Hissikablelvuku, derine inen bir basamaktır

Bir olayı,henüz gerçekleşmeden önce olacakları hissetmek diye bilinir. Bir çeşit önsezidir. Dilimize Arapçadan geçen kelimenin açılımı hiss-i kabl-el vuku olarak yazılır.

O zaman his nedir?

His, bir şiirseldir..

Romansaldır..

Sorgulatandır..

Kalbin gözüdür

Amansızdır

Apanzızdır

Ansızındır

Düşürendir

Kaldırandır

Kırılgandır

Kırandır

Olacağına varma eylemidir

Çarpraşıktır

Muğlaktır

Gelip geçendir

Yerleşmeye meyillidir

Küskünendir

Yüksünendir

Mantığına yabancıdır

Bağımsızdır,

Taraflıdır

Sencildir

Çoşkundur,

Gizlidir

Davet beklemeyendir

Dinamiktir

Haber edicidir

Samimidir

Tedbir aldırandır

Hazırlayandır

Sevinçtir

Hüzündür

Bilenemeyinin sözcüsüdür

Öngörülebilirdir

Bir yanıyla ölümlüdür

Diğer yanıyla sonsuzdur

Çevreleyecidir

Arzu ederse görünür olandır

Düzeneğin parçasıdır

Amellerin azmettiricisidir

Hissetmek yaşatandır, İnsanı insan yapandır.

 

Çernobil felaketi ve günümüz nemalanmaları..

Her şeyi kendisiyle kirletme hevesi taşıyan tek canlıdır insan.. Bu heves onu, bazen hayvani bazen de insan üstü yapar.

İnsan’ın aşırı merak duygusu, sahip olma isteği, ve çabuk bıkıp yeniyi, yeniden sürekli olarak istemesi onu, dünyanın içine eden tek yaratık olmasına neden olur.

Çernobil faciasını duymuşsunuzdur. Yani yaşı 30 ve üzeri olanlar daha iyi bilir. Rusya’da Çernobil isimli şehirde, bir nükleer tesisde çıkan yangın sebebiyle, Başta Rusya olmak üzere, yine sınır komşusu olan bir çok ülkede,radyasyona bağlı kimyasal zehirlenmeler sebebiyle binlerce insan ölmüş, onbinlerce insan da bu radrasyon sebebiyle bir çok kanser türüne yakalanmıştı. Tabi işin detayına girince bu olayın yol açtığı zarar bilonçosu da artıyor elbet..

Ruslar bu olayın hemen sonrasında, radyasyondan en çok etkilenen santralin çevresindeki 30 kilometre çapındaki alan boşaltılarak bu bölgede yaşayan 135 bin kişi tahliye etti. Reaktör binası 410 bin metreküp çimento ve 7 bin ton çelikle gömüldü. Besin maddeleri başka bölgelerden getirildi ve radyasyon bulaşan gıdaların tüketimi yasaklandı. Tanı merkezleri kuruldu. 5 milyon 300 bin kişiye, radyoaktif iyodun tiroid bezi tarafından alımını engellemek için potasyum iyodür tabletleri dağıtıldı. Ukrayna’da 18 bin kilometrekarelik tarım toprakları radyoaktif kirlenmeye maruz kaldı. Ülkedeki ormanların yüzde 40’ı kirlendi.

Olay, Nisan1986 de gerçekleşmiş olmasına rağmen zararı ve ölümcül etkileri 2011 yılında ki ölçümlerde tespit edildiği kadarıyla halâ binlerce insanın kanser olma sebebiydi.

İşte bu acı yaşanmışlıklardan, yıllar..yıllar sonra, dizi ve film sektörü Çernobil’e yoğunlaştı. Ve “Pribyat” isimli dizi çekildi. E tabi dizi de, kurgusu ile dikkat çekip ciddi bir seyirci kitlesi kazandı haliyle. Buraya kadar bir sıkıntı yok.Fakat sosyal medya fenomenlerinin Çernobil’i keşfi, buradan nemalanmak için bölgeye gidip saçma sapan fotolar çekip çernobilde yaşananlara ve ölen binlerce insanın anısına saygısızlık olarak görüldü.

Ki bana göre de gerçekten öyle. Dünya acının, zulmün, trajedilerin yaşandığı tüm mekan ve alanlarda acılı bir hava hakimdir. Bu hakimiyet, orayı sonsuza kadar tüm yaşanmışlıklarının anısına, korur ve kollar..

Sosyal medya üzerinden popüler olmak isteyenlerin reklam sahnesi olarak kullanılması büyük terbiyesizliktir. Bu fenomenlere tepki koyan isimlerden biri de, Pribyat, dizisinin senaristi Craig Mazin.

Mazin, fenomen furyasının çektiği abuk sabuk fotoğraflara  tepki göstererek, “Dizinin yasaklı bölgeye turist akını başlatması harika. Ancak evet, ortalıktaki fotoğrafları gördüm. Gittiğinizde orada gerçekleşen berbat trajediyi hatırlayın. Tüm acı çeken ve kurban olan insanlara saygılı şekilde hareket edin” diye bir açıklama yapıyor.

Craig Mazin

İnsanlığın her acısına ve her mutluluğuna çöreklenip, popüler olma uğruna değerleri ve bir çok insani erdemi hiçleştiren bu fenomen kitlesine dur demek aslında her devletin ahlâki bir sorumluluğu olmalı artık..

 

Bırakın boşluklar, kendi kendini doldursun..

 

Boşluk doldurma sanatı diye bir sanat var. Fakat bu sanat, aynı “sanat için sanat” anlayışı kadar boştur.

Kendin çal kendin kafasında, estetikten, faydadan ve kısa vadeli bir kandırmacadan ibaret. Gönülde açılan boşlukları ne muhteviyata ne de fiziksel hiç benzeşiklerle kapatmaya çalışıyoruz. Halbuki açılan her boşluğun sahibi, kaybettiklerimiz ya da gidenlerdir. O boşluğun oluşturduğu alanı hemen doldurma çabamız aslında beyhude bir gayrettir.

Ben bilurim ki, bu boşluklar, aynı insan vücudunda ki kanayan yaralar gibidir. Belli bir süre akar, fakat sonradan vücudun kendini onarma mekanizması devreye girer. İyileşmek için belli bir zamana ihtiyaç duyan yara, o vaktin sonunda kapanır.

İşte ruhsal boşluklarda böyledir. Zamanı bir ilaç hükmünde görür ve kullanır. Önemli olan, yaranın iyileşeceğine olan inancı kaybetmemesidir insanoğlunun..

Bu millet “babayı” kime göstereceğini iyi biliyormuştu..

Harika bir ses rengi, kendine has yorumu, hemen her şarkıyı okuyabilme yeteneği ve gelecek vadeden bir şarkıcı olarak görüp desteklediğim bir şarkıcıydı Mosso..

Hatta bloğumda övdüğüm, bir iki yazımda da ” mutlaka dinleyin” önerisiyle, bir nevi reklamını yaptığım isimdi aynı zamanda..

Ama gelin görün ki bugün kocaman bir şoktayım!

Gündüz saati denk geldim Mosso’nun bir konser sırasında, kendini izlemeye gelen genç kızlara, kendi çapında verdiği o aptal aptal tavsiyelere. Tabi bir de konuşmanın sonunda yaptığı Amerikan vari küfür hareketine…

Elbette ki bu muhabbet, dalga dalga yayılıyor haldeydi sosyal medya da. Sanırım bu konuşma uslubu ( uslûbsuzluğu aslında )bizim toplum tarihimizde, kızlara verilen en çapsız, en densiz ve en ucuz nasihat şekli olarak tarihte ki yerini alacaktır. Şimdi şu  açıklamayı, tekrar bi okuyalım sizinle beraber..

Ne demiş Mosso? :

“Açmak istiyorsanız açın, konuşun, kimsenin nasıl davranmanız gerektiğine, nasıl konuşmanız gerektiğini söylemesine, ne yapmanız gerektiğini söylemesine ihtiyacınız yok kızlar. Sizin kendi kanatlarınız var, kimsenin kanatları altında durmanıza ihtiyacınız yok. aksini söyleyenlere babayı alırsın diyoruz”

Bu konuşmanın elle tutulur bir yerlerini arıyorum ama bulamıyorum. Hayır, şimdi günümüz gençliği, tarihinde hiç olmadığı kadar özgürken, dünyada 100 yıl önce başlayan Feminen anlayış, ülkemizde 30. yaşını büyük kazanımlarla kutlarken, hangi kitleye ve niye bu tavsiyeler?

Fiziksel teşhire yönlendiren, kuralsız, edepsiz, ve umursamaz olmanın bir tarz olması gerektiğini bas bas tavsiye eden Mosso’nun bu rahatlığı, nereden geliyor?

Onu böyle lüzumsuz bir söyleme iten şey ne?

Alkol mü?

Yoksa bir çesit kafa yapıcı mı?

Yoksa yeni albüme bir sansosyonel bir katkı olsun diye mi zırvalayıp, kariyerini tehlikeye atıp, sevenlerini kaybetmeyi göze alışı mı?

“Babayı almak” denilen ifade, bundan 30-40 sene önce, erkek argo kültüründe geçen bir küfür biçimini, bir kadın ağzıyla, üstelik bir safkan Amerikan olan bir bedensel küfür diliyle harmanlamış,anlayabilmiş değilim!

Haydi bunları da geçtim. Ya hu bu abuk sabuk bir söylemden sonra, sosyal medyadan, tüm kadın örgütlerinden, kadın ve aile bakanlığından, muhafazakar kesimden, sokakta yürürken göreceği tepkiden hiç çekinmiyor mu Mosso?

Anlaşılan o ki toplumda kadın haklarını ve özgürlüğünü bambaşka bir yere, daha doğrusu bir bataklığa götürme arzusunda olan anlayışın yarattığı karakterlerin sayısında ciddi bir artış var.

Şimdi bence, önümüzde ki bir kaç güne dikkat edin. Ciddi baskı yiyecek olan Mosso’nun :

” Sözlerim çarpıtıldı. Açmak istiyorsanız açın derken ufkunuzu demek istemiştim. Tavayı alırsınız diyecekken dilim sürçtü babayı dedim” diye bir açıklamasına şahit olursanız da hiç şaşırmayın!

Bizim milletimizin hafızası biraz çabuk unutur malum böyle lafları. Mosso da bunu biraz biliyordur elbet!

Aklıma şimdi Mehmet Ali Erbil geldi. Bundan 20-30 sene öncesinde de Erbil sunduğu müstehcen tavırlar ve espiriler sebebiyle toplumdan ciddi tepki görür. Sonra kanaldan atılır 7-8 ay ekranlardan uzakta tatil yapar, akabinde olay soğuyunca yeni bir kanalda tekrar Çarkıfeleği sunardı 🙂

Tabi günümüzde bu kadar beklemeye gerek kalmıyor 2-3 yetiyor artık normal hayata dönmesi için. Sonra tekrar gelsin konserler ve programlar..

İşte durum kısaca bu..

Medeniyeti, çağdaşlığı ve modernizmi beyniyle değil …çıyla dinleyip öğrenen bu zihniyetin hakkından gelecek olanın, yine bu toplumun yetişdirdiği, çağdaşlığın, açılma saçılma, erkeklerden daha üstün olmak gibi boş fikriyatlardan uzak, aklı hür, vicdanı hür olan Türk kadının geleceğine inanmak istiyorum…

Umarım bu toplumun ufku, her daim aydınlık bir istikbalden, güçlü bir ferasetten alır gücünü..

Bu toplumu bataklığa sürüklemeyi çalışanlar da hakiki “babayı” bu erdemli toplumdan görürler..

 

İzlanda’nın yaptığına ister basitlik,ister İT’LİK deyin!

Bu huyunu hiç bırakmaz Avrupa..

Küçük gördüğü, basite aldığı bir devlet, ya da ırk, veya bir inanca sahip bir millet önüne çıksa, kendine rakip olsa asla hazmedemez, bir takım hasmane tutumlarla,aslında özünde hiç te medeni olamayışını ifşa eder.

Bu durum, hemen hemen her alanda geçerlidir. Ticaret, Spor ve kültür alanlarının hiç birinde farketmez. Gücü, doğrudan yeterse, lobicilik yaparak kendine rakip olanı ortadan kaldırır. Eğer gücü yetmiyorsa, bu seferde dalga geçerek moral bozma tekniğini uygular..

İşte bu anlamda, edepsizlik ve küstahlık sahnesine en son çıkan ülke de, İzlanda oldu. Fransayı çatır çatır yenen millilerimiz, bunlara nasıl bir korku verdiyse artık, havaalında bir sürü edepsiz, küstah tavırlarla bizim maç öncesi motivasyonumuzu düşürmeyi başardılar..

E tabi Devletimiz hemen gerekli tepkiyi gösterip gerekli açıklamayı yaptı. Yani bu zaten olması gerekendi. Fakat bu konuda da artık devletimizin bu tip hadiseler meydana gelmeden tedbir alması gerekiyor. Milli Takımın 3 te 3 yapması ve akabinde iddiasının yükselmesi sonrasında, devletimiz, hem FiFA’dan hem de rakip ülklerden bu tip terbiyesizlikler görebileceğini tahmin edebilmeli.

“Devlet nereden bilsin ki ?” diye soracaksınız muhtemelen. Hemen söyleyeyim, çünkü çok basit. Geçmişte ki büyük spor organizyonlarda, hem Milli takıma hem de Kulüp takımlarımıza yapılan haksızlıkları, oynanan oyunları hafsalanızda bir oynatın bakalım.. Hiç hatırlamazsanız en az iki olay mutlaka hatırlarsınız.

İşte bu sebeple devlet, atağa kalktığımız, büyük başarılar elde etmeye başladığımız her kulvarda, karşımıza çıkacak dayatma, oyun ve küstahlıklara hazırlıklı olmalı.

Meselâ, Milli Takım, İzlanda’ya gitmeden, İzlanda devletine ve ilgili Futbol kurumuna, önce karşılama sırasında, daha sonra Milli takımın orada kalacağı otel ve çevresinde, son olarakta maç esnasında ve maç bitiminde her hangi bir saldırıya, hakarete maruz bırakılmamaları için gerekli ihtimamı göstermelerini isteyebilir. Bu isteği basın ve medya yoluyla da duyurabilirdi.

Hatırlayın, Çoğu Avrupa kulübü bundan 5-6 yıl öncesinde PKK ve Işid’i bahane edip, can güvenliğimiz yok, maç başka bir ülkede oynansın” diyerek Fifa’ya başvururdu o zamanlar..

İşte artık bizim de bu tip taktikleri öğrenmemiz gerekiyor. Meselâ şimdi aklıma geldi, Fransa’ya maça giderken “Sarı yelekliler’den dolayı ekstra bir can güvenliği tedbiri isteyebiliriz.

Bir de şu İzlanda havaalanında, terbiyesizlik yapılan oyuncularımıza dikkat edin. Çabuk sinirlenen Burak ve Emre.. İkisi de bu tip olaylara çabuk gerilen ve motivasyonu düşen oyunculardır. İzlanda bunu gayet iyi bilerek yükleniyor anlayacağınız. Bence Burak ve Emre’ye ayrı bir terapi şart. Çünkü bu terbiyesizliklerin devamı, maç esnasında hem tribünlerden, hem de sahadaki İzlandalı futbolcular tarafından getirilecektir.

Yıllardır bir türlü ayağa kalkamayan milli takım, böylesine bir başarı ivmesi yakalamışken, bunu Avrupa’nın oyunlarına teslim etmemek farz oldu bize..

Tabi yine son sözü söyleyecek olan sahadaki çoçuklarımız.. İster misiniz bu olay bize itici bir güç olsun. Gidip, 5 tane golü bırakalım kalesine 🙂

Allahım, sen güldür yüzümüzü.. Bu çocuklarla bu millet, hakediyor her türlü güzelliği..

Tarih yazmayalı uzun zaman olmuştu.. Helâl olsun çocuklar

Türkiye Fransa maçını izliyorum.

Maç Konya’da. Konya bu tip maçlarda hem iyi bir ev sahibi, hem de çoşkusunu hiç kaybetmeyen bir taraftara sahip.

Konya Büyükşehir Stadyumu

Maç başlıyor. Milli takımın oyuna olan adaptasyonu biraz düşük. Sanki Şenol Güneş’in maç öncesi açıklamasını biraz farklı algılamışlar. Güneş : Bu maçın sonucu çok önemli değil, çünkü bizim rakibimiz İzlanda” diye yaptığı açıklamadan bahsediyorum. Oyunu geride ve kontrollü oynama derdindeler. Oyunun ilk 15 dakikasında, Burak ve Cengiz neredeyse ileride topla hiç oynamadan ileri geri koşuyorlar kendi yarı sahalarında…

Fransa ise bizim takıma uymuş, tek kale bir maç oynuyorlar. Arada bir iki gol girişimi Grizman’dan geliyor. Fakat çok cılız. Sanki Fransa’da, top oynama hevesi yok yok gibi. Kenarda, kulübeden çıkmayan Didier champs da oyuna sadece seyirci, yardımcısı ile muhabbet ederken.

Derken Şenol hoca maçın 20.dakikasından sonra “ileri çıkın” diyor takıma. İşte bu,maçın düzenini değiştirmeye başlıyor. Takım olarak orta sahaya iyi yerleşiyoruz. Dolayısıyla Fransa da biraz geriye yaslanıyor.

Sonrasında ufaktan ataklarımız başlıyor. Golün geleceğini hasbel kader hissettiriyor bu hareketlilik. Bir de Burak Yılmaz’a yapılan fauller rakip sahada duran top’tan organizasyonuyla öne geçme fırsatı yaratmaya da başlıyor

Ve işte Zeki ile gol geliyor. Fransızlar şok! Bu gol Fransa’nın konsatrasyonun içine ediyor. Ve dakika daha 32..

Bu golün akabinde, bizim çoçukların güveni de tavan yapıyor. Maça ortak olan Milliler bu golden sonra rakibin üstüne Cengiz ve Burakla daha çok geliyor. Ve ikinci gol Cengizden geliyor. Gerçekten klas bir golle takımını iyice rahatlatıyor Cengiz.

Son 15 dakikada ataklar  ciddi anlamda artıyor. Biraz dikkat etsek 3 ve 4. golü atmak içten bile değil..

Oyunun ikinci yarıya nasıl giricez, nasıl oynacağız çok emin değilim ama, bu milli takım, önümüzdeki on yılın yıldız ve takımda demirbaş oynayacak oyuncularla dolu olduğu kesin.

Ve Cengiz Ünder.. Bu adam milli takımın başına na son 5  yılda gelmiş en iyi şey. Tam bir profesyonel ve şımarıklıktan uzak.. Umarım hiç bozmaz kendini.

Şenol Hoca da takımın tam zamanında başına geçti. Allah yardımcısı olsun…

———————————- Devre arası..

Ve ikinci yarının sonu da gösteriyor ki bu çoçuklar bu yoldan kolay kolay dönmeyecekler.. Tarihimizde ilk defa yeniyoruz Fransa’yı. Ve Şenol hocaya kısmet oluyor bu şahane oyun ve galibiyet. Tabiri caizse, göstere göstere yeniyoruz.

Gencecik bir takım, Fransa’ya mücadelenin, arzunun ve gayretin ne olduğunu gösteriyor. Pogba ve Grizman sahada kayboluyor. H grubunda 3 te 3 yapmanın mutluluğu yaşadığımız şuanda..

Bu maç gösteriyor ki Şenol Güneş artık vites büyütmeli. Hedef artık belli. En az yarı final oynamak. İnanırsak olur bence..

Bu gurur hepimizin olsun..Tebrikler A Milliler..

Teşekkürler Çocuklar..

Rendenizi sevin..

Rende..

Uzun ömürlü, şekil veren kısmı metal, tutma kısmı plastik olan bir alet. Paslanmayan yapısı, ve binbir türlü maharetleriyle mutfakların olmazsa olmazı,hizmetkarı..

Her meyvenin ve sebzenin dilinden anlayan, onları estetik hallere sokan rendenin yeri, her zaman kolay ulaşılabilir bir dolabın ya da çekmecenin içinde en ön sıradadır.

Rende yaptığı işin kalitesi sebebiyle vazgeçilmezdir. Yıllara meydan okur. Bıçaktan sonra rende gelir. Rende, bıçağa göre tam bir profesyoneldir. O, kesmez biçimlendirerek minimal eşitlikler sağlar.

Bıçak duygusuzdur. Fakat rende yumuşaktır. Onu kullanan elin desteğini çok güçlü hissetmek ister. Emekle işini yapar.

Rendenin her yüzü, farklı bir yanını ortaya koyar. Şekil veren her tarafı aynı amaca farklı ölçeklerde hizmet eder.

Katı olanı yumuşatır. Çünkü ruhunda yumuşaklık vardır. Katının dilini onun kadar iyi anlayan başka bir alet yoktur.

Parçalamaz rende, çoğaltır bereketlendirir. Bıçağı hiç bir zaman rakip görmez kendine. Çünkü o öz’e iner. Bütünü en saf haliyle  insana teslim eder. Bakım ve onarıma da ihtiyacı yoktur. Bıçak gibi şımartılmak istemez. Bilenmez hiç bir elde. Kırılmaz hiç bir meyveye ve sahibi insanoğluna.

Suyla çok haşır neşir olmaz. Sabunla deterjanla hiç arası yoktur. Sanki hızlı bir duş alıp çıkan insan gibidir suyun altında.

 

Ölümsüzlük şerbetini içmiştir yaratılırken. Emekli olmak nedir bilmez. Onu gözden çıkaran ancak yeni bir rendenin rengine takıldığı için çıkarır.

Rendeye en çok yakışan renkler, pembe, yeşil ve sarıdır. Siyahla hiç işi olmaz. Nadiren beyazda giyer. Ustalığını en çok da havuç ve kaşarda gösterir. Hatta onlar için ustalık eserlerim ifadesini kullanır.

Rende insan dostudur. Yeri dolmaz, doldurulamaz..

Rendenizi sevin..

Haziran Gidenleri..

Haziran..

Takvimin ortanca aylarından biridir. Hatta tam ortancasıdır. Çöl sıcaklarının bu coğrafyaya habercisidir. Haziran da aynı diğer aynı aylar gibi bir zamanı, kayıt almak için kullandığımız bir sürenin tanımıdır.

Haziran, dünyanın en başından beri, içinde milyarlarca insan için çeşitli ölçeklerle değer atfeden olayları kapsar. Bu olaylar kimisi için bireysel anlamda anlamlar taşır. Biri okulu kazanmıştır meselâ. Birisinin çoçuğu olmuştur. Kimisi de hasta olmuştur. Kimisi aşk acısı çekmiştir. Kimisi vatan hasreti çekmiştir.

Bir de bu bireysel yaşanmışlıkların dışında, toplumların toplu olarak önemsedikleri, içselleştirdikleri olaylar vardır. Bunlar, eşzamanlı çoğulun önemsediği anları kapsar.

Meselâ savaşlar, doğa olayları, devrimler, bayramlardır. Ya da ulusal bir spor organizasyonunda bir sporcunun ya da bir takımın altın madalya,kupa kazanmasıdır.

Yıllar, aylar, günler ve hatta saatler bile, bu olayların en büyük şahitleridir. Bu şahitlerin cümle içinde en çok kullanılanı da aylardır. Mesela bizim toplumda Nisan denilince akla gelen 23 Nisan çocuk bayramıdır.

Kasım da, 10 kasımı Mustafa Kemal Atatürk’ü anarız. Ağustos, 17 si Marmara depremi gelir hatrımıza. Temmuzsa, ayın 15 dir. Hain ellerin kalkışmasına gösterdiğimiz dirençtir. Eylüller sonbaharın adıdır.

Yine aylar, İnsanlık adına hayırlı işler yapan değerli isimleri yani, devlet adamlarını, yazarları, sanatçıları, sporcuları hatırlatır bizlere..

Bu ayların içindeki bazı aylar, bu değerli isimleri daha çok çağrıştırır. İşte ilk haftasında bulunduğumuz Haziran ayı, bu tür aylardandır. Bir çok değer atfedişleri sebebiyle çok sayıda isim Haziranda vefat etmiştir. Kimler yoktur ki tarihin haziranları içinde uğurladığımız ve de hayırla yad ettiğimiz..

Cahit Zarifoğlu, Cemil Meriç, Peyami Safa, Orhan Kemal, Ahmet Haşim, Nazım Hikmet Ran, Abdürrahim Karakoç, Ayşe Şasa, Muhammed Ali Clay, Fuat Sezgin, Michael Jackson, Victor Hugo, Ahmet Arif, Franz Kafka, Robert Kennedy, Cengiz Aytmatov, Jorge Lois Borges, Hakkı Devrim, Sümer Tilmaç, Ayhan Işık, Cahit Kulebi, İbni Sina, Kazım Koyuncu, Fuad Köprülü..

İşte Haziran, tüm değerli isimleri içinde toplamış bir ay olarak duruyor karşımızda..

Başta bizim toplumumuzda sonra da dünya da ismi saygıyla anılan, topluma bir aydınlık ve ışık tutan onlarca isim..

Elbette ki bu isimlerin herkeste farklı bir değeri vardır. Fakat ben bu listeye baktığımda kendi adıma belli isimleri en tepeye koyarım.

Bunların içinde bir Cemil Meriç, bir Muhammed Ali, bir İbn-i Sina, bir Michael Jackson, bir Zarifoğlu bir Abdurrahim Karakoç, Peyami Safa, Cengiz Aytmatov  yeri başkadır. Bu başkalıkların elbette birbirinden farklı zenginlikleri vardır.

Meselâ Meriç’in engeline rağmen bilgiye ve akla duyduğu açlıktan, dünya toplumlarının biriktirdiği tüm kültür birikimini yalayıp yutması vardır. Kendi toplumunun aydınlığı için bir kültür hizmetçiliği yapması benim kendisine hayran olma sebebimdir.

Muhammed Ali’yi, İslamla çok sonradan tanışmasına rağmen, dünyada ki belki milyonlarca mirasyedi müslümandan daha fazla imanlı oluşu sebebiyle severim. Bir iş yapıyorsan, o işte en iyisi olmak zorundasın dediği için severim. Rengi yüzünden, ırk’ı yüzünden dışlanan her toplumun sesi olduğu için severim. Amerikaya ve de Avrupaya, hakiki bir müslümanın nasıl olurmuş gösterdiği için severim. Cesareti ve iddiasıyla milyonlaca mazluma umut oluşu sebebiyle severim.

İbn-i Sina’yı bilim ve ilmi muazzam bir biçimde harmanlayıp, bu harmanı bir müslüman etiketiyle dünyaya sunması sebebiyle severim. Dünyaya, us ( akıl ) hocası olduğu için severim. İnsanın dünyada ki her eşyaya hakkını vererek dokunduğunda, eşyanın insanın dünyada ki en büyük hizmet vasıtası olduğunu ispatlaması sebebiyle severim.

Zarifoğlu’nu, içinde ki saf çocuğu hiç öldürmeden, edebiyata kattığı masumane şiirlerler, fikirler ve mütevaziliği için severim. Allah’a olan bağlılığı, günahı kapısından içeri sokmamak için verdiği mücade için severim.

 

Aytmatov’u Türkiye dışındaki bir Türk devleti vatandaşı olarak edebiyatta dünyaca tanınmış bir yazar olduğu için severim. Selvi boylum al yazmalımda, insanı, sevdayı,emeği, umudu,sabrı ve vefa gibi erdem gerektiren duyguları içimizde yeşertmiş olduğu için severim.

Peyami Sefa’yı sürekli içinde olduğumuz ruh hallerinin, psikolojik açıdan anlamlanmasına katkı da bulunduğu, Hezeyanların, depresyonların, karakter ve duygu çelişkilerinin birbiriyle olan karmaşık ilişkilerinin roman denilen yazına tüm şeffalığıyla yedirmesinden dolayı severim.

Jackson’u gereksiz bir şekilde beyazlara benzemeye çalışmasına rağmen severim. Allah vergisi dans yeteneği sayesinde dünyaya, insan vücudunun ne kadar mükemmel olduğunu göstermesi sebebiyle severim. Dünyaca tanınmış ve milyonlar kazanmış bir star olmasına rağmen, sade ve efendi bir adam olarak yaşadığı için  severim. Burcu Başak diye severim 🙂 Ama herseyden önemlisi Evangelistlere, İllimünatiye, ve dünyayı tek tip dine yönlendirip köle yapmayı hedefleyen paralı tarikat örgütlerine boyun eğmediği için severim.

Karakoç’u sıradanlığı, anadoluluğu, ve mihriban’ı için severim. Milliyetçiliğini islamla süslediği için severim. Fahri bir halk terapistliği yapar gibi yaşamasını severim. Eğriyi doğruya çevirmek için verdiği gayret için severim.

İşte bu nedenler sebebiyle de Haziran’ı ayırırım diğer aylardan ilmi olarak..

Allah, bu ay sebebiyle andığım tüm değerli insanların mekanı cennet etsin. Günahlarını affetsin. Nurlar içinde yatsınlar. ( Michael Jackson içinde geçerlidir bu duam 🙂

 

 

Ruhça herkesten temiz olmak, Nikolay Vasilyeviç Gogol

“Yetenek sahibi insan, ruhça herkesten daha temiz olmalıdır. İnsanlar başkalarında hoş gördükleri pek çok şeyi, sanatçıda hoş görmezler. Evinden tertemiz bayram giysileriyle çıkmış birine yoldan geçen bir arabadan azıcık çamur sıçramayagörsün, herkes parmağıyla bayram giysisi çamurlanmış adamı gösterir, ne kadar özensiz, düzensiz olduğundan söz eder; oysa aynı insanlar, leke içindeki gündelik giysileriyle yanı başlarından gelip geçen onlarca kişiyi fark etmez. Çünkü gündelik giysideki leke görülmez.” 

Mesnevi Zamanı..

Derdin ne olursa olsun bir abdest al, nefes gibi…
Ve bir seccade ser odanın bir köşesine, otur ve ağla,
Dilersen hiç konuşma…
O seni ve dertlerini senden daha iyi biliyor unutma…

Dua ederken O’na kırık bir gönülle el kaldır.
Çünkü Allah’ın merhamet ve ihsanı, gönlü kırık kişiye doğru uçar.

Sopayla kilime vuranın gayesi, kilimi dövmek değil, tozunu almaktır.
Allah tozunu alıyor diye, niye kederlenirsin EY CAN!?..

Üzülme!

Bir şey olmuyorsa:
Ya daha iyisi olacağı için,
Ya da gerçekten olmaması gerektiği için olmuyordur.

Şu uçan kuşlara bak!
Ne ekerler, ne biçerler…
Onların rızkına kefil olan Allah; seni mi ihmal edecek sanırsın!
Yeter ki sen istemeyi bil…

Belalar sağanak yağmurlar gibi yağar.
Ancak başını ona tutabilenler aşk kaydına geçerler.
Belâ yolunda muayyen bir menzildir âşık.
Her nereden gam kervanı gelse de.
Aşk derdinde olan kişi;
Baş derdinde değildir…

Yapılma, yıkılmadadır;
Topluluk, dağınıklıkta;
Düzeltme, kırılmada;
Murat, muratsızlıktadır;
Varlık, yoklukta gizlidir…

Ne kötüdür insanın aklıyla yüreği arasında çaresiz kalması.
Ne kötüdür zamanın bir an kadar yakın,
Bir asır kadar uzak olması.
Ve bilir misin?
Ne acıdır insanın bildiğini anlatamaması..
“Ben”, deyip susması…
“Sen”, deyip ağlamaklı olması…
Eğer sen Hak yolunda yürürsen, senin yolunu açar, kolaylaştırırlar.
Eğer *HAKK* ”ın varlığında yok olursan, seni gerçek varlığa döndürürler.
Benlikten kurtulursan o kadar büyürsün ki âleme sığmazsın.
İşte o zaman seni sana, sensiz gösterirler.

Sevginin diğer bir adı da sabırdır:

Açlığa sabredersin adı “oruç” olur.
Acıya sabredersin adı “metanet” olur.
İnsanlara sabredersin adı “hoşgörü” olur.
Dileğe sabredersin adı “dua” olur.
Duygulara sabredersin adı “gözyaşı” olur.
Özleme sabredersin adı “hasret” olur.
Sevgiye sabredersin adı “AŞK” olur…

Ne istersem ben Mevlâ’dan isterim.
Verirse yüceliğidir. Vermezse İmtihanımdır…

ALLAH’tan bir şey istersen:
Kapı açılır, sen yeter ki vurmayı bil !…

Ne zaman dersen bilemem ama,
Açılmaz diye umutsuz olma,
Yeter ki O Kapıda Durmayı Bil…!

( Mevlâna Celaleddin-i Rumi )

Fausto Zonaro gözünden Osmanlı da Bayram..

 

Fausto Zonaro isminde bir ressam. Kendisi Osmanlı’nın son saray ressamı oluyorlar. 1854-1929..

Bir bayram sabahı, ahalinin panayır alanındaki çoşkusunu, eğlencesini, sevincini akıtıyor tual’e. Tulumbacı takımının oyunları çizdiği resmin öznesini oluşturuyor.. Bir daha hiç yaşanamayacak o an’ların şahidi oluyor.

Tarkan,bir horoz ve bugün bayramdı falan..

Bugün Bayram. Ramazan Bayramı..

“Nerede o eski Bayramlar” cümlesini kuranların bile artık üşengeçlikten, ya da belki de geçmiş Ramazanları unutmuş olmalarından mütevellit hiç bir yerde duyamadığımız seslerini arıyor kulaklarım.

Bayramın tatille ilk ilişkilendirilmeye başladığı zamanların üstünden belki 30 ya da 40 sene falan geçti.

Bayramlar, 5 yıldızlı UHD özellikli güney sahilleri otellerinin indirim oranlarındaki mutluluğa dönüşmüş. El öpmeler, ziyaretler, yeni elbise ve kıyafet hevesleri, elde özenle hazırlanan ikramlıkların yerinde yeller esiyor..

O zaman bu bayramlar kim için? sorusu düşüyor aklıma. Çocuklara mı?

Garibanlara mı?

Hazır şekerleme ve çikolata imalathanelerine mi?

Yoksa yerli ve yabancı alkôl satışı yapan, normalde 3 aylık cirolarını, 3 günde yakalayan ünlü içki markalarının sahiplerine mi?

Belki hepsinin belki biraz daha fazlasının..

Bu sorgulamalardan sonra İnstagram’da geziniyorum. Hani şu sürekli mutluymuşuz gibi poz verdiğimiz, sahte ama renkli sosyal medya platformuna..

Yakın çevremin paylaşımları tek tek düşmeye başlıyor sayfama. Malûm yaz geldi artık. Genel olarak herkes deniz kenarlarında, tatil beldelerinde, gezmelerde..

Bayramcıların, pardon! tatilcilerin çoğu Arefeden gitmişler tatile,bu 9 günlük tatili fırsat bilip. O kadar bunalmışlar ki, bu tatilin 1 dk sını bile boşa geçirmek istememişler diye düşünüyorum. Sonra hayır diyorum. Ne alâkası var?

İnsanlar en azından 1.günü, anne baba eli öpüp, bayramlaşıp çıkamazlar mıydı yola? Benim ki, yani bu yaptığım sorgulamalar aslında hiç üzerime vazife olmayan düsünceler biliyorum. Ama ne yapayım dayanamıyorum.

Belki bu kültüre, yani bayramda tatile çıkmayı hiç adet edinememişliğimden yapıyorumdur.. Belki bir kere yapsam alışır, ve her bayramı bir tatil olarak algılarım kim bilir?

Neyse..

İnstagramda gezinmeye devam ederken Tarkan’ın bir bayram tebriği videosuna denk geliyorum. Tarkan, paylaştığı videoda gözlerini pörtlete pörtlete “iyi bayramlar” diyor. Çok mutlu bir görüntü.. ( Gerçi Tarkan hep mutludur poz verirken ) Hep neşeliyim, hep hayat çok güzel ve hep haydi siz de başarabilirsiniz gibi bir ifade takınır yüzüne. Aslında Tarkan’ın bu kaşını gözünü oynatma hevesi, Allah bağışlasın evladı doğduktan sonra daha da bir arttı. Hani şu telefonunun kamerasına normalden fazla yaklaşıp, gözlerini kocaman aç’a aç’a bize : “evet bildiniz baba oluyorum” diyerek paylaştığı videosundan sonra.

Tarkan hep mutludur bilirsiniz. Bayrammış seyranmış pek umursamaz. Sanki adam memnuniyetten ve mutluluktan yapılmış gibidir. Ben ömrü hayatımda Tarkan’ın üzüldüğü anda çekilmiş bir kareye, ağladığı bir ana hiç denk gelmedim meselâ..

Hayır hayır! Yanlış anlaşılmasın. Tarkan şimdi otursun ağlasın falan diye bir isteğim yok. Ama ne bileyim… İnsan biraz duygularını paylaşır. Cümlesel olarak yani. Tarkan ağlayamaz, küfür edemez, polemik yapamaz, kötü bir halde yakalanmaz mı hiç objektiflere?

Muhabbet nereden nereye geldi 🙂  Konu aslında bayramları nasıl boşa harcadığımızdı sahi.. Ama neyse, Tarkan’la ilgili hissiyatımı da aktarmış oldum bu vesileyle..:)

Son olarak konuyu şöyle bağlayayım madem. Bizim bu Bayramlara, bayram hüviyetini tekrar kazandırmamız için, bu bayramların var olma sebeplerine biraz kafa yormamız gerekiyor sanırım. Ki Bayramın hakkını verebilelim.

O zaman Bayram kutlayanlara hayırlı bayramlar. Tatilcilere de hayırlı tatiller dileyeyim ben.. ( Tarkana da iyi bayramlar bu arada )

 

 

Dikkat : Arife çiçeği çıkabilir..

Kültürümüzde “arife çiçeği ” diye bir tabir kullanılırdı eskiden. Belki iç anadolu köylerinde halâ kullanılıyordur . Ufak çoçuklar bayramı bekleyemezler, yeni kıyafetlerini arifeden giyip gezerlermiş meydanlarda..

İşte “arife çiçeği ”  sıfatı bu yüzden doğmuş. Bayramlarla çoçukların arasında ki bağ, biz büyüklerle Bayramlar arasında yaşanan tatminlerin neredeyse 10 katı daha fazladır.

Benim çocukluğum 80 lere denk geldi. O yıllarda yeni elbise almak bugün kadar kolay değildi. Yeni ayakkabı ve elbiseler ya artık onarılıp tamir edilemeyecek duruma geldiyse, ya da dini bayramlar için bir hediye olarak alınırdı. Bayrama aşık coçuklar dönemiydi o zamanlar..En küçüğünden en büyüğüne yayılan bir heyecandı bu.

Ortak sevinçler değil miydi bu toplumu her zaman, dim dik ayakta tutan? Ben, bugün 40 yaşımı aşmış bir adam olarak, halâ yeni aldığım bir elbise ve ayakkabıyı, illa önceden giyer sokağa çıkarım. Tabi bugün kimse anlamıyor eşek kadar bir arife çiçeği olduğumu.. Elbise ancak takım elbise olursa, millet bundan bir sonuç çıkarabiliyor. Fakat yeni bir ti-shirt ve bir kot’u giydiniğinizi kimse anlamıyot artık.

Büyük şehirlerde zor ama, köylerde mutlaka karşınıza çıkar bir arife çiçeği.. Bu arada bayram harçlıkları için para bozdurabildiniz mi?  Yarın sabah namazdan sonra kapınız bir bayram çoçuğu tarafından çalınırsa, küçük bey’e ya da Küçük hanıma karşı mahcup olmayın!