Amerika bizi ele geçirdiğinde ben 3 yaşındaydım

 

Amerika 1975 ten sonra geriye dönük yaklaşık 50 yıllık bilgi, iletişim, teknoloji, sağlık ve sanat anlamında ki tüm birikimlerini dünyaya açtı. Tabi bu açılmayı sağlamak için önce gerekli küresel ağı kurdu. Özellikle teknoloji bu konudaki en lokomotif alandı. Dünya pazarına açılma yolunda kapitalizm altyapılı yeni bir sistem kurmak niyetindeydi.

Bu süre içinde içine  karışarak ele geçirmek istediği devletlerin yapısı hakkında çok ciddi çalışmalar ve araştırmalar yapmıştı. Her devletin halkının beğenilerini, zevklerini , ilgi ve merak alanları ile ilgilide bir çok fizibilite yapmıştı. Hangi ülkeye ne satabilirdi, bunu iyi öğrenmişti. Elindeki birikim her ülkeye bir şey pazarlayacak kadar çeşitliydi. O arada SSCB’nin dağılması Amerika’nın önünü muazzam bir şekilde açtı. 90 lara kadar teknikte bir tek Japonlar adından söz ettirirken, Amerika çok kısa sürede hem teknoloji hem de teknikte ilerletti kendini. Fakat bu birikimi satmak için sağlam ve çok ses getirecek sunum ve vitrinler hazırlamalıydı.

Bunun için en gerekli pazarlama stratejisi çizgi film sektörüydü. Bu sebeple önce Disney’i ve Disney’in hepimizin çocukluk kahramanları olan çizgi karakterleri sattı bize. Mickey Mouse karakteri bunların ilkiydi. Akabinde Baks Bunny, Pluto , Ağaçkakan Woody ve Temel Reis gibi karakterlerle 3-5 yaş gurubu çocuklarımızı bağladı. Hemen sonrasında 7-10 yaş gurubunu bağladı. Superman, Spiderman,Teksas Tommiks,Ten Ten ve Kızıl maske bu dönemin  süper çizgi roman kahramanları oldular.

Bu yolla çocukları eline geçiren Amerika’nın yeni hedefi yetişkinlerdi. Önce Tarzan’ı sundu bize. Sonra bir iki dizi saldı önden ( Dallas, Doktor Kimbill ve San Francisco sokakları vs. )

Bu dizilerle bile, bizi çok rahat yakalamıştı  Amerika! Ardından birbiri ardına gelen farklı tarzdaki dizilerle ( Alf, Cosby ailesi, Bir ev dolusu) ailemizin içine girdiler. Amerika bu yolla, yani kültür emperyalizmi yoluyla, doğu batı farketmeden her yere hem kültürünü hem de teknolojisini satmaya başladı. Ve tabiki de gıda.. McDonald’s ve Burger king ile birlikte Coca Cola, Pepsi ve RC kola sofralarımızda yerini aldı. Artık biz Türkler Amerikayı seviyor ve Amerikan ailesini kendimize çok yakın buluyorduk.

Sonra Rocky, Rambo ve Terminator üçlemesi ile birlikte Hollywood’a tam anlamıyla teslim olduk. Amerika, Hollywood senaristlerine dünya para ödüyor ve daha çok üretim yapmalarını isteyip teşvik ediyordu.

Şimdi bunları ben size anlattım onu söyleyeyim. Bu akşam YouTube’da gezinirken bir nostalji yapayım dedim. 90 lar filmleri yazıp arattırdığımda karşıma çıkan filmler arasında gözüme Kan Sporu isimli, başrolünde Van Damme’in oynadığı o harika karate filmi çarptı.

Bu film 1988 yapımı bir filmdi. MGM şirketinin yaptığı 92 dakikalık filmin konusu, Frank Dux isimli bir Amerikalı karetecinin Uzak Doğu’da bir müsabakaya katılıp orada ki feci kötü Çinli adamların ağzına s*çmasını anlatıyordu. Bu film Rambo serisi filmlerin hemen arefesinde çekilen bir filmdi. Amerika o tarihlerde piyasaya sürdüğü her filmde kendisinin dünyaya adalet dağıtan bir özgürlükler ülkesi mesajını vermeye çalışıyordu.

Yani sürekli bir Amerikan propagandası pompalıyordu Hollywood.. Bu pompalama Rambo ve Rocky ile tavan yaptı zaten, oralarını sizde gayet iyi hatırlarsınız..

Neyse biz Kan Sporu filmine geri dönelim.

Bu filmi ben ilk kez 1990 da izledim diye hatırlıyorum. Video kasetlerinin deli gibi kiralandığı bir dönemdi o. Bugünkü Netflix bile o dönemin video kaset popülerliğinde değildi.

( Düşünün yani o kadar! ) Komediden korkuya, maceradan aşk filmine kadar her tür film ancak Hollywood sinemasından geliyordu. Amerikan tekelini kıran tek Türk filmi ise Kemal Sunal’ın inek Şaban filmleriydi..

Beta ve VHS ismi verilen iki çeşit video cihazı vardı. Nedendir bilmem ama VHS cihazlar daha pahalıydı. Herkes Beta’dan VHS ye geçiyordu zaman içinde.

Tabi bizde o zaman video cihazı yok. Yan komşu ile ortak kaset kiralıyorduk. Komşunun televizyonunun arkasına bir dağıtıcı takarak, komşudan bizim eve kadar uzanan bir kabloyu da o dağıtıcıya bağlayarak, bir uzak ara bağlantı kurmuştu babam:) Böyle bir şey niye yaptı diye soranlar için söyleyeyim tabi. Şimdi her film için komşuya gidip rahatsızlık vermemek için bulmuştu bu yolu. Bu arada komşunun da bizim de evlerimiz mustakildi ve gayet büyükçe bahçeleri vardı.Evlerimizin birbirine uzaklığı en fazla 20-25 metreydi. Babam ayrıca komşunun film seyredeceği zaman bize de haber verebilmesi için, çok basit bir düzenek daha hazırlamıştı. Bir çamaşır ipinin bir ucunu, komşunun camının önüne, diğer ucunuda bizim camın önüne çekti. Ve bizim taraftaki ipin ucuna bir demir parçası bağladı. Komşu film izleyeceği zaman kendi camının önündeki ipi çektiriyor, o çektirmeyle oluşan harekette,bizim camdaki demirin hareket edip cama vurmasını sağlıyordu. Dolayısıyla bizde bu tek yönlü haberleşme düzeneği sayesinde filmleri izleyebiliyorduk.

İşte kan sporu filmini de o dönemde izledim. Filmin başlangıcı bile hâlâ hafsalamda taptazedir. Film başlarken yukarıdan aşağı doğru bir yazı akardı. Bu yazı İngilizceydi. Ve yazıyı Türkçe’ye çeviren dış ses, bu filmin gerçek bir hayat hikayesinden alındığını, Van Damme’ında Frank Düx isimli karateciyi canlandırdığını söylüyordu. Tabi bu bilgi, izleyenlerin filme daha fazla odaklanmasını ve etkilenmesinin önünü açıyordu. Şunu kabul etmek lazım. Film hem senaryosu hem de başrolde oynayan Van Damme’ın harika performansı ile tam bir başyapıtdı. Yani bugün bile oturup izlediğimde aynı keyfi alıyorum açık söyleyeyim.

İşte bu film Amerika’nın bayrağının reklamını yapmaya başladığı ilk macera filmidir. Adalet ve hak dağıtan Amerika’ya ve bu bayrağa güvenin mesajı hiç birimizin yadırgamadığı bir sürece bu filmle girmiştir.

Şimdi yazımın burasında filmle ilgili farklı bir yere dikkat çekmek istiyorum. Hani Kan Sporu filmi başlarken akan bir yazıdan bahsetmiştim ya size? Hah işte o filmin gerçek bir hikayeden alındığı yalanını az önce öğrendiğimi söylemek istiyorum. Peki şuan şokta mıyım? Tabiki de hayır. Çünkü her türlü yalan dolanın Amerikadan geleceğini aşağı yukarı 20 senedir gayet iyi bilen bir adamım. Fakat bu gerçeği daha yeni öğrenmiş olmama çok şaşırdığımıda söylemeden geçemeyeceğim..

Olay şu : Hani şu Frank Düx var ya? İşte o herif normalde dövüşçü falan değilmiş. Adamın işi senaristlik. Bu Frank uzak doğu sporlarına meraklı ve sözde Çinli ünlü karate ustalarından ders aldığını iddia eden bir manyak. Adam senaryoyu yazıyor doğru MGM film şirketine koşup senayoyu okuyor. Ve bu filmle paraya para demezsiniz diyor. Tabi bir de kendi ismini de ekletiyor senaryo’ya. Yani Van Damme filmde bu uyduruk adamın adını ve soyadını kullanıyor. Yav bakar mısınız? Adam kendini efsaneleştiriyor bir nevi!

Tabi düşünün ki o zamanlar internet sosyal medya falan yok. Bilginin kaynağına ulaşma ihtimaliniz sıfır. Hollywood önünüze ne koyarsa yiyiyorsunuz 🙂

Son olarak şimdi aklıma geldi. Filmin sonunda da bir yazı geçiyordu ekranda. Orada da dünyanın en hızlı tekme atan adamının Frank Düx olduğunu söylüyordu. 72 salisede tekme attığına inandırıldırıldığımız bir çocukluk yaşamış olan biz 80 lerin çocukları, heralde en yoğun Amerikan propagandalarına maruz kalmış tek jenarasyonuzdur…

Sağlıklı bir yaşam için 8 tavsiyede bulunmuş üstad Tolstoy..

Günümüzde bilimin ve tıbbın muazzam hız kazanmasıyla artık hepimiz sağlıklı bir yaşam için gerekli olan bir çok tavsiyeye uymaya çalışıyoruz. En azından elimizden geldiği kadar. Uykunun, dengeli beslenmenin ve hareketin önemini kavramayanımız kalmamıştır heralde. Fakat iş uygulamaya geldiğinde toplum olarak sınıfta kaldığımızda inkar edilemez bir gerçek..

Her gün TV de türlü uzmanlıklar sahip doktor ve diyetisyenletin tavsiyelerine şahit oluyoruz. Ortalama olarak hepside aynı yerden beslendiği için ( bilim ve tıp ) yine ortak yönlendirmelerde birleşiyorlar. Akdeniz diyeti bu tavsiyelerden biri. Asıl mutluluğun bağırsaklarda başladığını iddia eden gurupta, son dönemde epey dikkat çekiyor. Çeşitli mineral ve proteinlerin en çok doğal ve organik urunlerde bulunduğunu anlatan uzmanlarsa en çok takdir edilenleri oluyor.

Stres yapmamak, balık yemek, zeytinyağı tüketmek, çeşitli baharatları sofradan uzak tutmayip, yağ ,şeker ve tuzdan mümkün olduğunca uzak durmaksa en çok uyduğumuz kurallar.

Fakat ben bu konuda bilime güvendiğim kadar eskilere de çok güveniyorum. Eskiler derken kastım atalar ve dedeler.. Onların yaşadığı dönem elbetteki bugünle kıyaslanmayacak kadar güzel zamanlardı. Herşey doğal, sanayi yok, katkı maddeli ve boyalı paket ürün yok, hava tertemiz. Yani insanoğlunun dünyanın içine etmediği dönemler..

Ama yinede onların sözleri bugünde çok kıymetli. Bu konuda tavsiyelerine çok saygı duyduğum bir isim var benim için. O da Lev Nikolayeviç Tolstoy.. Evet o bir edebiyatçı ve düşünür. Ama aynı zamanda bana göre sağlıklı yaşam gurusu. Şu dünyada hem kafa gemde beden sağlığı için çok kısa ama çok etkili 4-5 tavsiyesi var.

Nedir onlar diye sorarsanız sayayım size hemen..

Tolstoy diyor ki:

Sabah mutlaka erken kalk. Yani 5 gibi.. Güne erken başlarsan gün daha uzun ve verimli geçer. Tabi 5 te kalkabilmen için gece 10 da yatman gerekir. Evet burası size saçma gelebilir size. “Saat 10 da kim yatar ki? Çocuk muyuz biz?”d de çıkar içinizde. Ama hayata belirli bir disiplenle bakabilmekle ilgili bir duruş bu.

Ama sonra diyor ki Tolstoy. Gündüzleri 1-2 saat uyuyabilirsin. Bu uyku seni dinlendirir. Mümkünse öğle saati. Tabi bu öneriyi uygulamak zor. Günümüz çalışma hayatında hangi patron buna izin verir? Muhtemelen yapabilecek olanlar için söylemiş üstad..

Yine çok yeme diyor Tolstoy. Çünkü çok yemek bedeni yorar. Bu zaten bildiğimiz bir şey diyorsunuz. Doğru.. Ama ne kadar uyduğunuzu bir düşünün. Son dönemde yapılan araştırmalar aç kalmanın insanın vücudunun yenilenmesine katkı sağladığını ortaya koyuyor. İşte oruç bu sebeple çok mühim bir yer tutar İslam dininde de..

Başka ne diyor Üstad..

Şekerden komple uzak durun diyor meselâ. Zaten yediğiniz bir çok sebze ve meyvede şeker var diyor.

Beslenme dışında bir öğüdü var ki, çok enteresan.. diyor ki Tolstoy: Bir an da yalnız bir işe odaklanın. Yani dikkat edeceğiniz an,o an üzerinde çalıştığınız işin dışında bir konuda çalışırsa, yaptığınız iş yarım olur diyor. Önemli kesinlikle..

Yine çok önemli bir tavsiye.. Mantığına uymayan hiç bir halk görüşünü ciddiye alma. Yani şunu tavsiye ediyor. Konuyu kendin araştır, belli sonuçlara ulaş, ve bu sonuçlara göre bir anlayış geliştir. Böyle yapmak seni sürü psikolojisininde dışında tutar.

Ve son tavsiyesi şu: Her gün mutlaka 1 saat yürü ya da bedensel bir iş yap. Detaya girersek.. Tolstoy hareketin önemine vurgu yapıyor. İnsanı en çok körelten şeylerden biri de miskinlik ve tembelliktir. Vücut hareket edince metabolizma daha sağlıklı çalışacaktır.

İşte tavsiyeler bunlar.. Valla bana çok kisa,öz ve uygulanabilir geliyor bunlar ( tabi gün içi uykusu dışında ) Hatta ben o kadar tuttum ki bu tavsiyeleri, cerceveletip mutfağa bir yere aşmayı bile düşünüyorum 🙂 Buzdolabının üstü de uygun bu iş için..

Demek ki neymiş.. Tolstoy’u hem kafa hem de beden sağlığı için örnek alabiliriz.. Naçizane tavsiyem Tolstoy’u okuyun ve çevrenize okutturun..

 

 

Bugün o’nun doğumgünü.. O, Duygu Asena

Bugünün sözde Feministleri’nin çoktan unuttuğu bir isim o.. Kadının erklekle eşit şartlarda çalıştırılması için türlü gayretler ve emekler koymuş çok değerli bir aydın aynı zamanda. O günün şartlarında mücadele vermenin, bugünkü şartlardan o kat zor oldugu bir dönemin pes etmeyen ve bir adım bile geriye düşmeyen bir kadın emekçisi.. Keşke bugün aramızda olup, yönünü şaşırmış Türk feminiziminin yol göstericisi olsaydı.. Bugün onun doğumgünü..

Hazır evlere kapandığımız su günlerde, bir Duygu Asena kitabı okuma fikri sizede sıcak gelir mi? Elbette ki başta kadın okurlar için. Meselâ “kadının adı yok” ya da “orada kadınlar var mı? ” kitabından birini seçebilirsiniz. Bir Duygu Asena kitabı okumak, Nacizane tavsiyelerde ki yerinide almış oldu böylece..

Bizden bir Afrikalı: Amir Zakaria

Bu aralar sosyal medyada çok denk geliyorum Çorumlu Amir’e. Malûm Amir Türkiye’de bir fenomen. Belki takipçisi çok yok fakat epeyce bir sevildiği belli. Amir’in videolarına baktığımda neredeyse hiç gülmüyorum diyebilirim. Çünkü Amir,benim alıştığım kısa ve ince espriler yerine, gayet uzun ve detaylı bir mizah tarzına sahip. Fakat bu başarırısız anlamına gelmiyor. Amir öncelikle gündemi çok iyi takip ediyor. Ve zeki bir çocuk olduğu için oldukça hızlı metinler yazabiliyor. Saptamaları çok iyi. Ayrıca bizim dilimizi gayet iyi bilmesi de ona ekstra bir avantaj sağlıyor. Ankarada ki çevresi ona bizim milletin tüm adet ve geleneklerini bir şekilde öğretmiş. Yani amir bizim milleti gayet iyi tanıyor. Çabuk espri üretebilmesi de bu sebepten kaynaklanıyor bence. Amir sanki biraz Röportaj adam’ın emitasyonu gibi geliyor bana. Gündemi takip etmesi, bol miktarda tespit yapmasi ve bu tespitleri kurguya yedirmesi yönüyle tabi. Yoksa espri kalitesinde benzetmek, Röportaj adam’a ayıp olur.

Fakat.. Bence Amir’in bence alması gereken çok yol var. Öncelikle durum komedisine biraz daha ağırlık vermesi gerekiyor. İkincisi çok uzun cümleler kurarken ürettiği bir çok sağlam espriyi de takipçilerinin sindirmesine izin vermeden eziyor. Yani sofraya oturupta,tıka basa yemek yerken ne yediğini anlamamak gibi bir şey bu. Sosyal medyada gülmek isteyenler için zaman çok kıymetli. Uzun videolar vakit kaybı gibi geliyor gençlere. Hızlı tüketim ne yazık ki bu alanda da kendini gösteriyor. Bu konuda benim fenomenin Cem İşçiler. Hem süreyi harika kullanması hem basit fakat ince espriler yapabilmesi, Cem’in en büyük kabiliyeti. Üstelik Cem, tip ve konuşma üslubu olarakta sempatik bir adam.( Burdan selam olsun bu arada )

Nerede kalmıştık?

Hah! İşte Amir için de İşçiler tarzı oldukça ideal. Tabi becerebilir mi deneyip gormesi gerekiyor. Bu arada Amir kim diye ufak bir arama yapınca Google’da. Amir’in Afrika Cad’lı olduğunu öğrendim. Tam adı Amir Zakaria. 2012 yılında Çad’dan Türkiye’ye üniversite okumak için gelen 22 yaşındaki Amir Zakaria, Ankara Türk Hava Kurumu Üniversitesi, Uçak Mühendisliği bölümü öğrencisiymiş. Zeki bir adam olduğu belliydi zaten. Çünkü kolay dil öğrenmek ve iletişim zekanın parlak olduğunun delaletlerindendir. Aynı zamanda duygusal zeka da kendini bol miktarda gösteriyor Amir’de.

Bence Amir artık bu ülkenin bir evladı olmuş uzun zamandır. Umarım yakın zamanda daha iyi işler çıkarır. Tabi bu ülkeye katabilecekleri bundan çok daha fazlası olur. Son yıllarda Afrika’dan gerek okumak,gerekse çalışmak için çok genç kardeş geliyor malûm. Çad dışında Senegalli gence de çok denk geliyorum. Mesela dışarıda seyyar saat ve cüzdan satan bu kardeşlere sorun nerelisin diye. %80 i Senegalli çıkar. İşte Amir bu gençlerin önünü açabilecek ve daha faydalı olabilecek bir pozisyona taşıyabilir kendini..

Amir’in lakabı Çorumlu. Fakat tarz tam bir “angara bebesi” 🙂 Allah yolunu açık etsin kardeşimizin. Ve tüm Afrikalı gençlerin..

Çocukken alamadıklarımız ve sonuçları..

Davranış probleminin temelinde çok büyük olasılıkla sevgisizlik yatar. Bu sevgisizlikte iki gurupta toplanır. Birincisinde çocuk, sevgisini göstermeyi bilmeyen bir ebebeynle büyür. İkincisinde ise çocuk, anne ve babasız büyür. Aslına bakarsanız İkinci guruptaki çocuklar, birinci guruptakilerden daha avantajlıdır. Çünkü onlara vekaleten bakan akrabaları ya da devlet kurumları, ihtiyacıları olan ilgiyi ve sevgiyi yerine koymak için çok daha fazla gayret verirler. Anne babayla ama sevgisiz ve ilgisiz büyüyen çocuklarsa, ihtiyaçları olan sevgi ve ilgi açlıklarını. bastıramazlar. Sevilme ve beğenilme arzuları çok yoğun olduğundan, yakın arkadaş, sevgili ve akrabalarından daha yüksek bir ilgi beklerler. Bu ilgi görme arzusu, bireyi hırçın ve baskıcı bir surete büründürür.

İşte bu yüzden sevgilerine karşılık görmediklerinde de, zarar verme davranışları baş gösterir. Eşini dövenler,eski karısını öldürenler, kıskançlık cinayetleri, çocuğuna psikolojik ve fiziksel şiddet uygulayanlar,hayvanlara eziyet çektirenler, ağaca ve doğaya kasten zarar verenler, hep bu guruptan çıkar.

Bence bir insanı tanımak isteyen kişi, önce ona çocukluğunu,ailesinin ne iş yaptığını, doğduğu coğrafyayı sorsun. Karşımızdaki insan “çocukluğum mutlu geçti” diyorsa ve ailesi ile bağları kuvvetliyse %60-70 oranında sağlıklı bir insandır. Kalan oransa, mevcut yaptığı iş, ikametgahı ve eş durumuna bağlı olarak değişir. Küçükken itilip kakılmamış,horlanmamış,hakaret edilmemiş ve yeterince takdir edilmiş bir çocuk, ömrü boyunca özgüvenli ve empati yapan bir karaktere sahip olur. Anlamanın, anlaşılmak kadar önemli olduğunu hiç bir zaman unutmaz. Maddeye, metaya ihtiyacı kadar yaklaşır. Fakat manevi hazlara hiç bir engel ve sınır koymaz. Bu dünyada neden var olduğunu,ne yaparak huzurlu ve mutlu olacağını bilir.

Binnetice, dünyadaki bu hır-gür ve umutsuzluğun kaynağına inmek ve sorunu orada çözmek gerekiyor. O kaynak kesinlikle doğru çocuk yetiştirebilmek.. Bir düşünün şimdi.. Dünyadaki tüm ebeveynler doğru bir çocuk yetiştireceğiz diye düşünüp çocuklarına doğduktan sonraki 5 yıl gerekli sevgi ve ahlak bilgisini verseler, bundan 25-30 sene sonra bu çocuklar, devletlerini yönetecek lideri de en doğru bilinçle seçmezler mi?. Sizce böyle bir neslin,kötü bir lider seçme ihtimalleri ne dir?

Valla sizi bilmiyorum ama bence öyle bir ihtimal yok denecek kadar az..

( En son kadın cinayetine kurban edilen Gamze Pala’ya, rahmet diliyorum bu vesile ile )

Büyük ev ablukada / Turgut Uyar

(Ekmek vardı tereyağı vardi utanılacak bir şey yoktu
bir şey daha yoktu ama kavrayamıyordum.)

İşte böyle olmak en iyisidir olmakların
bir küçük çocuğu tuttum otobüsten indirdim

(İndirmiştim
yok olan önemli bir şeydi Allah kahretsin.)

Tüm kavgasız tüm duruk tüm başıboş,
üç sayı kötü bir sayı iyi şiir dinledim,
çıkıp okudular durup dinledim.
Bitmeseydi daha dinlerdim kötü mötü.
Saat kaç diye sordular birisi beş yani dedi.

(Ha kavgada ha aşkta
bu gök bomboş ha kavgada ha aşkta)

Göge baktIm yerli yerinde,
haydutlar dalavereciler yerli yerinde
vurguncular hayınlar vurdumduymazlar öyle.
İyi dedim içim rahatladı
düzen bozulmamış dedim sevindim,
tenhaca bir bölgede şehre girdim.

(Ben herkese varım
başka türlü olmuyor inanmayın.)

Bakın bu şehri ben kurdum ben büyüttüm ama sevemedim.
(Ekmek vardı tereyağı vardı söylemiştim önemlidir,
utanılacak bir şey yoktu, kime anlatmalıyım.)

Ben sevemezsem sevmek kimselerin elinden gelemez.
Bizi tutkulara çağırdı otobüse, sosise, buzdolabına,
telefona, sinemalara, radyolara, bir sürü kancık sevdalara,
sürü sürü mutsuz alışkanlıklara,
yalana dolana, itliklere, keten elbiselere.

(Sonra karısı öldü o çocuğun
yalnızdı güçsüzdü herkesler gibiydi,
kirlendi kötülendi sarhoşladı pis karılara dadandı.
Anladık onu ölenden başkası kurtaramaz,
ölen de kurtarmamıştı.)

Bak ben seni nereden kurtaracağım şaşacaksın.
Şimdi bu taşları biz çektik değil mi ocaklardan
bu asfaltı biz döktük biz onardık değil mi?
Bu yapıları on iki kat yapmak bizim aklımızdı,
biz kurduk istersek umursamayız ya.

(Abluka burada başlıyor çünkü.)

Ekmek yiyelim tereyağı yiyelim çocuk büyütelim,
sen beraber yatacağımız yatakları hazırla,
sen onu yap yeter bak göreceksin.

İyi hikayeleri sever misin?

 

NTV’nin haber politikasını her zaman beğenmişimdir. Mümkün olduğunca ortada durmaya çalışan bir gayreti vardır. Sunucularını ve programcılarını büyük titizlikle seçer. Dış sesi ise mükemmeldir. ( Diğer haber kanallarının en büyük eksikliğidir ) Yani NTV de kötü bir program, içerik ve polemiğe denk gelmeniz %1-2 falandır.

İşte NTV yapımlarının içinde çok severek izlediğim bir program var. O da Berfu Güven’in sunduğu “İyi hikâyeler” programı. Programda Güven’e eşlik edense, Erden Timur isminde gönlü de cebi gibi çok zengin bir beyefendi. Günümüzde herşeyden şikayet edip, eski güzel günleri özleyenlere, dünyanın halâ çok güzel bir yer olduğunu. Sayısını bilmediğimiz belki milyarlarca iyi insanın, iyi ve örnek hikayelerini paylaşan bir program bu “İyi hikâyeler”

Başkasının derdiyle dertlenerek kendi yaralarımızı da sarabiliriz mottosuyla yayınlanan program gerçekten izlenilmeye değer. Birilerinden  iyi bir şeyler bekleyeceğime, kalkıp borçluya,dertliye, mazluma ve tüm mutsuzlara ben bir iyilik yapmalıyım” diyenlerin programı “İyi Hikâyeler” NTV’de kaçırılmayacak programlar arasında kesinlikle.

“iyi hikayeler” daha da büyüsün diye her pazar 18:25 te NTV izlemeniz nacizane tavsiyemdir…

Dostum, sanırım yakında kazanacağız..

Sevgili Lev Nikolayeviç

Umarım keyfin iyidir. Biz hayattakiler yani yaklaşık 3 milyar insan, tüm zamanların en hızlı yayılan salgını olan Koronayla mücadele etmeye devam ediyoruz. Tabi güzel gelişmeler de var. Seninde haberim oluyordur. Bilim insanları ilaç ve aşı için harıl harıl uğraşmaya devam ediyor. Bu uğraşılar sonucunda ümmin plazma tedavisi,bir çok yönteme göre daha başarılı çıktı. Yani bu tedavi bizler için tam manasıyla bir umut ışığı.. Çok şükür bizimkiler de önemli sonuçlar almaya başladılar.

Dünyada bir çok devlet salgının önüne geçmek için mücadele ederken, salgının ekonomik sonuçlarını kimse şuan kestiremiyor. “Dünyada hiçbir şey eskisi gibi olmayacak” iddiasına,toplumların %80 i katılıyor artık. Fakat yeni dünya sistemi ve bu düzeni kim kontrol edecek belli değil. Şuan bu konuda en çok adı geçen devlet, tabiki Çin devleti. Sana haberler ne kadar ulaşıyor bilmiyorum ama,Çin, halkı üzerinde yeni bir sistem kurmaya çalışıyor. Yani tek tip vatandaş profili yaratmak adına tüm insanlarını tek tek takip ediyor. Ülkede 200 milyon kamera sistemi var. Vatandaşına kurallara uyarsa iyi puan, kötü ve zararlı davranışlar gösterirse kötü puan vererek prototip vatandaş muamelesi çekiyor. İyileri mükâfatlandırma kötüleri cezalandırma gayreti içine girmiş senin anlayacağın. Yani tamamen kendine tabi robotlara dönüştürme derdinde insanlarını. Ne kadar acı değil mi? Üstelik Çin, bu sistemi önce kendi ülkesinde sonra da tüm dünyada yayarak uygulatmak istiyor. Bilmem tanırmısın, bizim rahmetli Mısıroğlu hoca 2015 te şöyle bir iddia ortaya atmıştı. ( Allah rahmet eylesin ) “2020’de Amerika gerilemeye başlayacak. Küresel sermayenin sahipleri Evangelistler, Çin’i yeni süper güç yapacaklar” Valla ne yalan söyliyim Çin’in sadece 10 yılda böyle büyümesi bana muazzam korkutucu geliyor dostum. Ve sanırım Mısıroğlu hakkı çıkacak. Çin Dünya’nın yeni sahibi olma hevesine çoktan kapılmış. Allah sonumuzu hayretsin..

Bir mevzu daha var havadislerimin içinde. O da Eski ünlü bir mankenin 8 yaşındaki oğlunu kaybetmesi. Eee ne var bunda? diyeceksin şimdi sen. Ama bir dur! gerisini anlatayım.Cennet’e yani sizin oraya gelen yavrucağa toplumca çok üzüldük. Tabi bu üzüntünün kaynağının içinde,vefat eden meleğin annesinin ve babasının ünlü olması da yatıyor. İnsan tanıdığı bildiği insanları kaybedince çok daha fazla üzülüyor. Hele bu bir çocuk olursa..

Tabi sanat, sosyete camiası bu ünlü anneye baş sağlığı dileklerini sunuyor sosyal medyadan. Biz halkta bu üzüntüye daha fazla ortak oluyoruz doğal olarak. Başkasının derdiyle dertleniyoruz bu şekilde. Sen halâ merakla bekliyorsun mevzuyu nereye getireceğim konusunda değil mi? Bekle az kaldı..

İşte bu vefattan sonra aklıma, anası babası ünlü ve saygın olmayan sıradan insanların çeşitli sebeplerden ölen ya da öldürülen çocukları geliyor. Sonrada onlar için bu çocuktan daha fazla üzülmediğimi farkediyorum. Yani demek istediğim dünyanın dört bir tarafında her gün açlıktan,savaşlardan, bakımsızlıktan, hastalıktan binlerce çocuk ölmesini çok kanıksamışım. Tabi bir tek ben değil tüm toplum bu halde.. Bir şekilde düzenli olan herşeye alışıyor ya da alıştırılıyoruz biz insanlık. Tabi sen ve senin döneminde yaşayan hiç kimse, bu sosyal medya denilen, insanı asosyal hale getiren medya ile tanışmadınız. Bu konuda çok şanslısınız ne yalan söyleyeyim. Sürü psikolojinin altını çağını yaşayan günümüz insanlığı,artık çok hazırcı ve önüne koysan tüketen bir canavara dönüştü. Sorgulama, hayatın sırlarını aramak gibi erdemler falan, artık sizin dönemlerinizde kalan nostaljik güzel gayretlerdi. Toplumları kontrol eden güçlerin bile artık kontrolü sağlamakta yetersiz kaldığı dönemler bu dönemler.

Başkasının derdiyle dertlenmemiz için yönlendirilmeye ihtiyaç duyuyoruz. Çünkü artık bunu tek başına yapabilecek bir kalbe ve şuura sahip değiliz.

Neyse.. Daha fazla anlatıp canını sıkmayayım. Sen bu dünya için yeterince kafa patlatmış olan bir adam olarak, görevini zaten bu dünyada yaşadığın anlarda hakkını vererek yapmıştın. Allah razı olsun dostum. Umarım cennettesindir. Ve keyfin yerindedir. Ben kendi adıma, arkanda bıraktığın çok anlamlı ve değerli hikâyelerle,gönül zenginliğimize yaptığın tespit ve ettiğin tavsiyeler için teşekkür ediyorum. Oradaki tüm değerli büyüklerime çok selamlarımı ilet lütfen. Görüşmek üzere..

Nur içinde yat Lev Nikolayeviç..

Namaz da adam seçer…

Sabah olmak üzereydi. Huzursuz girdiği yatakta bir türlü derin uykuya dalamamış, dönüp durduğu yatağında saati 5 yapıvermişti. Ne zamandır niyetine girdiği namaza başlama hevesi, bu gece yine belki üşengeçlik belki de bilmediği bir sebepten gerçekleşmemişti. Zaten evalahir yatsı namazları hep zor gelmişti Zahit’e. Halbuki bu namazı kılmak için en uygun vaktin yatsı ezanı bitişi olduğunu gayet iyi biliyordu. Yatsı namazı günlük farz vakit namazlar içinde insana en zul gelen namazdır. Şeytan da bunu iyi bildiğinden hiç zorlamaz insanı. “Nefs zaten tek başına halleder bu işi” der, gider Allah katında daha çok sevilen kulları bulup onlarla uğraşırdı.

Zahit saate baktı. Sabah namazı vaktine 45 dakika gibi bir süre kalmıştı. Bir yandan kalkıp namazı kılmak isterken,bir yandan da üstündeki tembelliğin etkisiyle hem vicdanını rahatlatacak hem de namazı kılmadan yatmaya devam edebilmesini sağlayacak bir bahane arıyordu. Aklına daha öncede denediği bir kaç basit bahane geldi. Bunlar; Namaza başlayacağı yeni bir tarih belirlemek, daha az rekatlı bir namazla sürekli namaza başlamak ve ilk başta sadece farzları kılmaktı. Ama hayır! Bu bahaneleri çok denemiş sonunda mutsuz olmuştu. Kendi kendini kandirabilecek yeni bir bahane bulmak şarttı. Aklında yeni bir senaryo kurguladı. Kendini şöyle kandıracaktı. Yatsı namazı vakti zaten çıkıyordu. O zaman biraz daha bekleyip sabah namazını kılabilirdi. Böylece kılacağı sabah namazı ile namaza başlamış olacak ve devamlı namaz kılmaya başlayabilecekti. Bu senaryo ile tekrar kapadı gözlerini, yarım saat sonra kalkacağı sabah ezanını duyacakmış gibi. Ve uyudu. Kurguladığı samimiyetsiz senaryo, uyandığı saat olan sekiz buçukta gerçekleşmeyerek,kendini kandırmacaların sonuncusu oldu. Her zamanki pişmanlıkla açtığı gözleriyle etrafı süzdü. Mırıldanarak şöyle dedi;

” Namaz kime gideceğini biliyor. ”

 

Aşk Risalesi / Erdem Bayazıt

Dirilmek yeniden
Yerin uyanması gibi kımıldaması gibi toprağın
Bulutları yarması gibi gün ışığının
Yağmurun ansızın boşanması
Binlerce kuşun bir anda parlaması havalanması
Erimesi gibi karların ve buzulların
Patlaması gibi dal uçlarında tomurcukların

Dirilmek yeniden
Yüzyıl süren bir berzahtan geçmişiz gibi
Kandan kinden öfkeden
Üstümüze bir sağnak boşanmış gibi
Sürekli lekelendiğimiz çözülmeye terkedildiğimiz
Bir bataktan çıkar gibi.

Yürürken otururken yatarken
Hep çürümek durumunda kalmış
Duyduklarımızdan dolayı kulaklarımız
Gördüklerimizden ötürü gözlerimiz
Dokunduklarımız için ellerimiz.

Belli bir bozgun yaşamışız
Her şeye ölüm dadanmış sanki
Kadınlar ki anne olmamak için direniyorlar
Erkekler ki savaşmayı tümden unutmuşlar
Çocuklar zaten hiç çocuk olmuyorlar
Çocukluk kalkmış dünyadan gibi
Her çocuk antik çağ filozoflarından bir kalıntı sanki.

Aşkın son saltanatını yaşamak içinmi ey kalbim
Ruhun serüvenine bir kale olmak için mi?
Bu başkaldırma kanatlanma.

Durmadan geçiyordu o zamanlar
Üstümüzden tanklar toplar binler tonluk arabalar
Boğuk bir ses madeni bir böğürme
Bir metropol devinin içimiz titreten iniltisi
Ta uzaklarda şehirlerin üstünde kımıldayan
Bir korkunun yüreğimizde biriken tedirginliği
Bir sam yeli gibi bedenimizi yüzümüzü saçlarımızı
Yalayarak
Çekiyordu bizi ve herkesi.

Ama sen uzaklardaydın ey kalbim
Uzaklardaydın, sevdiğim uzaklardaydı
Ayın ve yıldızların çağlayarak
Berrak şelaleler yaparak
Coşku içinde aktığı
Bir yerlerdeydi.

Hani bir gün bir çobana rastlamıştık
Kavalıyla bir sümbülü emziriyordu
Adı ferhat mıydı neydi
Koyunların kurtların böceklerin ve çiçeklerin
Sadakatten mest oldukları
Her birinin gözlerinde
Kaybolur gibi kayar gibi
Dalıp gittiğimiz o saadet evreni
Kayaların yüzlerinden okuduğumuz o ebedi bilinç
Bizi çekip almıştı kılcal damarlarımızdan.

Yaslan göğsüme sevdiğim
Benim gönlüm gök gibidir açık deniz gibidir
Pas tutmaz benim içim yeryüzü gibidir toprak gibidir
Sen ki bulut gibisin
Ay gibisin güneş gibisin bazan.

Usul usul inen
Yağmur tıpırtılarını
Dinler gibi
Dalıp gitmiştik
Sen konuşuyordun
İpil ipil yağan bir yağmur gibi konuşuyordun
Onlar ki konuklarımızdı
Adları Keremdi Yusuftu Kaystı
Hepsi de ezelden tanıdıktı dosttu.

( Ara Çağrı )
Sen bir taze haber gibi gelmiştin unutmadım
Her gelişin bir taze haberdi unutmadım

Aşktı alıp verilen altın bir vakitti yaşadığımız
Bir muştuyu algılamanın sürekli gerilimiydi sanki
unutmadım

Can oynanırdı evlerde yollarda meydanlarda
Can alınıp can verilirdi hiç unutmadım

Sen uyurdun uykun bir tepeden seyredilen uçsuz bir vadi
Kıyısından seyredilen bir denizdi sanki unutmadım

Ah sevgili ! Hayat görünürdü kapından, bir çırpınış
yüreklerimizde
Sen evinden çıktığında güneşler doğardı içimizde
unutmadım

Toprağa düşen tohum onda gizlenen renk şekil koku
Senin için biçimlenirdi renklenirdi kokardı senin için
unutmadım

Ebedi masum çocuklar zamanın solmayan çiçekleri
İstemişlerdi de ezan okumuştu Bilal bir sabah
unutmadım

O dirildi O dirildi diye birden çalkalanan sokaklar
Ölüm ki sonsuza açılan bir kapıydı hiç unutmadım
Ey aşk ey dirilik soluğu ey evrenin hareket kaynağı
Nasıl unuturum nasıl unuturum hiç unutmadım.

Haydi gel sevgilim
Uzanalım toprağın altına
Çiçekler mayalansın göğsümüzde
Bu akıp giden bu kör gidip yol giden
Kalabalıkları bu insanları
Ezen çiçekleri, bir kere bile farkına varmayan
Dökülen bu yıldızları yağmur birikintilerine
Çiğneyerek geçen bu adamları ve kadınları
Uyarmak için bir an durdurmak için
Bu bizi terkeden, bacaları öksüz ve boynu bükük
İçimizde sonsuzluk kavislerinden izlerini taşıdığımız
Ama şimdi kendimizi zorlasak da
anımsayamadığımız tasarlayamadığımız o kırlangıçları
Ah tekrar dönülebilir mi? yaşayabilirmiyiz ?
Uzansak yerin altına ve toprak olsak.

Haydi gel sevgilim
Bir daha deneyelim
Bir kere daha kesmek için yolunu kalabalıkların
Yüreğimizden gönlümüzün derinliğinden
Vermek hep vermek için
Çünkü dağıttıkça çoğalır bizim zenginliğimiz
Aşkın bir adı da berekettir
En iyi anlatandır o
Hirada bir mağarada
Gözden döküleni
Gönülden geçeni.

Ah hep o kelimeyi bulmak için bütün bu
Çabalarım
Seni çağıracak olan.

Nasıl da unuttuk
Oysa daha anar anmaz adını
Ansızın patlayan bahara bir pencere açmışız gibi
Kış ortasında çıkıveren güneş gibi
Birden sıyrılıverip bulutlardan
Üryan görülen can gibi
Doldururdun içimizi
Ve eviçlerimizi.

Ah oruçlu bir ağustos vaktinde
Bir kayanın dibinden kaynayan
Soğuk ve berrak sulara
Uzanıp kana kana
Avuç avuç alıp
Yüzümüzde içimizde
Duyduğumuz
Gibi
Aşk.

Ah bir yalnızlık vaktinde
Herkesle birlikte olduğumuz
Gene de yalnız olduğumuz
Bir parkta
Ta uzaklardan gelir gibi
Bir tamburdan bir ezginin
Bizi bizden ve herşeyden
Alıp götürdüğü gibi
Aşk.

Haydi gel sevgilim gene arayalım
Makam-ı İbrahimde rastlanan ayak izlerini
Dedesinin elinden tutup Kubays dağına götürdüğü
Yüzüsuyu hürmetine yağmur istediği
Yeryüzünün bereketlenip çiçeklerle bezendiği
Develerin coşarak çöllerde
Ayak sesleriyle şiirler bestelediği
O vakitleri.

Haydi gel bir daha bir daha
Arayalım
Herkesin ve herşeyin uykuya vardığı
Bir vakitte
Gürül gürül
Bardaktan boşanır gibi
Yeryüzünü ve gökyüzünü
Dünyanın bu yüzünü ve öbür yüzünü
Geceyi ve gündüzü
Dolduran
Yüreğimizi kuşatan
O kitaptan
Okunanı.

Yaşamak, avını gözleyen
Sessiz gergin
Soluk soluğa
Bir atmaca
Sağ elimin
Parmakları ucunda.

Ve ölüm
Bir güvercin
Beyaz
Süzülen masmavi gökten
Berrak sulara.

Bir yıldız kayıyor kayıyor kayıyor
Bir dal uzuyor uzuyor
Bir gül kanıyor bir seher vaktinde
Yanıyor bir ateş için için
İçimde içimin de içinde
Bir ezgi dönüyor dönüyor dönüyor
Bir ney eriyor dudaklarımda

Aşkın bir adı da yorulmamaktır.

Neymar, sen bu filmi nereden buldun da izledin?

Valla bence film sektöründe de ciddi yol katettik. Bunu yurtdışında düzenlenen yarışmalarda elde ettiğimiz derecelere ve dizilerin çok ciddi rağbet görmesine bağlıyorum. Ki benim kendi şahsi fikrimde böyle..

İşte buna en son örnek. Brezilyalı ünlü futbolcu Neymar kardeşimiz, 7. Koğuştaki Mucize filmini izlemiş ve ardından 137 milyon takipçili sosyal medya hesabından bir paylaşımda bulunmuş.

Tarihin en pahalı futbolcusu olma ünvanını elinde bulunduran Neymar, “Çocuğu olan iyi anlar… Ne filmdi ama! İzlerken bir çocuk gibi ağladım!” gibi cümlelerle filmden ne kadar etkilendiğini anlatmış.

Şimdi aklıma takılan şey şu; Netflix gibi dizi kanallarını bir yana bırakıpta gidip bu filmi nereden buldun da izledin? Benim tahminim Neymar’ın çevresinde sevdiği insanlar arasında mutlaka bir iki Türk var ve bu filmi onlar tavsiye etti. Yoksa bir Türk filmini izleme fikri, diğer Avrupa ve Hollywood yapımlarının populeritesi göze alındığında, pek de tercih sebebi sayılmaz.

Ama olsun. Neymar bu açıklama ile şu sıkıntılı dönemde Türkiye’nin tanıtımına gönüllü bir reklam elçisi olmuş oldu 🙂

Teşekkürler Neymar kardeş..