Nerdesin ? / Ahmet Kutsi Tecer

Geceleyin bir ses böler uykumu, İçim ürpermeyle dolar:-Nerdesin? 

Arıyorum yıllar var ki ben onu, Âşıkıyım beni çağıran bu sesin.

Gün olur sürüyüp beni derbeder, Bu ses rüzgârlara karışır gider.

Gün olur peşimden yürür beraber, Ansızın haykırır bana:-Nerdesin?

Bütün sevgileri atıp içimden, Varlığımı yalnız ona verdim ben.

Elverir ki bir gün bana, derinden, Ta derinden, bir gün bana “Gel” desin.

Ahmet Kutsi TECER

Ömer hocayı nasıl bilirdiniz?

ÖMER HOCAYI NASIL BİLİRDİNİZ?

Ömer hocayı severmiydiniz?

Ben çok severdim.( En çok Allah için ) Kalbi yumuşacık,efendi, çok bilgili,liyakatli ve hitabeti çok etkileyici bir din adamıydı o..

Her ilahiyatçı din adamı gibi, en çok Allah’tan ve dininden bahsederdi. İşi buydu. Fakat Ömer hoca diğer din adamlarından bir iki yönüyle ayrılıyordu. O ayrılma da, bilgide değil, üslup olarak oluşan bir farklılıktı. Ömer hocanın dini konularda anlattığı hadisler ve rivayetlerle, içindeki yoğun Allah sevgisi ve korkusunu izleyiciye bir şekilde geçirirdi. İzleyici derken, tabiki iman derecesi kendisiyle eşdeğer olan müslümanlara..

Yoksa Ömer hoca, kimliğinde islam yazan ve “elhamdülillah müslümanım” demekten başka, hiç bir amelde bulunmayan müslümanlar için pek keyifle izlenilecek bir profil değildi. Çünkü hoca, bu kesimin hiç hissedemeyeceği bir üslupla ve duyguyla konuşurdu. Çok ağlardı hoca. Gözyaşı ve burun akıntısı hiç rahat durmazdı. Akan gözyaşları için hep bir mendil taşırdı ceketinin cebinde. Kimileri onu çok ağlar diye sevmezdi. Bu yönüyle Hatipoğlu hocaya benzetilirdi. Fakat bence alakası yoktu. Çünkü Hatiploğlu hoca ağlamazdı. Döngeloğlu ise sanki bir çocuk gibi ağlardı. Ömer hocanın hakkında falsolu hiç bir haberede denk gelmemişsinizdir. Çünkü yoktur. Ve yine bu yüzdende hiç bulunamamıştır.

Ben hocayı gençliğimden beri bir tek kanal 7 ekranlarında görmüşümdür. Yani o,öyle kanal kanal gezen bir yapıda olmadı hiç. Kitlesi az ama Öz’dü gerçekten.

Siz şimdi bana şöyle sorabilirsiniz: “Sen bu hocayı her zaman oturup izlermiydin?”

Ne yazık ki bu soruya cevabım hayır. Ne yazık ki diyorum çünkü, bende hocanın sahip olduğu iman seviyesinde değildim. Anlayamayışım bundandı. Bu sebeple belli bir zaman sonra sıkılır, kanal değiştirirdim. Ömer hoca’yı anlayamayışımızı küçük bir örnekle anlatayım size..

Opera sever misiniz meselâ? TV de ya da bir radyo kanalında denk gelseniz, oturup kaç dakika izler ya da dinlersiniz?

Hiç değil mi?

Ama opera denilen sanatsal faaliyete saygınız vardır. Çünkü operadan hiç anlamasanız da hatta hiç hasetmesenizde, onu seven kendince ayrıcalıklı bir kitlenin takip ettiğini ve sevdiğini bilirsiniz.

İşte Ömer hoca’da, islamı bir yaşam sanatı olarak değerlendiririrsek, İslam’ın operasını yöneten şefti diyebiliriz. ( Teşbihte hata olmaz umuduyla )

Ömer hoca aynı zamanda, Kanal 7’nin demirbaş hocalarındandı. Nursaçan ve Akşit hoca gibi.. Ama onlardan daha yumuşak ve daha duygusal bir insandı.

Hadis bilgisi muazzamdı. Samimiyeti tamdı. Gereksiz lüzumsuz hiç bir konu hakkında konuşmaz. Yalnız Allah’ı ve peygamberin kelamlarını aktarırdı. Döngeloğlu o kadar Allah’a ve işine bağlıydı ki gayrimüslimlerin içinde barınan islam düşmanları bile onunla uğraşmadı. Belki de Allah korudu onların zehirli iftira ve yalanlarından..

Ve işte bu kıymetini bilmediğimiz Ömer hoca, bugün hak’ka kavuştu. O çok sevdiği ve aynı zamanda korktuğu Rabbine. Ölüm herkese farklı bir yerden gelir ya hani. Ona da Korona virüsle geldi. Hastalık sebebiyle ekranlarda da görünmüyordu. Çünkü hastanede müşahede altında tutuluyordu. Bu sebeple bir takım İslam muhalifi sosyal medya, hoca ekrana çıkmadı diye, kovuldu yalanı bile uydurdular. Yine kimi medya, halkın Döngeloğlundan bıktığı, bu sebeple Karataş hocayı istiyor diye haber yaptılar.

Hocaya Allah’tan rahmet, kederli ailesine sabırlar diliyorum. Döngeloğlu hoca 1968 doğumluydu. Yani ülkede yaşam ortalamasının çok altında. Şimdi ona kimileri ” çok erken gitti” falan diyecekler. Ama tabi bu yanlış bir mantık İslam’a göre. Çünkü zaman yalnız biz ölümlüler için var. Eğer bir ölüm gelmişse mutlaka takdiri ilahinin emriyle gelmiştir. Yani hiç bir ölüm ne erken ne geç ne de zamansız gelmez..

Tabi şimdi hocanın vefatı sebebiyle sosyal medyada yorum yapanlara bakıyorum. Siyasilerin bir çoğu başsağlığı dilemiş. Tabi dini yayın yapan TV ve sosyal medya hesaplarıda var iyi dileklerini paylaşan. Fakat popüler sanatçılar pek haberdar değiller gibi geldi bana. Gerçi haberdar oluncada, ne kadar paylaşım yaparlar orası da meçhul..

Fakat beni çok şaşırtan bir isme denk geldim bu gece, hocayı anan.. Onuda söylemeden geçemeyeceğim. O isim belki sizde şaşıracaksınız ama, Ajda Pekkan’ın ta kendisi.

Ajda Pekkan

Şimdi bu ismin Ajda Pekkan olmasına neden şaşırdım, onu anlatayım..

Bizim ülkemizde biliyorsunuz son dönemlerde ilahiyatçı din adamları pek sevilmez oldu.Siyasetin çirkin yüzü de olnlari belli saflarda konumlandırdı. Ya da bunu yapmaya zorladı Yaptıkları her hareket, attıkları her adım takip edilir. Eğer bulunursa da canına ot tıkanır. Hocaların insan olduğu unuturlurcasına ,hataları günlerce dillendirilir! İtibarsızlaştırılmaya çalışılır. Sanatçı, politikacı, hakim, avukat, öğretmen günah işler ama, dinle uğraşanlar en ufak hata yapamaz diye düşünülür. Oysa ki günahlar ve hatalar insanlar için vardır. Allah, ilahiyatçıların kalbini mi yıkadı da ( Hz Muhammed gibi ) hiç günah işlemeyeceklerine hükmetti?

Toplumun din adamlarına böyle acımasızca saldırmaları, aslında kendi günah ve hatalarını ört bas etme çabasından başka bir şey değildi. ” Bak din adamı ama, ne günahlar işliyor” demekle rahatlayan milyonlarca müslüman var bu ülkede. Elbette ki din adamlarının sorumluluğu kat be kat fazladır sıradan bir müslümana göre. Fakat bu durum onların itibarsızlaştırılacağı eleştirelere kaynak oluşturamaz.

İşte Ajda Pekkan bu garip kitleden kendini sıyırarak, hiç bir ideolojik ve siyasi etki altında kalmadan,bir paylaşım yaptı ınstagramın’dan. Hocaya rahmet, yakınlarınada baş sağlığı diledi. Ne mutlu Ajda Pekkan’a ki , Ömer hocanın ne kadar iyi bir insan olduğunu kavramış yaşarken..

Hatta bu taziye ile de yetinmeyip hocanın hayvan haklarından bahsettiği bir videosunu da paylaşmış. Pekkan’ın bu yaptığı güzelliği yapabilecek çok az star vardır bu ülkede inanın!

Neyse çok uzattım.Hoşcakal Döngeloğlu hoca. Mekanın cennet, kabrin nur olsun..

Dış görünüş önemli olmasaydı.. ( The dark knight filminden )

Dış görünüş önemli olmasaydı, uğur böceğini sevdiğin gibi hamam böceğini de severdin.”

​Ben bile kendi içimde bu çelişkiyle yüzleşiyorum bazen. Hakikati doğrudan kucaklamak yerine estetiğin sunduğu o konforlu tüllere sarılmayı seçiyorum. Görünür olanın bana verdiği o ilk sevinç, özün ne söylediğini duymamı engelleyen sağır bir perde oluyor adeta. Estetiğin, ahlakın ve vicdanın kılıflı bir ambalajı olduğunu çok geç fark ettim; ambalaj parıldadığında içindekinin ne olduğuna bakmaksızın kapılıp gidiyorum. Uğur böceği sırtındaki kırmızı zırhla masumiyetin kartvizitini taşırken, hamam böceği karanlığın ve köhnekliğin ifşa olmamış sureti gibi üzerime geliyor. Oysa varoluşun hakikati her ikisinde de aynı nefesten ibaret. Gözümle sevip kalbimle yargıladığım sürece, gerçeğin yalnızca vitrinini alkışlayan bir kukladan öteye geçemeyeceğimi çok iyi biliyorum.

Evler / Behçet Necatigil

İnsanlar yüzyıllar yılı evler yaptılar.
İrili ufaklı, birbirinden farklı,
Ahşap evler, kagir evler yaptılar.
Doğup ölenleri oldu, gelip gidenleri oldu,
Evlerin içi devir devir değişti
Evlerin dışı pencere, duvar.

Vurulmuş vurgunların yücelttiği evlerde
Kalbi kara insanlar oturdu.
Gündelik korkuların çökerttiği evlerde
O fıkara insanlar oturdu.

Evlerin çoğu eskidi gitti, tamir edilemedi,
Evlerin çoğu gereği gibi tasvir edilemedi.
Kimi hayata doymuş göründü,
Bazılara zamana uydular.
Evlerin içi oda oda üzüntü,
Evlerin dışı pencere, duvar.

Evlerde saadetler sabunlar gibi köpürdü:
Eve geldi bir tane, nar gibi,
Arttı, eksilmedi.
Evleri felaketler taunlar gibi süpürdü.
Kaderden eski fırtınalar gibi,
Ardı kesilmedi.

Evlerin çoğunda dirlik düzen
Kalan bir hatıra oldu geçmişte.
Gönül almak, hatır saymak arama.
Evlatlar aileye asi işte,
Bir çığ ki kopmuş gider, üzüntüden.
Evlerde nice nice cinayetler işlendi,
Ruhu bile duymadı insanların.
Dört duvar arasında aile sırları,
Bunca çocuk, bunca erkek, bunca kadın,
Gözyaşlarıyla beslendi.

Çocuklar, büyük adam yerine evlerin kiminde:
Çocukları işe koştu kalabalık aileler.
Okul çağının kadersiz yavruları,
Ufacık avuçlardan akşamları akan ter,
Tuz yerine geçti evlerin yemeğinde.

İnananların kaderi besbelli evlere bağlı,
Zengin evler fakirlere çok yüksekten baktılar,
Kendi seviyesinde evler kız verdi, kız aldı.
Bazıları özlediler daha yüksek hayatı,
Çırpındılar daha üste çıkmaya
Evler bırakmadı.

Yeni yeni tüterken ocakların dumanı
Kadın en büyük kuvvet erkeğin işinde
Erkekleri kaçtı, kadınları kaçtı
Evler dilsiz şikayet kaçmışların peşinde.

Şu dünyada oturacak o kadar yer yapıldı,
Kulübeler, evler, hanlar, apartmanlar
Bölüşüldü oda oda, bölüşüldü kapı kapı
Ama size hiçbir hisse ayrılmadı
Duvar dipleri, yangın yerleri halkı,
Külhanlarda, sarnıçlarda yatanlar.

Ey Ezop! Gün gelecek o karga da senden hakkını alacak!

Kargalara çok haksızlık ettik biz insanoğlu..

Zekasını sorguladık, sesini beğenmedik, tipini beğenmedik, yok pis hayvan dedik vs.

Oysa kargalar, kuşların içinde en zeki ve uyanık olanlarından. Pratik, çevik ve dayanıklı. Cesur ve aynı zamanda kurnaz da..

Karga, eşekten sonra itibarıyla en çok oynanan ikinci hayvan kanatimce..

Bence kargayla uğraşmayı bilemeyen köylü ve çiftçilerin, kargayı alt edilmesi zor bir düşman gibi görmelerinden doğdu onca atasözü. İnsan başa çıkamayacağı hayvana düşman olur zaten!

E tabi sonraları ünlü fabl’cı edebiyatçılardan biri olan Ezop da, Tilki ile karga’nın masalını yazınca, Karganın adı çıktı artık 9’a hiç bir zaman inmedi 8’e..

Karka her toplumda kötü bir üne kavuştu hiç istemeden. Halbuki ondaki asalet, vurdumduymazlık, umursamazlık ve kararlılık hangi hayvanda var? ( Bir de kedi girebilir bu sınıfa )

Karga gerçekten özgürlüğüne çok düşkündür. Hem bireysel hem de sürü çıkarlarını çok güzel korur ve uygular. Ben karganın bu huyunu düşününce aklıma Nazım’ın bir şiirinde öne çıkan meşhur sözü gelir;

Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür

ve bir orman gibi KARDEŞÇESİNE,

Kargaların uzun yaşamalarının bir sebebinin de bu olduğunu düşünüyorum ben. Tek başına yiyecek bulamadıklarında gidip sürüye takılan, sürüyle gezerken birden sıkılıp, alakasız ortamlarda çöp karıştıran bir hayvan o..

Bakın meselâ,yine kargaların yakın akrabası olan Saksağanlar, kargaların karakterine çok ters bir durumdadır. Birbirlerini de pek sevmezler zaten. Belki bu anlaşamama, karganın saksağanın harika siyah beyaz renk formunu, ve yine uzun kuyruğunu kıskanması ile ilgili bir durumdur. 🙂 Ne yani! Olamaz mı? Sonuçta kıskanmak sadrce kedi ve köpeğin tekelinde olan bir duygu değil..

Kargayla bu kadar uğraşan insanlığın içinde, onu seven ve kaybettiği itibarını geri veren isimler de çıkmış tabi zaman içinde…

Meselâ “Ölümsüz Aşk” filmi.( Diğer adı ”karga” ) James O’Barr’ın 1990’ların başında epey popüler olan gotik çizgi romanı The Crow’u beyazperdeye taşıma şansı, ileride haklı bir isim yapacak olan Alex Proyas’a da ilk uzun metrajını gerçekleştirme vesilesi olarak geri dönmüş. Filmde konusu ise şöyleydi; Müzisyenlik yapan Eric ve nişanlısı Shelly, düğünlerinin arifesinde Top Dollar isimli berbat tipin başını çektiği serseri çetesi tarafından saldırıya uğruyorlar ve katlediliyorlar. Bir yıl sonra Eric’in mezarını ziyaret eden bir karga, genç adamın intikamcı bir ruh olarak ölümden dönüşünün de simgesi oluyor. İşte sonra Karga Eric’i uyandırıyor. Fakat Eric artık bir çeşit zombi sınıfında yaşıyor 🙂
Filmin başrolündeki (Bruce Lee’nin oğlu) Brandon Lee’nin çekimlerin bitmesine günler kala, yanlış doldurulmuş bir silah yüzünden sette ölmesi de, filmi olduğundan daha trajik ve daha popüler yapmaya yeterli gelmiş.. Benim ortaokul dönemlerimde izlediğim filmler arasındaydı Bu Karga isimli film.

 

Neyse, konuya geriye döneyim. Bende ne zamandır, dışlanmış ve küçük görülmüş asıl hayvana, kısa belgesel tadında bir video çekmek istiyordum. Eee ?bunu yapmak için ciddi kamera sistemlerine falan sahip olmak gerekiyor mu? diye düşünmeyin hemen! Gerekmiyor kardeşim! Burada olması gereken tek alet bir cep telefonu, bir de ufak bir su göleti.. 🙂

Kurgu şu kuşların su içmek için indiği bir su birikintisi biliyorsanız, gidip orada konumlanıyorsunuz. Telefonunuzun kamerası açıyor ve kayda başlıyorsunuz. Tabi kargaların su içmeye inebilmesi için oradan bir hayli uzaklaşmanız lazım. Sonra beklemeye başlıyorsunuz efendim. Tabi bu kurgu tutmayabilir ve siz o su birikintisinin yakininda, kargalar tarafından belki saatlerce bekletilebilirsiniz de 🙂  Bu yüzden beklemeyi abartmayın.

Ben,kargaların oldukça sık tercih ettiğini bildiğim bir birikinti bildiğimden, orada denedim şansımı. Ve bir ön ön dakika sonra çekimi yaptım. Hiçte fena olmadı aslında. Sadece “kamerayı biraz daha yakına koyabilir mişim” diye düşündüm sonrasında.

Sonra o kısa slowmotion ( ağır çekim ) videonun fonuna da uygun bir müzik ekledim. Tabi videoya bir isim vermem gerekiyordu. Bende birikinti içinde keyifle kanat çırpan o kargaya bakarak, ” karga kırklanması ” adını verdim:)

 

Bakın bakalım olmuş mu? İlk deneme için hiç fana değil ha?

Sultan / Abdurrahman Cahit Zarifoğlu

SULTAN 

 

Seçkin

Bir kimse değilim

İsmimin baş harfleri acz tutuyor

Bağışlamanı dilerim

 

Sana zorsa bırak yanayım

Kolaysa esirgeme

 

Hayat bir boş rüyaymış

Geçen ibadetler özürlü

Eski günahlar dipdiri

Seçkin bir kimse değilim

Bağışlanmamı dilerim

 

Sana zorsa yanmaya razıyım

Kolaysa affı esirgeme

 

Hayat boş geçti

Geri kalan korkulu

Her adımım dolu olsa

İşe yaramaz katında

Bağışlanmamı diliyorum.

 

İnsan ve deniz ,Charles Baudelaire

İNSAN VE DENİZ
Sen, hür adam, seveceksin denizi her zaman;
Deniz aynandır senin, kendini seyredersin
Bakarken, akıp giden dalgaların ardından.
Sen de o kadar acı bir girdaba benzersin.

Haz duyarsın sulardaki aksine dalmaktan;
Gözlerinden, kollarından öpersin; ve kalbin
Kendi derdini duyup avunur çoğu zaman,
O azgın, o vahşi haykırışında denizin.

Kendi âleminizdesinizdir ikiniz de.
Kimse bilmez, ey ruh, uçurumlarını senin;
Sırlarınız daima, daima içinizde;
Ey deniz, nerde senin o iç hazinelerin?

Ama işte gene de binlerce yıldan beri
Cenkleşir durursunuz, duymadan acı, keder;
Ne kadar seversiniz çırpınmayı, ölmeyi,
Ey hırslarına gem vurulamayan kardeşler

Dinlemesini bilmeyen.. / Rasim Özdenören

Dinlemesini bilmeyen düşünmeyi beceremez

Yeri geldikçe vurgulamak istiyorum. Birbirimizi anlama çabası yerine, kendimizi kabul ettirme kaygısına kapılıyoruz.

Görünüşte sizi dinlemeye, sizden istifade etmeye geldiğini öne süren biri, yönelttiği sorunun cevabını dinleme yerine sizinle tartışmaya girişiyor. Soruyor ama dinlemiyor.

Onlardan biri sordu.

Ben de âdetim veçhile konuyu temellendirmeye çalışarak anlatmaya başladım. Fakat muhatabım sözümü kesip benimle aynı fikirde olmadığını ifade ederek kendi düşüncesini aktarmaya girişti. Sözünü kesmeden dinledim. Bitirince: “Ben senin ne düşündüğünü merak etmiyordum ki, sen benim ne düşündüğümü merak ediyordun. Gene de sözümü kestin, bana kendini anlatmaya başladın. Madem öyleydi, niye benim düşüncemi merak ediyormuş gibi yaptın?” dedim.

Bu bir bakıma onu azarlamaktı.

Bu durum tekil bir örnek değil.

Bu durumun kökeninde kimilerinin dinlemeye hevesi olmadığı gerçeği ortaya çıkıyor.

Dinlemesini bilmeyen, düşünmenin de üstesinden gelemez diye düşünüyorum.

Dinlemeyi bilme demek, merak ediyorum demektir.

Düşünmeyse merak etmekle başlar.

Merak etme tecessüs değil… Tecessüs başkasının mahremiyetine burnunu sokmaktır. Kötü bir huy… Ne ahlakta ne adapta yeri var…

Merak ise bir olgunun, bir olayın kökendeki nedenini araştırmaya dönük bir zihinsel etkinliktir.

Dünyanın bilinmeyen yerlerinin keşfi onu merak edenler tarafından gerçekleştirilmiştir.

Merak etmek durduk yerde baş göstermiyor. Bir meselesi olmakla başlıyor.

Meseleyi de kişi ya kendi kendine bulur veya başkası ona çözümlenmek üzere bir mesele tevdi eder.

Adam, nasıl oluyor da yıldızlar, gezegenler hep aynı yörünge üzerinde hiç falso vermeden seyredip duruyor sorusuna kafa yoruyordu. Rivayete göre günün birinde bir elmanın dalından kopup önüne düştüğünü görünce, aradığı cevap kafasında şekillendi. Newton…

Bir başkası, fizikçi Arşimet… Ona da kral bir problem getirdi. Kuyumcuya belli ağırlıkta bir saf altın külçesi vermiş, ondan kendisine bir taç yapmasını istemişti. Kral tacı beğenmiş, fakat kuyumcunun altından çalıp çalmadığından kuşkulanmış. İşin çözümünü Arşimet’e havale ediyor. Arşimet tacı bozmadan kralın istediği cevabı vermek zorundaydı. Günlerce, haftalarca düşündü. Bir gün hamamda kurnadaki elinin suda yukarıya doğru kaldırıldığını fark edince: “Evrake!” (buldum) diye hamamdan dışarıya fırladı. Bulduğu husus, bu gün bizim özgül ağırlık diye bildiğimiz kavramdı. Saf altının ve tacın özgül ağırlığını karşılaştırarak, kuyumcunun altından çaldığını kanıtladı.

Dinlemek, soru sahibi olmak ciddi bir iştir.

Laf olsun torba dolsun diye yapılmaz. Öyle yapıldığında dipsiz ambarı boş kile ile doldurma kabilinden abesle iştigal edilmiş olur.

 

Bu adam hem zeki,hem de duyarlı..Bravo Aamir!

Malûm Çin’de başlayan ve dünyayı etkisine alan corona virüs için tedavi araştırmaları tüm hızıyla devam ediyor. Bunun yanı sıra yardım kampanyaları da art arda geliyor. Son olarak Bollywood yıldızı Aamir Khan, daha önce duyurduğu kişi başı 1 kilogram un yardımını almaya gelenlere paket içinde 15 bin rupi (1375 Türk Lirası) dağıtmış. Bir kiloluk unu yetersiz bulanlar yardıma ilgi göstermedi. Bu sayede de Aamir,gerçek ihtiyaç sahiplerine, un torbası  görünümlü nakdi yardımları ulaştırmış oldu. Büyük adamsın Aamir!

Gerçek sanatçı kendini her alanda belli ediyor işte..

İzlediğim en iyi Engin Günaydın filmi bu!

Öncelikle bu tavsiyemin çok geç bir tavsiye olduğumu belirtmem lazım. Çünkü bu tavsiye edeceğim film 2015 yapımı ve ben bu filmi ne yazık ki daha yeni izledim. Genelde komedi filmlerini kaçırmam fakat bir şekilde kaçırmışım demek ki..

Neyse..

Şimdi filme geleyim. Filmin adı “İçimdeki ses” Engin Günaydın’ın kendi senaryosunu yazıp, başrolünde oynadığı harika bir komedi filmi. Ve yine söylemem lazım ki, Günaydın bu filmi en iyi performansını gösterdiği komedi filmi. Ve bu filmin oyuncu kadrosuda Günaydın’ın seçimlerinin etkisiyle üst düzey oyunculardan seçilmiş. Kadro şöyle :  Leyla Lydia Tuğutlu,Ersin Korkut,Füsun Demirel ve Onur Buldu. Bu arada hemen söylemem lazım ki film Gala yapmadı.Bunun nedeni ise Gala’ya harcanacak paranın ‘’Çocuklar Gülsün Diye Derneği’’ne bağışlanmış olmasıydı.Bu davranış cidden takdire şayan..

Engin Günaydın bu filmi filmin adından da belli olacağı gibi ”iç sesten” alıyor. Günaydın’ın canlandırdığı Selim karakteri,kişilik bunalımı yaşayan bir anne kuzusunu canlandırıyor. Ve sayısız takıntılarla, komplekslerle hayatını sürdürüyor. Sonra bir gün bir kıza aşık oluyor. Ve aşık olduğu kızdan da karşılık buluyor. Sonraki süreçte müstakbel gelin adayı ve kaynana çerçevesinde gelişen harika esprili sahneler birbirini takip ediyor. Film de Günaydın’a eşlik eden Füsun Demirel, Onur Buldu,Ersin Korkut oynadığı karakterleri harika canlandırıyorlar. Leyla Lydia Tugutlu ise hem güzelliği hem de oyunculuğu ile göz dolduruyor. Tekrar ediyorum ki.Bu film son yıllarda izlediğim en iyi yerli Türk komedi filmleri arasında ilk sırada yerini alır.

Filmi, film izleme sitelerinde ve YouTube’da izleme şansınız var. İzlemeniz naçizane tavsiyemdir

Gogol’un bahsettiği o mühim olmayan adamlar var ya?

—Mühim olmayan adamlar ve çabuk sallanan karizmaları üzerine bir yazı..—

“Aslında mühim olmayan adamların çevresinde, onların mühim adam olarak görülmesini sağlayan insanlar da her daim var olmuştur.” der Nikolay Vasilyeviç Gogol..

Bunlar Kral’dan çok Kral’cı olan zümreden bile daha tehlikelidirler üstelik! Öyle ya, sonuçta Kral, belli bir yetki ve hükmetme gücüne sahip ( Beceriksiz bile olsa ) sorumlu olduğu devleti ve halkı için mücadele edebilen bir liderdir.. Fakat mühim olmayan adamlar hiç bir sıfatı hak etmeyen, iyi ambalajlanmış, süslenip püslenip kendine taraftar bulmaya çalışan adamlardır. ( Kadın da olabilir farketmez ) Ve bu arayışları sonucunda iki ayrı yerden destek bulur. İlk desteği yine kendi gibi boş aynı zamanda elle tutulur hiç bir özelliği olmayan, Kral’ı beğenmeyip sürekli yeni Kral arayışında olan tiplerdir. Bu tipler içinde yaşadıkları toplumdan hiç bir şey almamış. Ya da nedenini kendilerininde bilmediği şekilde ısrarla almayan insanlardır. En iyi yaptıkları iş, muzurluk ve huzursuzluk yaratmaktır. Yerleşik ve toplumca değer görmüş bir çok hakikate muhalif olmaya bayılırlar. Bu tavırları saygın bulunan liyakat sahibi, halk tarafından takdir edilen aydınlar içinde geçerlidir. Bu guruptaki insanların sahiplendiği net bir ideolojik sahiplenme yoktur. Herşeyden biraz alarak elinde biriken melezleştirdikleri ideoljik kırıntılara yeni bir isim verir, Ve uydurdukları bu sözde yeni ideolojiyi, muhım olmayan adamın üstüne oturtmaya çalışırlar. Elbette ki mühim olmayan adama giydirdikleri bu elbise, hep bir yerlerinden falso verir. Ya küçük gelir, ya da büyük. Ya kolları uzundur ya da paçaları kısa!

Mühim olmayan adamın destek bulduğu ikici kesimse, gözü Kral’ın tahtında olan fakat o taht’a hiç bir zaman oturamayacağını bilen mimlenmiş farklı ülkenin prensleridir. Bu prensler, Kral olamayacakları o ülkeye, bu mühim olmayan adamı koyarak, uzak bağlantı ile Krallık yapmak ve yönetmek isterler. Yani mühim olmayan adam Kral’ın tahtina oturtulacak,fakat tüm emir ve desteği bu prenslerden alacaktır. Böylece ülkeyi asıl yöneten prensler olurken, mühim olmayan adam, sırf kıçı taht’a değdi diye mutlu olacak ve Kral benim diye kendini kandırmaya çalışacaktır.

Bu mühim olmayan adamlar, dünyada hemen her ülkenin başına bela olan tiplerdir. Bukalemun dediğimiz hayvanı andırırlar değişkenlikleri ve üslupları ile. Yani ona bakan halkın her biri, Kral olmuş mühim olmayan adam da, kendi değerlerinden birini bulur mutlaka. Mühim olmayan adamlar aslında belli bir arifliğe ulaşan kesim tarafından çabuk tanınır. Fakat arif olan kesim mühim olmayan adamın yandaşları tarafından ciddi bir şekilde savunulur ve korunur. Bu arada mühim olmayan adam genelde çulsuzdur. Fakat kendini savunup destekleyen zengin prens ve zengin mühim olmayan adamlarınının kredisini kullanır.

Peki bu mühim olmayan adamlardan kurtuluş yok mudur? Elbette ki vardır. O kurtuluş, mühim olmayan adamı, mühim olmayan diğer adamlardan ve prenslerden ayırmakta ve izole etmekle olur.
Bu izole kolay değildir. Bu sebeple de uygulanacak tek yöntem, Kral’ı gerçekten sevenlerin, kral’cı olmak yerine yine Kral ve yaşadığı ülke icin daha saf,daha dürüst bir şekilde çalışmalarıdır. Bu yol mühim olmayan adam ve ayak takımınının motivasyonunu bozar ve sürekli hata yapmalarına neden olur. Planladıkları tüm oyunlar ayaklarına dolanır çünkü. Mühim olmayan adamlar her daim var olacaklar fakat karşılarında arifler olduğu sürece hiç bir hedefletine ulaşamayacaklardır..

 

Koronalı bayramın birleştiriciliği üzerine..

Aslında o kadar açız ki gerçek anlamda birlik ve beraberliğe..
Bayrak sevgisine..
Millet sevgisine..
Ve insan sevgisine..

Bu akşam, Korona gölgesinde balkonlarında ve pencerelerinde İstiklal marşını okuyan belki milyonlarca vatandaşı görünce haber kanallarında, daha iyi anladım bunu..

Ve de aşırı duygulandım. Çocukluğumun hatırladığım dönemlerinden bu yana ( yaklaşık 35 yıldır ) Resmi bayramlar genel manada, günün erken saatlerinde, Anitkabir’de, meclis’in Cumhuriyet resepsiyonlarında; okullarda ve her şehrin ana meydanlarında, günün anlam ve önemini belirten konuşmalarla; geçit törenleri ve bir kaç folklõr ekibinin gösterileriyle bir saati geçmeyen rutin bir araya gelislerle kutlanır, sonrasında hemen hiç kimsede bayram coşkusundan eser kalmazdı.

Sürekli aynı şekilde organize edilen tören biçimleri, insanlarda ekstra bir heyecan yaratmaz, sanki günün manasına ait o ulvi keyfine vardıramazdı.
Hele ki 23 nisanlar, sanki hep bir oldu bittiye getirilirdi. Oysa 23 nisan’ın pek mühim iki ayrı önemi vardı. Bunlardan ilki, kendi kendini yönetmeye karar vermiş bir halkın, tam bağımsız ve özgürce yaşayabileceği bir vatanın çatısını, Türkiye Büyük millet meclisi adını verdiği,ve içine milyonlarca vatandaşın sesini doldurduğu kutsal bir mabet kurmasıydı. İkincisi de, Gazi Mustafa Kemal’in istiklali ve istikbali emanet edeceği geleceğin neferleri olacak çocuklara şimdiden onore edecek bir bayram hediye etmiş olmasıydı..

Ben onlarca yıldır bu 23 nisanın tam anlamıyla kullanmadığı kanaatine varmışımdır hep. 23 Nisan 1920, en az Cumhuriyet Bayramı kadar derin manası olan mesajlar verirdi çünkü bize. Bir millet kendi kendini yönetmeye karar vermiş olmasa, Cumhuriyet dediğimiz tüm zamanların en iyi yönetim sistemine geçebilir miydi hiç?

Bizim milletimiz için hem dini hem de milli bayramlar eşit değerdedir her daim. Fakat dini bayramların kutlama sıklığı ve bir araya getirme özelliği daha fazla olduğu ve geçmişi 1500 yıla dayandığı için daha çok aktivite ve eğlence içerir. ( Gerçi son 15 yıldır dini bayramlar da tatil ve deniz kenarı anlamı taşıyor )

Milli bayramlar ise, günübirlik tatilleri kapsayan sınırlı kutlamalar içerir. Bence milli bayramların da hem gün,hem de etkinlik anlamında sayısal anlamda güçlendirilmesi lazım. Özellikle de 23 Nisan ve 29 Ekimler için geçerli bu dediğim. Eee 19 mayıslar ve 30 Ağustos’lar yetim mi? diye soranlarınız çıkacaktır içinizden. Tabi ki de yetim değiller. Fakat içlerinde taşıdığı manaya bakıldığında 23 Nisan ve 29 Ekimle kıyaslandığında sıralamada biraz geriden geliyorlar diye düşünüyorum. Ya da tüm resmi bayramlar iki gün tatil olup, 1 haftaya yayılan ve toplumun çok büyük bölümüne hitap eden etkinliklerle zenginleştirilmeli. Buna ücretsiz toplu taşıma, geceleri şehir merkezlerinde yapılacak konser ve etkinlikler, indirimli ya da ücretsiz müze ve bayram içeriği ile yazılmış tiyatro gösterileri, çocuklar için oluşturulmuş ücretsiz lunaparklar eklenebilir.

Nasıl fikir ama? Böyle kutlanmaya başlansa resmi bayramlar, daha birleştirici, dönemin ruhunu daha kavratıcı ve dahi keyifli olmaz mı bu millet için?

Bence korona gölgesinde geçen bu süreçler bizi, gözümüzde bir miktar değer kaybı yaşayan devlet kurumlarına daha sempatik bakmaya ve kıymetlerini bilmemizi sağladı. ( Özellikle devlet kurumlarına, Sağlık bakanligi, Milli eğitim, emniyet teşkilatı )

Onların aslında bizim için ne kadar hayati olduğunu daha iyi kavradık. İşte bunlar hep Korona musibetinin bize kazandırdığı güzel yaklaşımlar oldu.

Sizi bilmem de benim bu korona’ya teşekkür edesim geldi.Evet 2.500 eve ateş düştü ve o ateş yalnız düştüğü yeri yaktı. Fakat belki bu musibet bizim milletçe böylesine bir araya getirmesiyle de önemli duygulara vesile oldu, birleştirici güç oldu.

Teşekkürler Korona. Kayıplar için değil ama kazandırdıkların adına..

Ne cüretle “Ben” dersin? / Stefano E.D’Anna

“Ne cüretle ‘BEN’ dersin?”

Benim dünyamda ‘BEN’ bir küfürdür. ‘BEN’ içinde taşıdığın ayrılıktır..
‘BEN’ senin yalanlar ordundur.
Kendi ‘küçük ben’lerinden birini her söyleyişinde yalan söylüyorsun.
Ancak yaşamının efendisiysen bir iraden varsa ve kim olduğunu biliyorsan ‘BEN’ diyebilirsin…

“Bundan böyle sakın ‘BEN’ deme, yoksa buraya bir daha asla dönemezsin!
Kendini gözle.
Kim olduğunu bul!
Kalabalık içinde bir ‘BEN’ olmak, gerçek dışı, kaçışı olmayan, kendi kendine yarattığın sahte inançlar ve yalanlar sisteminin tuzağına düşmek demektir.

Bir bütün içinde olmamanın eksikliği, insanı cehalet, korku ve kendi kendini imha etmeye mahkûm eder ve onu hastalıklara, çöküşe, saldırganlığa, acımasızlığa ve dış dünyada savaşmaya kadar götürür.

Dünya, senin onu düşlediğin gibidir, o bir aynadır.
Dışarıda düşlediğin dünyayı, yarattığın kendi dünyanı bulursun..
Dışarıda kendini bul!
Git ve kim olduğunu gör…
Diğerlerinin, senin içinde taşıdığın yalanın, uzlaşmanın, cehaletinin yansıyan görüntüleri olduğunu keşfedeceksin…

Beter bir dünya yaratıyorsun, sonra da kendi yarattığın şeyden, kendi eserinden dehşete düşüyorsun. Dünyanın nesnel olduğunu düşünüyorsun…
Oysa dünya senin onu düşlediğin gibidir.
Değiş… ki dünya değişsin.

Git, dünyaya gir ve bunları kabullen… Kendi içindeki yoksullarla, zorbalarla, toplum dışına atılmışlarla tanış.
Onları kabullen!
Sakın onları görmezden gelme ve sakın suçlama.

Dünyana teslim ol.
Git ve yarattığın şeyi bilinçli olarak kabullen: bir dünya, sabit, cahil bir dünya… ölü.

Bir kişinin gücü, kendine sahip olmasında ve aynı zamanda kendisine teslim olmasında yatar.

Stefano E.D’Anna