fesleğenler sinekleri kovamıyor artık
Geceleyin bir ses böler uykumu, İçim ürpermeyle dolar:-Nerdesin?
Arıyorum yıllar var ki ben onu, Âşıkıyım beni çağıran bu sesin.
Gün olur sürüyüp beni derbeder, Bu ses rüzgârlara karışır gider.
Gün olur peşimden yürür beraber, Ansızın haykırır bana:-Nerdesin?
Bütün sevgileri atıp içimden, Varlığımı yalnız ona verdim ben.
Elverir ki bir gün bana, derinden, Ta derinden, bir gün bana “Gel” desin.
Ahmet Kutsi TECER
O şimdi bendedir her gün her saat,
Benimle bölüşür yalnızlığımı.
Onunla başlayan bu yeni hayat,
Yemekle bitmeyen üzüm salkımı.
Allahım,ne güzel şey bu dost yüzü!
İnsanın kalbine dolan bu bakış!
Ey çorak ruhlara veren bu süsü,
Ey gönül,sana alkış,alkış,alkış!
Gel dostum,yanıma otur,
Dizime koy sıcak başını.Konuşmayalım,
Bakışalım yalnız.Ama sen yine
Cevap ver:-Sevdin mi beni bakalalım?
Gördüm yükselirken dudaklarından
Bir uzun hasrete benzeyen alev,
Şimdi ellerimi öpüp yalayan
Zavallı köpeğim diyor:”Beni sev!”
AHMET KUTSİ TECER / Dost yüzü / şiir