Sigarayı en son ne zaman bırakacaktın?

Bugün 31 Mayıs Dünya sigarayı bırakma günüymüş..

Bugün tüm dünya, bu duman saçarak can alan katilin zararlarından kurtulmaya çalışıyor. 16 yy’da keşfedilen, bir çok hastalığa iyi geldiğine inanılan tütün bitkisinin, bu inancında daha da ötesinde “kutsal ot” ve tanrının şifası” olarak adlandırıldığını çoğunuz bilmeyebilir.

Her hastalığa her bo..’a tütün sürüp tedavi yöntemi geliştirmeye çalışan Avrupa, o yıllarda sigara denilen bu melaneti icat edip dünya sağlığını tehlikeye düşüreceğini de bilmiyordu doğal olarak..

Bilimadamları da bu tütün olayına sarınca, sigara her derde deva bir ilaç muamelesi görmeye başladı. Tütün kullanan birinin neredeyse “doktora gitmesine gerek yok ” tarzında açıklamalarına şahit oldu insanlık..

1587’de yazdığı “Panacea [Tütün] ya da Evrensel Tıp, Pipoyla Alınan Tütünün İnanılmaz Yararlarının Keşfi” isimli kitabında şu ifadelere yer vermişti: “Tütün içmek tüm zehir türlerine ve bulaşıcı hastalıklara karşı harika bir panzehir görevi görüyor.”

Yine 1492’de tütünün şu an Küba, Haiti ve Bahama adını alan adalarda pipoyla içildiğini görülür oldu. Tütün yaprakları bazen de bazı mekanları temizlemek ve hastalıkları önlemek için meşalelerde yakılıyordu. Portekizli kâşif Pedro Alvares Cabral isminde bir abi,  1500 yılında Brezilya’ya gittiğinde, “betum” olarak tanımlanan tütün bitkisinin ülserli yaraların ya da geçmeyen tümörlerin tedavisinde kullanıldığını görüyor..

Sonraki dönemlerde, sağlık kütüphanesi ve müzesi Wellcome Collection’a göre, pipo ve tütün doktorlar, cerrahlar ve tıp öğrencilerinin ihtiyaç duyduğu bir teçhizat haline gelmiş..

Yine trajikomiktir 1665 yılında Prag’da görünen bir veba salgını sırasında, okul çocuklarına sınıflarda sigara içmeleri tavsiye edilmiş..

Komik olan uygulamalardan biri de, 18. yüzyılda da kulaklardan tütün dumanı üflemenin kulak ağrısına iyi geldiği sanılmasıydı. 🙂

Ve 1800 lerin ilk çeyreğinde tütün yapraklarında nikotin olduğunun ortaya çıkmasıyla, tıp dünyası tedavide kullanılan tütüne şüpheyle yaklaşmaya başladı. 150 sene öve öve bitiremedikleri tütün bir an da ürkütücü bir bitkiye dönüşüverdi.

Ama bu şüpheye rağmen, 1920 ve 1930’larda Camel, doktorların sigara içmeyi tavsiye ettiğini ve hepsinin Camel içtiğini iddia ederek müşterilerini ikna etmeye çalıştı:) E tabi doğal bir tepkiydi hiç azalmayan müşterileri ve iflas etme ihtimali olmayan bir sektörü ellerinde turuyorlardı.

Son 30-40 yılda sigara içmenin hem de pasif içici olmanın zararlı etkileri tamamen ortaya dökülünce bu seferde insanlığı bu illetten kurtarmayı amaçlayıp çalışan bilim adamlarına ve çalışmalarına şahit olduk.

Avrupa, kendi toplumunu sigaradan vazgeçirmek için yırtınıyordu. Mesela, İngiltere’de, sigaranın doğmamış çocuklarına vereceği zararı hamile kadınlara anlatabilmek için “Smokey Sue” (Sigaracı Sue) isimli bir oyuncak bebek kullandılar.

Sigaranın zararlarını say say bitiremedikleri broşürler, gazete duyuruları ve belli yasaklar birbini izledi. Sigara reklamlarına yasak geldi yine..

Sonra baktılar sektör kan kaybediyor üretimini elektronik sigaraya kaydırdı sigara şirketi Philip Morris ve Juuls. Hukuk ve sağlık bakanlığı da bu iki şirketin, sosyal medyadaki reklam kampanyalarıyla gençleri hedef aldıkları suçlamasıyla ABD’de yargılar oldu.

Günümüzde ise WHO’ya göre tütün kullanımı giderek azalıyor. 2000’de insanların yüzde 27’si tütün kullanırken bu oran 2016’da yüzde 20’ye gerilemiş. Şu an Dünyada 1,1 milyar yetişkin sigara kullanıcısı var olduğu tahmin ediliyor. Bunların yüzde 80’i orta ya da düşük gelirli ülkelerde yaşıyor.

Bu düşüş ülkemizde de kendini hissetiriyor. Yukarıda ki orana benzer bir sayı kadar da bizim vatandaşlar azaltmış sigarayı. Erkeklerin sigarayı bırakma oranı kadınlardan fazla. Kadınların sigaraya olan ilgisi ve bağımlılığı da tam ters bi mantıkla artış göstermiş.

Ne diyelim bu lanet olasıcadan bir an önce kurtulmanız dileğiyle..

 

 

Yanak sevme ile yanak tapışlama arası farklar..

Yanak sıkmak ya da yanak tapışlamak..

Eski dönem Türkiyesinden bir kareyi hatırlatır bana. Yaşlı babacan adamlar, gençler’e ya da ergen dönemi delikanlılarının yanağını hafifçe tokatlarlar. Hem bir sevgi gösterisidir bu, hem de bir “haydi bakalım işini sıkı tut” vari bir nasihat, bir el hareketidir.

Bu tapışlama dediğimiz davranışı yanak sevme dediğimiz eylemle karıştırmamak gerekir. Tapışlama da olmazsa olmaz bir kaç kural vardır.

Bu kurallardan birincisi, tapışlanacak kişinin yaş olarak küçük, hayat deneyiminin daha minimum düzeyde olması gerekir.

İkincisi ise tapışlayacak kişinin konusunda ya da alanında bir uzmanlık yapmış olması, her kesim tarafından işi ve adamlığı tarafından takdir edilmesi ve sempatik bir yapısının bulunması şarttır.

Tapışlama da elin hakereti ve dokunma biçimi önemlidir. El, gencin yanağını okşar gibi dokunmalı, şap şup gibi sesler çıkarılmamalıdır. Tapışlama sırasında tapışlayan kişi, genci övmeli ve bir iki tavsiye de bulunmalıdır.

Tapışlama mutlaka finalde yapılmalı, tapışlama sonrası tekrar sohbet edilmemelidir.

Tapışlama yapılacağı anda tapışlanan kişinin bu durumdan rahatsız olunabileceği değerlendirilmeli, önüne gelen herkese tapışlama yapılmaması gerektiği bilinmelidir.

Tapışlamayı yapan kişinin tapışlama eyleminde bulunduğu kişinin kendisiyle aynı cinste olmasına dikkat etmelidir. Tapışlama genelde erkeklerin gösterdiği bir davranıştır. Bir erkeğin bir kadına tapışlama yapması abesle iştigaldir.

Bir gün sizi biri tapışlamaya kalkarsa ve siz bu kişi tarafından tapışlanmak istemiyorsanız, o kişiyle kişisel alan mesafenizi sağlıklı ayarlanamanız gerekir.

Tapış muhabeti böyle efendim..

Narsizm kavramı, Narcissus’un hikayesinden sonra doğdu..

 

Roma mitinde,kahinin, “kendini görmezse hayatta kalabilir” dediği, herkese tepeden bakan Narkissos, günün birinde nehre yansıyan aksini görünce ve kendi kendine hayran olunca nergis çiçeğine dönmüş. Mitolojiye göre “narsizm” kavramı da adını bu hikayeden sonra alır.

Yine bir başka mitolojik hikaye de peri kızı Ekho, Narkussos’dan sevgisine karşılık göremeyince, üzüntüsünden bir kayaya dönüşür. Kayalara çarpan bizim eko dediğimiz sesler de onun sesini sembolize eder..

Tarihte Bugün : İstanbul’un İlk belediye başkanı Hızır Bey..

Fatih Sultan Mehmet Han İstanbul’ feth ettikten sonra Subaşı olarak “Süleyman Bey’i” atarken, İstanbul Kadılığı’na getirilen kişi ise “İstanbul Efendisi” unvanıyla da anılan “Hızır Bey”di. (30 mayıs 1453) “Kadı”lığı uyarınca bir yargı mensubu olsa da görevleri arasında “belediye hizmetleri”nin görülmesi de var olduğu için İstanbul’un “ilk belediye başkanı”ydı. 1453-1458 yılları arasında görev yaptı.

Aile kurumunun günümüz sureti ve açmazları

Babalık ve Annelik..

Binlerce yıldır süregelen cinsel bir ihtiyacın sonunda kadın ve erkeğin dünyaya yeni bir canlı hediye etmesiyle aldıkları sıfatlar..

Yani daha doğrusu, bu ufacık canlının bu iki cins’e yepyeni anlam ve sorumluluklar yüklemesi, maddi ve manevi bir bütünlüğün adına “aile” dediğimiz kurumun doğmasına neden oluyor.

Aile demek birlik ve beraberliğin temeli olduğu, içinde bir çok mesuliyeti ve dsiplini de kabul etmek demek de oluyor aynı zamanda. Bu kabul, kadın ve erkeğin bir takım kurallara uymaya mecbur kılıyor.

Baba ve anne aynı evin içinde hem bireyselliklerine hem de almış oldukları statüye göre iki ayrı uyum geliştirmeleri gerekiyor.

Kadının annelik sorumluluğunda ortaya koyacağı performans, ailenin sağlıklı yürümesinde en temel faktör. E tabi babanın da kendine düşen ana görevleri istikrarlı sürdürmesi kaçınılmaz bir durum.

Anne ve babanın görev ve sorumluluklarına aykırı davranmaları halinde ortaya çıkan sonuçlarda farklı değerlendiriliyor. Baba böyle bir durumda genelde alttan alınan daha mazur görülürken,( ataerkil anlayışla ) anne’nin hata ve yanlışları daha hayati olarak görülüyor.

Tarihte kadına ve anneliğe olan bakış açısı, kadına daha ağır sorumluluklar yüklemiş. Çalışmayan kadına ev hanımı ismi verilirken, kadının genel anlamda evin hizmetkarı olarak görülmesi yaygın bir anlayışı beraberinde getirmiş. Baba yalnız dısarıda çalışıp akşam eve gelip istirat ederken, annenin böyle bir istirihat vaktinin olmamasını kimse önemsememiş, hatta evde sanki akşama kadar boş boş oturan bir kadın olarak değerlendirilmiş, kücümsenmiş..

Fakat işte bu gidişat yaşadığımız yüzyılın son 30 yılında geniş ailelerin dağılması, daha iyi ekonomik şartlarda yaşama arzusu, kentleşme ve kadının iş hayatına atılmasıyla baştan aşağı değişmiş..

Kadın artık hem ev hem de iş hayatını bir arada sürdürme telaşına kapılmış ve bu zorlanmanın etkisiyle artan stres sürecini daha derinden yaşamaya başlamış. Erkeğine ve çocuklarına ayıracağı zamandan verdiği ödünü, evine bir bakıcı, bir temizlikçi kadın tutarak kapatmaya çalışmış. Kadının bu tutumunun doğruluğu ve yanlışlığı dünyada ki ve ülkemizde uzman sosyologlar tarafından belki binlerce kez sorgulanmış, ortaya çıkan sonucun en büyük zararını yine çocukların gördüğü gerçeği ortaya çıkmış. Bu zararın içeriğine detaylıca bakıldığında, anne sevgi ve ilgisini yeterince görememiş çocukların mutsuz ve özgüvensiz bir geleceğe sürüklendiklerini, huzur, sevgi, saygı, birlik beraberlik gibi kavramlardan uzak yaşamalarının karakterlerinin sağlıklı gelişmediğine şahit olmuşuz.

Çocuk, anne ve babadan alamadığı ilgiyi, maddi ve ticari bir çok tatmin araçlarıyla gidermeye çalışmış, mutlu olmayı sadece elde ettiklerinin fazlalığı sanmış, anne ve babayla ilişkilerinde ben merkezci bir süreç geliştirmiş.

Dsiplin, sorumluluk, merhamet, yardım gibi bir çok insani duygudan mahrum kalan çocuk, artık küçük yaşına rağmen büyük insanlar gibi davranmaya, ceza ve ödül yaptırımlarının avantajını yaşama gayreti içine girmiştir.

Ortaya çıkan bu sıkıntılı tabloda kurtacı olarak öngürülen kurumlarsa, kreşler ve ana okulları olmuş. Aileler çoçuklarının eğitimi ve gelişimi noktasında tüm sorumluluğu bu kurumlara bırakmıştır.

Kreş ve anaokulunda yetişen çocuk, bu kurumlarda bir çok eğitim ve öğretimi almış olsalar da, anne ve baba gözetiminde desteklenmedikleri için kimsenin farketmediği gizli bir iç yalnızlıyla mücadele etmeye başlamıştır.

Anne ve baba işten çıktıktan sonra çoçuğu kreşten alıp eve geldiklerinde ise çoçuklarına ayıracakları zamanı, yorgunlukları ve kendilerine zaman ayırma istekleri sebebiyle en aza indirgemiştir. Böylece çocuk için aile kavramı, herkesin kendini düşündüğü mecburi bir birlikteliğe dönüşmüştür.

Bu arada kadının iş kadını sıfatının yanında ev kadınlığı sorumluğu devam etmiş, yemek yapma, temizlik, bulaşık gibi görevlerinde de aksamalar yaşanır olmuş, erkek bu durum sebebiyle, eşini eleştirmeye başlamış, memnuniyetsizliğini her fırsatta dile getirmeye başlamıştır.

Kadın da bu durumda erkekten, hem erkek hem de baba olgusu konusunda daha fazla sorumluluk alması gerektiği fikrini ortaya koymuştur. Erkekten beklentileri arasında ev işlerine ortak olması, cinsel ilişkiden kaçınması, yemek konusunda kendisinden bir beklenti içinde olmaması, çocukla daha fazla ilgilenmesi gibi bir çok başlıkta yardım görmek istediğini belirtir olmuştur.

Tabi erkek, kadının bu beklentileri karşısında başta ciddi bir itiraz eylemine girmiş, fakat sonradan mecburi bir anlayış gösterme algısına teslim olup, o güne kadar yapmadığı ve yalnızca kadın işi olarak gördüğü bir çok alanda gayret göstermeye başlamıştır.

Yani kısaca erkek, artık sadece bir baba değil babalık yapması gerektiğini anlamıştır. Babalık kavramı çok geniş bir kavramdır. Bu kavram başta coçukla ilgilenmek olarak başlamış, zamanla evde kadının yaptığı her işe ortak oluşuyla devam eder hale gelmiştir.

Kadın, erkeğin ev işlerine ortak olmasıyla rahatlamış, süreçten duyduğu memnuniyeti, başta eşiyle sonra da çevresiyle paylaşır olmuştur. Erkeğin bu yardımı zaman içinde erkeğin ana sorumluluklarına dönüşmüş, görevde gösterdiği rehavet ve hatalar yüzünden eşi tarafından sürekli eleştirilmeye başlamıştır. Bu durum erkeğin de hem baba hem de bir erkek olarak stres ve gerilimini yükseltmiştir. Geçmişinde yapmadığı ev işleri, çoçuk bakıcılık görevi kendi içinde bir çatışmayı doğurmuş, ataerkil anlayış sürecinden muaf kalışı sebebiyle eşiyle ilişkisinde de çeşitli huzursuzluklar yaşamaya başlamıştır.

Günümüz aile kavramı yukarıda ki tabloya bakıldığında hiç iç açıcı bir durum değildir. Aslında bilakis evliliklerin zedelenişi, eşler arasında görev ve rol kavgakarı nedeniyle boşanmaya doğru giden bir çatırdama sürecine girmiştir.

Tüm bu sorunların giderilmesi noktasında tek çözüm aslında kadının çocuğunun bebeklik ve en azından 0-7 yaş aralığındayken çalışmaya ara vermesidir. Tabi bunun gerçekleşmesinde kadının çocugunun gelişimi için onun yanında olması gerektiğinin idrakine varması şarttır. Bu sürece ilave olarak erkeğin de ekonomik anlamda evini ve eşini rahat ettirebilecek bir düzeyde olması olmazsa olmazlardandır.

Kadınlar günümüzde artık her alanda başarı kazanarak adlarını en az erkekler kadar duyurabilmişlerdir. Fakat kadının seçeceği işin ev de eşiyle ortak olduğu görevleri yerine getirmesine mani olmayacak kolaylıkta olması da önemlidir.

Hem beyin hem de bedensel olarak ağır işlerde çalışan kadınların evine gerekli özeni gösteremediği de çok bilinen bir gerçektir.

Bu konuda Nurettin Topçu,( akademisyen fikir adamı ) kadının her işte değil, belli mesleklerde çalışmasının daha iyi olacağı konusunda bir iddia da bulunmuştur. Bu meslekler başta öğretmenlik ve sağlık sektörüdür. Topçu’ya göre bu iki meslek hem çok kutsal hem de kadının itibarıyla uyumlu iki meslektir. Kadının eğitim ve öğretim konusunda ki becerisi erkeklere oranla daha yüksek bir noktadadır.

Günümüzde aile kurumuna ve cocuk gelişimine önem veren bir kadının seçeceği meslekler geçmişte ki her dönemden daha fazla önemlidir.

Anne baba ve çocuk üçgeninde ki aile yapısının sağlıklı bir yol izlemesi için, devlete dolayısıyla da Aile ve sosyal politikalar bakanlığına köklü ekonomik ve aile birliğini koruyup kollkayıcı bir takım yeni reformlar düzenlemeler yapması da mecburidir.

Kadının anne, erkeğin baba sıfatını layıkıyla yerine getirebilmesi için atılacak adımların bir an önce atılması mecburidir. Yoksa gelecekte elimizde bir çekirdek aile kavramı da kalmayacaktır..

 

 

Bir erkek tuvaletine karşılık iki kadın tuvaleti olsa ne güzel olur..

İngiltere’de kamu sağlığı uzmanları her bir erkek tuvaletine karşılık iki kadın tuvaleti yapılmasını önermiş.

Neden mi?

Royal Society for Public Health’in (Kraliyet Kamu Sağlığı Topluluğu) hazırladığı raporda erkek tuvaletlerindeki pisuvar sayılarının kadın tuvaletlerindeki kabinlerden fazla olması nedeniyle erkeklerin aksine kadınların sıra beklemek zorunda kaldığı tespit etmiş.

Valla bence İngiltere Kamu Saglığı Topluluğu, çok doğru bir tespitte bulunmuş. Biz erkekler için durum elbette ki kolay. Biz erkeklerin cinsiyetsel bir avantaj olarak gördüğümüz pisuvar alışkanlığı, bir avantajın yanında çok kötü sonuçları da beraberinde getiriyor. Bu tuvalet kullanım biçimi, biz erkeklerin en büyük dert yandığı ömürlerini kısalttığı bir prostat kanserinin de en büyük sebebi. Küçük tuvalet için pisuvar’ı kullanmak, bırakın İngiltere’yi dünyanın %90 lık bir bölümünde ki tuvaletlerde pisuvar sayısını alafranga’dan fazla olmasına neden oluyor.

40 lı yaşlarda başlayan prostat sorunu, tüm erkeklerin 60 yaşına kadar hiç umursamadığı, fakat hastalığa yakalandıktan sonrada hayat yaşam kalitesini düşeren en büyük hastalık unsuru.

Neyse, konudan fazla uzaklaşmadan tekrar kadınlara döneyim. Kadınların sık tuvalet alışkanlığı malûm hepimizce. Dolayısıyla karar doğru. Hatta bence bu karar bizim toplumumuz içinde uygulanabilirse, herkes için çok büyük bir kolaylık olacaktır. Uzun süren tuvalet beklemeleri, kadınlar için harika bir zaman tasarrufu olur. Peki yalnız kadınlara mı yarar bu karar? Elbette değil. Kadın tuvaleti sayısının artması, eşlerini, kız arkadaşlarını beklemekten ağaç olan erkekleri de cok mutlu edecektir. 🙂

Tabi bu karar kadınların tuvalette harcadıkları makyaj ve bakım sürelerine bir katkı sağlamasa da yine de önemli.

Çünkü bir kadın genel olarak tuvalette geçirdiği zamanın 1/3 i kadar bir sürede bakım ve makyaja zaman ayırıyor:) Ve ne yazık ki bu hiç bir zaman değişmeyecek bir eksi, onları bekleyen erkekler için 🙂

Neyse..

Bu güzel kararın İngiltere’den sonra burada da bir an önce geçerli olmasını ümit ettiğimi belirterek konuyu kapatıyorum…

 

 

İki Bergüzar, bir Engin..

Şimdi kalktım filmin başından. İlk önce şunu söyleyeyim Bergüzar Korel’in oyunculuğu mükemmel. Korel’in jestleri, mimikleri, sesi kullanabilme yeteneği, hayat verdiği karakteri olağan üstü doğallaştırmış.

Film, tercihler sebebiyle insanların nasıl hayatlara süreklenebildiğinin bir özeti aslında. Engin Akyürek’e de çok iyi şeyler söylemek isterdim fakat, Bergüzar’ın oyunculuğuna ayıp olur. Engin ve Bergüzar bir arada harika olmuştur diye düşünüpte  filmin başına oturduğunuzda, yanıldığınız ortaya çıkıyor.

Hiç bir şeyi iyi yapamayan Engin ile olaylara karamsar ve aşırı gerçekçi davranıp sonunda mutluluğu yakalayan iki Engin karakteri arasında çok büyük bir fark olmamış bence oyunculukta. Senaryo güzel fakat kurgu güzel fakat başka bir yerlerde yetersiz kalmış gibi..

Filmin içinde 2-3 sahnede ciddi duygusal anlar yaşıyorsunuz. Film hem klasik bir romantizm, hem de parça parça da olsa, orta üstü bir drama içeriyor. Kötü diye bir yorum yapmak yanlış olur fakat, “bu filmi illa ki izleyin.İzlemezseniz çok şeyi kaçırırsınız da diyemem.

Film genel olarak hayatın içinde ki bir çok değere ve sembol’e dokunmaya çalışmış. Aşk,sevgi, aldatma, anlayış, farklılıklar, aile, çocuk, ayrılık gibi duygu listesinin en tepesindeki hissiyatları kolaylıkla hissedebiliyorsunuz içinizde.

Son olarak bu tür, bence sinemamıza yeni bir anlayış getirebilir. Klasik ve ağır sinema ritüellerinden biraz daha uzaklaşabilmeyi başarabilecek bir sektörün ilk halkası da bu film olacak belki de..

 

 

 

Kıblenin yönü ve Biruni..

Yaşadığı dönemde Dünya’nın çapını, 21 yy’ın teknolojik hesaplamasından yalnızca 16 km şaşarak hesaplayabilen alimmiş Biruni..

Biruni 30 u aşkın bilim dalı üzerinde araştırma yapmıştır. O yaptığı hesaplamalara göre 1030 yılında kıblenin yönünü tayin etmiştir. Onun sayesinde müslümanlar kabenin yönüne doğru namaza durabilmişlerdir.

Biruni’ye göre şu 3 şey insanı mutsuz eder..

  • Biruni’ye göre insanlar şu üç nedenle mutsuz olurlar:
  • 1- İnsan yeryüzündeki yaratıkların en seçkinidir. Ancak insanlar kıskançlık nedeniyle birbirlerinin ellerinde olan nesnelere göz dikerler. Bu da toplumsal huzursuzluğa neden olur.
  • 2- Kendi inancını, mezhebini ve kabilesini ötekilerden üstün görmek, insanlar arasında sürtüşmelere yol açmaktadır.
  • 3- Hurafeler ve boş inançlar, insanlığın gelişmesini önlemekte ve anlaşmazlıklar doğurmaktadır.

Bay Wick serinin 3.filminde çok daha fazla sert!

 

Ve işte en sonunda bir kaç gün rötarlı da olsa, John Wick 3’e gitmeyi başardım…

Öncelikle şunu söyleyeyim. Bu film’in başrolünde Keanu olduğu sürece, en kötü yönetmen bile bu karakterin fanlarını bitiremez. Çünkü John Wick karakteri, içinde çok iyi bir insan barındıran, fakat işi ve profesyonelliği gereği insan öldürmek zorunda kalan bir kahraman üzerine yaratıldı.

Filme gelince, süre olarak çok tatmin edici bir süreye yedirilmiş konu, sizi hiç sıkmadan baştan sona kendine fokuslayabiliyor.

Filmin kadrosu, serinin 3.film’i olan bu yapımda oldukça zengin. Filmde göreceğiniz yeni isimlerin başında Halle Berry geliyor. Ki Berry, bu serideki rolü ve oyunculuğuyla Keanu’ya ciddi anlamda destek sağlıyor. Filmde Sofia rolünde gördüğümüz Berry’nin harika yetiştirilmiş 2 köpeği ile nasıl bir ölüm canavarına dönüştüğünü şahit oluyoruz. Filmde ki diğer  yeni yüzler ise Anjelica Houston ( director) , Marc Dacascos ( zero ) ve Asia Kate Dillon ( hakem )

Filmin idari yapımcısı,yönetmeni Chad Stahelski, serinin 3. filmini en kanlı ve sert sahnelerle donatmış tabiri caizse. Wick’in öldürme teknikleri ise bu filmde tavan yapıyor. Aksiyonla başlayıp aksiyonla biten bir yapmayı da başarmış yapımcı Chad Stahelski..

John bu filmde serinin ilk iki filmine oranla çok daha fazla dost ediniyor kendine. Ki bu dostlar, John’un yüksek şuraya verdiği mücadelede onu yalnız bırakmıyorlar. Özellikle Halle Berry ( Sofia ) John ile olağan üstü bir çatışma içine giriyor.

Fimde belli sahnelerde, biraz abartılı efektler kullanıldığı gözlerden kaçmıyor. Filmde yine belli bölümlere serpiştirilen esprili dialoglar, yine çok sade ve dozunda kullanılmış.

 

Yalnız bu filmde john’un senaryo gereği yüksek şuranın da üstünde ki zat’a ulaşmak için, John’un çok seyahat etmesi, bir çok farklı bölgede bulunması ve bu seyahatların geçişlerinin çok hızlı geçilmesi bütünlüğü biraz bozmuş bence. Wick filmlerinin olmazsa olmazları arasında aynı mekandaki sahne performanslarının uzunluğu gelir.

John bu filmde yarı James Bond yarı Kill Bill tarzında ki karakterleri de çağrıştırıyor. At’a binen, oradan motorbisiklet kullanan akabinde araba kullanan ve sonunda uçak uçuran kısaca her haltı bilen Bond karakterinin yansımalarının bu filmde John’a sirayet ettiğini hissettim ben.

Serinin bu filminde Charon’ın ( Lance Reddick ) diğer iki filme oranla %100 lük bir silah ve ölüm uzmanı olduğuna şahit oluyoruz. O beyfendi ve soğukkanlı otel resepsiyon müdürü Charon, bu filmde Wick’e silah arkadaşlığını görevini layıkıyla yerine getiriyor.

Filmin sonunda ise bu filmin devamı anlamında çekilecek John Wick 4 ün, çok yakın bir tarihte vizyona gireceğini de hissediyorsunuz. Bu hisse kapılma nedeniniz Laurence Fishburne ile Keanu arasındaki “kızgın mısın John” diyoluğundan kaynaklanıyor. Sanırım serinin 4. filminin tarihi çok yakında açıklanır.

Sonuç olarak John Wick 3, fanlarının kesinlikle izlemesi gereken bir film. Senaryosu, diyalogları, aksiyonu, yüksek ölüm oranıyla 🙂 10 üzerinden 9 almayı hak ediyor. Hatta az onca bir haber kanalında John Wick 3 ün Avengers Endgame adlı fantastik filmin gişe rekorunu geçtini duydum.

Şimdi hep beraber, Jonh Wick 4’ün vizyon tarihini bekleyeceğiz. Çünkü John Wick’in daha tamamlası gereken bir iki mühim işi, ve öldürmesi gereken en az 200-300 arasında bir katiller topluluğu var 🙂