Sevgilerde / Behçet Necatigil

Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)

Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telâşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vakit olmadı

Konuşma / Ülkü Tamer

Aman, kendini asmış yüz kiloluk bir zenci,
Üstelik gece inmiş, ses gelmiyor kümesten;
Ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci?
Hem dersini bilmiyor, hem de şişman herkesten

İyi nişan alırdı kendini asan zenci,
Bira içmez ağlardı, babası değirmenci,
Sizden iyi olmasın, boşanmada birinci
Çok canım sıkılıyor, kuş vuralım istersen

 

Durum hikayelerini sevenler için “SHEYMA”

SHEYMA, Şeyma Reyhan Gözen’in ilk öykü kitabı. Kitap KDY yayınlarından çıkmış. Çiçeği burnunda yazarın ele avuca sığmayan kitabı, toplam yirmialtı kısa hikayeden oluşuyor. Kitabın toplam sayfa sayısı ise 115.

SHEYMA,öncelikle keyifli bir öykü kitabı. Fakat bu kitaptaki öyküler, alışageldiğimiz öykülerden biraz farklı. O farksa ,öykülerin sırtını durum hikayeciliğine dayamasından ileri geliyor. Durum hikayeciliği deyince akla ilk gelen isimse, hiç şüphesiz Anton Çehov..

Çehov’un öykülerini, herhangi bir sonuca bağlayamazsanız çoğunlukla. Bu bağlamda bu tip öyküler, okuyucuyu belli bir hedefe ve son’a götürmediğinden herkesin hoşlancağı öyküler değildir. Fakat bu tür’ün en güzel yanı, hikayeler bir sona bağlanmayıp açık uçlu bırakıldığı için,okuyucunun kendi kafasındaki sonu kendisinin oluşturmasını sağlar. Çünkü hikayelerin sonu, her okuru aynı oranda tatmin etmeyebilir. Bir olayı değil, günlük yaşamın her hangi bir kesitini ortaya koyup anlatan öykülerdir bu tarz hikayeler. Serim, düğüm, çözüm planına uyulmaz. Sonu flu,ve netleşmeyen çıkarımlar yaptırır. Bu tür’ü şey gibi düşünün, sanki bir zaman makinasına binmişsiniz de, makinanın tarih ayarlama düğmesi bozulmuş olduğu için hiç bir yerde uzun soluklu kalamıyorsunuz. O an gördüğünüz karakterlerin o an ki duyguları ve yine eylemlerini görebildiğiniz kadar şahit oluryorsunuz.Yani Şeyma R.Gözen, ilk kitabında zor olan bir türü seçmiş olmasına rağmen, işin içinden gayet tatmin edici bir şekilde çıkmayı başarmış..

Kitaptaki öykülerin tarihi periyotlarına bakınca gördüğüm şey ise, zamanlar arasındaki katmanların, gayet eşit aralıklarla sıralanmış olması. Bu konu bence mühim. Çünkü yazar hikayeleri birbirine çok yakın dönemlerde seçseydi. Bu durum okur’un bir zaman sonra sıkılmasına neden olabilirdi. Bu anlamda da Gözen, çok mantıklı bir yol izlemiş bence.

Son olarak dikkatimi çeken bir şeyden bahsedeyim. O da, hem uzunluk hem de kurgu anlamında, diğer hikayelerden daha ön plana çıkan Lotus adlı hikayenin ”ben burdayım” diyerek, bir adım öne çıkması. Bu hikayeyi okuduğunuzda aslında Lotus’un sanki çok daha kapsamlı ve sanki tek başına ayrı bir hikaye’ye dönüşeceğine dair bir hisse kapılıyorsunuz. Bu hissiyatı ben, Şeyma R. Gözen’i tebrik etmek için kendisine ulaşıp yazıştığımda da anlatmıştım. Gözen de bana, bu hikayenin çokta uzak sayılmayacak bir dönemde, adından tekrar sözettireceğinin tiyosunu verdi 😉

Gördüğüm kadarıyla Lotus’un içeriği de ekstra bir kitap olacak kadar zengin.

Ben SHEYMA’yı Çehov’a ve durum hikayesi türüne meraklı okurlar için kesinlikle tavsiye ediyorum. İnanıyorum ki Gözen, kendini asıl ikinci kitabında gösterecek. Hem ilk kitabın verdiği özgüven. Hem de uzun soluklu ve sürükleyici yeni bir hikayenin heyecanıyla..

Başarılar Şeyma R.Gözen. Okurun ve heyecanın bol olsun..

 

Mazlum Kiper..Onun sesinin olmadığı her belgesel yarım!

 

Görsellik çağımızın trendi olsada, sesler bizim ruhumuzu en çok besleyen duyumlarımızın başında geliyor. Her bir duyumuz, beynimizde farklı değerlemelere tabi tutulup istifleniyor. Bellek ve geçici hafızamızda bu toplanan veriler sayesinde bizi, içinde varolduğumuz dünyada hem koruyor hem de geliştiriyor. TV dediğimiz tek yönlü aktarım yapan cihazın her daim favori olmasının temel sebebi de bu. Yani hem görsel hem de işitsel bütünlük sağlaması. Radyo ise yalnız işitsel tatmin sağlasada vazgeçemeyeceğimiz iletişim araçlarından.

Son dönemlerde sizinde bildiğiniz gibi “dış ses” diye bir kavram oluştu. Özellikle yemek programlarında (Taha Koç en popüler dış ses ) imaj ve moda yarışma programı sunan ana sunucu kişi dışında,bir de dış ses dediğimiz ikinci bir sunucu var. (Meselâ yemekteyiz’in sunucusu Taha Koç ) Ve bu dış sesler, programa kattığı katkıya,en az programın ana sunucusu kadar etkili. Aslına bakarsanız bu dış ses, bizim hayatımıza çok önceki zamanlarda girmişti. Yüzünü hiç görmediğimiz fakat sesine her yapımda şahit olduğumuz ve kulağımıza hoş gelen tonlamalarıyla, çizgi fimlerde,fimlerde,dizilerde, belgeselerde ve reklamlarda hep vardılar. Ama biz onların kim olduğunu hiç bilemedik. Bu bilemeyişlerimizin iki temel sebebi vardı. Bunların ilki seslendirme sanatçılarının bugünkü değeri görmemeleri, ikincisi de sosyal medya kültürünün olmamasıyla bu insanları tanıma şansımızın olmamasıydı. Neyse ki bugün merak eden herkes internet üzerinden ulaşabiliyor.

Eski dönemlerden en çok bildiğiniz ses sanatçıları kim diye sorsam, birçoğunuz Sezai Aydın,Sungur Babacan’ı, İstemi Betil’i,Payidar Tüfekcioğlu’nu, Toron Karacaoğlu, Köksal Engür’ü,Haldun Boysan’ı, bu ve de tabi ki  Nur Subaşını doğrudan söyler sanırım. Kadınlardan ise Gülen Karaman en tanıdık gelen ses olur size. ( Aşkı memnu Firdevs Yöreoğlu sesi )

Bu yukarıda saydığım isimlerin birçoğu eskilerin sesleri..  Ve yine günümüzde hayatta olan ve hâlâ seslendirmeye devam eden duayenler var ( İyi ki )

Günümüze gelince.. Belki eski duayenler kadar olmasa da en az onlar kadar kaliteli seslendirme sanatçıları oldukça fazla. Bu sayı fazlalığı günümüzde ki yapım çeşitliliğini karşılayabilecek kapasitede. Oysa ki eski sanatçıların döneminde teknolojik alt yapı gelişmediğinden, genelde aynı sesler birçok karakteri seslendiriyordu. Yetişemediklerinde ise biz bu filmleri alt yazılı izliyorduk. ( Ki ben çok severim örnek : Trt2 )

Şimdi gelelim bu yazıyı yazma sebebime.. O sebep,son dönemde muazzam hayran olduğum bir seslendirme senatçısı olan ve bana göre duayen sınıfında yer alan Mazlum Kiper.

Mazlum Kiper..

Benim son dönemde duyduğum en iyi belgesel dış sesi..

Mazlum Kiper

Eğer National Greograpic ve TRT belgesel seviyorsanız, Mazlum Kiper’i de sürekli dinlyorsunuz demektir 🙂 Bence bu iki kanal, tûm zamanların en iyi belgesel dış sesini kullanmanın mutluluğunu yaşıyorlardır. Çünkü Kiper’in sesi tonlamaları ve diksiyonu kusursuz. Ne çok davudi ne de çok yorucu. Tatminkar bir volumde ve sizi hiç sıkmayan bir ses, Kiper’in sesi. Fotoğrafa bakınca onu oynadığı iki rolle hatırlamışsınızdır belki.. Eskilerin Yabancı Damat ismindeki dizisinde,Yunanlı kayınpeder rolünde. Ve son dönemde Kanal D’de yayınlanan İkizler Memocan dizisindeki rolüyle..

Valla ne yalan söyliyim ben, Kiper’in sesi olmasa ne National’ı, ne de TRT belgeseli çok fazla izlemem. Umarım Kiper uzun yıllar bu eksik etmez bizi kendinden. Ve umarım yeni  neslin seslendirme sanatçıliğına olan ilgisi de artar. Tabi bunun için öncelikle seslerinin farkında olmaları gerekir.

Bu arada, bu yazının ana konusu ile doğrudan ilgili değil ama,son dönemde dikkatimi çeken bir kaç sese daha atıfta bulunmak istiyorum.İlk önce ATV nin haber spikeri Cem Öğretir’i söylemem lazım. Sonrada  dönemde A haber’de hem belgeselerde hem de ana haberde kulağıma gelen 3 sesi anlatmak isterim. Bunlardan ilki tabiki Banu EL. Sürekli sakin duruşuyla ve o kibar ve keyifli sesiyle Ana haber’i sunan Banu EL..( Tonlama ve sakin sunumu bir zamanların harika spikeri Gülgün Feyman’ı çağrıştırıyor bana. Fakat EL, Feymandan da yumuşak bir sese sahip )

EL’i dinlerken muazzam bir dinlenme yaşıyorum desem yeridir. Bir insan bu kadar düşük tonajla konuşup,aynı zamanda koca haber bultenini hiç sıkmadan dinletir, inanılacak gibi değil. EL’in sesi yağ gibi akıyor desem yeridir. Bu konuda A haber’in elini çok kuvvetlendiren seslerden biri Banu EL. Yine A Haber’in bir diğer sunucusu Salih Nayman ve Haktan Uysal’ın bir haber bültenine fazla bile gelecek harika sesleri. Ayrıca iki ses daha var A haber’de bu seslerde harika sesler. Fakat isimlerini daha bulamadım ne yazık ki. Üstelik bu seslerden biride usta tiyatrocu fakat ismini çıkaramadım. Ama merak etmeyin araştırmaya devam ediyorum 🙂 Bulur bulmazda hemen ekliycem bu yazıma inşallah..

Evet yazımı bitirme vaktim geldi böylece. Unuttuğum başka bir şey kalmadığına göre..

Filistin direnişinin simgelerinden bir şarkı..

Şarkının adı Ya talêel al-jabal  yani “Ey dağa çıkanlar” demek..

Yüzyılın başında Filistin İngiliz mandası iken kadınlar tarafından direnişçiler için söylenmiş. Zindan duvarlarına yaklaşıp “direniş kazanacak, gelip sizi kurtaracak” sözleriyle bu şarkıyı söylerlermiş.
Şarkı çok sonraları İsrail zindanlarındaki tutsaklar için de söylenmeye başlanmış ve yarım yamalak Arapça bilen işgalciler anlamasın diye de kelimelerin arasına fazladan “lê” hecesi yerleştirilmiş.

Şarkıda Terez Sliman’a Sofia Adriana eşlik etmiş (Portekiz). İspanyol kadınlarının hamur yoğurma ritmi olan Ritmo de Panaderas mixi yapmışlar. Kadın duygusunun ve kültürünün evrensel bir ortaklaşa dil olduğunu göstermişler.
İspanyolca’da panadería fırıncı anlamına gelir. Kadınların pişirme işlemi sırasında söylediği geleneksel bir İspanyol şarkısıdır. Ritim yaparkenki el hareketi ise ekmek hamuru yapım süreciymiş…

Şaşırdım kaldım. Bilmem ki nemsin?

Sözde senden kaçıyorum.Dolu dizgin atlarla.

Bazen sessiz sevdasın. İpekten kanatlarla.

Ama sen hep bin yıllık bilenmiş inatlarla
Karşıma çıkıyorsun
En serin imbatlarda
Adını yazıyorum
Bulduğun fırsatlarla
Yüreğimin başına noktalarla, hatlarla
Başbaşa kalıyorum sonunda heyhatlarla
Sözde senden kaçıyorum
Dolu dizgin atlarla

Ne olur bir gün beni
Kapından olsun dinle
Öldür bendeki beni
Sonra dirilt kendinle
Çarpsam kara sevdayı
En azından yüzbinle
Nasıl bağlandığımı
Anlarsın kemendinle

Kaç defa çıkıp gittim
Buralardan yeminle
Ama her defasında
Geri döndüm seninle
Hangi düğüm çözülür
Nazla, sitemle, kinle
Ne olur bir gün beni
Kapından olsun dinle

Şaşırdım kaldım işte
Bilmem ki nemsin
Bazen kız kardeşimsin
Bazen öp öz annemsin
Sultanımsın susunca
Konuşunca kölemsin
Eksilmeyen çilemsin
Orada ufuk çizgim
Burda yanım yöremsin
Beni ruh gibi saran
Sonsuzluk dairemsin

Çaresizim çaremsin
Şaşırdım kaldım işte
Bilmem ki nemsin

Çocuklar gibi / Sabahattin Ali

 

Bende hiç tükenmez bir hayat vardı

Kırlara yayılan ilkbahar gibi

Kalbim hiç durmadan hızla çarpardı

Göğsümün içinde ateş var gibi

Bazı nur içinde, bazı sisteyim

Bazı beni seven bir göğüsteyim

Kah el üstündeydim, kah hapisteydim

Her yere sokulan bir rüzgar gibi

Aşkım iki günlük iptilalardı

Hayatım tükenmez maceralardı

İçimde binlerce istekler vardı

Bir şair, yahut bir hükümdar gibi

Hissedince sana vurulduğumu

Anladım ne kadar yorulduğumu

Sakinleştiğimi, durulduğumu

Denize dökülen bir pınar gibi

Şimdi şiir bence senin yüzündür

Şimdi benim tahtım senin dizindir

Sevgilim, saadet ikimizindir

Göklerden gelen bir yadigar gibi

Sözün şiirlerin mükemmelidir

Senden başkasını seven delidir

Yüzün çiçeklerin en güzelidir

Gözlerin bilinmez bir diyar gibi

Başını göğsüme sakla sevgilim

Güzel saçlarında dolaşsın elim

Bir gün ağlayalım, bir gün gülelim

Sevişen yaramaz çocuklar gibi

İçinden doğru sevdim seni / Edip Cansever

İçinden doğru sevdim seni

Bakışlarından doğru sevdim de

Ağzındaki ıslaklığın buğusundan

Sesini yapan sözcüklerden sevdim bir de

Beni sevdiğin gibi sevdim seni

Kar bırakılmış karanlığından.

Yerleştir bu sevdayı her yerine

Yüzünde ter olan su damlacıklarının

Kaynağına yerleştir

Her zaman saklamadığın, acısızlığın son durağına

Gül taşıyan cocuğuna yerleştir

Ve omuzlarına daracık omuzlarına

Üşümüş gibisin de sanki azıcık öne taşırdığın

Tam oraya işte, uçsuz bucaksız bir düzlükten

Bir papatya tarlasıyla ayrılmış göğüslerine yerleştir

Ve esmerliğine bir de, eski bir yangının izlerinin renginde

Saçlarının yana düşüşüne, onları bölen ikiliğe

Alnından başlayan ve ayak bileklerinde duran

Yani senin olmayan, seni bir boşluk gibi saran hüzne Yerleştir onu bir kentin parça parça aklında tuttuğun

Kar taneleri gibi uçuşan

Ve her gün biraz daha hafifleyen semtlerine

Yerleştir bu sevdayı her yerine.

Ekledim ben tattığım her şeyi denizlere

Bildiğim ne varsa onlar da hep denizlerden

Sen de bir deniz gibi yerleştir onu istersen

Sevdayı

Ve köpüklendir

Ve yaşlandır ki işte kederi anlamasın

Ama dur, her deniz yaşlıdır zaten

Öğrenmez ama öğretir mutluluğu

Bizim sevdamız da öyledir, iyi şiirler gibi

Biraz da herkes içindir. Ve gelinciğin ikinci tadına benzemeli

Var eden kendini birincisinden

Yani bir sevdayı sevgiye dönüştüren.

Ben şimdi bir yabancı gibi gülümseyen

Tanımadığın bir ülke gibi

İçinde yaşamadığın bir zaman gibi

Tam kendisi gibi mutluluğun

Beni bekliyorsun

Ve onu bekliyorsun beni beklerken.

Matilde’ye sone / Pablo Neruda

 

 

Seni sevdiğimi göreceksin sevmediğim zaman,

çünkü iki yüzüyle karşına çıkar hayat.

Bir sözcük sessizliğin kanadı olur bakarsın,

ateş de pay alır kendine soğuktan.

Seni sevmeye başlamak için seviyorum seni,

sana olan sevgimi sonsuzlaştıracak

bir yolculuğa yeniden başlamak için:

bu yüzden şimdilik sevmiyorum seni.

Sanki ellerindeymiş gibi mutluluğun

ve hüzün dolu belirsiz bir yarının anahtarları

hem seviyorum, hem de sevmiyorum seni.

Sevgimin iki canı var seni sevmeye.

Bu yüzden sevmezken seviyorum seni

ve bu yüzden severken seviyorum seni.

Yeni normalleşme diye bir şey yaşıyoruz..

Sevgili Lev Nikolayeviç…

En son mektubumdan sonra yine epey bir zaman geçti. Öncelikle sevindirici bir haberle başlayayım. Kovid denilen virüs, etkisini artık epeyce bir kaybetti. Tabi bunda virüs için geliştirilen ilaçların tedaviye olan katkısı da bir hayli fazla. Tüm dünya devletleri ve halkları artık yeni bir normalleşme içinde. Alınan sıkı tedbirlerse giderek gevşetiliyor. Tabi senin memleket virüsü tam olarak kontrol edemediğinden bir çok Avrupa devletinin gerisinde..

Haber kanallarının dediğine göre, aşı da tüm zamanlardan daha hızlı bir şekilde yıl bitmeden onaylanacak.Fakat bu süreçte ihtiyatlı davranmayı elden bırakmıyoruz. Maske ise bizim en güvendiğimiz eşyamız hatta aksesuarımız oldu.

Bizde ise biliyorsundur Ramazan ayı çok sönük bir şekilde yaşanıyor. Nerde o eski ramazanlar klişe cümlemizi artık hakkını vere vere kullanıyoruz öyle ya, Ne kalabalık iftar sofraları, ne teravihler bu Ramazan yok. Ramazan’ın ortasına geldigimiz bu günde, artık hepimiz bari bayramı biraz olsun keyifli geçireceğimiz umuyoruz. Baş belamız olan büyük AVM ler bile artık açılma sürecinde. Ama kovid sayesinde AVM siz bir yaşamın var olabileceğini test etmiş olduk çok şükür. Umarım bu eski AVM hapisliğimiz yeniden canlanmaz. Çevrenin ve doğanın az da olsa nefes aldığı sürecinde sonuna geliyoruz. Hava kirliliği, eksoz dumanları, deniz kirliliği gibi ve de Trafik çilelerininse tam arefesindeyiz.

Bana gelince.. Çok şükür ki iyiyim. Şu karantina günlerinin bana kattığı bir iki güzel şeyde oldu. Öncelikle mutfakta ne kadar iyi bir aşçı olduğumu anladım. İkincisi ise her zaman şikayet edip durduğum kitap okuyama sürecini yendim. Aynı an da okumaya çalıştığım 3 kitabım sürekli elimde. Kısmetse bayrama kadar bitirmiş olacağım. Bir aksilik olmazsa tabi. Bunun dışında çok uzun zaman önce içimde sönmüş olan yabancı dil öğrenme isteği yine kabardı çok şükür. Bu heves nasıl birden alevlendi diye sorarsan, bende bilmiyorum. Fakat iyi ki geldi diyorum. İngilizcesi gayet iyi olan bir arkadaşın tavsiyeleri de, sanki hızlı yol aldıracak gibi duruyor. Ama tabiki zamana ihtiyaç var. Bu süre en az bir yıl.. Bakalım bu heves aynı bundan öncekiler gibi 2 haftada sona mı erecek, yoksa süreç sonunda belli bir noktaya mı getirecek, hep beraber göreceğiz..

Bende haberler şimdilik bu kadar sevgili dostum. Sanada Allah rahatlık versin. Görüşmek üzere inşallah..

 

Meleklerin mucizesine inanmak,çok mümkün.. ( Film tavsiyesi )

Meleklerin mucizesi filmi,benim yine tesadüfen denk geldiğim filmlerden biri. Öncelikle şunu söylemem gerekiyor. Bu film alışageldiğiniz romantik komedi türlerinden farklı. Bu filmi kafanızda, yalnızca iyi vakit geçireceğiniz bir film olarak şartlanırsanız, hayal kırıklığı yaşayabilirsiniz. Çünkü filmin içinde verilen mesajlar,yalnızca ezbere ve tekdüze bir romantizmden ibaret değil. Filmin ana fikri, saf bir umut ve iyi kalabilmenin sabrı üzerine inşa edilmiş.

Günümüzde iyi insan olmak artık çok klişe algılanan bir erdem bildiğiniz gibi. İyi bir birey olmak, sanki hep kandırılan,acılardan kafayı kaldıramayan ve sürekli yaşanılan problemli bir bireyler olmakla özdeşleştirilmiş. Kafamızda yarattığımız senaryoda iyiliğe duyduğumuz özlem giderek artarken, bir yandan da iyi olursak,sanki birilerinin bizi inciteceğinden duyduğumuz endişeyi de giderek tırmandırıyoruz. Ezilen,hakkı gaspedilen hor görülen insanlar genelde iyilerden çıkınca,bu korkuyu ve endişeyi yaşamamızda hiçte anormal bir durum değil aslında.

Kötülere çok kızdığımız ama onlara ağzımızı açıpta iki çift etmekten korkan bir toplumun bireyleriyiz artık. Oyumuz her zaman iyiliğe. Fakat kötüler tarafından gasp edilen oyların bir tek kötülûğün hanesine yazılmasına yalnızca seyircisiz..

İşte filmin kahramanı Hakan’ın (Hakan Türkşen) şanssızlık ve sıkıntılarla dolu yaşamının, meleğinin (Gaye Gürsel) beklenmedik bir zamanda hayatına adım atmasıyla değişimini anlatan bu film, tam da yukarıda anlattığım tespitlerin senaryosunu oluşturuyor. Hep sıkıntı ve korkularla yaşayan bir adamın aradığı ışığa, kafasında yarattığı bir melek sembolü üzerinden ulaşabildiğini anlatan film, çok sade fakat verdiği mesajlar ve filmin sonunun mutlu bir sonla bitmesi, izleyicinin de hafif bir tebessümle filmde verilen her mesajı aldığının işareti oluyor. Cem Kılıç ise filmin espri ve komedi bölümlerinde tüm sorumluluğu üstüne almış. Zaten Cem Kılıç’ın çapkın serseri rollerinde gayet başarılı olduğuna oynadığı bir çok yapımda şahit olmuştuk. Bu rol Kılıç’ın üstüne yapıştı desek yanlış olmaz.

Senaryo güzel, kurgu güzel, e bir de yardımcı oyuncuların duayen sanatçılarından seçilmesi de filmden alınan keyfin artmasını sağlamış. Başta Ayşen Gruda ( Allah rahmet etsin ) Altan Erkekli, Ferdi Altuner ve Seray Gözler filmin içinde çok az bir yerleri doldurmalarına rağmen, oyunculuklarıyla ve gözümüze aşinalıklarıyla önemli boşlukları hakkıyla dolduruyorlar.

Bunların dışında filmin senaryosununun, klişe bir bir kurgunun çok üstünde olması da, film için güzel bir artı. Fakat tüm bu övgülerin yanında eleştireceğim bir iki yerde yok değil. Bunlardan ilki Hakan Türkşen ile Nur( Gaye Gürsel ) arasındaki ilk tanışma sahnesinde, diyalogların çok yavan ve sıradan yazılması. Düşünün hayatınıza bir melek giriyor. Ve Melek olduğunu gayet net ispatlıyorken siz inanmıyorsunuz! O zamanda şöyle geçiyor içinizden ” Ya hu melek daha ne yapsın seni inandırmak için?” Bir kanatlanıp uçmadığı kalıyordu. O da oluyor zaten filmin sonuna doğru 🙂 İkinci eleştirim ise filmin final sahnesinde Hakan’ın Nur’a kim olduğunu anlatış ve ikna ediş biçimi çok etkisiz. Nur’un çabucak ikna oluşu ise ayrı bir eleştiri konusu. Ama sonuç olarak filmin tamamindaki kurgu ve şaşırmacaları baz alınca, film beni tatmin diyebiliyorum rahatlıkla..

Naçizane tavsiyeler bölümünde yer verdiğim bu sade ama çok sıcak filmi izleyiniz efendim..

En azından üç dil bileceksin.. ,Bedri Rahmi Eyüboğlu

En azından üç dil bileceksin

En azından üç dil bileceksin

En azından üç dilde

Ana avrat dümdüz gideceksin

En azından üç dilde düşünüp rüya göreceksin

En azından üç dil

Birisi ana dilin

Elin ayağın kadar senin

Ana sütü gibi tatlı

Ana sütü gibi bedava

Nenniler küfürler masallar da caba,

Ötekiler yedi kat yabancı

Her kelime aslan ağzında

Her kelimeyi bir dişinle tırnağınla

Kök sökercesine söküp çıkartacaksın

Her kelimede bir tuğla boyu yükselecek

Her kelimede bir kat daha artacaksın

En azından üç dil bileceksin

En azından üç dilde

Canımın içi demesini

Canım ağzıma geldi demesini

Kırmızı gülün alı var demesini

Nerden ince ise ordan kopsun demesini

Atın ölümü arpadan olsun demesini

Keçiyi yardan uçuran bir tutam ottur demesini

İnsanın insanı sömürmesi

Rezilliğin dik alası demesini

Ne demesini be

Gümbür gümbür gümbürdemesini bileceksin

En azından üç dil bileceksin

En azından üç dilde ana avrat dümdüz gideceksin

En azından üç dil

Çünkü sen ne tarih ne coğrafya

Ne şu ne busun

Oğlum Memiş

Sen otobüsü kaçırmış bir milletin çocuğusun

Bedri Rahmi Eyüboğlu