Dizi izleyicisi,yüksek dozlarda bile, ”bana mısın?” demiyor maşallah!

Ben iyi bir dizi izleyicisi sayılmam. Yarışmadan ve dizilerden geçilmeyen Tv ekranlarında samimi ve izlenmeye değer program sayısı oldukça az. Tabi kan,gözyaşı,şiddet ve entirika gibi mevzulu yapımları sevenlere de çok bir şey diyemiyorum. Halkımız,seçici davranma özelliğini pek kullanamıyor maalesef günümüzde..

Bu durum artık “ne verseniz izleriz” modunda ilerliyor. Buna ilave olarak,dizi alışkanlığı dediğimiz şey,artık daha ileri düzeyde bir psikolojik hastalığa dönüştü. Herhangi bir dizinin ilk bölümünü biraz izlemiş,konusunu anlamış ve sonrasında beğenmemiş olsanız bile. Daha ileri ki bir zamanda, TV de zap yaparken aynı diziye denk geldiğinizde mutlaka bir müddet bakıyorsunuz hipnotize olmuş biçimde.

Mesela Fox Tv’de’ki Yasak Elma dizisi..

Hayatımda entirika ve üçkağıdın bu kadar basit işlendiği,topluma,dünyanın ve içinde yaşadığımız hayatın,sanki bir entirika ve yalandan ibaret olduğunu fikri aşılamaya çalışan bir başka dizi görmedim. Zengin bir adamın parası ve gücü için, birbirini ortadan kaldırmaya çalışan sinsi mi sinsi.. Şeytan mı şeytan kadınların,bitip tükenmeyen adam kapma mücadelelerini anlatan bir dizi..

“E madem izlemiyorsun,nereden bilyorsun?” diye soranlarınız olacaktır. En başta da dediğim gibi. Bir dizinin ilk bölümüne bakınca ve de karakterlerini tanıyınca; kanallar arası denk geldiğinizde mevzuya anında vakıf oluyorsunuz..

Buraya dikkat! Ulusal kanallarda toplamda 20 dizi yayımlanıyorsa,bunun en az 5-6 sı şiddet, 8-9 tanesi aile içi dram sarmalında gelişen psikolojik ve fiziksel şiddet.Geriye kalan 3-4 tanesi de romantik komedi türünde..

Peki ben ne izliyorum..?

Bir kere bu bahsettiğim türde ki dizileri takip etmiyorum. Bunların yerine ulusal kanallarda ki filmleri,tartışma programlarını,bir kaç komedi programını, tematik kanalları ve elbette,yenilenen TRT 2 kanalını..

Yetiyor mu? İnanın yetiyor..

Meselâ Çukur dizisi.. Evet,seveni izleyeni çok. Fakat ben bu dizinin de, ilk bölümünü izlemiş,sonra ki bir kaç bölümden sonra gidişatı beğenmediğimden bırakmıştım. Az önce cepte TV kanallarını gezerken, Çukur’un eski bölümünün özetine denk geldim. Ve gördüm ki dizi, raiting’ini yukarıda tutmak için saçma sapan senaryolara girmiş bu sürede. İzlediğim 5 dakika da gördüklerimi anlatayım size..

Dizinin başrolünde Aras bey baygın halde otururken,ona arkasından sarılan kadın oyuncu,Aras’ı kucağında uyutuyor. Sonra Aras,bir rüya görüyor. Rüyasında ona sarılan kızın elinde bir bebekle,kendisine ; ” bak bizim bebeğimiz” dediğini görüyor. Sonra uyanıyor. Bu arada bizim kız bir binanın gösteri sahnesinde, bir müzik setininin içine bir Nilüfer CD’si takıp,çalan şarkıya sanki kendi söylermişcesine playback yapıyor. Tabi sahne boş. Boş koltuklara konser yani.. O arada uykudan kalkan Aras efendi, sahneye geliyor. Kızımızı salak salak taklit yaparken görüyor. Kızımız, bu şaçma eylemine şahit olan Aras’a bozuk atıyor. Sonra ikisin de de,bir havalar,tripler falan oluşuyor. O arada Aras,kıza ; “seni rüyamda gördüm” diyor. “Bana bir çoçuk verdin” falan diyor. Kız sahneden giderken bu cümle ile bir ara duraksıyor yerinde. Derken dönüp küfürlü bir sözü yarım ağız söylüyor.( S ile başlayan ) Akabinde, ağzında tutuğu yarım bir jileti ( artık nereye saklıyorsa! )çıkarıp; “bana dokunma, pis yanımı görme” diyerek Aras efendinin üstüne yürüyor..

İşte bu kadar küçük bir sahneyi izleyen zavallı beynim de, o an yanıyor. Ve soruyorum kendime. Diyorum  ki :  “bu dizi,bu millete hayırlı hangi mesajı verebilir? Bir tane de olsa,ahlaki bir erdemden bahsedebilir mi?

Sonra kendime yönelttiğim bu sorulara,yine kendim cevap veriyorum..

“İmkansız”

Çünkü bu tip dizilerin hiç birinin, hiç bir zaman böyle bir niyeti olmadı,olamaz..

Şiddete entirikaya ve aksiyona alıştırılmış,müptelâ edilmiş milletimiz, artan dozlardan hiç de şikayetçi değil işte bu sebeple..

Umarım dozu her geçen sene artıran dizi fil  sektörü, bir gün bu gidişatın altında kalmaz..

Zafer ölümün olacaktır / Arthur SCHOPENHAUER

“Aldığımız her nefes bizi sürekli etkisi altında olduğumuz ölüme doğru çeker… Nihai olarak zafer ölümün olacaktır, çünkü doğumla birlikte ölüm zaten bizim kaderimiz olmuştur ve avını yutmadan önce onunla yalnızca kısa bir süre için oynar. Bununla birlikte, hayatımıza olabildiğince uzun bir süre için büyük bir ilgi ve özenle devam ederiz, tıpkı sonunda patlayacağından emin olsak da, olabildiğince uzun ve büyük bir sabun köpüğü üflememiz gibi.”

ARTHUR SCHOPENHAUER

Gül yüzünde göreli zülf-i semen-sây gönül (Murabba) / Ahmed Paşa

 

Bizi hâk itdi hevâ yolına sevdâ nidelüm
Pây-mâl eyledi bu zülf-i semen-sâ nidelüm
Kul idinmezdi güzeller bizi illâ nidelüm
Vay gönül vay gönül vay gönül ey vay gönül

-Çevirisi:

Gönül, senin gül gibi olan yüzünde o yasemin kokulu saçını
gördüğünden beri, perişan halde, kuru, boş sevda ile dolanıp durmaktadır.
Ben sana “Sakın o zülfe dolaşma” demedim mi ey gönül. Vây gönül, vây bu
gönül, gönül ey, ey vây gönül.

 

Şaşırmasana! / Mandalinalar filminden..

“Şaşırmasana. Hala verdiği sözü tutan insanlar var.”

Mandalinalar ( Mandariinid ) filminden bir replik..

Filmin konusu kısaca :

Mandalinalar, savaşın ortasında kalan iki yaşlı adamın hikayesini konu ediyor. Kafkasyada artık savaş kapıdan içeri girmiştir. Çatışmanın kendileri üzerinde oluşturacak tahribatın farkında olan halk; canlarını güvenlik altında alabilmek için Estonyaya göç etmeye başlamıştır. Yaşadıkları yeri tek edemeyen iki yaşlı insan; savaşın tam kalbinin attığı yerde kalmış ve yavaş yavaş da maddi sıkıntılar yaşamaya başlamışlardır. Bu iki yaşlı adamın, göç edememe sebebi de bu maddi sıkıntılardır. Biri marangozluk yaparak diğeride bahçesindeki mandalinleri toplayarak bu parayı temin edip göç etmeyi planlamaktadır. Fakat ne yazık ki her ikisi de bulundukları toprakları terk etmek için geç kalmıştır ve iki yaşlı adam tam savaşın ortasında kalır. Bir Gürcü bir de Çeçen askerini evlerine alıp tedavi eden bu insanlar, bu sayede savaşın taraflarında biri olmaksızın ayakta kalmaya çalışırlar.

Faydası olmayan yara, olur mu hiç?

..aslolan yaraya hakkını vererek sevmektir. Her yara,doğrudan ya da dolaylı olarak yaptığığımız seçimlerimiz sonucu doğar. Yararsız yara var mıdır? diye soran olursa, “yok” derim. “Var” diyen hangi insan,yarasını iyileştirmek için emek harcamaz ki? Kendi yarasını iyileştirmeyi bilen her insan,başka insanlara da örnek olur farmeden,bilir misiniz?

Çok sevilen ve de çok bilinen o Elazığ türkümüzde de ( şu dağları delmeli )geçer bu bahis..

uy uy demeğe geldim
uy uy demeye geldim
yari görmeye geldim
yavrum yaren nerende
merhem olmaya geldim

Dip not : Uy,sözlükte “Korku, acı, acıma” bildirir ünlem.

 

Benim doğum günlerinden anladığım..

Evet,yaratılmak mühimdi. Seçilen milyarlarca ruh,yine seçilen binlerce bedene yerleşti. Kimisi o bedeni çok sevip, ruhunu bedenine devşirip dünyaya meyletti. Kimisi de yaşadığı dünyada, aslını koruyup kollayan bir ruh olarak yaşamayı tercih etti.Bugünün dünyasında ve algısında, kutladığımız her doğum günü,fiziki bir oluşmayı kutlamaktan ibaret artık. Asıl doğumun( ruh’un ) yaratıldığı zaman, yalnız Allah’ın zamanında  gerçekleştiği an olunca, ve de bizler bunu bilemeyince, sadece dünyaya geliş zamanlarımızı kutlu saydık. Bu dünyaya gelmenin kutlanacak bir yanı da yok işin aslına bakarsanız!. Fakat ortada ki bu yanlış algıya rağmen bizim farketmeden yaptığımız şey; temel de,ruhun bedene büründüğü an’dan ziyade,ruhun ilk yaradılışını sevmek ve anmak.. Yoksa bir et ve iskelet yığınının yeryüzünde dolaşımını,ve bir takım faaliyetlerde bulunmasını alkışlamak değil asla!
Bedeninde taşıdığı ruhunun tüm güzelliğini çevresine yansıtan ve bu yansımayı farkedebilen her ruhun doğumgünü kutlu olsun.

Etme / Tuncay Kurtiz

Duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun, etme.
Başka bir yar, başka bir dosta meylediyorsun, etme.

Sen yadeller dünyasında ne arıyorsun yabancı?
Hangi hasta gönüllüyü kastediyorsun, etme.

Çalma bizi, bizden bizi, gitme o ellere doğru.
Çalınmış başkalarına nazar ediyorsun, etme.

Ey ay, felek harab olmuş, altüst olmuş senin için…
Bizi öyle harab, öyle altüst ediyorsun, etme.

Ey, makamı var ve yokun üzerinde olan kişi,
Sen varlık sahasını öyle terk ediyorsun, etme.

Sen yüz çevirecek olsan, ay kapkara olur gamdan.
Ayın da evini yıkmayı kastediyorsun, etme.

Bizim dudağımız kurur sen kuruyacak olsan.
Gözlerimizi öyle yaş dolu ediyorsun, etme.

Aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer;
Aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun, etme.

Ey, cennetin cehennemin elinde oldugu kişi,
Bize cenneti öyle cehennem ediyorsun, etme.

Şekerliğinin içinde zehir zarar vermez bize,
O zehiri o şekerle sen bir ediyorsun, etme.

Bizi sevindiriyorsun, huzurumuz kaçar öyle.
Huzurumu bozuyorsun, sen mahvediyorsun, etme.

Harama bulaşan gözüm, güzelliğinin hırsızı.
Ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun, etme.

İsyan et ey arkadaşım, söz söyleyecek an değil.
Aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun, etme.

Düzelir diye beklemek..

Düzelir diye beklemek kadar saçma bir şey bilmiyorum. Düzelmek de neymiş? Hangi yanlış tamamen düzelerek ilk haline gelmiş ki? Bir doğru doğduktan sonra bir kez bile yanlışa dönüşmüşse ilk doğallığını kaybetmiştir. Düzeldi diye görünen şey bir yenilenmedir. Sorunlar ve yanlışlar varlığını her zaman ve her dönemde sürdürür. Bir doğrunun kendi öz haline dönüşüp düzeleceğine inanmak, ancak düzeleceğini sananların sanrısıdır. Yanlışlar ve hatalar, kendini harika bir şekilde kamufle eden mikroplar gibidir.

Bana göre en net deprem anı videosu buydu..

Dün yaşanan İstanbul depreminden sonra,haber kanalları,deprem anında güvenlik kameralarına takılan onlarca farklı noktada ki deprem anını yayınladılar..

Deprem anlarında,deprem anı paniğini en yoğun yaşayan bir amcanın, elinde çay tabağıyla ve yaşadığı can korkusuyla,koca kapıyı söküş anı ekranlara yansıdı ve sosyal medyada TT oldu. Gerçekten o koca kapı nasıl söküldü anlamak zor 🙂

Yine deprem saat 13:59 da olduğu için, haber bültenlerinin 14:00 kuşağında haber sunarken, depreme canlı yayında yakalanan NTV ve CNNTÜRK spikerlerinin soğukkanlı tavırları da alkışlanacak türdendi.

Fakat bana göre depremin en net video kaydı,Trt haber kanalında ki bir röportaj sırasında yaşandı. Trt Haber muhabiri Sezen Ceceli Köseli,Kapalıçarşı’nın en meşhur gümüş kakma ustalarından Agop İnyapan ile röprtaj yaparken, yaşanan deprem anında.Agop beyin kendini can havliyle dışarı atması, Muhabir Sezen Cecelinin ise, kaçmadan, sakin ve soğukkanlı oturuşu ilginçti..

Videoyu izlerken vardığım sonuç,Agop beyin canının kıymetini daha iyibildiği oldu. Videodan anladığım kadarıyla, Agop beyin dükkanı çok katlı bir bina gibi durmuyordu. Muhabir belki bu yüzden,belki de şoka girdiğinden yerinden bile kalkmadı 🙂  Tek yaptığı bir ara tavanlara doğru bakıp kontrol etmekti..

Ve yine tekrar edeyim bana göre en iyi deprem anı videosu da bu oldu..

 

Deprem sonrası yaşanan, “iletişimsizlik” sorunu üzerine..

Depremler..

İnsanın dünyada kendini en aciz ve yalnız hissettiren doğal felaket..

Tabi büyük kasırgalar,seller,tsunamiler de bu hissi oluşturan doğal büyük felaketlerden. Ama deprem başka..

Çok ani oluşması,sizi ve sevdiklerinizi uykuda ya da bir binada yakalamasıyla;saniyeler içinde ölme ihtimali karşı karşıya kalmanız sebebiyle bence en ürkütücü doğa olayı..

Üstelik ürkütücülüğü bununla da sınırlı değil. Mevcut büyük bir depremde çöken binanızın enkazında,yapayalnız kaldığınızda,susuz ve aç bir halde ölmemek için Rabbinize her saniye dua edip; bir yandan da “sesimi duyan var mı?” ve imdat yardım edin” bağırışlarınızı bir Allah’ın kulu duysun diye ümitvar oluşunuz.. Allahım kimseye yaşatmasın.

Bugün yaşadığımız 5.9 luk İstanbul depremi bize yine yine ölümü ve asıl patronun kim olduğunu hatırlattı. Can korkusu başka bir şey.. Kıymetini pek de bilmediğimiz canımız böyle anlarda tek kıymetlimiz oluveriyor..

Ve ucuz atlattığımız her deprem sonrası aynı mevzular,aynı konular tekrar açılıveriyor. Rahmetli “deprem dede” lakaplı deprem bilimcimiz Ahmet Mete Işıkara,taa o zamanlarda ” deprem öldürmez ihmal öldürür” sözünü beynimize kazımıştı. Fakat bu kazınma ne yazık ki, bizim deprem konusunda tam anlamıyla bilinçlenmemize yetmedi.

Bugün yaşanan depreme bir tatbikat gözüyle bakmak lazım. Yani bu depremle eksikliklerimiz ortaya çıktı. Aynı zamanda 6 büyüklüğünde bir depremde yaklaşık 178 binada çatlak oluşumu ve sadece 8 yaralı ile atlatmış olmamız sevindirici. Bu arada tabi deprem falcılarından da uzak durmakta fayda var. Bunlar sistematik olarak halkı kaygı ve korkulara sevketmek için üretilen söylemler. Şuan ne dünyada ne ülkemizde depremi hemen öncesinde %100 doğrulukla bilecek bir teknoloji yok ne yazık ki..

Ben bu deprem afetini en zararla atlatmanın şu 3 olmazsa olmazla olacağı kanaatinde olanlardanım.

1- Depreme dayanıklı bina sayısının arttırılması

2- Deprem anında ki soğukkanlılık ve korunma eğitimi

3- Deprem sonrası enkaz altındaki vatandaşlara 24 saat içinde ulaşabilme becerisi

Fakat milletcek bu anlayışa daha sahip değiliz..

Meselâ..

Kendimize bir daire satın alırken, depreme dayanıklı olup olmadığını hiç sorguluyor muyuz ?

Hayır!

Deprem anında yapmamız gerekenleri tam ve eksiksiz uygulayabiliyor muyuz?

Hayır!

Deprem sonrası,devletin belirlediği toplanma alanlarını biliyor muyuz?

Hayır!

Çocuklarımızı,aile bireylerimizi olası büyük bir depreme hazırlıklı olması bakımından,arada ufak deprem tatbikatları ile hazır da tutabiliyor muyuz?

Hayır!

Tüm bu örneklerden de anlaşılacağı üzere depreme hiç bir şekilde hazır değiliz..

Tamam biz halk olarak hazır değiliz de,peki devletimiz hazır mı?

Yani AFAD’ı,KIZILAY’ı,Telekominakasyon şirketleri hazır mı? Hazır mı sorusunun cevabının evet olduğunu,devletin vatandaşına yaptığı bilgilendirmeler kadarıyla biliyoruz. Fakat benim sorum,7 ve üstü şiddette gerçekleşecek bir depreme hazır olup olmadığı..

KABÛL EDELİM KÖTÜ BİR TESTTİ BU DEPREM..

Yine dikkatimi çeken ve merak ettiğim bir başka konuda,Gsm operatörlerinin hazır olup olmadığı.. Deprem sonrasında yapılacak eylem planlarında Gsm operatörleri,binleri,onbinleri hatta milyonları birbiriyleri ile konuşturabilecek mi sorunsuz?

Mesela bugün Depremin merkez üstü İstanbul Silivri tarafı olmasına rağmen,Bursada tam 1 saat kimse kimseyle görüşemedi cep telefonu üzerinden.. Bu durumda İstanbul’un halini düşünemiyorum!

Ailesini,akrabasını,eşini dostunu merak eden herkes telefonuna sarıldığında çaresiz kaldı bugün. Peki ya bugün gerçekleşen deprem 7.5 şiddetinde olaydı,durumumuz ne olacaktı?

1999 Ağustos depremini hatırlayın.. O korkunç gece de böyleydi aynı iletişim konusunda. Rahmetli Ecevit dışında kimse kimseden haber alamıyordu. Ecevit de bu iletişimi uydu telefonu üzerinden gerçekleştirebiliyordu dönemin Başbakanı olarak..

HABERLEŞME VE İLETİŞİM NOKTASINDA YETERSİZİZ..

Ben de bu durumdan, şu sonucu çıkarıyorum doğal olarak. Gelişen teknoliji ve iletişim ağları,gelişimini sürdürürken böyle bir deprem ihtimali üzerine hiç bir çözümsel ilerleme kaydetmemiş..

Bu konuda ki yetersizliğin giderilmesini sağlayacak olansa,yine devletimiz olacak anladığım kadarıyla.. Afet sonrası,vatandaşların ikametlerine göre belirlenmiş toplanma noktalarını,herkesin iyi bilmesi mühim bir konu..

Eğer herkes,toplanma noktasını bilir ve oraya ulaşabilirse, o toplanma noktasına gelemeyenlerin tespiti daha kolay olur. Yardım eylemlerinin doğru koordine edilmesine de yardımcı olmuş olur vatandaşlar..

AFAD’ın sitesinde acil toplanma alanları ile ilgili verilen bilgilerse şöyle:

“Acil durum toplanma alanları ile ilgili bilgi almak isteyenler E-Devlet‘e giriş yaparak ‘Acil Toplanma Alanı Sorgulama‘ başlığından ikametlerine en uygun toplanma alanları bilgilerini öğrenebileceklerdir.”

Bence bu bilgiyi edinmeyi ihmal etmeyin. Çünkü hayati öneme sahip..

Son tahlilde vardığımız sonuçlar ise aynı..

Tedbirli olmak,deprem anındaki eylem planına uymak,deprem sonrası toplanma alanlarını bilmek ve Allah’a bol bol dua etmek..

 

Tanıdığım en güzel insanlar.. / Elizabeth Kubler Ross

“Tanıdığım en güzel insanlar, yenilgiyi, acıyı, mücadeleyi ve kaybı yaşamış olan ve diplerden çıkış yolunu kendileri bulmuş romantik ve anarşist olan insanlardır. Bu kişiler yaşama karşı geliştirdikleri kendine has takdir, direniş, duyarlılık ve anlayışla; şefkat, nezaket, bilgelik ve derin sevgiden kaynaklanan bir ilgi ve sorumlulukla doludurlar. Güzel insanlar öylece ortaya çıkmazlar; onlar oluşurlar…”

Elisabeth Kubler Ross

Ufaktan bir türküsünü mırıldanıp ansak bozkırın tezenesini, bu gece..

Kadınlar insandır biz insanoğlu diyebilecek kadar,Anadolu kadınına saygı duyan.

Yaşar Kemal’in kendisi için “bozkırın tezenesi”dediği..

Türkülerinde “Garip” mahlasını kullanan..

Mütevaziliğiyle, efendiliğiyle “sanatçı” sözcüğünün karşılığını hakeden..

Devlet sanatçılığını ayrımcılık olarak görüp, kabul etmeyen ve “Ben halkın sanatçısı olarak kalırsam, benim için en büyük mutluluk bu” diyen..

Devlet adına bir tek TBMM tarafından üstün hizmet ödülünü kabul eden..

“Efendim, dikilen bir heykel bir gün olur sökülür ama ekilen emek hiçbir zaman sökülemez. O koparılsa bile yine devamı gelir.” diyen..

UNESCO Somut Olmayan Kültürel Mirasın Sözleşmesi kapsamında ulusal envanterlerden Yaşayan İnsan Hazineleri Türkiye Ulusal Envanteri’ne alınarak yaşayan insan hazinesi olarak kabul edilen..

Konserlerine hep ceketle çıkan, müzik hayatı boyunca ceketini çıkarmak için dinleyiciden izin alan alırken: “Ayağınızın turabı, gönlünüzün hizmetçisiyim. Şu ceketten bir kurtulayım müsaade ederseniz.” diyen..

Yaşamı boyunca yaklaşık 400 plak, onlarca kaset ve bir o kadar “long play” kaydetmiş..

Aşk’a dair yazdığı sözleri,bu sözlere en uygun düşen nağmelerle kalbimize yerleştirip piyasa sürdüğü ; “Gönül Ne Gezersin Seyran Yerinde”, “Kendim Ettim Kendim Buldum”, “Kibar Kız”, “Gel Gayri Gel”, “Türküler Yolcu”, “Gitme Leylam”, “Kova Kova İndirdiler Yazıya”, “Seher Vakti”, “Polis Lojmanları”, “Benim Yurdum”, “Gönül Yarası”, “Zülüf Dökülmüş Yüze”, “Zahidem”, “Gönül Dağı”, “Ölmeyen Türküler 2”, “Ölmeyen Türküler 3”, “Sazlı Sözlü Oyun Havaları”, “Niye Çattın Kaşlarını”, “Yar Gönlünü Bilenlere”, “Garibin Dünyada Yüzü Gülemez”, “Altın Ezgiler”, “Gurban Olduğum”, “Ağla Sazım”, “Hata Benim”, “Mühür Gözlüm.”albümleri ile hepimizin hayatında ölümsüzleşen, Neşet Ertaş üstadımıza, bir fatiha gönderip üstüne bir de bir türküsünü mırıldansak, Türküleriyle adını ve namını dünyaya duyuran halk ozanımız NeşetErtaş’ı aramızdan ayrılışının 7. yılında özlemle ansak, güzel olmaz mı?

Bu kıza alışamadım ben..

İsveçli iklim aktivisti 16 yaşındaki Greta Thunberg,( 16 yaşında da aktivist olanı ilk defa gördüm ) BM Zirvesi’nde iklim değişikliği hakkında yaptığı konuşma ile dünyanın gündemine oturmuş. Öyle diyor sosyal medya efendimiz!

GretaThunberg kızımız ne demiş: “Benim burada olmamam gerek, okyanusun ötesinde okulda olmam gerek. Sizler ne cesaretle bizden umut bekliyorsunuz. Boş sözlerinizle çocukluğumu ve hayallerimi çaldınız. Ben yine de şanslı çocuklardan biriyim. İnsanlar ölüyor, ekosistemimiz çöküyor, kitlesel yok oluşla karşı karşıyayız ama siz sadece para ve ekonomik büyümelerinizden bahsediyorsunuz. BU NE CESARET!”

Valla dediklerinin altına imzamı atıyorum bende. Her sene yapılan iklim zirvelerine onlarca devlet,siyasetçi ve politikacı katılır. İşte onu yaparsak dünyamız kurtulur. Bunu yaparsak dünyayı kurtarırız edebiyatı yaparlar. Sonrada bir sene sonra ki zirveye kadar dişe dokunur hiç bir icraat yapmadan yeniden katılırlardı. Tabi bu sene ben,benim ülkemi,ve çevreye yönelik yaptığı bir çok pozitif uygulamalar sebebiyle diğer Avrupa ülkelerinden ayrı bir yere koyuyorum.

Başta, sıfır atık projesi,poşet kullanımı azaltmak amacıyla naylon poşete getirilen ücret ve dikilen milyonlarca fidan,çevre adına yaptığımız bu zamana kadar ki en iyi icraatlar..

Gelelim küçük kız kardeşimiz Greta’ya. Bence etkinliğe muazzam bir hava kattı. ,yüz hatları, kullandığı mimikler, çok iyi kullandığı derin ve keskin ses tonu ve öfke,acı,kin karışmı duygularla salondakilere seslenişi gerçekten yüz üzerinden 100 puan oldu benden..

Hatta korktum bile diyebilirim:) Sanki o an eline bir bıçak geçse, tüm devlet başkanlarını doğrayacakmış gibi oturuyor ve konuşuyordu. Hatta filmlerde olur ya hani. İyi karakter, kötü adamı ya da katili,son sahnede öldürmek üzereyken. Kötüye, onu öldürmeden önce bir deşarj konuşması yapar. Hani işte “şimdi tüm yaptıklarının bedelini ödeyeceksin şimdi” gibi..:) Greta hakkında hakkında ufak bir araştırma yapınca,kendisinin 9 yaşından beri iklim değişikliği konusuna dikkat çekmek için eylemler yaptığını ögrendim. Ayrıca Greta’da Asperger sendromu olduğunu da okudum. Konuşması sırasında ki ciddiliğini,bu rahatsızlığın sonucuna bağladım doğal olarak..

Tabi şimdi kalkıp Greta’nın bu konuşma tarzında ki samimiyetini sorgulayamam ( aslında sorgularım da tam %100 emin olmadan olmaz ) Fakat,çevreye dikkat çekmek adına,bence biraz abartı katarak yaptı bu sunumunu.Ama amacına da ulaştı.

Yalnız şunuda düşünmeden duramadım Greta’yı izlerken; “Bu kız 16 sında böyleyse,30-40 lı yaşlara geldiğinde kimbilir hangi ülkelere kâbus olur”. ( Aman bize olmasın da 🙂

Şaka bir yana zaman daralıyor. Dünyanın şakası da yok. Böyle giderse dünya, ona bu kadar kötü davranan insanlığa,”evlatlarım” demeyi bırakıp,akabinde çektiği tüm acıların hesabını topumuza sorabilir!

Umarım önümüzde ki seneye yapılacak  iklim zirvesine,konunun ciddiyetini cidden kavramış,ve işe yarar bir iki icraat yapmış olarak gelirler..

Yasak Sevişmek, Attila İlhan

 

öteki kapımdan gel bunu açamazsın
eski gözlerinle gel öldürmek vakti gel
hem tetik bulun ardında biri olmasın
hanidir ben bu evde saklanıyorum
adımı değiştirdim başka bir adla yaşıyorum
gece gündüz siyah gözlük kullanıyorum
öteki kapımdan gel bunu açamazsın
sabaha karşı gel bütün gözlerinle gel

pancurların gerisinde kararıyorum
içime belalar doğuyor sonbahar doğuyor
telefonda sesini tanıyamıyorum
yüzün parmaklarımdan akıp kayboluyor
böyle hep bir şey kopuyor bir şey kırılıyor
sabaha karşı gel eski gözlerinle gel
öteki kapımdan gel bunu açamazsın
hem tetik bulun ardında biri olmasın

artık hiç kimse beni yaşamıyor
aşklarımı büyük kemanlarla çizdiler
korkularım oldum bittim kimsesizdiler
yalnız bir mısra mıyım ıslanıyorum
bir revolver romanımı tamamlıyor
oyun bitti ışıklarımı söndürdüler
yokmuşsun gibi gel öldürmek vakti gel
öteki kapımdan gel bunu açamazsın
üzerime kilitleyip mühürlediler
hem tetik bulun ardında biri olmasın

Karamelâ, Haydar Ergülen

Yanık şekerim sert, hayatsa daha berbat,
ikisinin de aynı kağıttan çıktığını unuturdum
unutmasına da, ben tuttum birini sevdim,
hayatı nasıl sevdiysem onu da öyle sevdim:
Tarçın Kokulu Kız, Carmen, Ay Carmela…
O nane likörüne bayılırdı ama, ben onu
sıcacık bir kahvenin dumanına benzettim,
o da beni birine benzetmiş olmalı ki, tuttu
aşk derdine düştü, şimdiyse terketme sevdasında!
Aşk dünyaya bizden önce gelmiş de erkenden
açmış gibi dükkanını, onun kokusuyla tanıdım
aktarları, acı sözlerini aşkın tuzu biberi saydım,
onun huylarıyla karşılaştım eski tuhafiyelerde:
Aynalı Pasaj, Bonmarşe ve Altın Düğme…
Biri birine uymayan binbir huy, binbir çeşit,
bir dükkana rastladım duvar taş, kapı kilit,
ne tatlı sözlerim açabildi ne iyi huylu şiirim,
karamela dükkanı olduğunu en sonunda öğrendim!
Şimdi yanık şekerim sert, hayat ondan da dert,
ben zaten tiryakiyim, ayrılık aşktan da berbat!

Ah karamela şekerim, aşk tatlı da insanlar berbat!