Körlükten bir bölüm.. / Jose Saramago

“Yeşil ışık sonunda yandı, arabalar ok gibi ileri fırladı; ama hepsinin aynı hızla ileri fırlamadığı hemen anlaşıldı. Orta şeritte en öndeki araba yerinde duruyordu, mekanik bir arıza söz konusuydu anlaşılan, gaz pedalı yerinden çıkmış, vites kolu sıkışmış ya da hidrolik sistemde bir arıza meydana gelmiş, frenler bloke olmuş, elektrik devresi kesilmişti herhalde ya da yalnızca benzin bitmişti, buna da ilk kez rastlanmıyordu. Kaldırımlarda biriken yeni yayalar, durmakta olan aracın içindeki sürücünün, arkadaki araçlar sinirli sinirli korna çalarken, ön camın ardında bir şeyler gevelediğini görüyorlar. Daha şimdiden arabalarından fırlayan birçok sürücü, arızalı arabayı trafiği aksatmayacak bir yere kadar itmeye hazır, arabanın kapalı camlarına vuruyorlar, içerdeki adam başını onlara çeviriyor, önce bir yana, sonra öteki yana, bağırarak bir şeyler söylediğini görüyorlar ve ağız hareketlerinden, bir sözcüğü durmadan yinelediği anlaşılıyor, hayır, bir değil iki sözcüğü, evet, bunu zaten içlerinden biri kapıyı açmayı başardığında anlayacaklar. Kör oldum.”

 

Muhammed İkbal’den 11 altın söz..

Çünkü Doğu aklını, Batı kalbini terk etti.

***

Aklın ölümü ne? dedi. Düşüncenin terki! dedim Kalbin  ölümü ne? dedi.  Zikrin terki! dedim.

***

Her müslümanın kalbinde Mustafa’nın makamı vardır. Siz, onun adı ile şeref kazanırsınız.

***

Yalnız aşk, bütün kainata kafi gelir.

***

Fikri dostluk, gerçek dostluk derecesinde etkileyicidir.

***

İslam, dünya üzerinde halen eşitlik için çabalayan tek güçtür.

***

Sadece eserlerin boş zamanları vardır. Özgür kulun dünyada hiç boş anı yoktur.

***

Hayat başkasını tavaf etmekten kurtulmak, kendini Kabe olarak tanımaktır.

***

Tehlike kudreti imtihan eder. Cisim ve canın nelere kadir olduğunu o bize bildirir.

***

Bugünkü bilim, ihakikat ile aramızda en büyük perdedir. Puta tapar, put satar, put yapar.

***

Kabe, bizim putlarımızla süslü; küfür, bizim müslümanlığımıza kahkahalarla gülüyor.

*******

 

 

Bob Dylon demişti ki bir sözünde..

 

Instagram’da Nilgün Bodur videosuna denk geldim şimdi. Uzun zamandır görmüyordum. Sonra dedim ki içimden: “belki uzun cümleler kurmayı bırakmıştır artık”  Oturdum seyrettim. Valla pek bir şey değişmemiş. Yine şiir’i anımsatan fakat bence şiirle alakası olmayan bir çeşit terapi tarzı geliştirmiş Nilgün hanım. Yalan olmasın, oturup saymadım fakat tahminimce 2 dakika 8 saniye süren videoda, heralde 300-400 cümle kurmuş olabilir. Aşırı uzun cümle kurup bir de o cümleleri afili kelimelerle donatma huyu yüzünden, bir türlü anlatamıyor derdini Bodur. Acaba kimse demiyor mu Nilgün hanıma: ” Azıcık yavaş anlat ve kısa cümleler kur” diye. Belki de diyorlardır.. Belki Nilgün hanım bu tarzını bile bile,ısrarla sürdürmek istiyordur. Bilemiyorum..

Yaşadığımız zaman garip süreçlerden geçiyor. Biraz acı çeken, biraz depresyona giren milyonlarca insan ani bir coşku içinde başka insanlarda mağdur olmasınlar diye, akıl fikir memuru oluveriyorlar bir anda. Günümüz insanlığını,Prof ayarındaki psikolog ve sosyologlar bile anlamak için deli gibi çırpınırken, bu memurların kime ne kadar faydalı olacağı da tartışmaya açık bir mevzudur kanımca..

Toprağı bol olsun aklıma Bob Dylon’ın o meşhur sözü geldi. Ne diyordu Bob amca : ” Birine yardım etmek istiyorsan sakın bir büyüklük yapıp akıl verme, keza öyle ki geriye kalan sana yetmeyebilir!”

Bu güzel sözden sonra kimseye akıl vermemek gerekli olduğuna bir kez daha emin olmamış olmama rağmen,yine dayanamayıp Nilgün hanıma nacizane tavsiyelerde bulunasım geliyor. 🙂

Neyse devam edeyim hikaye’ye. Sonra dedim ki içimden yine, o uyarıcı adam ben olayım. Ve hemencik, Nilgün hanımın tarzına çok benzer yarı şiirsi, yarı eleştirel bir yazı yazıverdim yorum kısmına. Biraz uzun yazdım ki, o da uzun anlatıyor ya, daha iyi anlasın diye. İnşallah işe yarar. 🙂

Okumaya devam et

Bağlanmayacaksın / Can Yücel

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
“O olmazsa yaşayamam.” demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.
Ve zaten genellikle o daha az sever seni,
Senin onu sevdiğinden…
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları…
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
“O benim.” diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan birşeylerin…
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.
Mesela turuncuya, ya da pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi,
Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak…

Uy Havar / Ahmet Arif

Yangınlar,
Kahpe fakları,
Korku cığları
Ve irin selleri, aç yırtıcılar,
Suyu zehir bıçaklar ortasındasın.
Bir cana, bir başa kalmışsın vay vay!
Pusatsız, duldasız, üryan
Bir cana bir de başa
Seher vaktı leylım – leylım
Cellat nişangâhlar aynasındasın.
Oy sevmişem ben seni

Üsküdar’dan bu yan lo kimin yurdu!
He canım
Çicekdağı kıtlık, kıran,
Gül açmaz, çağla dökmez.
Vurur çakmaktaşı kayalarıyla
Küfrünü, Medetsiz, Munzur.
Şahmurat suyu kan akar
Ve ben şairim.

Namus işçisiyim yani
Yürek işçisi.
Korkusuz, pazarlıksız, kül elenmemiş,
Ne salkım bir bakış
Resmin çekeyim,
Ne kinsiz bir rüzgar
Mısra dökeyim.
Oy sevmişem ben seni

Ve sen daha demincek,
Yıllar da geçse demincek,
Bıçkılanmış dal gibi ayrı düştüğüm,
Ömrümün sebebi, ustam, sevgilim,
Yaran derine gitmiş,
Fitil tutmaz, bilirim.
Ama hesap dağlarladır,
Umut dağlarla.

Düşün, uzay çağında bir ayağımız,
Ham çarık, kil çorapta olsa da biri
Düşün, olasılık, atom fiziği
Ve bizi biz eden amansız sevda,
Atıp bir kıyıya iki zamanı
Yarının çocukları, gülleri için,
Koymuş postasını,
Görmüş restini.
He canım,
Sen getir üstünü.

Uy havar!
Muhammed, İsa aşkına,
Yattığın ranza aşkına,
Deeey, dağları un eder Ferhad’ın gürzü!
Benim de boş yanım hançer yalımı
Ve zulamda kan – ter içinde, asi,
He desem, koparacak dizginlerini
Yediveren gül kardeşi bir arzu
Oy sevmişem ben seni.

Charles Baudelaire, İnsan ve deniz

Hür adam, denizi seveceksin daima!

Deniz aynandır senin; ruhunu seyredersin.

Onun sonu gelmeyen coşkun dalgalarında

Kalbinde bir uçurumdur, onun gibi derin…

***

Benzerinin koynuna dalmak en büyük zevkin;

Gözlerin, kollarınla sarılırsın ona sen.

Ve kalbin bir an dertlerini unutmak için

Kuvvet alır o vahşi ve yırtıcı seslerden.

***

İkiniz de karanlık görünmek istersiniz;

İnsan; ölçen olmadı daha derinliğini!

Bilen yok koynundaki servetleri ey deniz!

Saklayın sırrınızı günahlarınız gibi.

***

Ama asırlar asrı işte böyle durmadan

Aranızda bitmeyen, insafsız bir savaş var.

Öyle hoşlanırsınız ölümden ve vurmadan;

Ey ayrılmaz kardeşler, ey sonsuz kavgacılar!

BAUDELAIRE 

Dostluğu klavyede aramak, Müşfik Kenter

Hep bir yerlere bir şeylere yetişme telaşındasınız değil mi?

Hiç vaktiniz yok “Fast live” “Fast food” “Fast music” “Fast love”…

Dikte ettirilen “yükselen değerler” “in” ler “out” lar…

Buna benzer bir odada şanslıysanız gökyüzünü görebilen bir pencere ardında bitecek hepsi.

Dostluğu klavyelerinde yaşamı monitörlerinde arayanlar Size sesleniyorum!

Hangi tuş daha etkilidir ki sıcacık bir gülüşten ya da hangi program verebilir bir ağaç gölgesinde uyumanın keyfini?

Copy-paste yapabilir misiniz dalgaların sahille buluşmasını?

İçinizi ısıtan gün ışığını gönderebilir misiniz maille arkadaşlarınıza?

Sevgiyi tuşlarla mı yazarsınız?

Sarılmak için hangi tuşlara basmak gerekir?

Ya da geri dönüşüm kutusunda saklanabilir mi kaybolan zaman?

Doğayı bilgisayarlarına döşeyenler neden görmezsiniz bahçedeki akasyanın tomurcuklandığını?

Ve ıslak toprak kokusu var mıdır dosyalarınız arasında?

Koklamak duymak dokunmak yok mu yaşam skalanızda?

Bilgi toplumu oldunuz da duygu toplumu olmanıza megabaytlarınız mı yetmiyor?

Charles Chaplin’in 3 maddelik mutluluk formülü

Charles Chaplin seyircilere bir şaka yapar ve herkes gülmeye başlar. Charles aynı şakayı tekrar yapar ve bu sefer birkaç kişi güler. Aynı şakayı bir kez daha yapar ve bu sefer kimse gülmez.

Sonra bu harika sözleri söyler: “ aynı şakaya defalarca gülemiyorsunuz. O zaman neden aynı şey için tekrar tekrar ağlıyorsunuz?”. Yani hayatın her anının tadını çıkarın. Hayat çok güzel. 

Kalbe dokunan en önemli 3 sözünü paylaşmak için güzel bir gün.

1- Bu dünyada hiçbir şey kalıcı değildir, endişelendiğimiz şeyler bile.

2- Yağmurda yürümeyi severim çünkü kimse gözyaşlarımı göremez.

3- Hayatta en boş geçirdiğimiz günümüz gülmediğimiz gündür.

Tomurcuklu hikaye..

Esneyerek açtı küçük bedenini tomurcuk,ilk defa geldiği dünyaya..

Yüzünü güneşe döndü.
Pembe taze teniyle onu doğuran toprağa teşekkür etti küçük bir tebessümle.
Sonra tekrar daha uzun baktı güneşe. Kamaştı gözleri..
“Demek yeryüzü denilen yer burası” diye mırıldandı.
Sonra bir arı kondu başına. Korktu tomurcuk.
Kimsin? diye sordu arıya.
Arı: “Korkma” dedi. Bende senin gibi bir amaç için geldim bu dünyaya.
Tomurcuk,arı’nın verdiği bu cevapla kendi amacının ne olduğunu düşündü. Bulamadı.
Arıya sordu tomurcuk: Ya senin amacın nedir?
Arı cevap verdi: Yaratılan her canlı bir amaç için gönderilir bu dünyaya. Allah bizi insana hizmet için yarattı.
Tomurcuk arı’nın bu cevabıyla kendi varlık sebebini bir kez daha düşündü. Yine Bulamadı.
Sonra arı’ya şöyle sordu : Hepimiz mi?
Arı cevap verdi: Evet. Sen de bu yaşam zincirinin bir halkasısın. Meselâ insanlar beni onlara yaptığım bal için severler. Çünkü yaptığım bal çok faydalıdır. Zaten bu dünya fayda üzerine yaratılmıştır. Allah yarattığı her canlıya bir sorumluluk yükleyerek bu faydanın devamlılığını sağlar. İnsan dışında hiç bir canlı varlık, sorumluluğunu unutmaz.
Tomurcuğun kafasında ki sorular bir iken ikiye çıkmıştı. Kendi geliş amacını merak etmeyi bırakıp insan denilen canlının görevini neden yapmadığına takıldı aklı.
Dayanamadı sordu: Peki insanlar niye unutuyorlar?
Arı : Çünkü Allah onları beşer ve şaşar yarattı. Kendi ruhundan verdiği bir çok güzel erdemin yanında nefis gibi,gurur ve kibir gibi kötü huylarıda yerleştirdi bedenlerine. İşte insanın sorumluluğuda buydu. Yani hem kendini hem de yaratıcısını unutmadan,dünyadaki tüm yaratılmışlara saygılı,merhametli adaletli davranma görevi.. Bu görevin sonunda başarılı olanların ödüllendirildiği başarısız olanlarınsa cezaya tabi tutulacağı bir zamana doğru bir hesaba çekilecek tüm insanlık…
Tomurcuk, bu insan denilen canlıdan korkmuştu.
 Arı’ya sordu sonra: Peki ben niye buradayım?
Arı cevap verdi : Sen Allah’ın bu dünyayı güzelleştirmek yarattığı en güzel çiçeklerden birisin. İsmini koyanlarsa az önce bahsettiğim insanlık. Senin adın gül. Senin her halini sever insanlar. Şu tomurcuk halini de, büyüyüp serpildiğin halinide.. Senin en yakın dostların biz arılar ve kelebeklerdir. Bütün bir yaz boyunca seni hiç yalnız bırakmayız.
Tomurcuk, arının bu anlattıklarıyla rahatlamıştı. Demek her zaman yanımda olacak dostlar da yaratmış Allah benim için diye düşündü. Sonra birden aklına tekrar insanlar geldi. Tekrar ürktü. Acaba bu insanlar bana bir zarar verir mi diye düşündü.
Hemen sordu arı’ya : Ya bu insanlar bana zarar verirse?
Arı : “Korkma” dedi. Bu insanların hepsi de kötü ve sorumsuz değildir. İçlerinde yüreği temiz ve merhametli olanı da çoktur. Onlar tüm yaratılmışlara şefkatle yaklaşır ve korurlar. Özellikle çiçekleri ve ağaçları korurlar ve beslerler. Su verirler, verimsiz dallarınızı budarlar daha da güzelleşin diye. Fakat bu insanların içinde bir kısım vardır ki, onlar bilmeden öldürürler sevdiklerini. İnsan sevgisini eşit miktarda dağıtamaz. Yoğun sevgi duyduğu bir şey için başka sevdiklerini üzüp kırabilir. Meselâ bir insan annesine ya da eşine veyahut sevgilisi için duyduğu sevgi sebebiyle, seni dalından kırıp onlara hediye edebilir. Çünkü senin güzelliğini onlara gösterip mutlu etmek niyetindedirler. Senin kırılmış ve yakın bir zamanda içi suyla dolu ufak bir vazoda yavaş yavaş öleceğini hiç dert etmezler. İnsan böyle bir şeydir işte.. İyi bir şey yapmak uğruna geride kalan başka şeyleri bozmaya her an hazırdırlar.
Ama sen hiç korkma. Çünkü şanslısın. Burası bir orman ve sen ve senin gibi bir çok tomurcuk çok şanslı. İnsanlar buraya pek gelmez. Bir bahçede özel günlerde insanlara satılmak maksadıyla da doğrulabilirdin..
Tomurcuk sevinmişti. Çünkü ölümü bir insanın elinden olmayacaktı. Fakat bir yandanda bir bahçede doğacak ve küçük bir vazoda ölüme terkedilecek kardeşlerine üzülmekten de alamadı kendini.
Arı, tomurcuğun yüzünden anlıyordu hissettiklerini. Tomurcuğu bu karmaşık düşüncelerden kurtarmak için seslendi:
Hey tamam! Düşünme artık bunları. Bu dünyaya gönderilen her canlıya bir ömür biçmiştir Allah. Kimisi kısa, kimisi uzun yaşar. Ve herkes nasibinde olanı yaşar. Her canlı için gelecek diye bir şey yoktur. Allah’ın zaman adını verdiği an’lar vardır. Her canlı şu dünyada duyguları için yaşar. Yoksa bedenler, yüzyıllar boyunca nefes almış olsa bile yaşamış sayılmazlar. An’a sığdırılan her güzel hikaye bu dünyanın yaşanılası bir yer olduğunu kanıtlar.. Dünya ancak sabır,tevekkül ve şükür duyguları ile herkese huzur verir. Huzur arayan önce kendini bulur sonrada Rabbini.
Tomurcuk artık tamamen rahatlamıştı. Yaşadığı sürece yanında olacak dostlar verdiği için şükretti Allah’a. Ve silkinerek daha bir döndü yüzünü içini ısıtan güneşe ve bedenini bir beşik gibi sallayan o hırçın rüzgara..

Heinrich Böll’den 15 çarpıcı söz..

  • Yaşayanların ölü olduğuna ve ölülerin yaşadığına inanırım.
  • Yaşamaya hiç kimse zorlanamazdı, sevdaya da; saçmaydı bu. İnsanlar üzerinde gücü olan tek şey ölümdü.
  • Sadece inanın.Bilir misiniz, bir şeye sadece inanmak bile insana çok güç verir.
  • Şeytanın bile komşular kadar keskin gözleri yoktur.
  • Zaman, hiç sezdirmeksizin ve hiç acı vermeden akıp gidiveriyordu. Oysa gerçekte aman vermeyen bir nesneydi zaman denen şey.
  • “Zenginlere fakirlerden daha çok hediye verilir. Satın aldıkları şeyleri de indirimli alırlar.”
  • Vicdan denen şey bir kural değildir
  • Ve garsonlar, “nazik insan” rolü yapan müşterilerden daha iyi bilirler, nezaketin ne olduğunu.
  • “Ben onları hiçbir şeyden koruyamıyorum; korkum bu benim. İnsanların kalpsizliğinden.”
  • Dua ederken serinlik veren bir neş’e ile doluyordu içi… Herhangi bir şey elde etmek ya da herhangi bir şeyden korunmak için dua etmiyordu, çabuk, ağrısız sızısız bir ölüm ya da hayatı için bir şey dilemiyordu, sadece dua ediyordu o kadar…
  • Evet, bugün pazar ve odamız ,yan komşudan gelen kızartma kokusuyla dolu ve bu koku beni ağlatabilir, ete hasret çocukların sesine ağlayabilirim…
    … and he never said a mumbaling word- diyor zencinin şarkısı.
    … ve o hiç bir şey demedi.
  • Çoğu insanın düştüğü hata da, göğüs ya da boyun üzerindeki bir parça parlak madenin ona sahip olan insanı değiştireceğine inanmalarıydı. Üniformasının herhangi bir yerinde bir nişan asılı diye bir budalanın zeki, bir zayıfın güçlü olabileceğine inanmış görünenler de vardı.
  • Ödenecek paraya değen hiç bir şey yok , ekmek fiyatları da hep daha biraz yüksek.
  • Öyle anlar vardır ki tekrarı mümkün değildir.
  • Demek istediğim, şu savaşın boktan bir savaş olduğunu bilecek kadar mantıklısınız.

 

Donmuş dallarda çiçek, Behçet Necatigil

İyidir beraber olmamız
Yaklaşmış, değişik.
Duyulur çevrenin gürültüsünde
Issız
Bizde bir şey eksik.

Belki de bir şey fazla, yıllarca bilmedik
Çökmüş birdenbire ağır;
Bir kırık gülüşte
Yitik
Ümitsiz hatırlanır.

Bulmak gibi tıpkı
Karlar altında kayıp uzanırken ova
Yolu kendiliğinden.
Donmuş dallar esen ılık rüzgâra
Çiçek açar çekingen.

Aldanarak, unutmuş
Senin yolun ayrı, benimki ayrı
Az sonra ikimiz de yalnız.
Kısa bir zaman için, saat beş suları
İyidir beraber olmamız.

Birdenbire, Orhan Veli Kanık

Her şey birdenbire oldu.
Birdenbire vurdu gün ışığı yere;
Gökyüzü birdenbire oldu;
Mavi birdenbire.
Her şey birdenbire oldu;
Birdenbire tütmeye başladı duman topraktan;
Filiz birdenbire oldu, tomurcuk birdenbire.
Yemiş birdenbire oldu.

Birdenbire,
Birdenbire;
Her şey birdenbire oldu.
Kız birdenbire, oğlan birdenbire;
Yollar, kırlar, kediler, insanlar…
Aşk birdenbire oldu,
Sevinç birdenbire…

Durduk yere şiir yazdım.

Bi şiir yazasım geliyor bu aralar sormayın. İçten içe, derinden derine. Belki korona belki buhranlı dünya veriyor bana ilhamı,bunca ölüm haberi arasında.

Belki de tüm dünya ile aynı hisleri paylaşan milyarların sinerjisi vurmuştur gönlüme bilemedim.

Ama yazdırdı bir şeyler işte..

Bakın neler yazdırmış içim dışıma.

 

ÇÜNKÜ ARTIK ZAMANI GELİYOR

Çünkü artık zamanı geliyor sıradanlığın,düz cümlelerin ve de kendi derdini yalnız kendine anlatabilmenin.
Gecenin en beyaz noktasına odaklanıyor sönmüş gözleri,bekleyişlerin.
Tavanda beliren ışık, o beyazın değil
Bekleyişlerinden de yorulmuyor artık insan.
Bir pazar öğlesinde, pazartesi olmak istiyor yürekler..

Biraz var biraz yoktu, Hatice Sevim

 

Biraz var biraz yoktu tükenen şeyler…
Gülümsemeler, uykudan uyanmış memnun mesut gerinmeler..
Ağrısız bir beden, kaybedilen onca hiç ait olunamamış aidiyetler..
Güneş, ve geçip gittiği sayılı/sayısız vakitler
Bir fincan kahve gibi hayat, şekersiz sıcak
Her yudumda katettiği yolu hissettiren. Acı biraz, (gönüllü) verdiği keyifle mazoşistçe içilen….
Ve sandığımız şeyler, yitirilen listesinde en üstte…
Saçmalamak serbest…
Nasıl olsa tükenecek değil mi?
Saçmalamayı paylaşmak da güzel. Kimse bakmaz kimsenin kusuruna. Gizli bir anlaşma vardır karşılıklı sanki
Hem saçmalamak kusurdan bile sayılmaz
Tükenen şeyler listesi uzun. En çok canını sıkan (içinde yaşamaya başladığın, sokaklarında yürüdüğün, her türlü haylazlığın sorgusuz kabul gördüğü) bir kitabın tükeniyor oluşu…
Göz göre göre ölmek gibi…
İşte bu saçmalığın en dibi…
Senin günaydın dediğin yerde, herkes iyi geceler diliyorsa birbirine…
Sadece sana ait bir evrende…..
Güzel saçmalıyorsan hayat daha güzel yitiriliyor.