Harvard, Kuran Ayetini Adaletin En İyi İfadelerinden Biri Olarak Tanıdı

Dünyadaki türünün en prestijli kurumlarından biri olan Harvard Hukuk Fakültesi, fakülte kütüphanesinin girişinde, ayeti tarihteki en büyük adalet ifadelerinden biri olarak nitelendiren Kur’an’ın bir ayetini yayınladı.

Harvard Üniversitesi’nin giriş duvarında Nisa suresinin 135 ayeti yer alıyor. Adalet hakkında bugüne kadarki en büyük özlü sözlerden biri olarak duvara kaydedilmiş:

“Ey iman edenler, kendiniz, anne-babanız ve yakınlarınız aleyhine bile olsa, Allah için şahidler olarak adaleti ayakta tutun. (Onlar) ister zengin olsun, ister fakir olsun; çünkü Allah onlara daha yakındır. Öyleyse adaletten dönüp heva (tutkuları)nıza uymayın. Eğer dilinizi eğip büker (sözü geveler) ya da yüz çevirirseniz, şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan haberi olandır.”

Kaynak: thedeenshow.com

Gezinti, Yahya Kemâl Beyatlı

Kandilli’den Çubuklu’ya çıltık gezintiye
Yalnız kürek sedası gelen bir kayıktayız.
Bizler mi vakti hoşça geçirmekteyiz bugün?
Şüphem budur:Vakit mi geçirmektedir bizi?
Zihnim neden kapıldı bu sonsuz düşünceye?

Bir yanda boşluğunda hudud olmayan sema;
Bir yanda daima uzayıp bitmeyen zaman.
İnsan bu tezad içinde fikirler mırıldanır.
Bazen çöküntüler ,kırışıklardan ürkeriz,
Bazen de neş’esizce:’Vakit geçmiyor’ deriz.

Silkin ve sakin ol! dedim avare gönlüme,
Artık kederli hisleri bir bir at içinden at!
Eylül ferahlığında giderken Çubuklu’ya,
Geçmiş,geçen veya gelecek vakti duymadan,
Aheste çek kürekleri mehtab uyanmasın!

İki ayrı program ve kendini yenileyen Cübbeli sohbeti..

Bir gün arayla iki ayrı programa katıldı Cübbeli Ahmet hoca. Ramazan sebebiyle Raiting’i yüksek olan hocalardandır malumunuz. Entellektüel ve esprili sohbeti halkın büyük bir bölümünde ilgi görür alkış alır.

Hocanın ilk katıldığı program, sahibinin Necat Günseven’in çiçeği burnunda kanalı TV100 deydi. Programın adı da Muhabbet Kralı. Evet Okan Bayülgen’in uzun bir aradan sonra ekranlara geri döndüğü program. Öncelikle Bayülgen’in geri dönmesine sevindiğimi söylemem lazım. Her ne kadar marjinal ve sivri bir adam olsa da, yakın televizyonculuk tarihinde yaptığı programlarla topluma gır gır ve şamatanı dışında, bir takım değerler ve kültürel manada artılar sunması da yadsınamaz.

Bayülgen geçmişte bazı dönemlerde, gerek çalıstığı Kanal yöneticileriyle gerekse magazin medyasının yaklaşımlarıyla olan münasebetinde ters düştüğünde ekranlardan uzaklaşmıştı. Fakat bu son uzaklaşması epey uzun sürdü. Dönüşü ise yeni kurulan bir kanal olan TV100 ile oldu. Ki bana göre de doğru bir karar. Çünkü kanalın yeni olması ve sahibinin Siyasi bir takım etiketler taşımamış olması önemli. Artık herkes biliyor ki bir ünlünün çalıştığı kanal, ünlü ismin program tarzını da belirliyor.

Neyse programa geri dönelim. Bayülgen’in programının konusu Kuran-ı Kerim’in meal ve tefsir üzerinden öğrenilmesi oldu. Tabi konuk ağır konu da. Bayülgen, usta Tv programcılığı tecrübesiyle, hem sorduğu sorularla hem de programı hocaya kaptırmadan yönetmeyi başardı [ Malum hoca konuşmaya başladığında araya girmek neredeyse imkansızdır 🙂 ]

Tabi hiç bir programcı, Cübbelinin bilgisine sahip değil.Dolayısıyla bu durumu halkın hocayı net bir şekilde anlaması gayretiyle sunmaya çalışırlar. Bayülgen de öyle yaptı. Hocayı, izleyicinin anlayabileceği şekilde sade bir anlatıma yönlendirdi. Bunun dışında hocayı, geyiğe sokmadan bundan raitingsel bir kâr elde etmeden konuşturması da takdire şayandı. Program sonunda ortaya çıkan sonuçsa, Kuran-ı Kerim’in mealinin tefsirsiz tam olarak anlaşılamaz olacağı, tefsirin de doğru kişilerce yapılmış olmasının önemiydi.

 

Programı izlerken, Bayülgen’in hocanın evine ziyarete gittiğini, hocanın Bayülgen’i ağırladığını, hocanın kütüphanesinde 50 bin kitap olduğunu da öğrenmiş oldum. Bayülgen’in Cübbelinin evinde ne işi var sorusu sizin de aklınıza takılmıştır. Fakat ziyaret edenin Bayülgen olduğunu bir kez daha düşündüğünüzde şaşırma hali giderek zayıflıyor. Çünkü Bayülgen’in merakını cezbeden bir olay  ya da kişinin muhteviyatını çok sorgulamadan yaklaşabildiğini tahmin etmek zor değil. Bunu, kimileri Okan’ın bir takım git gel’ler sebebiyle yaptığını düşünenler de çıkabilir elbette. Fakat bence Bayülgen’in bilgi ve zor meselelere olan merakı, bu tip davranışlarını çok mümkün kılıyor.

Cübbeli’nin bir gün aradan sonra çıktığı diğer programsa, Haber Türk kanalında ki “Gerçek Fikri Ne?” programıydı.( bu gece ) Veyis Ateş’in sunduğu programda, Cübbeli, hem yeni çıkardığı kitabını tanıttı, hem de Ramazan ve siyasetle olan ilişkisini uzun uzun anlattı.

Ateş, programın ilk bölümünde Hadis ve Kur-an ilişkisi üzerinden konuşturdu Cübbeli’yi. Cübbeli’de belli dini sıfatlar taşıyan ilahiyatçıları gayet tepkili bir şekilde eleştirdi. Cübbeli gerçekten dini bilgisiyle herkesi tatmin eden bir din alim’ olduğunu son 5-10 yıldır ispatlamış durumda. İslam’ın aslında nasıl bir deniz derya olduğunu, onun bilgisi ve ilmiyle gayet net anlıyoruz bizler. Doğal,saf ve bildiğinden bir adım üste çıkmayan, her bilgiyi hadisle bir ayetle ilişkilendirebilmek bence bu işin zor, fakat bizleri de en tatmin edici yanı.

Cübbeli’nin yeni kitabı ise, kız çocuklarının İslamda ki yeri ve önemi üzerine. Bence Cübbeli bu kitabı yazmakla çok doğru bir iş yaptı. Sebebi ise, son dönemde İslam’a uzak olan Ateist, deist ve dine düşman olan kesimin, İslam’ın kız çoçuklarına sözde kötü yaklaşımına dair ortaya attığı iddiaları çürütme gayretine girişiydi. Gerçekten de nedense, son 30-40 yıldır İslam’ın kadını eve hapsettiği, haklarını gasbettiği yönünde bir algı yaratıldı. Bu algının kaynağında elbette ki Feminist yaklaşımlar var. Kadına özgürlük tanıma mücadelesini, din üzerinden bir takım yalnış algılar yaratarak sürdürmesi, şuan ki tablonun bir sonucu mutlaka.

Program devam ederken Veyis Ateş’in konuyu, Binali Yıldırım’ın İsmail Ağa cematiyle kıldığı Teravih namazına getirmesiyle, Cübbeli’nin belki bu kadar hiç girmediği kadar siyaset diliyle konuşması, ekran başındakilerle birlikte beni de şaşırttı. Hatta Ateş bile, hocanın bu dili kullanması karşısında şaşkınlığını gizleyemedi.

Hoca ise bunu kabul etti fakat, mevzuyu bir beka meselesi olarak gördüğünü, bu yüzden her vatandaş gibi tepki gösterdiğini söyledi. Hepimizin aklına yerleşmiş bir algıdır bu. Yani bir din adamı siyaset yapmamalı mevzusu. Fakat burada bir parantez açmakta gerekiyor. Öncelikle biz şunu karıştırdık yıllarca, bir din adamının, milleti devleti üzerine görüş belirtmesiyle, bir partinin üyesi olması, o partiyi övmesi bambaşka şeyler.

Yoksa her Türk vatandaşı gibi onun da bir fikri olabilir. Kanunda ya da Allah indinde bir din adamı, memleketi ve toplumun yönetilme biçiminene karşı sessiz kalmalı diye bir hüküm yok. Dolayısıyla hoca’da bunu savundu. Devletin,dinin ve toplumun geleceğini kimseye hakaret etmeden, fakat ciddi bir bakış açısıyla eleştirebileceğini gösterdi. Hatta Cumhur ittifak’ını sırf bir beka problemi gördüğü için desteklediğini söyledi. Din,kendini toplumdan ve sosyolojisinden ayırmaz, ayıramaz diye de ekledi.

Ki nitekim bu çok doğru bir yaklaşımdır. Bir din insanı, toplumun ve devletinin huzuru için gördüğü aksaklıkları veya artıları herkesten önce görebilmeli ve gerekli birleştiriciliğe aykırırı bir tavır geliştirmeden söyleyebilmelidir.

Sonuç olarak iki ayrı program arasında Cübbeli’nin, net, doğal ve milletine ve devletine düşkün bir insan olduğu kanaati, bende muazzam ölçüde artmış oldu.

Umarım tüm din adamları, bundan sonra ki süreçte toplumu birleştirici söylem ve ifadeleri de daha fazla kullanırlar..

 

Sigarayı en son ne zaman bırakacaktın?

Bugün 31 Mayıs Dünya sigarayı bırakma günüymüş..

Bugün tüm dünya, bu duman saçarak can alan katilin zararlarından kurtulmaya çalışıyor. 16 yy’da keşfedilen, bir çok hastalığa iyi geldiğine inanılan tütün bitkisinin, bu inancında daha da ötesinde “kutsal ot” ve tanrının şifası” olarak adlandırıldığını çoğunuz bilmeyebilir.

Her hastalığa her bo..’a tütün sürüp tedavi yöntemi geliştirmeye çalışan Avrupa, o yıllarda sigara denilen bu melaneti icat edip dünya sağlığını tehlikeye düşüreceğini de bilmiyordu doğal olarak..

Bilimadamları da bu tütün olayına sarınca, sigara her derde deva bir ilaç muamelesi görmeye başladı. Tütün kullanan birinin neredeyse “doktora gitmesine gerek yok ” tarzında açıklamalarına şahit oldu insanlık..

1587’de yazdığı “Panacea [Tütün] ya da Evrensel Tıp, Pipoyla Alınan Tütünün İnanılmaz Yararlarının Keşfi” isimli kitabında şu ifadelere yer vermişti: “Tütün içmek tüm zehir türlerine ve bulaşıcı hastalıklara karşı harika bir panzehir görevi görüyor.”

Yine 1492’de tütünün şu an Küba, Haiti ve Bahama adını alan adalarda pipoyla içildiğini görülür oldu. Tütün yaprakları bazen de bazı mekanları temizlemek ve hastalıkları önlemek için meşalelerde yakılıyordu. Portekizli kâşif Pedro Alvares Cabral isminde bir abi,  1500 yılında Brezilya’ya gittiğinde, “betum” olarak tanımlanan tütün bitkisinin ülserli yaraların ya da geçmeyen tümörlerin tedavisinde kullanıldığını görüyor..

Sonraki dönemlerde, sağlık kütüphanesi ve müzesi Wellcome Collection’a göre, pipo ve tütün doktorlar, cerrahlar ve tıp öğrencilerinin ihtiyaç duyduğu bir teçhizat haline gelmiş..

Yine trajikomiktir 1665 yılında Prag’da görünen bir veba salgını sırasında, okul çocuklarına sınıflarda sigara içmeleri tavsiye edilmiş..

Komik olan uygulamalardan biri de, 18. yüzyılda da kulaklardan tütün dumanı üflemenin kulak ağrısına iyi geldiği sanılmasıydı. 🙂

Ve 1800 lerin ilk çeyreğinde tütün yapraklarında nikotin olduğunun ortaya çıkmasıyla, tıp dünyası tedavide kullanılan tütüne şüpheyle yaklaşmaya başladı. 150 sene öve öve bitiremedikleri tütün bir an da ürkütücü bir bitkiye dönüşüverdi.

Ama bu şüpheye rağmen, 1920 ve 1930’larda Camel, doktorların sigara içmeyi tavsiye ettiğini ve hepsinin Camel içtiğini iddia ederek müşterilerini ikna etmeye çalıştı:) E tabi doğal bir tepkiydi hiç azalmayan müşterileri ve iflas etme ihtimali olmayan bir sektörü ellerinde turuyorlardı.

Son 30-40 yılda sigara içmenin hem de pasif içici olmanın zararlı etkileri tamamen ortaya dökülünce bu seferde insanlığı bu illetten kurtarmayı amaçlayıp çalışan bilim adamlarına ve çalışmalarına şahit olduk.

Avrupa, kendi toplumunu sigaradan vazgeçirmek için yırtınıyordu. Mesela, İngiltere’de, sigaranın doğmamış çocuklarına vereceği zararı hamile kadınlara anlatabilmek için “Smokey Sue” (Sigaracı Sue) isimli bir oyuncak bebek kullandılar.

Sigaranın zararlarını say say bitiremedikleri broşürler, gazete duyuruları ve belli yasaklar birbini izledi. Sigara reklamlarına yasak geldi yine..

Sonra baktılar sektör kan kaybediyor üretimini elektronik sigaraya kaydırdı sigara şirketi Philip Morris ve Juuls. Hukuk ve sağlık bakanlığı da bu iki şirketin, sosyal medyadaki reklam kampanyalarıyla gençleri hedef aldıkları suçlamasıyla ABD’de yargılar oldu.

Günümüzde ise WHO’ya göre tütün kullanımı giderek azalıyor. 2000’de insanların yüzde 27’si tütün kullanırken bu oran 2016’da yüzde 20’ye gerilemiş. Şu an Dünyada 1,1 milyar yetişkin sigara kullanıcısı var olduğu tahmin ediliyor. Bunların yüzde 80’i orta ya da düşük gelirli ülkelerde yaşıyor.

Bu düşüş ülkemizde de kendini hissetiriyor. Yukarıda ki orana benzer bir sayı kadar da bizim vatandaşlar azaltmış sigarayı. Erkeklerin sigarayı bırakma oranı kadınlardan fazla. Kadınların sigaraya olan ilgisi ve bağımlılığı da tam ters bi mantıkla artış göstermiş.

Ne diyelim bu lanet olasıcadan bir an önce kurtulmanız dileğiyle..

 

 

Yanak sevme ile yanak tapışlama arası farklar..

Yanak sıkmak ya da yanak tapışlamak..

Eski dönem Türkiyesinden bir kareyi hatırlatır bana. Yaşlı babacan adamlar, gençler’e ya da ergen dönemi delikanlılarının yanağını hafifçe tokatlarlar. Hem bir sevgi gösterisidir bu, hem de bir “haydi bakalım işini sıkı tut” vari bir nasihat, bir el hareketidir.

Bu tapışlama dediğimiz davranışı yanak sevme dediğimiz eylemle karıştırmamak gerekir. Tapışlama da olmazsa olmaz bir kaç kural vardır.

Bu kurallardan birincisi, tapışlanacak kişinin yaş olarak küçük, hayat deneyiminin daha minimum düzeyde olması gerekir.

İkincisi ise tapışlayacak kişinin konusunda ya da alanında bir uzmanlık yapmış olması, her kesim tarafından işi ve adamlığı tarafından takdir edilmesi ve sempatik bir yapısının bulunması şarttır.

Tapışlama da elin hakereti ve dokunma biçimi önemlidir. El, gencin yanağını okşar gibi dokunmalı, şap şup gibi sesler çıkarılmamalıdır. Tapışlama sırasında tapışlayan kişi, genci övmeli ve bir iki tavsiye de bulunmalıdır.

Tapışlama mutlaka finalde yapılmalı, tapışlama sonrası tekrar sohbet edilmemelidir.

Tapışlama yapılacağı anda tapışlanan kişinin bu durumdan rahatsız olunabileceği değerlendirilmeli, önüne gelen herkese tapışlama yapılmaması gerektiği bilinmelidir.

Tapışlamayı yapan kişinin tapışlama eyleminde bulunduğu kişinin kendisiyle aynı cinste olmasına dikkat etmelidir. Tapışlama genelde erkeklerin gösterdiği bir davranıştır. Bir erkeğin bir kadına tapışlama yapması abesle iştigaldir.

Bir gün sizi biri tapışlamaya kalkarsa ve siz bu kişi tarafından tapışlanmak istemiyorsanız, o kişiyle kişisel alan mesafenizi sağlıklı ayarlanamanız gerekir.

Tapış muhabeti böyle efendim..

Narsizm kavramı, Narcissus’un hikayesinden sonra doğdu..

 

Roma mitinde,kahinin, “kendini görmezse hayatta kalabilir” dediği, herkese tepeden bakan Narkissos, günün birinde nehre yansıyan aksini görünce ve kendi kendine hayran olunca nergis çiçeğine dönmüş. Mitolojiye göre “narsizm” kavramı da adını bu hikayeden sonra alır.

Yine bir başka mitolojik hikaye de peri kızı Ekho, Narkussos’dan sevgisine karşılık göremeyince, üzüntüsünden bir kayaya dönüşür. Kayalara çarpan bizim eko dediğimiz sesler de onun sesini sembolize eder..

Tarihte Bugün : İstanbul’un İlk belediye başkanı Hızır Bey..

Fatih Sultan Mehmet Han İstanbul’ feth ettikten sonra Subaşı olarak “Süleyman Bey’i” atarken, İstanbul Kadılığı’na getirilen kişi ise “İstanbul Efendisi” unvanıyla da anılan “Hızır Bey”di. (30 mayıs 1453) “Kadı”lığı uyarınca bir yargı mensubu olsa da görevleri arasında “belediye hizmetleri”nin görülmesi de var olduğu için İstanbul’un “ilk belediye başkanı”ydı. 1453-1458 yılları arasında görev yaptı.

Aile kurumunun günümüz sureti ve açmazları

Babalık ve Annelik..

Binlerce yıldır süregelen cinsel bir ihtiyacın sonunda kadın ve erkeğin dünyaya yeni bir canlı hediye etmesiyle aldıkları sıfatlar..

Yani daha doğrusu, bu ufacık canlının bu iki cins’e yepyeni anlam ve sorumluluklar yüklemesi, maddi ve manevi bir bütünlüğün adına “aile” dediğimiz kurumun doğmasına neden oluyor.

Aile demek birlik ve beraberliğin temeli olduğu, içinde bir çok mesuliyeti ve dsiplini de kabul etmek demek de oluyor aynı zamanda. Bu kabul, kadın ve erkeğin bir takım kurallara uymaya mecbur kılıyor.

Baba ve anne aynı evin içinde hem bireyselliklerine hem de almış oldukları statüye göre iki ayrı uyum geliştirmeleri gerekiyor.

Kadının annelik sorumluluğunda ortaya koyacağı performans, ailenin sağlıklı yürümesinde en temel faktör. E tabi babanın da kendine düşen ana görevleri istikrarlı sürdürmesi kaçınılmaz bir durum.

Anne ve babanın görev ve sorumluluklarına aykırı davranmaları halinde ortaya çıkan sonuçlarda farklı değerlendiriliyor. Baba böyle bir durumda genelde alttan alınan daha mazur görülürken,( ataerkil anlayışla ) anne’nin hata ve yanlışları daha hayati olarak görülüyor.

Tarihte kadına ve anneliğe olan bakış açısı, kadına daha ağır sorumluluklar yüklemiş. Çalışmayan kadına ev hanımı ismi verilirken, kadının genel anlamda evin hizmetkarı olarak görülmesi yaygın bir anlayışı beraberinde getirmiş. Baba yalnız dısarıda çalışıp akşam eve gelip istirat ederken, annenin böyle bir istirihat vaktinin olmamasını kimse önemsememiş, hatta evde sanki akşama kadar boş boş oturan bir kadın olarak değerlendirilmiş, kücümsenmiş..

Fakat işte bu gidişat yaşadığımız yüzyılın son 30 yılında geniş ailelerin dağılması, daha iyi ekonomik şartlarda yaşama arzusu, kentleşme ve kadının iş hayatına atılmasıyla baştan aşağı değişmiş..

Kadın artık hem ev hem de iş hayatını bir arada sürdürme telaşına kapılmış ve bu zorlanmanın etkisiyle artan stres sürecini daha derinden yaşamaya başlamış. Erkeğine ve çocuklarına ayıracağı zamandan verdiği ödünü, evine bir bakıcı, bir temizlikçi kadın tutarak kapatmaya çalışmış. Kadının bu tutumunun doğruluğu ve yanlışlığı dünyada ki ve ülkemizde uzman sosyologlar tarafından belki binlerce kez sorgulanmış, ortaya çıkan sonucun en büyük zararını yine çocukların gördüğü gerçeği ortaya çıkmış. Bu zararın içeriğine detaylıca bakıldığında, anne sevgi ve ilgisini yeterince görememiş çocukların mutsuz ve özgüvensiz bir geleceğe sürüklendiklerini, huzur, sevgi, saygı, birlik beraberlik gibi kavramlardan uzak yaşamalarının karakterlerinin sağlıklı gelişmediğine şahit olmuşuz.

Çocuk, anne ve babadan alamadığı ilgiyi, maddi ve ticari bir çok tatmin araçlarıyla gidermeye çalışmış, mutlu olmayı sadece elde ettiklerinin fazlalığı sanmış, anne ve babayla ilişkilerinde ben merkezci bir süreç geliştirmiş.

Dsiplin, sorumluluk, merhamet, yardım gibi bir çok insani duygudan mahrum kalan çocuk, artık küçük yaşına rağmen büyük insanlar gibi davranmaya, ceza ve ödül yaptırımlarının avantajını yaşama gayreti içine girmiştir.

Ortaya çıkan bu sıkıntılı tabloda kurtacı olarak öngürülen kurumlarsa, kreşler ve ana okulları olmuş. Aileler çoçuklarının eğitimi ve gelişimi noktasında tüm sorumluluğu bu kurumlara bırakmıştır.

Kreş ve anaokulunda yetişen çocuk, bu kurumlarda bir çok eğitim ve öğretimi almış olsalar da, anne ve baba gözetiminde desteklenmedikleri için kimsenin farketmediği gizli bir iç yalnızlıyla mücadele etmeye başlamıştır.

Anne ve baba işten çıktıktan sonra çoçuğu kreşten alıp eve geldiklerinde ise çoçuklarına ayıracakları zamanı, yorgunlukları ve kendilerine zaman ayırma istekleri sebebiyle en aza indirgemiştir. Böylece çocuk için aile kavramı, herkesin kendini düşündüğü mecburi bir birlikteliğe dönüşmüştür.

Bu arada kadının iş kadını sıfatının yanında ev kadınlığı sorumluğu devam etmiş, yemek yapma, temizlik, bulaşık gibi görevlerinde de aksamalar yaşanır olmuş, erkek bu durum sebebiyle, eşini eleştirmeye başlamış, memnuniyetsizliğini her fırsatta dile getirmeye başlamıştır.

Kadın da bu durumda erkekten, hem erkek hem de baba olgusu konusunda daha fazla sorumluluk alması gerektiği fikrini ortaya koymuştur. Erkekten beklentileri arasında ev işlerine ortak olması, cinsel ilişkiden kaçınması, yemek konusunda kendisinden bir beklenti içinde olmaması, çocukla daha fazla ilgilenmesi gibi bir çok başlıkta yardım görmek istediğini belirtir olmuştur.

Tabi erkek, kadının bu beklentileri karşısında başta ciddi bir itiraz eylemine girmiş, fakat sonradan mecburi bir anlayış gösterme algısına teslim olup, o güne kadar yapmadığı ve yalnızca kadın işi olarak gördüğü bir çok alanda gayret göstermeye başlamıştır.

Yani kısaca erkek, artık sadece bir baba değil babalık yapması gerektiğini anlamıştır. Babalık kavramı çok geniş bir kavramdır. Bu kavram başta coçukla ilgilenmek olarak başlamış, zamanla evde kadının yaptığı her işe ortak oluşuyla devam eder hale gelmiştir.

Kadın, erkeğin ev işlerine ortak olmasıyla rahatlamış, süreçten duyduğu memnuniyeti, başta eşiyle sonra da çevresiyle paylaşır olmuştur. Erkeğin bu yardımı zaman içinde erkeğin ana sorumluluklarına dönüşmüş, görevde gösterdiği rehavet ve hatalar yüzünden eşi tarafından sürekli eleştirilmeye başlamıştır. Bu durum erkeğin de hem baba hem de bir erkek olarak stres ve gerilimini yükseltmiştir. Geçmişinde yapmadığı ev işleri, çoçuk bakıcılık görevi kendi içinde bir çatışmayı doğurmuş, ataerkil anlayış sürecinden muaf kalışı sebebiyle eşiyle ilişkisinde de çeşitli huzursuzluklar yaşamaya başlamıştır.

Günümüz aile kavramı yukarıda ki tabloya bakıldığında hiç iç açıcı bir durum değildir. Aslında bilakis evliliklerin zedelenişi, eşler arasında görev ve rol kavgakarı nedeniyle boşanmaya doğru giden bir çatırdama sürecine girmiştir.

Tüm bu sorunların giderilmesi noktasında tek çözüm aslında kadının çocuğunun bebeklik ve en azından 0-7 yaş aralığındayken çalışmaya ara vermesidir. Tabi bunun gerçekleşmesinde kadının çocugunun gelişimi için onun yanında olması gerektiğinin idrakine varması şarttır. Bu sürece ilave olarak erkeğin de ekonomik anlamda evini ve eşini rahat ettirebilecek bir düzeyde olması olmazsa olmazlardandır.

Kadınlar günümüzde artık her alanda başarı kazanarak adlarını en az erkekler kadar duyurabilmişlerdir. Fakat kadının seçeceği işin ev de eşiyle ortak olduğu görevleri yerine getirmesine mani olmayacak kolaylıkta olması da önemlidir.

Hem beyin hem de bedensel olarak ağır işlerde çalışan kadınların evine gerekli özeni gösteremediği de çok bilinen bir gerçektir.

Bu konuda Nurettin Topçu,( akademisyen fikir adamı ) kadının her işte değil, belli mesleklerde çalışmasının daha iyi olacağı konusunda bir iddia da bulunmuştur. Bu meslekler başta öğretmenlik ve sağlık sektörüdür. Topçu’ya göre bu iki meslek hem çok kutsal hem de kadının itibarıyla uyumlu iki meslektir. Kadının eğitim ve öğretim konusunda ki becerisi erkeklere oranla daha yüksek bir noktadadır.

Günümüzde aile kurumuna ve cocuk gelişimine önem veren bir kadının seçeceği meslekler geçmişte ki her dönemden daha fazla önemlidir.

Anne baba ve çocuk üçgeninde ki aile yapısının sağlıklı bir yol izlemesi için, devlete dolayısıyla da Aile ve sosyal politikalar bakanlığına köklü ekonomik ve aile birliğini koruyup kollkayıcı bir takım yeni reformlar düzenlemeler yapması da mecburidir.

Kadının anne, erkeğin baba sıfatını layıkıyla yerine getirebilmesi için atılacak adımların bir an önce atılması mecburidir. Yoksa gelecekte elimizde bir çekirdek aile kavramı da kalmayacaktır..

 

 

Bir erkek tuvaletine karşılık iki kadın tuvaleti olsa ne güzel olur..

İngiltere’de kamu sağlığı uzmanları her bir erkek tuvaletine karşılık iki kadın tuvaleti yapılmasını önermiş.

Neden mi?

Royal Society for Public Health’in (Kraliyet Kamu Sağlığı Topluluğu) hazırladığı raporda erkek tuvaletlerindeki pisuvar sayılarının kadın tuvaletlerindeki kabinlerden fazla olması nedeniyle erkeklerin aksine kadınların sıra beklemek zorunda kaldığı tespit etmiş.

Valla bence İngiltere Kamu Saglığı Topluluğu, çok doğru bir tespitte bulunmuş. Biz erkekler için durum elbette ki kolay. Biz erkeklerin cinsiyetsel bir avantaj olarak gördüğümüz pisuvar alışkanlığı, bir avantajın yanında çok kötü sonuçları da beraberinde getiriyor. Bu tuvalet kullanım biçimi, biz erkeklerin en büyük dert yandığı ömürlerini kısalttığı bir prostat kanserinin de en büyük sebebi. Küçük tuvalet için pisuvar’ı kullanmak, bırakın İngiltere’yi dünyanın %90 lık bir bölümünde ki tuvaletlerde pisuvar sayısını alafranga’dan fazla olmasına neden oluyor.

40 lı yaşlarda başlayan prostat sorunu, tüm erkeklerin 60 yaşına kadar hiç umursamadığı, fakat hastalığa yakalandıktan sonrada hayat yaşam kalitesini düşeren en büyük hastalık unsuru.

Neyse, konudan fazla uzaklaşmadan tekrar kadınlara döneyim. Kadınların sık tuvalet alışkanlığı malûm hepimizce. Dolayısıyla karar doğru. Hatta bence bu karar bizim toplumumuz içinde uygulanabilirse, herkes için çok büyük bir kolaylık olacaktır. Uzun süren tuvalet beklemeleri, kadınlar için harika bir zaman tasarrufu olur. Peki yalnız kadınlara mı yarar bu karar? Elbette değil. Kadın tuvaleti sayısının artması, eşlerini, kız arkadaşlarını beklemekten ağaç olan erkekleri de cok mutlu edecektir. 🙂

Tabi bu karar kadınların tuvalette harcadıkları makyaj ve bakım sürelerine bir katkı sağlamasa da yine de önemli.

Çünkü bir kadın genel olarak tuvalette geçirdiği zamanın 1/3 i kadar bir sürede bakım ve makyaja zaman ayırıyor:) Ve ne yazık ki bu hiç bir zaman değişmeyecek bir eksi, onları bekleyen erkekler için 🙂

Neyse..

Bu güzel kararın İngiltere’den sonra burada da bir an önce geçerli olmasını ümit ettiğimi belirterek konuyu kapatıyorum…

 

 

İki Bergüzar, bir Engin..

Şimdi kalktım filmin başından. İlk önce şunu söyleyeyim Bergüzar Korel’in oyunculuğu mükemmel. Korel’in jestleri, mimikleri, sesi kullanabilme yeteneği, hayat verdiği karakteri olağan üstü doğallaştırmış.

Film, tercihler sebebiyle insanların nasıl hayatlara süreklenebildiğinin bir özeti aslında. Engin Akyürek’e de çok iyi şeyler söylemek isterdim fakat, Bergüzar’ın oyunculuğuna ayıp olur. Engin ve Bergüzar bir arada harika olmuştur diye düşünüpte  filmin başına oturduğunuzda, yanıldığınız ortaya çıkıyor.

Hiç bir şeyi iyi yapamayan Engin ile olaylara karamsar ve aşırı gerçekçi davranıp sonunda mutluluğu yakalayan iki Engin karakteri arasında çok büyük bir fark olmamış bence oyunculukta. Senaryo güzel fakat kurgu güzel fakat başka bir yerlerde yetersiz kalmış gibi..

Filmin içinde 2-3 sahnede ciddi duygusal anlar yaşıyorsunuz. Film hem klasik bir romantizm, hem de parça parça da olsa, orta üstü bir drama içeriyor. Kötü diye bir yorum yapmak yanlış olur fakat, “bu filmi illa ki izleyin.İzlemezseniz çok şeyi kaçırırsınız da diyemem.

Film genel olarak hayatın içinde ki bir çok değere ve sembol’e dokunmaya çalışmış. Aşk,sevgi, aldatma, anlayış, farklılıklar, aile, çocuk, ayrılık gibi duygu listesinin en tepesindeki hissiyatları kolaylıkla hissedebiliyorsunuz içinizde.

Son olarak bu tür, bence sinemamıza yeni bir anlayış getirebilir. Klasik ve ağır sinema ritüellerinden biraz daha uzaklaşabilmeyi başarabilecek bir sektörün ilk halkası da bu film olacak belki de..