tepkiler karşısında dışlanmıştır. Bu vaziyette Ersoy’un yanında duranlar ise yalnızca hayranları ve magazin gazetecileri olmuştu. Bu arada medya derken, sadece birkaç gazetenin magazin servisinden bahsediyorum. (O zamanlar sosyal medya, internet, radyo, uydu yayını falan yoktu elbette.)

​Bülent Ersoy türlü baskılara ve dışlamalara rağmen direnip cinsiyet değiştirmeyi başarınca; kendini kadınsı bulan ve Ersoy’a benzer ses rengi olan birçok gence de örnek teşkil eder olmuştu.

​Onu örnek alan gençlerden biri de Devran Çağlar’dı. Devran’ın sesi ve müzik tarzı da Ersoy’un birebir benzeri olunca, onun da önü açılmış oldu. Gazinolarda sahne almaya başlayınca ünü hızla yayıldı.

​Bu popülerlik ile birkaç sinema filminde oynamayı başardı Çağlar. Bu arada Devran, ablası yaşındaki Bülent Ersoy’dan hiçbir destek de göremedi. (Bülent Ersoy, Devran’dan 11 yaş büyükmüş; şimdi baktım.)

​Devran Çağlar’ın Bülent Ersoy benzerliği, o günün magazin medyasına “Bülent Ersoy’un veliahtı Devran Çağlar” gibi manşetler attırıyordu artık.

​Fakat Ersoy bundan pek memnun olmadı, Devran’ı görmezden geldi. Ben bu noktada Ersoy’a hak veriyorum aslında. Çünkü Bülent Ersoy, yaşadığı dönemin tüm sıkıntı ve zorluklarını tek başına göğüslemişti. Veliaht tayini bu kadar kolay olamazdı. Üstelik hiçbir zorluk çekmeden, sırf bir benzerlik hatırına Devran’ı bir üst lige çıkarmayı uygun görmedi. “Bu millete bir Bülent yeter” diye düşünmüştü muhtemelen (ki bir tane yetti de arttı bile diyebilirim!).

​Devran artık yalnız kalmıştı. Tabii Devran’a elini uzatmayan Bülent Ersoy’un tavrını gören magazin basını da Devran’a olan ilgisini çok ciddi oranda azalttı.

​İşte tam bu noktada Devran’ın strateji değiştirmesi gerekiyordu. Yani Bülent ablasına birebir benzemek yerine; belki imaj değişikliği belki de farklı bir müzik tarzı yakalayabilirdi. Ne bileyim, belki halk müziği belki hafif sözlü Batı müziği gibi… Fakat Devran bu denemeler yerine, ipteki ikinci cambazı oynamaya çalışıyordu sürekli. Buna, bir koltuğa iki karpuz sığdırma gayreti de diyebiliriz.

​1990’larda patlayan pop furyası, dönemin arabeskçilerinin itibarını ve popülaritesini düşürmeye başlamıştı. Türkücüler ve arabeskçiler bu sebeple yeni bir tarz yakalama arayışına girdiler. Bu tarz pop olamazdı çünkü ses renkleri uymuyordu. Ve sonunda o geçişi sağlayacak o tür bulundu. O tarzın adı Arabesk-Fantezi’ydi. Daha hareketli bir altyapıya sahip, popu çağrıştıran birtakım tınılarla bezeli “soft arabesk” demek de mümkündü bu türe.

​İbrahim Tatlıses ve Bülent Ersoy gibi isimlerin başını çektiği grup, bu modaya ayak uydurmayı başardı. Tatlıses “Bende İsterem” ve “Dam Üstünde Un Eler Tombul Memeler”; Bülent Ersoy da “Sefam Olsun” ve “Yananı Görür Allah” gibi şarkıları piyasaya sürünce popülerliklerini yeniden kazandılar.

​Tabii arabesk-fantezi grubu, yeni isimler de kazandırdı memlekete. Muazzez Ersoy, Kibariye ve Güllü gibi isimler de artık birer stardı. Arabesk-fantezi grubunun yeni erkek vokalleri ise bir dönemin Prestij Müzik kardeşlerinden oluşuyordu: Mahsun Kırmızıgül, Özcan Deniz ve Alişan…

​Arif Susam, Nejat Alp ve Ümit Besen gibi isimlerse bu yeni türe ayak uyduramayınca piyasadan çekildiler. (Ümit Besen sonradan Müslüm Gürses ve Kibariye gibi sempatikliğini kullanıp kendini yenilemeyi başardı, o ayrı.)

​Bu arada 1990’ların başında artık eğlence mekânları da şekil değiştirmeye başlamıştı. Pavyonlar, barlar, diskolar ve gece kulüpleri gibi yeni mekânlar türemişti. Devran da herkes gibi bu dönemde yönünü arabesk-fanteziye kaydırdı.

​Fakat Ersoy bu tarza ondan önce geçtiğinden, Devran yine ikinci planda kaldı ve popülaritesi iyice eridi. Onu artık Televoleler’de yılda bir yapılan “O ünlü şimdi nerelerde?” bölümlerinde görüyorduk.

​Devran Çağlar’ın durumu bana her zaman Mozart’ın gölgesinde kalan Antonio Salieri’yi hatırlatır. Hatta Avrupa’da kullanılan bir tabire de isim babası olmuştur Salieri. (Not: Yazınızda Beethoven geçmişti, ancak müzik tarihindeki meşhur rekabet ve gölgede kalma hikâyesi Mozart-Salieri arasındadır.)

​En az rakibi kadar iyi bir müzisyen ve piyanisttir. Salieri bu durumdaki rahatsızlığını anlatır ve onu hiç sevmez, hatta çekemezdi.

​Tabii Salieri, Devran gibi taklit durumuna düşmemişti toplumda. İşte Devran da önünü kesenin hep Bülent Ersoy olduğunu magazin basınına verdiği demeçlerde üstüne basa basa tekrarlardı.

​Fakat bu işler de nasip kısmet meselesi… Belki Bülent Ersoy olmasaydı da yine ünlü olamayabilirdi Devran. “Kesin ünlü olurdu” diyemeyiz bu yüzden.

​Bu arada yazıyı yazarken rahmetli Devran Çağlar’ın fotoğraflarına göz attım. Ve şunu gördüm ki Devran, Bülent Ersoy’dan 10 kat daha güzel bir estetik dönüşüm geçirmiş. Tabii bu kıyası, Devran’ın Ersoy’dan 11 yaş küçük hâli üzerinden yaptığımın da altını çizmemde fayda var. Çağlar yaşasaydı ve Ersoy’un yaşına gelseydi, daha birebir bir kıyaslama olacaktı.

​Neyse…

​Devran Çağlar; bir döneme, öyle ya da böyle iz bırakmış önemli bir şarkıcıydı. Sevenlerine başsağlığı dileyip, Allah’tan kendisine tekrar rahmet etmesini niyaz ederek bitiriyorum yazımı.

 

Mutluluk,süreklilik ve keyfi bir kişilik vefatı üzerine..

 

Sürekli mutlu olmaya çalışmak bir gaye mi?

​Hedef mi?

​Yoksa bir mecburiyet mi?

​Dua ederken ya da içinde bulunduğumuz dost meclislerindeki sohbetlerinizde öncelikli olan ilk cümle, sağlık temennisidir. Akabinde huzur ve yetecek kadar para isteyen bir insanın, dünyadan bekledikleri sıralamasında mutluluk denilen anlık sevinçten hiçbir şekilde bahsetmezken dünyayı sürekli mutlu olunacak bir yer olarak nitelemesi ne ilginçtir!

​Bu bir çatışma hali…

​Bu, insanın kendisiyle bir sürtüşmesidir.

​Sürekli mutluluk hayali ne saçma bir hastalıktır!

​Tüm beklentileri kendi yaşam arzumuza göre şekillendirmeye, dünyayı böyle dizayn etmeye çalışmak; zamanı koca bir küre hâlinde boşa harcamak değil de nedir?

​Bireyselliğimizde boğulduğumuz bu yüzyıl, kanser hastalığından bile beter bir süreçtir.

​Kişiliğin, onurun, empatinin ve vicdanın ölmesi; fakat buna rağmen herkes gibi olma, herkes gibi yaşama hevesiyle içi boş, yapay mutluluklara tutunma çabası insanı yaşarken öldüren tek hastalıktır. İşte bu yüzden kanserden de tehlikelidir. Kanser bedeninizi ele geçirmeye çalışır; siz yaşamak için savaşır ve pes etmeden bu süreyi uzatmaya çalışırsınız. Fakat “kişilik boğulması” dediğimiz bu hastalık, hiç fark ettirmeden sarar ruhunuzu. Yakalandığınızı anlamazsınız. İşte bu yüzden mücadele edecek en ufak bir gayret dahi bulamazsınız.

​Bu hastalığa toplumsal olarak toptan yakalanmış olmamız da tüm belirtileri gizleyen ana nedendir.

​Başkalarının eşya sevgisi, içinden çıkılmaz garip aşk serüvenleri, sınırsız özgürlük ütopyaları zamanla sizin de hayat gayenize ve amaçlarınıza dönüşür. Bu hastalık, dünyaya gelme sebebinizi her daim mutlu olma gereksiniminize bağlar.

​”Doğru” kavramını kendinize göre şekillendirip tüm yanlışları aklarsınız artık şuursuzca.

​Görecelilik denilen farklılıkları baş tacı edersiniz; çünkü göreceliklerin ruhunda ayrışma ve muhalefet barınır. “Elalem ne der?”, “Allah ne der?”, “Vicdan ne der?” gibi tüm sorgulamaları kapatırsınız zihninizde.

​”En kıymetli benim bu hayatta,” cümlesi hayat parolanız olur. Halbuki bu parola sizi hiçbir yere taşımaz; elinizde kalan, yalnızca muğlak bir mutluluk planlamasıdır. Faydası sadece anlıktır. Geri kalan tüm insanlık, doğa, çevre ve dünya; zihniyetinizde sadece size hizmet edecek araçlara dönüşür.

​”Mutsuz yaşayamam artık,” gibi melankolik bir felsefe geliştirirsiniz. Sizin etrafınızda dönmeyen her şey değersizdir ve derhal değiştirilmelidir.

​Oysa mutluluk, bu dünyada bir amaç değil, bir araçtır. Huzur ve sağlıktan beslenir; kaynağı ancak bu ikisidir. Çünkü sağlıksız ve huzursuz bir yaşamda kim anlık mutluluklarla ayakta kalabilir?

​Eşyalar, elbiseler, arabalar, evler, moda, imaj, teknoloji ve tatiller; bu sürekli mutluluk arayışınızda sizi sizden alıp geriye sadece bedensel bir insan posası bırakır.

​Oysa mutluluk, kendinden sıyrılabilmektir. Başkaları vesilesiyle gelen memnuniyetlerdir. Sende olanın başkalarında da var olabilmesidir; yoksa başkasının olanı elde etme arzusu değil…

​Mutlu olmak için yer ve zaman kollamayın artık. Çünkü mutluluk plansızdır, doğaçlamadır. Hesap kitap tanımaz.

Wonder ( Mucize ) filmi için diyeceğim bir şeyler var..

Hollywood filmleri deyince genel olarak yüksek gişesi olan, global anlamda krallığını ilan etmiş ve ağırlıklı olarak aksiyonu bol, bir kültür emperyalizmi endüstrisi gelir aklımıza. En azından benim için öyle.

​Bu sektör; milyonlarca dolar harcanan, gösterim tarihinden en az 8 ay önce reklam ve tanıtımları yapılmaya başlanan, ilk filmin tutmasıyla serinin 2., 3. ve 4. filmlerinin gösterim tarihleri merakla beklenen, ortalama 120 dakikalık bol efektli filmleriyle kendine bir şekilde çok ciddi bir kitle yaratmayı başarır. Yani artık kanıksadığımız bir döngüdür bu. Başlangıcı da Rocky, Rambo, Superman gibi filmlerin gösterime girdiği 1980’li yıllara dayanır.

​Hollywood sineması birbirinden farklı süper kahraman karakterleri yaratıp bundan nemalanırken, arada çok ender de olsa aile ve günlük hayatın içinde sosyal mesaj vermeyi hedeflediği filmler de çeker. Giderek tek tipleşen ve sıradanlaşan dünyada aile, yerellik ve dram gibi konulara sahip filmler görme şansımız da giderek azalmakta artık.

​İşte Wonder (Mucize), bu türün (aile) en iyi örneklerinden biri olan bir Hollywood filmi.

​Bu gece, yaklaşık 2 saat önce TRT 2’de denk geldim ve oturup keyifle izledim. TRT 2’yi sevme sebeplerimden biri de budur zaten. Bu tip aile filmlerini cımbızla çekip çıkarır ve yayınlar.

​Wonder (Mucize), 2017’de vizyona girdiği dönemde izleme fırsatı bulamadığım filmlerden biriydi. Film, tam bir aile filmi. Yüzünde biçimsel deformasyon olan bir çocuğun; annesi, babası, kız kardeşi ve okulu çevresinde gelişen olayları konu ediyor.

​Senaryo, dış görünüş ve iç güzelliği kavramlarından yola çıkıyor. Küçük Auggie’nin çevresine yaptığı küçük ama etkili dokunuşlarla hem kendine hem de iletişim kurduğu herkese kattığı anlama şahit oluyorsunuz filmi izlerken.

​Ayrıca mutlu sonla biten filmleri sevenler için de çok iyi bir seçenek. Filmde tüm karakterlerin hayatlarına ayrı ayrı dokunuluyor. Yaşanmışlıklardan doğan tüm davranış tiplerinin tek boyutlu olmadığını altını çizerek gösteren film, empati ve sempati denklemini kolayca kurmanızı sağlıyor.

​Sabır, mücadele, dostluk, iyilik, anlayış ve pişmanlık gibi kavramları iç içe geçirmeyi başaran ender filmlerden biri olarak tanımlamak mümkün Wonder’ı.

​Julia Roberts’ın oyunculuğunun zirve yaptığı, anneliğin ne olup ne olmadığını mükemmelce anlattığı bu filmi izlediğinizde, kendi hayatınızdaki olayları ve davranış biçiminizi ister istemez sorguluyorsunuz.

​Filmin belli dakikalarındaki duygusal sahnelerden etkilenip içli içli yutkunmanız da mümkün, şimdiden söyleyeyim.

​“Şu dünyada en dertli benim herhâlde, en büyük sorun da bende” dediğiniz zamanlarda, aslında tam da sizin gibi düşünen milyonların olduğunu anlatan bu filmi bence en kısa zamanda izleyin.

​Anlaşılır olmayı sağlamak için önce doğru anlamayı denemek gerektiğini bir kez daha hatırlamak için…

Sevmek Yaşamaktır / Cemil Meriç

Sevmek yaşamaktır. Böceklerden kehkeşanlara kadar uzayan bir sevgi… Bütün kainatı ve kainattan daha büyük bir yaratıcıyı sevmek, hem de ruhun ölmezliğine inanarak. Yani ebediyet ölçüsünde bir sevgi. Dinsizlerin ölümü, insanı tahammül edilmez bir yalnızlığa sürüklemekten başka neye yarar?

Cemil Meriç – Jurnal

Sevginin ötesinde/ Octavia Paz

Her şey tehdit ediyor bizi:
zaman canlı kırıntılarda ayırır gibi
geleceğimle
şu anda olduğum şeyi,
palayla yılan gibi;
bilinç, berrak, dolanır durur bir o yana bir öte yana,
bakış körleşmiş kendi dikbakışına bakmaktan;
sözcükler, gri eldivenler, beyintozu çimlerin üstünde,
suda ve deride;
adlarımız, Sen ve Ben arasında dolaşır,
çökertemez boşluğun duvarlarını hiç bir trombon.

Ne parçalanmış resimlerinin köyüyle düş
ne de yalvaçsı köpüğüyle sayıklayış
ne de dişleri ve pençeleriyle sevgi yeterli bize.
Kendi ötemizde, olmak ile bir yerde olmak arasındaki sınırda
çağırır bizi hayattan daha canlı bir hayat.

Soluk alır dışarda gece ve yayar kendini,
kocaman sıcak yapraklarıyla sarhoş,
birbirleriyle savaşan aynalarla:
yemişlerle, pencelerle, gözlerle, yapraklarla,
parıldayan sırtlarla,
başka gövdelerin arasından kendine yol açan gövdelerle.

Uzan buraya bütün bu köpüğün kıyısına,
kendini bırakırcasına, bilinçsiz, bütün bu hayatın kıyısına;
yayıl, ey soluk alan beyazlık,
bırak işiteyim yürek çırpınışını, ey dağılmış yıldız,
ah sen çam, ah şafağın kıyısına doğru
teraziden ağır gelen ekmek,
sen bu zamanla sınırsız başka bir zaman arasındaki kanın molası.

 

Önem ve gereklilik üzerine

Önem geçişken bir kavramdır.

​Hem kendimize hem de başkalarına bakış açımızla bağlantılıdır. Bence her önem, bir gereklilikten beslenir; gereklilik ise hem menfi hem empatiktir.

​Önem, yaşamsal bir keyfiyet olarak taşınır. Birilerini önemli kabul etmekle kendi önem düzeyimizi artırma gayretine düşeriz.

7 bin liralıklarla 300 bin liralıklar muhabbeti ve Jennifer ablamız..

Tam 20 gündür Jennifer ha geldi,ha gelecek derken kadın geldi ve iki saatte 2 milyonu aldı gitti.

Bize ise “ayakta 7 bin otururak 300 bin” muhabetini hatıra bıraktı.

Heralde bu rakamları duyupta, “bu parayı bu kadın için verenlere yazıklar olsun” demeyen 1-2 milyon vatandaşımız anca kalmıştır güzel yurdumda..

Peki biz niye taktık bu muhabbete?

Kimi eleştirip durduk aslında?

Lopez’in aldığı rakamı mı? Yoksa o rakamın bir araya gelmesini sağlayan zenginler tayfasını mı?

Elbette ikisinide..

Yok efendim dünyada bu kadar aç insan varken,yemen’de 50 bin çocuk açken,Afrikalılar iskelet gibi ortalıkta geziniyorken Jennifer’a bu para verililirmiymiş! diyenler..

Bence artık bırakalım bizler geyiği. Bu yapay ve sahte insancıl söylemleri! Kendi parasını kazanan herkes,o parayı istediği istediği yerde dilediği kadar harcayabilir. Dünyada ki tüm açları,hep zenginler doyurmak zorundadır metazorisine de sığınmayalım artık.

Dünyada ki milyoner sayısı belli. En son verilere göre, dünyada ki Milyoner sayısı 2.3 milyon artarak dünya genelinde 42.2 milyona çıkmış. Milyoner sayısının en fazla arttığı ülke 878 bin ile ABD olmuş. Fransa, Almanya, İngiltere ve İtalya’da ise milyoner sayısına toplam 800 bin kişi daha eklenmiş.

Yani 7 milyar insanın yaşadığı bu gezegende, dünyada tüm açları doyurma sorumluluğu yüklediğimiz insan sayısı yalnızca 42 milyon..

Peki bize düşen görev ne bu konuda? Orta halliler,hali vakti yerinde olanlar ve asgari ücrete çalışan gruplara soruyorum.

Her gün zengin birilerinin çıkıp binlerce açı doyurması için dua edip beklememiz mi gerekiyor?

Yoksa dünyada ki açlara yardım etmeyen milyonerleri Allah’a şikayet edip kınamamız ve enayi sıfatını yapıştırmamız mı gerekiyor.

Şuan da bu sayfada gezinen sen,ey sevgili okur. Acaba sen ne yapıyorsun yoksul ve aç insanlar için bir düşün bakalım..

Afrika için bir 5 lirayı SMS ile en son ne zaman attın?

En son ne zaman her hangi bir okula gidip, yoksul bir aile çocuğuna 50 lira yardım ettin?

Yolda dilenen herkesi dilencilik mesleğiyle uğraşan emekçiler olarak görüp tek kuruş vermemene saygı duyuyorum eyvallah da. Garibanların yaşadığı bir mahallenin muhtarına gidipte: “ben burada yaşayan fakir bir aileye erzak yardımı yapmak istiyorum” dedin?

Her şeyi geçtim. Önümüz Kurban bayramı. Bütçene göre biraz daha fazla et için, en ince hesapları yaparken. Aynı zamanda o etleri dağıtmak için seçeceğin yerleri nasıl bulacağını hiç düşündün mü?

Bu sorulara samimi bir vicdanla cevap verdiğimizde, acaba Jennifer’a ayakta 7000 lira verenle aramızda aslında çok da bir fark olmadığını görmüş oluruz. O fark, paramızı her vurup harman savuracağımız bir gelire sahip olmayışımızdır.

Yine bir de, o konser için binlerce lira para harcayan insanların, garip gulebaya yardım edip etmediğini bilmeden yerin dibine sokuşumuz meselesi var. Ya o parayı harcayan insanlar, Jennifer’a verdikleri paranın 5-10 katını yardım kuruluşlarına harcıyorlarsa? Bu durumda bir 5 lirayı SMS yoluyla Afrikaya göndermeyen bize ne demeli?

Hangimiz ayda 1 kere bir yere 5 lira veremeyecek kadar garibanız? Hangimiz bir yoksul aile çocuğuna harçlık veremeyecek kadar müşgül durumdayız?

Ben size söyleyeyim. Hiçbirimiz!

Ve ne yazık ki zengin insanları kendi pintiliğimizi kapatmak,üstünü gizlemek için günah keçisi olarak dilimize doluyoruz.

Bu arada bir parantez de Lopez’e açmak lazım. Dünyada çoçuklar için en çok yardım konseri veren şarkıcıların başında Jenifer Lopez olduğunu bilmenizde fayda var. Google’a Jenifer Lopez yardım konserleri yazmanız yeterli yardım miktarlarını görmek için.

Şimdi gelin bizler önce kendi gereksiz harcamalarımızın ardından da yine kendi hayır hasenatımızın muhasebesini bi yapalım beraber..

Bırakın Lopez kalçalarını gönlünce kazansın. O kalça için paraları havaya saçanlarda müsriflikleriyle övünüp dursun..

 

Clup Blue White Otel mi? Aman kalsın ben almayayım!

En başta söyleyeyim.Ben prensip olarak hiç bir kurum ve ticari firma hakkında kötü konuşmak ve yazmak istemem normalde. Fakat gelin görün ki Clup Blue White adlı otel, beni bu prensimden döndürecek kadar berbat işlere imza attı kaldığım bir günlük süre içinde! ( Halbuki 5 gün niyetiyle gitmiştim )

Malûm çoğumuz, işten güçten yılda bir fırsat bulup, kendimizi güzel tatil bölgelerine atmaya çalışırız. “Hem uygun hem güzel bir otel bulayım” derdine düşeriz.

Erken rezarvasyon fırsatlarını soluksuz araştırır,yıllık izne çıkmadan en az 6 ay önce o hayalimizde ki muhteşem tatilin beklentisiyle yaşarız. Tabi o tatilin bedelini de 9 taksitte anca öderiz. Benim bankaları ve kredi kartlarını en çok sevme sebebim de budur zaten..

Neyse konumuza,yani asıl konumuza dönelim. Bu sene bende kurduğum o muhteşem tatilin hayaliyle, Bodrum Turgutreiste ki Clup Blue White isimli otelden 3 kişilik yer ayırttım. Aman ayırtmaz olaydım! Çünkü hayatımda gördüğüm en kötü hizmeti aldım. 32 yıllık bir otelin hizmetten ve yeniliklerden uzak kalarak ayakta kalması feci şaşırtıcı!

Şimdi sizin bu oteli “seç-me-me-niz” tertemiz abartısız ve için 16 nedeni sıralayayım..

1- Öncelikle otele ait iki bina çok eski. Otel kendini yenilemeden ayakta kalmaya çalışıyor. Bu durum otelin girişindeki resepsiyon binasının kapısından belli oluyor. Büyük camlı alüminyum çervelerden oluşan kapı bana sanki Bim’e giriyormuşum gibi bir his yaşattı.

2- Odadaki klimalar sıkıntılı ( ki benim kaldığım odada ki klima 2 gündür bozukmuş. Gece vakti zoraki seyyar klima getirttim gecenin yarısı. Ben talep etmesem hiç umurlarında değildi.

3- Açık genel havuzu çok küçük. Çoçuk havuzu ise minnak..( Fotoğraflar aldatıyor )

4- Otel maliyetlerden kaçmak için baskılı küçük kutularda şampuan ve duj jeli bilekoymamış banyoya. Onun yerine makina koymuş,basmalı yani. Manuel, düğmeye basıp kullanıyorsunuz. Ayrıca odada kullanmak için baskılı bez terlikleri bile yok.

5- Otel odalarının kapılar eski tip. İçeriden kilitlenmiyor. 3-5 yaşında haylaz bir çocuğunuz varsa. Ya da uyurgezer bir velediniz..gece keyfe keder çıkıp gezebilir dışarılarda!

6-Balkonlarıysa tam iki kişilik. Gece balkonda keyif yapma şansınız yok. Bir de çok ilginçtir,oda da sadece 1 sandalye var. Balkonu dönüşümlü kullanmanızı istiyorlar sanırım 🙂 İki kişi giderseniz 1 kişi balkonda diğeri içeride sırayla!

7-Otel odalarının olduğu iki bina 3 katlı. Asansör de yok dolayısıyla. İn çık zor. Merdiven basamaklar orantısız. Düşme ihtimaliniz var alkollü kullanırsanız. Benim kız, bir iki düşme badiresi atlattı.

8-Otelin yangın merdivenleri sürekli açık. Bu sebeple hem otel personeli hem de otel sakinleri normal merdivenlerini kullanmak yerine bunları kullanıyorlar! Tuttuğunuz oda yangın merdiveni yanıysa ve bir de küçük çocuğunuz varsa dikkat!

9-Otelin plajı kum değil. Güneşlenme işini denize 20 mt mesafedeki bir yeşillik alana koydukları 20-25 şezlogla çözmeye çalışmışlar.

10-Otele ait otopark 10 araba anca alıyor. Bu sebeple aracınızı yol boyunda,ancak iki arabanın geçebileceği bir yol kenarına bırakmak zorunda kalabiliyorsunuz..

11- Havuzu kullanırken, havlu hizmetini otel size verdiği havlu kartlarıyla sağlıyor. Kartınızı personele verip havlunuzu alıyorsunuz. Ama verdikleri havlulara, havlu demeye bin şahit lazım. Ya lekeli ya da aşırı solgun yıpranmış. Kötü bir his oluşuyor içinizde havluyu kullanırken!

12-Yemekler “eh işte” ayarında. Öyle fazla yemek seçeneği falan da yok. Çatal kaşıklar zamanında yerine konmuyor. Çay makinaları düzenli kontrol edilmiyor. Personel yetersiz. Yüzünde bir tane tebessüm olan personel görmedim.

13-Otelde bir sorun olduğunda, size hemen yardımcı olacak bir halkla ilişkiler personeli yok. Anca ötelemeyle geçiştiriyorlar.

14-Oteldeki her personel her işi yapıyor gibi. Bar da ki barmen, yemek saati servise katılıyor. Odaya yatak taşıyanlar gündüz havuz başında çalışıyorlar. Tanıştığım bir kaç personele, “ne kadardır çalışıyorsunuz” diye sorduğumda, en eski çalışan “1 ay oldu” dedi.

15-Odadaki televizyonda, adam gibi izleyebileceğiniz kanal sayısı en fazla 10 bilemedin 15.. Cızırtılı bir ses ve kötü bir görüntü de cabası! Uydu yayını yok kesinlikle.

16-Resepsiyonda ki top sakallı görevli arkadaş,özür dilemekten yoksun ve yüzünüze bön bön bakan bir tip. Hiç bir şeyden de haberi yok. Sinirinize hakim olamazsanız dövme ihtimaliniz bile var. Çünkü yaptığınız hiç bir eleştiriyi sanki hiç dinlemiyor gibi bakıyor. Ya da dinlemiyor. Ya da anlama sıkıntısı var.

Eğer tüm gözlem ve deneyimlemelerime rağmen “yine de ben bu otele gidicem arkadaş” gidicem diyorsanız, o zaman netten rezervasyon yaparken deniz manzaralı oda talebinizi işaretleyip, bir de oteli telefonla arayıp “arkadaşım, bak deniz manzaralı oda ayırttım,geldiğimde kalkıp bana, kara manzaralı oda verirsen, seni o balkona üstünden kitler,1 hafta aç susuz kara kara düşündürtürüm” demeyi ihmal etmeyin.

Çünkü bunlar müşteriyi kaçırmamak için herkese deniz manralı oda verebilecek kadar uyanıklar. E tabi müşteri o kadar yol gelip napacak? Deniz odalı yer vermedi diye geri mi döncek? Tabi ki seve seve kalacak!

İşte Clup Blue White adlı otelde “kal-ma-ma-nız” için yeterli 16 sebep bu yukarıda sıraladıklarım. Ben bu berbat otele gittiğim gün saat 17′ de giriş yaptım. Katlanma sabrımsa yalnızca ertesi gün saat 11’e kadar sürdü. Sonra otelden tüm paramı geri alarak ayrıldım. Burası, fiyat olarak evet Bodrum Turgutreis gibi bir yer için uygun. Fakat sizi temin ederim ki bu hizmetin iki katı iyisini Erdekte ya da Edremitte sıradan bir pansiyonda bile bulmanız mümkün.

Hiç bir şey bulamazsanız güleryüz bulursunuz. Bu arada Edremit demişken, Gürede ki Saruhan termal oteli tavsiye edeceğim. (Bodrum dönüşü kaldığım otel) Belki denize 50 mt mesafede, belki balkonları yok ama havuzu ile,hamamı ile ve termal havuzuyla ve yemekleri ile, inanın hem ilgi alâkada hem de verdikleri hizmetle, bu Clup Blue White adlı 30 yıl öncesinin hizmet anlayışından bin kat daha fazla memnun ederler sizi.

Son tahlilde vardığım sonuç şu: Tatil sitelerinde gördüğünüz fotoların %60 ı kandırmacadır. Ucuz otel sadece ucuzdur. Hem ucuz hem de kaliteli otel yoktur. Otel rezarvasyonu yaparken, memnun kalmayıp iptal etme ihtimalini hesaplayıp 30-40 lira fazla para verin ki otelden memnun kalmayıp çıkarken paranız yanmasın. Tuttuğunuz odanın deniz manzaralı olduğunun ve klimasının sorunsuz çalıştığının teyidini telefonla alın otelden.. Son olarak şikayetvar.com sitesinde gitmek istediğiniz otelin adını bir sorgulayın..

Yazın bitmesine 1 ay kala yeni tatile çıkacaklara bol şans ve iyi tatiller dileyerek mevzuyu kapatıyorum..

 

 

Meksika sınırında kurulan tahteravalli..

Kaliforniya Üniversitesi Mimarlık Bölümü profesörleri Meksika-ABD sınırına tahterevalli kurdu. Sınırın iki yakasındaki çocukları buluşturan proje anlamlı görüntüler oluşturdu.

Kaliforniya Üniversitesi Mimarlık Bölümü profesörlerinden Ronald Rael ve Virginia San Fratello ABD Başkanı Donald Trump’ın güçlü bir duvar örmek istediği Meksika- ABD sınırına tahterevalli kurdu. Sınırın iki tarafındaki çocukların, duvarın varlığına karşı beraber eğlendiği anlar ise Rael tarafından sosyal medya üzerinden paylaşıldı.

Profesör yaptığı paylaşımda projeye destek veren herkese teşekkür ederek, “ Bu Fratello ve benim kariyerimiz için, 2009’da kavramsal bir çizim olarak başlayan Duvar Tahterevalli’si projesinin hayata geçtiği inanılmaz ve eğlence dolu bir deneyimdi” ifadelerini kullandı.

En büyük ziyan nedir? sorusuna bir cevap..

O ipliği,o toplu iğneden geçirmen, bir yönüyle önemli bir başarıdır. Tabi bu durum, o iğne ve iplik için bir şey ifade etmez. Çünkü onlar için bu birliktelik,ancak bir yarımı ya da eksiği giderme birlikteliğidir. İnsan, ancak belli araçları belli amaçlar için kullanırsa başarılı adledilir. Amacı olmayan bir insana verilen tüm araçlar ziyandır.

-kırkevinkedisi

Jean Baudrillard / Sayısal Benlikler

Biriyle karşılaşmamanın tek yolu onu izlemektir.” (baudrillard, s; 161)

Kendimizle karşılaşmamak için kendimiz–miş gibi olanı, kendi simülasyonumuzu izliyor, takip ediyoruz.
Sahte kendilikler arasında boşuna kendi izimizi arıyoruz.
Bir izimiz, bir gölgemiz yok artık. “gerçekleri izlediniz” diyen tv karşısında izlerini, gerçekliğini yitirmiş sayısal “ben” leriz.
Kendi benliğimizi yaşadığımızı sanıyor, yeni teknolojilerin bize uygun gördüğü role, kimliğe bürünüyoruz.
bunun da gerçek kendimiz olduğu fikrine kapılıyoruz.

Oysa;

artık inanamıyoruz; ama inanana inanıyoruz.

artık sevemiyoruz; yalnızca seveni seviyoruz.

Artık ne istediğimizi bilmiyoruz, ama bir başkasının istediğini isteyebiliyoruz.

Ekranlar, videolar, röportajlar arasında yalnızca başkaları tarafından görülmüş olanı görüyoruz.

(baudrillard, s; 169)sayısal benlikler… / baudrillard

Şu karşıki köprüye de, sen ver ismini..

Dosdoğru geçilecek köprüler..

Geçiş esnasında ayı’ya dayı dedirten köprüler..

Bir de yakılacak köprüler..

İşte hayat dediğimiz,hiç bir anı hesaplanamayan ve sonu belirsiz serüvenin, insana çizdirdiği çarpraşık istikamet ve davranış biçimleridir bunlar.

Geçilecek köprüler bizim, kırılma anlarımızın yaşandığı köprülerdir. Menfidir,araçsaldır,yalındır ve insanidir. Beslendiği kaynaksa,herkesçe belirlenmiş ortak maksat ve kararlı disiplinlerdir. Başarı ile ilişkilidir. İlericidir durdurulamayandır.

Suni bir dayı havası estirilerek geçilen köprüler, ayakta kalma,başarıya giden her yola mübah diyebilme yüzsüzlüğünün köprüsüdür.

Otomatiktir,keyifsizdir fakat bin bir amaçsala hizmet edendir. Güce boyun eğme ve akabinde aynı dayı sıfatına ilerisi için aday olmaktır. Belirsiz sürelidir. Bu köprüde dayı boldur. Ayılar dayılar o köprünün ana muhteviyatıdır.

Yakılacak köprülerse,hayatta kendi ismiyle, kendi kahramanlık hikayesini yazdırma arzusundakilerin köprüsüdür. Doğru,ahlâk ve etikten beslenen karakterlerin fıtratları baskın şahsiyetlerin gözü kapalı yaktığı köprüdür.

Yanan köprünün altından akan neğrin derin sularında boğulabilmeyi marifet sayanların köprüsüdür. Yakılan her köprü tarihidir. Yenilenemez ve yeniden inşa edilemez. Saf yalnızlığa meyillidir.

O köprü,genel olarak tarafların ortak kararı ile yakılır. Yanan köprüye ibretle bakılır. Kimi zaman ibretle, kimi zamansa acı bir pişmanlıkla..

Ve işte bu yüzdendir köprülerin anlara vurduğu o derin pençe. Her insan bir köprü sahiplenir her güzergahta. Yolun ve amacın içeriğine göre ya geçer dosdoğru. Ya bir maskeyle sahte bir itaatle. Ya da yakmayı bir erdem sayacak bir eminlik halet-i ruhiyesiyle..

Köprüler.. İnsanlar ve geçişler..

 

Şikayetnâme / Fuzuli

Selam verdim, rüşvet değildir diye almadılar. Hüküm gösterdim, faydasızdır diye iltifat etmediler. Gerçi görünürde itaat eder gibi davrandılar ama bütün sorduklarıma hal diliyle karşılık verdiler.

Dedim: – Ey arkadaşlar, bu ne yanlış iştir, bu ne yüz asıklığıdır?

Dediler: – Bizim adetimiz böyledir.

Dedim: – Benim riayetimi gerekli görmüşler ve bana tekaüt beratı vermişler ki ondan her zaman pay alam ve padişaha gönül rahatlığı ile dua kılam.

Dediler: – Ey zavallı! Sana zulüm etmişler ve gidip gelme sermayesi vermişler ki, daima faydasız mücadele edesin ve uğursuz yüzler görüp sert sözler işitesin.

Dedim: – Beratımın gereği niçin yerine gelmez?

Dediler: – Zevaittir, husulü mümkün olmaz.

Dedim: – Böyle evkaf zevaidsiz olur mu?

Dediler: – Asitanenin masraflarından artarsa bizden kalır mı?

Dedim: – Vakıf malın dilediği gibi kullanmak vebaldir.

Dediler: – Akçamız ile satın almışız, bize helaldir.

Dedim: – Hesaba alsalar bu tuttuğunuz yolun fesadı bulunur.

Dediler: – Bu hesap, kıyamette sorulur.

Dedim: – Dünyada dahi hesap olur, haberin işitmişiz.

Dediler: – Ondan dahi korkumuz yoktur, katipleri razı etmişiz.

Gördüm ki sualime cevaptan başka nesne vermezler ve bu berat ile hacetim kılmağın reva görmezler, çaresiz mücadeleyi terk ettim ve mey’us ü mahrum guşe-i uzletime çekildim.

Merdiven / Ahmet Haşim

Ağır, ağır çıkacaksın bu merdivenlerden,
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak,
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak…
Sular sarardı… yüzün perde perde solmakta,
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta…

Eğilmiş arza, kanar, muttasıl kanar güller;
Durur alev gibi dallarda kanlı bülbüller,
Sular mI yandı? Neden tunca benziyor mermer?
Bu bir lisan-ı hafidir ki ruha dolmakta,
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta

Ünlülerin çocukları,bir nazar paroteneri midir?

Magazin programlarına arada ben de bakıyorum, itiraf ediyorum. Ama bir saniye durun. Bu benimkisi meraktan değil. Yalnızca o tip programlarda seslendirme yapan arkadaşların,haberi sunuş biçimi yüzünden..

Hiç haber değeri olmayan bir olayı,sanki yer yerinden oynamış gibi sunan bu arkadaşların, ( şok..şok..şok..olay..olay..olay) o cümleleri yaya yaya uzatarak konuşmalarına hastayım. Bence bu çok zor bir iş. Yani herkesin harcı değil,bravo..

Neyse. Geleyim asıl mevzuya..

Şu her geçen yozlaşan magazin dünyasının, yağlanıp cilalanarak parlatılan ünlülerin yeni doğan çocuklarının, yüzlerini saklama mevzusu var feci halde takıldığım..

Tabi bu sadece bizim ünlülere ait bir davranış değil. Dünyada da epeyce bir ünlü bebeklerinin yüzünü ilk yıl tüm medyadan gizlerler. Onlar, bu davranışı çocuklarının medyadan uzak kalması ve magazincilere malzeme olmaması için gösterdiklerini söylerler. Ama gelin görün ki çoğu bebeklerinin yüzünü,en iyi parayı veren dergiye ya da kanala satıverirler.

Fakat bizim ünlülerde durum biraz değişiktir. Bizimkiler bunu para sebebiyle yapmazlar. Bizimkiler bunu nazar ismi verilen dini ritüellere bağlayarak yaparlar. Yalnız burada enterasan olan şey,İslamda ki farz ve sünnete milyon ışık yılı uzak yaşayan ünlülerin, yine islamda ki nazardan çok korkmalarıdır:)

Türkiye de her gün binlerce çiftin bebeği olurken,ve bu binlerce bebeğin yüzünü nazardan korkmalarına rağmen kimseden saklamıyorken,ünlülerin gizlemesi, çok yersiz ve lüzumsuz bir korku değil de nedir?

Yani binlerce ailenin çoçukları nazardan etkilenmiyor,ama ünlülerin çocuğu her an tehlikeye açık öyle mi? Saçma!

Nazar,değeceği zaman fan’mış takipçiymiş,hayran kitlesi falan ayırmaz. Hatta bizim toplumumuzda, en çok ana ve babanın nazarı değermiş gibi bir inanış da vardır.

Meselâ Tarkan.. Dün, şu doğduğundan beri herkesten köşe bucak kaçırdığı Liyası’nın doğumgünüymüş. Tevetoğlu ailesi Liya’lı bir yaşgünü fotosu paylaşmışlar sosyal medyada. Tabi yine arkası dönük çocuğun! Ya hu artık 1 yaşına gelmiş çoçuk. Neyin korkusu bu? Nazar’a inanan her insan,nazarın etkisinden korunmak için nas ve felâk suresi okumayı bilir. Fakat sanırım Tevetoğlu ailesi bu duanın hükmüne ve gücüne pek inanmıyor olsalar gerek, Liya’yı objektiflere sırtı dönük büyütmeye devam ediyorlar. Bir de mesela,nazarı üstüne çeken çocuk ve çekmeyen çoçuk diye iki grup vardır. Tamam, her coçuk güzeldir sevimlidir,şekerdir. Fakat bazı çocukların kaşı gözü,eli ayağı ya da dili ve zekası daha çok dikkat çeker. Eğer Tarkan’ın evlatçığı bu özelliklerin tamamını barındırıyorsa ( ki Liya, daha 1 yaşında.Yani zekasal bir artısı daha ortaya çıkmamıştır) çocuğun yüzünü 10 yaşına kadar saklasın:) 11 yaşından sonra da Liya, nas ve felâk suresini öğrenip,medyanın nazarından kendi kendini korusun:)

Umarım bu garip ve sözde inanç temelli,ünlü furyası modasından vazgeçerler de,en azından magazin medyasının bu mevzudan haber çıkarma aptallığı da sona erer..

Suriyelileri burada tutan sebep, onları biraz da sömürme sevdasındakiler olabilir mi?

Suriyeliler meselesi çok geniş bir mevzu. Ve herkesin suriyeli algısı da birbirinden çok farklı seyrediyor onlara karşı olan davranışlarımızda..

Kimisi mevzuya ırkçı bir gözle baktığığı için rahatsız. Kimisi, bayramlarda suriye’ye bayram yapmaya gidip geri gelenden.

Kimisi zaten geçinemiyoruz bir de onlara mı bakacağız düşüncesinde. Kimisi de bu ülkede bizden daha rahat yaşadıklarına inanmasından.

Görgüsüz olmalarından rahatsızlık duyan da var. İki gün sonra bize karşı ayaklanma ihtimalini düşünüp, onlara şimdiden düşman olanlar da..

Bu kadar farklı olumsuz düşünce varken,bu insanlara iyi bir gözle bakmamız zaten imkansız. Farklı endişe ve rahatsızlardan dolayı, “Suriyeliler gitsin” düşüncesi paydasında birleşen milyonlara, “durun bu insanlar savaştan kaçıp geldi. Onlarla din kardeşiyiz” gibi cümleler yaklaşmak, artık kimseyi bu fikirden uzaklaştırmak için yeterli değil.

Bence biz son iki yıldır, buraya alışan zengin ve görgüsüz Suriyelilerin davranışlarına odaklanıp öfkelenir olduk. Bu odaklanma da bizi, Suriyelilerin tamamına karşı güdüler oldu. Zor durumda olanlar da, “kurunun yanında yaş da yanar” atasözünün öznesi teşkil eder oldu.

Fakat bu Suriyeliler gitsin diyenlerin içinde, aslında onlardan nemalanan ve onları kullanan o kadar çok grupdan kimse bahsetmedi 6 yıldır. Bugün, Can Yılmaz’ın attığı bir tweet de,aslında tam da bu konuya denk düştü.

Can Yılmaz bu Tweet’le Suriyelilerin aslında bu ülkeden niye gitmediklerinin bir fotoğrafını çekmiş sanki. Ağır gibi bakımsız evlerimizi bunlara kiralamalarımı, evlenme hevesimiz, 1000 liralık dairemizi 1400 liradan kakalamamız, işyerlerinde sigortasız 1500 liraya çalıstırmalarımızı görmezden gelememiş Yılmaz. Doğru da demiş. Devlet, insani bir anlayışla 6 yıldır bakarken, toplumumuzun artniyetli kesiminin bu insanları sömürmesine de kimse ses çıkarmamış!

Sözde yardım adı altında sömürülen bu insanlarda aslında farkındayken, mecburiyetin getirdiği bir suskunlukla hayatlarını sürdürmeye çalışıyorlar. Suriyeliler meselesine bakış açımız, hem bir empati hem de yapay bir yardım etme sömürüsyle devam ediyor.

Bu konuda bende “suriyeliler gitsin” düşüncesinin bir bölümünde konumluyorum kendimi. Fakat bu konumlama, yalnız zengin ve görgüsüz Suriyeli kesiminin gönderilmesi ile ilgili. Yani düşkün, mazlum ve yalnız hayatta kalma mücadelesi veren kesimin gitmesinden ya da gönderilmesinden yanayım.

Yoksa ne ırk olarak ne de inanç ve kültür yapılarından rahatsız olmam mümkün olamaz. Bu devletin tam 1000 yıldır dünyada ki bir çok millete ve etnik azınlığa kucak açmış olması, “ben Türk’üm” diyen her vatandaşın gurur duyması gereken bir durumken, bunun tersini savunmak boş bir anlayış olur. Kucak açtıklarımızın, ne suriyeli, ne afrikalı, ne de çinli olması bu durumu değiştirmez. Burada temel mevzu, bu kucak açılanların belli bir süre dahilinde korunması, sömürülmesi ve belli bir dsiplin altında kontrol edilebilmesidir. Dünyanın yalnız seyirci kaldığı, vahşeti ve zulmü tatmış her milletin hakkını gerek maddi gerekse manevi olarak savunan bir devletin ferdi olmak elbette gurur verici. Bu mazlumların dini,ırk’ı ve milliyeti ne olursa hiç bir ayrım yapmadan sahip çıkan devletin adıdır Türkiye Cumhuriyeti Devleti.

Ben bundan sonraki süreçte, Suriyeliler meselesinde ki boşlukların ve kontrolsüzlüklerin sona ereceği kanaatindeyim. Ki devletimiz de geç de olsa,gerekli adımları atmaya başladı zaten ( Bizim devletimiz biraz ağır hareket eder ama en doğru çözümsel hamleyi oynar sonunda )

Bu süreçte, bizim toplumuzun gidişatta izleyeceği yol önemli. Eğer bu suriyelileri yalnızca sömürmeye çalışan vatandaşlarımızda, bu huylarından vazgeçerse, ben sayısal olarak büyük bir suriyeli grubunun, onlar için Gaziantep, Urfa gibi illerde inşa edilmiş yaşam alanlarına geri döneceğini düşünüyorum. Bu sonuca ulaşabilirsek büyük şehirlerde ki problemlerin de azalacağı kanaâtindeyim.

İşte bu finale gidene kadar olan süreçte göstermemiz gereken şey, yalnızca biraz daha sabır..