Tarih yazmayalı uzun zaman olmuştu.. Helâl olsun çocuklar

Türkiye Fransa maçını izliyorum.

Maç Konya’da. Konya bu tip maçlarda hem iyi bir ev sahibi, hem de çoşkusunu hiç kaybetmeyen bir taraftara sahip.

Konya Büyükşehir Stadyumu

Maç başlıyor. Milli takımın oyuna olan adaptasyonu biraz düşük. Sanki Şenol Güneş’in maç öncesi açıklamasını biraz farklı algılamışlar. Güneş : Bu maçın sonucu çok önemli değil, çünkü bizim rakibimiz İzlanda” diye yaptığı açıklamadan bahsediyorum. Oyunu geride ve kontrollü oynama derdindeler. Oyunun ilk 15 dakikasında, Burak ve Cengiz neredeyse ileride topla hiç oynamadan ileri geri koşuyorlar kendi yarı sahalarında…

Fransa ise bizim takıma uymuş, tek kale bir maç oynuyorlar. Arada bir iki gol girişimi Grizman’dan geliyor. Fakat çok cılız. Sanki Fransa’da, top oynama hevesi yok yok gibi. Kenarda, kulübeden çıkmayan Didier champs da oyuna sadece seyirci, yardımcısı ile muhabbet ederken.

Derken Şenol hoca maçın 20.dakikasından sonra “ileri çıkın” diyor takıma. İşte bu,maçın düzenini değiştirmeye başlıyor. Takım olarak orta sahaya iyi yerleşiyoruz. Dolayısıyla Fransa da biraz geriye yaslanıyor.

Sonrasında ufaktan ataklarımız başlıyor. Golün geleceğini hasbel kader hissettiriyor bu hareketlilik. Bir de Burak Yılmaz’a yapılan fauller rakip sahada duran top’tan organizasyonuyla öne geçme fırsatı yaratmaya da başlıyor

Ve işte Zeki ile gol geliyor. Fransızlar şok! Bu gol Fransa’nın konsatrasyonun içine ediyor. Ve dakika daha 32..

Bu golün akabinde, bizim çoçukların güveni de tavan yapıyor. Maça ortak olan Milliler bu golden sonra rakibin üstüne Cengiz ve Burakla daha çok geliyor. Ve ikinci gol Cengizden geliyor. Gerçekten klas bir golle takımını iyice rahatlatıyor Cengiz.

Son 15 dakikada ataklar  ciddi anlamda artıyor. Biraz dikkat etsek 3 ve 4. golü atmak içten bile değil..

Oyunun ikinci yarıya nasıl giricez, nasıl oynacağız çok emin değilim ama, bu milli takım, önümüzdeki on yılın yıldız ve takımda demirbaş oynayacak oyuncularla dolu olduğu kesin.

Ve Cengiz Ünder.. Bu adam milli takımın başına na son 5  yılda gelmiş en iyi şey. Tam bir profesyonel ve şımarıklıktan uzak.. Umarım hiç bozmaz kendini.

Şenol Hoca da takımın tam zamanında başına geçti. Allah yardımcısı olsun…

———————————- Devre arası..

Ve ikinci yarının sonu da gösteriyor ki bu çoçuklar bu yoldan kolay kolay dönmeyecekler.. Tarihimizde ilk defa yeniyoruz Fransa’yı. Ve Şenol hocaya kısmet oluyor bu şahane oyun ve galibiyet. Tabiri caizse, göstere göstere yeniyoruz.

Gencecik bir takım, Fransa’ya mücadelenin, arzunun ve gayretin ne olduğunu gösteriyor. Pogba ve Grizman sahada kayboluyor. H grubunda 3 te 3 yapmanın mutluluğu yaşadığımız şuanda..

Bu maç gösteriyor ki Şenol Güneş artık vites büyütmeli. Hedef artık belli. En az yarı final oynamak. İnanırsak olur bence..

Bu gurur hepimizin olsun..Tebrikler A Milliler..

Teşekkürler Çocuklar..

Rendenizi sevin..

Rende..

Uzun ömürlü, şekil veren kısmı metal, tutma kısmı plastik olan bir alet. Paslanmayan yapısı, ve binbir türlü maharetleriyle mutfakların olmazsa olmazı,hizmetkarı..

Her meyvenin ve sebzenin dilinden anlayan, onları estetik hallere sokan rendenin yeri, her zaman kolay ulaşılabilir bir dolabın ya da çekmecenin içinde en ön sıradadır.

Rende yaptığı işin kalitesi sebebiyle vazgeçilmezdir. Yıllara meydan okur. Bıçaktan sonra rende gelir. Rende, bıçağa göre tam bir profesyoneldir. O, kesmez biçimlendirerek minimal eşitlikler sağlar.

Bıçak duygusuzdur. Fakat rende yumuşaktır. Onu kullanan elin desteğini çok güçlü hissetmek ister. Emekle işini yapar.

Rendenin her yüzü, farklı bir yanını ortaya koyar. Şekil veren her tarafı aynı amaca farklı ölçeklerde hizmet eder.

Katı olanı yumuşatır. Çünkü ruhunda yumuşaklık vardır. Katının dilini onun kadar iyi anlayan başka bir alet yoktur.

Parçalamaz rende, çoğaltır bereketlendirir. Bıçağı hiç bir zaman rakip görmez kendine. Çünkü o öz’e iner. Bütünü en saf haliyle  insana teslim eder. Bakım ve onarıma da ihtiyacı yoktur. Bıçak gibi şımartılmak istemez. Bilenmez hiç bir elde. Kırılmaz hiç bir meyveye ve sahibi insanoğluna.

Suyla çok haşır neşir olmaz. Sabunla deterjanla hiç arası yoktur. Sanki hızlı bir duş alıp çıkan insan gibidir suyun altında.

 

Ölümsüzlük şerbetini içmiştir yaratılırken. Emekli olmak nedir bilmez. Onu gözden çıkaran ancak yeni bir rendenin rengine takıldığı için çıkarır.

Rendeye en çok yakışan renkler, pembe, yeşil ve sarıdır. Siyahla hiç işi olmaz. Nadiren beyazda giyer. Ustalığını en çok da havuç ve kaşarda gösterir. Hatta onlar için ustalık eserlerim ifadesini kullanır.

Rende insan dostudur. Yeri dolmaz, doldurulamaz..

Rendenizi sevin..

Sevgili Cahit Zarifoğlu / 17 Haziran 1996

SEVGİLİ CAHİT ZARİFOĞLU
Kızgın veya sıkıntılı olduğunda bile yüzünde hiç kötücül ifade olmazdı. Bu cümleyi yazışımın onu sevenlere (sevmeyeni var mıydı?) şirin görünme gayesi taşımadığını yine onu sevenler bilir. Art niyet taşımadığından emin olarak konuşabileceğiniz ender insanlardan biriydi. Sanatçı kişiliği de bu bakımdan şaşırtıcı sayılmalıdır. Çevresinde hiçbir zaman çoğu sanatçıda gördüğümüz kaprisli, geçimsiz veya kibri çağrıştıran istiklâl havasını estirmemiştir. Buna mukabil müstakil ve sanatçı konumunu her zaman hissettirerek yaşadı.

Üniversite eğitimimiz sırasında hem ayrı şehirlerde, hem de ayrı kamplarda bulunduğumuzdan birlikteliğimiz hiç olmadı. Şiirin bir saygınlık ortamı varsa, yalnız orada beraberdik o dönem. Daha sonra kamplarımız ve oturduğumuz şehirler müşterekti. Ankara’da bizim evdeki ilk karşılaşmamızda bana üzerinde Kıbrıs haritası, içinde iki Kıbrıs parası bulunan bir bozuk para çantası armağan etmişti. İstanbul’da bir süre birbirine yakın evlerde oturduk. Nedense bu ayrıntılar şimdi daha bir belirginlik kazanıyor. Bazı kavrayış alanlarında daha derinleşmeye adeta beni icbar ediyor.

Yaşarken “Yaşamak” adlı bir cilt tutanak yayınladı. Bunu bizim kuşağımızdan tek yapan o galiba. Sanki bunu yalnız onun yapması gerekliymiş, sanki buna yalnızca layıkmış gibi bir duygu taşıyoruz şimdi. Cahit Zarifoğlu 1960 sonrası arayışlarının mihverinde duruyor hâlâ. Daha ilk kitabı İşaret Çocukları’nda şiirdeki çok yönlü arayışları kendi gücü oranında bir mecraya sokmayı bilmişti. Bununla kendinden sonra yazmaya başlayan birçok şairi etkiledi. Zarifoğlu’nun hayat içindeki arayışları da özgün ve etkileyicidir. Yalnız kendinden daha genç olanların değil, yer aldığı kampta yaşı ondan büyük seçkinlerin de dikkatini çeken bir kişiliği, bir tür “tahtı” vardı. Sezai Karakoç’un ve Fethi Gemuhluoğlu’nun Cahit Zarifoğlu’ndan sözederken her zaman özenli bir ifade kullandıklarını hatırlıyorum.

Siyasi olayların akış hızının Türkiye’de “insan” meselesini ne ölçüde yalama hale düşürdüğü Cahit Zarifoğlu hatırlanınca daha kolay anlaşılıyor. Çünkü Cahit hem şiirini, hem yazdığı çocuk hikâyelerini ve hem de ilişkilerini hâlâ zararını gördüğümüz duygu ve değer erozyonuna muhalif olarak büyütmüş ve geliştirmişti. Anılırken onun her insanda tohumu bulunan özveriye, toksözlülüğe, varoluş sevincine nasıl merhametle kol kanat gerdiğinin unutulmayacağını biliyorum. Onu gülerken de, ağlarken de gördüm. Ne çok şair, ne çok insandı!

Haziran Gidenleri..

Haziran..

Takvimin ortanca aylarından biridir. Hatta tam ortancasıdır. Çöl sıcaklarının bu coğrafyaya habercisidir. Haziran da aynı diğer aynı aylar gibi bir zamanı, kayıt almak için kullandığımız bir sürenin tanımıdır.

Haziran, dünyanın en başından beri, içinde milyarlarca insan için çeşitli ölçeklerle değer atfeden olayları kapsar. Bu olaylar kimisi için bireysel anlamda anlamlar taşır. Biri okulu kazanmıştır meselâ. Birisinin çoçuğu olmuştur. Kimisi de hasta olmuştur. Kimisi aşk acısı çekmiştir. Kimisi vatan hasreti çekmiştir.

Bir de bu bireysel yaşanmışlıkların dışında, toplumların toplu olarak önemsedikleri, içselleştirdikleri olaylar vardır. Bunlar, eşzamanlı çoğulun önemsediği anları kapsar.

Meselâ savaşlar, doğa olayları, devrimler, bayramlardır. Ya da ulusal bir spor organizasyonunda bir sporcunun ya da bir takımın altın madalya,kupa kazanmasıdır.

Yıllar, aylar, günler ve hatta saatler bile, bu olayların en büyük şahitleridir. Bu şahitlerin cümle içinde en çok kullanılanı da aylardır. Mesela bizim toplumda Nisan denilince akla gelen 23 Nisan çocuk bayramıdır.

Kasım da, 10 kasımı Mustafa Kemal Atatürk’ü anarız. Ağustos, 17 si Marmara depremi gelir hatrımıza. Temmuzsa, ayın 15 dir. Hain ellerin kalkışmasına gösterdiğimiz dirençtir. Eylüller sonbaharın adıdır.

Yine aylar, İnsanlık adına hayırlı işler yapan değerli isimleri yani, devlet adamlarını, yazarları, sanatçıları, sporcuları hatırlatır bizlere..

Bu ayların içindeki bazı aylar, bu değerli isimleri daha çok çağrıştırır. İşte ilk haftasında bulunduğumuz Haziran ayı, bu tür aylardandır. Bir çok değer atfedişleri sebebiyle çok sayıda isim Haziranda vefat etmiştir. Kimler yoktur ki tarihin haziranları içinde uğurladığımız ve de hayırla yad ettiğimiz..

Cahit Zarifoğlu, Cemil Meriç, Peyami Safa, Orhan Kemal, Ahmet Haşim, Nazım Hikmet Ran, Abdürrahim Karakoç, Ayşe Şasa, Muhammed Ali Clay, Fuat Sezgin, Michael Jackson, Victor Hugo, Ahmet Arif, Franz Kafka, Robert Kennedy, Cengiz Aytmatov, Jorge Lois Borges, Hakkı Devrim, Sümer Tilmaç, Ayhan Işık, Cahit Kulebi, İbni Sina, Kazım Koyuncu, Fuad Köprülü..

İşte Haziran, tüm değerli isimleri içinde toplamış bir ay olarak duruyor karşımızda..

Başta bizim toplumumuzda sonra da dünya da ismi saygıyla anılan, topluma bir aydınlık ve ışık tutan onlarca isim..

Elbette ki bu isimlerin herkeste farklı bir değeri vardır. Fakat ben bu listeye baktığımda kendi adıma belli isimleri en tepeye koyarım.

Bunların içinde bir Cemil Meriç, bir Muhammed Ali, bir İbn-i Sina, bir Michael Jackson, bir Zarifoğlu bir Abdurrahim Karakoç, Peyami Safa, Cengiz Aytmatov  yeri başkadır. Bu başkalıkların elbette birbirinden farklı zenginlikleri vardır.

Meselâ Meriç’in engeline rağmen bilgiye ve akla duyduğu açlıktan, dünya toplumlarının biriktirdiği tüm kültür birikimini yalayıp yutması vardır. Kendi toplumunun aydınlığı için bir kültür hizmetçiliği yapması benim kendisine hayran olma sebebimdir.

Muhammed Ali’yi, İslamla çok sonradan tanışmasına rağmen, dünyada ki belki milyonlarca mirasyedi müslümandan daha fazla imanlı oluşu sebebiyle severim. Bir iş yapıyorsan, o işte en iyisi olmak zorundasın dediği için severim. Rengi yüzünden, ırk’ı yüzünden dışlanan her toplumun sesi olduğu için severim. Amerikaya ve de Avrupaya, hakiki bir müslümanın nasıl olurmuş gösterdiği için severim. Cesareti ve iddiasıyla milyonlaca mazluma umut oluşu sebebiyle severim.

İbn-i Sina’yı bilim ve ilmi muazzam bir biçimde harmanlayıp, bu harmanı bir müslüman etiketiyle dünyaya sunması sebebiyle severim. Dünyaya, us ( akıl ) hocası olduğu için severim. İnsanın dünyada ki her eşyaya hakkını vererek dokunduğunda, eşyanın insanın dünyada ki en büyük hizmet vasıtası olduğunu ispatlaması sebebiyle severim.

Zarifoğlu’nu, içinde ki saf çocuğu hiç öldürmeden, edebiyata kattığı masumane şiirlerler, fikirler ve mütevaziliği için severim. Allah’a olan bağlılığı, günahı kapısından içeri sokmamak için verdiği mücade için severim.

 

Aytmatov’u Türkiye dışındaki bir Türk devleti vatandaşı olarak edebiyatta dünyaca tanınmış bir yazar olduğu için severim. Selvi boylum al yazmalımda, insanı, sevdayı,emeği, umudu,sabrı ve vefa gibi erdem gerektiren duyguları içimizde yeşertmiş olduğu için severim.

Peyami Sefa’yı sürekli içinde olduğumuz ruh hallerinin, psikolojik açıdan anlamlanmasına katkı da bulunduğu, Hezeyanların, depresyonların, karakter ve duygu çelişkilerinin birbiriyle olan karmaşık ilişkilerinin roman denilen yazına tüm şeffalığıyla yedirmesinden dolayı severim.

Jackson’u gereksiz bir şekilde beyazlara benzemeye çalışmasına rağmen severim. Allah vergisi dans yeteneği sayesinde dünyaya, insan vücudunun ne kadar mükemmel olduğunu göstermesi sebebiyle severim. Dünyaca tanınmış ve milyonlar kazanmış bir star olmasına rağmen, sade ve efendi bir adam olarak yaşadığı için  severim. Burcu Başak diye severim 🙂 Ama herseyden önemlisi Evangelistlere, İllimünatiye, ve dünyayı tek tip dine yönlendirip köle yapmayı hedefleyen paralı tarikat örgütlerine boyun eğmediği için severim.

Karakoç’u sıradanlığı, anadoluluğu, ve mihriban’ı için severim. Milliyetçiliğini islamla süslediği için severim. Fahri bir halk terapistliği yapar gibi yaşamasını severim. Eğriyi doğruya çevirmek için verdiği gayret için severim.

İşte bu nedenler sebebiyle de Haziran’ı ayırırım diğer aylardan ilmi olarak..

Allah, bu ay sebebiyle andığım tüm değerli insanların mekanı cennet etsin. Günahlarını affetsin. Nurlar içinde yatsınlar. ( Michael Jackson içinde geçerlidir bu duam 🙂

 

 

Ruhça herkesten temiz olmak, Nikolay Vasilyeviç Gogol

“Yetenek sahibi insan, ruhça herkesten daha temiz olmalıdır. İnsanlar başkalarında hoş gördükleri pek çok şeyi, sanatçıda hoş görmezler. Evinden tertemiz bayram giysileriyle çıkmış birine yoldan geçen bir arabadan azıcık çamur sıçramayagörsün, herkes parmağıyla bayram giysisi çamurlanmış adamı gösterir, ne kadar özensiz, düzensiz olduğundan söz eder; oysa aynı insanlar, leke içindeki gündelik giysileriyle yanı başlarından gelip geçen onlarca kişiyi fark etmez. Çünkü gündelik giysideki leke görülmez.” 

Mesnevi Zamanı..

Derdin ne olursa olsun bir abdest al, nefes gibi…
Ve bir seccade ser odanın bir köşesine, otur ve ağla,
Dilersen hiç konuşma…
O seni ve dertlerini senden daha iyi biliyor unutma…

Dua ederken O’na kırık bir gönülle el kaldır.
Çünkü Allah’ın merhamet ve ihsanı, gönlü kırık kişiye doğru uçar.

Sopayla kilime vuranın gayesi, kilimi dövmek değil, tozunu almaktır.
Allah tozunu alıyor diye, niye kederlenirsin EY CAN!?..

Üzülme!

Bir şey olmuyorsa:
Ya daha iyisi olacağı için,
Ya da gerçekten olmaması gerektiği için olmuyordur.

Şu uçan kuşlara bak!
Ne ekerler, ne biçerler…
Onların rızkına kefil olan Allah; seni mi ihmal edecek sanırsın!
Yeter ki sen istemeyi bil…

Belalar sağanak yağmurlar gibi yağar.
Ancak başını ona tutabilenler aşk kaydına geçerler.
Belâ yolunda muayyen bir menzildir âşık.
Her nereden gam kervanı gelse de.
Aşk derdinde olan kişi;
Baş derdinde değildir…

Yapılma, yıkılmadadır;
Topluluk, dağınıklıkta;
Düzeltme, kırılmada;
Murat, muratsızlıktadır;
Varlık, yoklukta gizlidir…

Ne kötüdür insanın aklıyla yüreği arasında çaresiz kalması.
Ne kötüdür zamanın bir an kadar yakın,
Bir asır kadar uzak olması.
Ve bilir misin?
Ne acıdır insanın bildiğini anlatamaması..
“Ben”, deyip susması…
“Sen”, deyip ağlamaklı olması…
Eğer sen Hak yolunda yürürsen, senin yolunu açar, kolaylaştırırlar.
Eğer *HAKK* ”ın varlığında yok olursan, seni gerçek varlığa döndürürler.
Benlikten kurtulursan o kadar büyürsün ki âleme sığmazsın.
İşte o zaman seni sana, sensiz gösterirler.

Sevginin diğer bir adı da sabırdır:

Açlığa sabredersin adı “oruç” olur.
Acıya sabredersin adı “metanet” olur.
İnsanlara sabredersin adı “hoşgörü” olur.
Dileğe sabredersin adı “dua” olur.
Duygulara sabredersin adı “gözyaşı” olur.
Özleme sabredersin adı “hasret” olur.
Sevgiye sabredersin adı “AŞK” olur…

Ne istersem ben Mevlâ’dan isterim.
Verirse yüceliğidir. Vermezse İmtihanımdır…

ALLAH’tan bir şey istersen:
Kapı açılır, sen yeter ki vurmayı bil !…

Ne zaman dersen bilemem ama,
Açılmaz diye umutsuz olma,
Yeter ki O Kapıda Durmayı Bil…!

( Mevlâna Celaleddin-i Rumi )

Fausto Zonaro gözünden Osmanlı da Bayram..

 

Fausto Zonaro isminde bir ressam. Kendisi Osmanlı’nın son saray ressamı oluyorlar. 1854-1929..

Bir bayram sabahı, ahalinin panayır alanındaki çoşkusunu, eğlencesini, sevincini akıtıyor tual’e. Tulumbacı takımının oyunları çizdiği resmin öznesini oluşturuyor.. Bir daha hiç yaşanamayacak o an’ların şahidi oluyor.

Tarkan,bir horoz ve bugün bayramdı falan..

Bugün Bayram. Ramazan Bayramı..

“Nerede o eski Bayramlar” cümlesini kuranların bile artık üşengeçlikten, ya da belki de geçmiş Ramazanları unutmuş olmalarından mütevellit hiç bir yerde duyamadığımız seslerini arıyor kulaklarım.

Bayramın tatille ilk ilişkilendirilmeye başladığı zamanların üstünden belki 30 ya da 40 sene falan geçti.

Bayramlar, 5 yıldızlı UHD özellikli güney sahilleri otellerinin indirim oranlarındaki mutluluğa dönüşmüş. El öpmeler, ziyaretler, yeni elbise ve kıyafet hevesleri, elde özenle hazırlanan ikramlıkların yerinde yeller esiyor..

O zaman bu bayramlar kim için? sorusu düşüyor aklıma. Çocuklara mı?

Garibanlara mı?

Hazır şekerleme ve çikolata imalathanelerine mi?

Yoksa yerli ve yabancı alkôl satışı yapan, normalde 3 aylık cirolarını, 3 günde yakalayan ünlü içki markalarının sahiplerine mi?

Belki hepsinin belki biraz daha fazlasının..

Bu sorgulamalardan sonra İnstagram’da geziniyorum. Hani şu sürekli mutluymuşuz gibi poz verdiğimiz, sahte ama renkli sosyal medya platformuna..

Yakın çevremin paylaşımları tek tek düşmeye başlıyor sayfama. Malûm yaz geldi artık. Genel olarak herkes deniz kenarlarında, tatil beldelerinde, gezmelerde..

Bayramcıların, pardon! tatilcilerin çoğu Arefeden gitmişler tatile,bu 9 günlük tatili fırsat bilip. O kadar bunalmışlar ki, bu tatilin 1 dk sını bile boşa geçirmek istememişler diye düşünüyorum. Sonra hayır diyorum. Ne alâkası var?

İnsanlar en azından 1.günü, anne baba eli öpüp, bayramlaşıp çıkamazlar mıydı yola? Benim ki, yani bu yaptığım sorgulamalar aslında hiç üzerime vazife olmayan düsünceler biliyorum. Ama ne yapayım dayanamıyorum.

Belki bu kültüre, yani bayramda tatile çıkmayı hiç adet edinememişliğimden yapıyorumdur.. Belki bir kere yapsam alışır, ve her bayramı bir tatil olarak algılarım kim bilir?

Neyse..

İnstagramda gezinmeye devam ederken Tarkan’ın bir bayram tebriği videosuna denk geliyorum. Tarkan, paylaştığı videoda gözlerini pörtlete pörtlete “iyi bayramlar” diyor. Çok mutlu bir görüntü.. ( Gerçi Tarkan hep mutludur poz verirken ) Hep neşeliyim, hep hayat çok güzel ve hep haydi siz de başarabilirsiniz gibi bir ifade takınır yüzüne. Aslında Tarkan’ın bu kaşını gözünü oynatma hevesi, Allah bağışlasın evladı doğduktan sonra daha da bir arttı. Hani şu telefonunun kamerasına normalden fazla yaklaşıp, gözlerini kocaman aç’a aç’a bize : “evet bildiniz baba oluyorum” diyerek paylaştığı videosundan sonra.

Tarkan hep mutludur bilirsiniz. Bayrammış seyranmış pek umursamaz. Sanki adam memnuniyetten ve mutluluktan yapılmış gibidir. Ben ömrü hayatımda Tarkan’ın üzüldüğü anda çekilmiş bir kareye, ağladığı bir ana hiç denk gelmedim meselâ..

Hayır hayır! Yanlış anlaşılmasın. Tarkan şimdi otursun ağlasın falan diye bir isteğim yok. Ama ne bileyim… İnsan biraz duygularını paylaşır. Cümlesel olarak yani. Tarkan ağlayamaz, küfür edemez, polemik yapamaz, kötü bir halde yakalanmaz mı hiç objektiflere?

Muhabbet nereden nereye geldi 🙂  Konu aslında bayramları nasıl boşa harcadığımızdı sahi.. Ama neyse, Tarkan’la ilgili hissiyatımı da aktarmış oldum bu vesileyle..:)

Son olarak konuyu şöyle bağlayayım madem. Bizim bu Bayramlara, bayram hüviyetini tekrar kazandırmamız için, bu bayramların var olma sebeplerine biraz kafa yormamız gerekiyor sanırım. Ki Bayramın hakkını verebilelim.

O zaman Bayram kutlayanlara hayırlı bayramlar. Tatilcilere de hayırlı tatiller dileyeyim ben.. ( Tarkana da iyi bayramlar bu arada )

 

 

Dikkat : Arife çiçeği çıkabilir..

Kültürümüzde “arife çiçeği ” diye bir tabir kullanılırdı eskiden. Belki iç anadolu köylerinde halâ kullanılıyordur . Ufak çoçuklar bayramı bekleyemezler, yeni kıyafetlerini arifeden giyip gezerlermiş meydanlarda..

İşte “arife çiçeği ”  sıfatı bu yüzden doğmuş. Bayramlarla çoçukların arasında ki bağ, biz büyüklerle Bayramlar arasında yaşanan tatminlerin neredeyse 10 katı daha fazladır.

Benim çocukluğum 80 lere denk geldi. O yıllarda yeni elbise almak bugün kadar kolay değildi. Yeni ayakkabı ve elbiseler ya artık onarılıp tamir edilemeyecek duruma geldiyse, ya da dini bayramlar için bir hediye olarak alınırdı. Bayrama aşık coçuklar dönemiydi o zamanlar..En küçüğünden en büyüğüne yayılan bir heyecandı bu.

Ortak sevinçler değil miydi bu toplumu her zaman, dim dik ayakta tutan? Ben, bugün 40 yaşımı aşmış bir adam olarak, halâ yeni aldığım bir elbise ve ayakkabıyı, illa önceden giyer sokağa çıkarım. Tabi bugün kimse anlamıyor eşek kadar bir arife çiçeği olduğumu.. Elbise ancak takım elbise olursa, millet bundan bir sonuç çıkarabiliyor. Fakat yeni bir ti-shirt ve bir kot’u giydiniğinizi kimse anlamıyot artık.

Büyük şehirlerde zor ama, köylerde mutlaka karşınıza çıkar bir arife çiçeği.. Bu arada bayram harçlıkları için para bozdurabildiniz mi?  Yarın sabah namazdan sonra kapınız bir bayram çoçuğu tarafından çalınırsa, küçük bey’e ya da Küçük hanıma karşı mahcup olmayın!

 

 

Jurnal’den bir bölüm / Cemil Meriç

Hamiyyetin adı bile unutuldu. Faziletten fakir bir akraba gibi utanır olduk. Goril, altı asırlık tarihin sırtına geçirdiği elbiseleri parçaladı, bütün müstekrehliği ile çırılçıplak. İnsanın riyaya hasret çektiği bu ufunetleri gizleyen her örtü muhterem, yalan muhterem, yapmacık muhterem. Yirmi sekiz milyonun kanı ile palazlanan “happy few”, yirmi sekiz milyona küfretmekle minnet borcunu ödüyor. Bu efendilerin parolası: “git Avrupa’ya, bir daha dönme” tavsiyesidir. Herhangi bir turist, tesadüfen misafiri olduğu ülkeye bizim bu memlekete gösterdiğimiz sevgiden çok daha fazlasını bezleder. Kaç ve soy! Kefen hırsızlığı, efkâr-ı umumiyenin kahramanlık mertebesine yükselttiği mesleklerden oldu.
Çağdaşlarımızla her sohbet bir lağım banyosu. Fildişi kuleden vazgeçtik, canavarlarla kucak kucağa yaşayabileceğimiz mağara nerede? Galiba Vigny haklı. En muhteşem cevap sükût. Şer’le diyalog bir nevi suç ortaklığı. Gorillere buket sunmak. Onlar şehvet sarası içinde tepinirken sen elinde madenci lambası toprağın yedi kat derinliğine uzanıp hayali madenler arayacaksın. İnciler çıkaracaksın ummanlardan. Goriller çakıldananlar. Juvenal ne asil devirde yaşamış. İsyan bir ümit çığlığıdır. Ölü isyan etmez.
Kimi örnek göstereceksin çocuklarına? Plutark’ın kahramanlarını mı? Plutark’ın kahramanları Rousseau’yu heyecanlandırabilirdi. Şimdi o heykeller bütün cazibelerini kaybetti. Masal bile değil artık.
A. hırsız, sahtekâr, kötü bir evlat, aşağılık bir koca, ama insanla, insanlıkla bütün ilgilerini kaybetmemiş. Bu adam hâlâ ağlayabilir. Belki sevebilir de. Fazileti hapishanelerde mi arayacağız?

Cemil Meriç – Jurnal

Harvard, Kuran Ayetini Adaletin En İyi İfadelerinden Biri Olarak Tanıdı

Dünyadaki türünün en prestijli kurumlarından biri olan Harvard Hukuk Fakültesi, fakülte kütüphanesinin girişinde, ayeti tarihteki en büyük adalet ifadelerinden biri olarak nitelendiren Kur’an’ın bir ayetini yayınladı.

Harvard Üniversitesi’nin giriş duvarında Nisa suresinin 135 ayeti yer alıyor. Adalet hakkında bugüne kadarki en büyük özlü sözlerden biri olarak duvara kaydedilmiş:

“Ey iman edenler, kendiniz, anne-babanız ve yakınlarınız aleyhine bile olsa, Allah için şahidler olarak adaleti ayakta tutun. (Onlar) ister zengin olsun, ister fakir olsun; çünkü Allah onlara daha yakındır. Öyleyse adaletten dönüp heva (tutkuları)nıza uymayın. Eğer dilinizi eğip büker (sözü geveler) ya da yüz çevirirseniz, şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan haberi olandır.”

Kaynak: thedeenshow.com

Gezinti, Yahya Kemâl Beyatlı

Kandilli’den Çubuklu’ya çıltık gezintiye
Yalnız kürek sedası gelen bir kayıktayız.
Bizler mi vakti hoşça geçirmekteyiz bugün?
Şüphem budur:Vakit mi geçirmektedir bizi?
Zihnim neden kapıldı bu sonsuz düşünceye?

Bir yanda boşluğunda hudud olmayan sema;
Bir yanda daima uzayıp bitmeyen zaman.
İnsan bu tezad içinde fikirler mırıldanır.
Bazen çöküntüler ,kırışıklardan ürkeriz,
Bazen de neş’esizce:’Vakit geçmiyor’ deriz.

Silkin ve sakin ol! dedim avare gönlüme,
Artık kederli hisleri bir bir at içinden at!
Eylül ferahlığında giderken Çubuklu’ya,
Geçmiş,geçen veya gelecek vakti duymadan,
Aheste çek kürekleri mehtab uyanmasın!

İki ayrı program ve kendini yenileyen Cübbeli sohbeti..

Bir gün arayla iki ayrı programa katıldı Cübbeli Ahmet hoca. Ramazan sebebiyle Raiting’i yüksek olan hocalardandır malumunuz. Entellektüel ve esprili sohbeti halkın büyük bir bölümünde ilgi görür alkış alır.

Hocanın ilk katıldığı program, sahibinin Necat Günseven’in çiçeği burnunda kanalı TV100 deydi. Programın adı da Muhabbet Kralı. Evet Okan Bayülgen’in uzun bir aradan sonra ekranlara geri döndüğü program. Öncelikle Bayülgen’in geri dönmesine sevindiğimi söylemem lazım. Her ne kadar marjinal ve sivri bir adam olsa da, yakın televizyonculuk tarihinde yaptığı programlarla topluma gır gır ve şamatanı dışında, bir takım değerler ve kültürel manada artılar sunması da yadsınamaz.

Bayülgen geçmişte bazı dönemlerde, gerek çalıstığı Kanal yöneticileriyle gerekse magazin medyasının yaklaşımlarıyla olan münasebetinde ters düştüğünde ekranlardan uzaklaşmıştı. Fakat bu son uzaklaşması epey uzun sürdü. Dönüşü ise yeni kurulan bir kanal olan TV100 ile oldu. Ki bana göre de doğru bir karar. Çünkü kanalın yeni olması ve sahibinin Siyasi bir takım etiketler taşımamış olması önemli. Artık herkes biliyor ki bir ünlünün çalıştığı kanal, ünlü ismin program tarzını da belirliyor.

Neyse programa geri dönelim. Bayülgen’in programının konusu Kuran-ı Kerim’in meal ve tefsir üzerinden öğrenilmesi oldu. Tabi konuk ağır konu da. Bayülgen, usta Tv programcılığı tecrübesiyle, hem sorduğu sorularla hem de programı hocaya kaptırmadan yönetmeyi başardı [ Malum hoca konuşmaya başladığında araya girmek neredeyse imkansızdır 🙂 ]

Tabi hiç bir programcı, Cübbelinin bilgisine sahip değil.Dolayısıyla bu durumu halkın hocayı net bir şekilde anlaması gayretiyle sunmaya çalışırlar. Bayülgen de öyle yaptı. Hocayı, izleyicinin anlayabileceği şekilde sade bir anlatıma yönlendirdi. Bunun dışında hocayı, geyiğe sokmadan bundan raitingsel bir kâr elde etmeden konuşturması da takdire şayandı. Program sonunda ortaya çıkan sonuçsa, Kuran-ı Kerim’in mealinin tefsirsiz tam olarak anlaşılamaz olacağı, tefsirin de doğru kişilerce yapılmış olmasının önemiydi.

 

Programı izlerken, Bayülgen’in hocanın evine ziyarete gittiğini, hocanın Bayülgen’i ağırladığını, hocanın kütüphanesinde 50 bin kitap olduğunu da öğrenmiş oldum. Bayülgen’in Cübbelinin evinde ne işi var sorusu sizin de aklınıza takılmıştır. Fakat ziyaret edenin Bayülgen olduğunu bir kez daha düşündüğünüzde şaşırma hali giderek zayıflıyor. Çünkü Bayülgen’in merakını cezbeden bir olay  ya da kişinin muhteviyatını çok sorgulamadan yaklaşabildiğini tahmin etmek zor değil. Bunu, kimileri Okan’ın bir takım git gel’ler sebebiyle yaptığını düşünenler de çıkabilir elbette. Fakat bence Bayülgen’in bilgi ve zor meselelere olan merakı, bu tip davranışlarını çok mümkün kılıyor.

Cübbeli’nin bir gün aradan sonra çıktığı diğer programsa, Haber Türk kanalında ki “Gerçek Fikri Ne?” programıydı.( bu gece ) Veyis Ateş’in sunduğu programda, Cübbeli, hem yeni çıkardığı kitabını tanıttı, hem de Ramazan ve siyasetle olan ilişkisini uzun uzun anlattı.

Ateş, programın ilk bölümünde Hadis ve Kur-an ilişkisi üzerinden konuşturdu Cübbeli’yi. Cübbeli’de belli dini sıfatlar taşıyan ilahiyatçıları gayet tepkili bir şekilde eleştirdi. Cübbeli gerçekten dini bilgisiyle herkesi tatmin eden bir din alim’ olduğunu son 5-10 yıldır ispatlamış durumda. İslam’ın aslında nasıl bir deniz derya olduğunu, onun bilgisi ve ilmiyle gayet net anlıyoruz bizler. Doğal,saf ve bildiğinden bir adım üste çıkmayan, her bilgiyi hadisle bir ayetle ilişkilendirebilmek bence bu işin zor, fakat bizleri de en tatmin edici yanı.

Cübbeli’nin yeni kitabı ise, kız çocuklarının İslamda ki yeri ve önemi üzerine. Bence Cübbeli bu kitabı yazmakla çok doğru bir iş yaptı. Sebebi ise, son dönemde İslam’a uzak olan Ateist, deist ve dine düşman olan kesimin, İslam’ın kız çoçuklarına sözde kötü yaklaşımına dair ortaya attığı iddiaları çürütme gayretine girişiydi. Gerçekten de nedense, son 30-40 yıldır İslam’ın kadını eve hapsettiği, haklarını gasbettiği yönünde bir algı yaratıldı. Bu algının kaynağında elbette ki Feminist yaklaşımlar var. Kadına özgürlük tanıma mücadelesini, din üzerinden bir takım yalnış algılar yaratarak sürdürmesi, şuan ki tablonun bir sonucu mutlaka.

Program devam ederken Veyis Ateş’in konuyu, Binali Yıldırım’ın İsmail Ağa cematiyle kıldığı Teravih namazına getirmesiyle, Cübbeli’nin belki bu kadar hiç girmediği kadar siyaset diliyle konuşması, ekran başındakilerle birlikte beni de şaşırttı. Hatta Ateş bile, hocanın bu dili kullanması karşısında şaşkınlığını gizleyemedi.

Hoca ise bunu kabul etti fakat, mevzuyu bir beka meselesi olarak gördüğünü, bu yüzden her vatandaş gibi tepki gösterdiğini söyledi. Hepimizin aklına yerleşmiş bir algıdır bu. Yani bir din adamı siyaset yapmamalı mevzusu. Fakat burada bir parantez açmakta gerekiyor. Öncelikle biz şunu karıştırdık yıllarca, bir din adamının, milleti devleti üzerine görüş belirtmesiyle, bir partinin üyesi olması, o partiyi övmesi bambaşka şeyler.

Yoksa her Türk vatandaşı gibi onun da bir fikri olabilir. Kanunda ya da Allah indinde bir din adamı, memleketi ve toplumun yönetilme biçiminene karşı sessiz kalmalı diye bir hüküm yok. Dolayısıyla hoca’da bunu savundu. Devletin,dinin ve toplumun geleceğini kimseye hakaret etmeden, fakat ciddi bir bakış açısıyla eleştirebileceğini gösterdi. Hatta Cumhur ittifak’ını sırf bir beka problemi gördüğü için desteklediğini söyledi. Din,kendini toplumdan ve sosyolojisinden ayırmaz, ayıramaz diye de ekledi.

Ki nitekim bu çok doğru bir yaklaşımdır. Bir din insanı, toplumun ve devletinin huzuru için gördüğü aksaklıkları veya artıları herkesten önce görebilmeli ve gerekli birleştiriciliğe aykırırı bir tavır geliştirmeden söyleyebilmelidir.

Sonuç olarak iki ayrı program arasında Cübbeli’nin, net, doğal ve milletine ve devletine düşkün bir insan olduğu kanaati, bende muazzam ölçüde artmış oldu.

Umarım tüm din adamları, bundan sonra ki süreçte toplumu birleştirici söylem ve ifadeleri de daha fazla kullanırlar..