Karamelâ, Haydar Ergülen

Yanık şekerim sert, hayatsa daha berbat,
ikisinin de aynı kağıttan çıktığını unuturdum
unutmasına da, ben tuttum birini sevdim,
hayatı nasıl sevdiysem onu da öyle sevdim:
Tarçın Kokulu Kız, Carmen, Ay Carmela…
O nane likörüne bayılırdı ama, ben onu
sıcacık bir kahvenin dumanına benzettim,
o da beni birine benzetmiş olmalı ki, tuttu
aşk derdine düştü, şimdiyse terketme sevdasında!
Aşk dünyaya bizden önce gelmiş de erkenden
açmış gibi dükkanını, onun kokusuyla tanıdım
aktarları, acı sözlerini aşkın tuzu biberi saydım,
onun huylarıyla karşılaştım eski tuhafiyelerde:
Aynalı Pasaj, Bonmarşe ve Altın Düğme…
Biri birine uymayan binbir huy, binbir çeşit,
bir dükkana rastladım duvar taş, kapı kilit,
ne tatlı sözlerim açabildi ne iyi huylu şiirim,
karamela dükkanı olduğunu en sonunda öğrendim!
Şimdi yanık şekerim sert, hayat ondan da dert,
ben zaten tiryakiyim, ayrılık aşktan da berbat!

Ah karamela şekerim, aşk tatlı da insanlar berbat!

Haluk Levent’i bitirmek isteyen,”bakan ol” diye ısrar etsin!

Duygusal milletiz vesselâm..

​Önümüze koyduğumuz her hedefe, hatrı sayılır bir duygusallık katmaya çalışırız. Duyguyu, mantığa ve realiteye denk tutmaya çalışırız. Bu çaba, girdiğimiz yolda bizi çoğu zaman tökezleten unsurlardan biridir.

​Her meseleye duygusal bakmak, hoşlaşmadığımız sonuçlarla karşılaştığımızda üreteceğimiz yeni çözümleri de işlevsiz hâle getirir.

​Tabii ben, “duyguyu yok edelim, her şeye ruhsuz bir objektifle bakalım” falan da demiyorum; yanlış anlaşılmayayım şimdi. Sadece duyguyu yerinde ve ölçülü kullanmakta yarar var diyorum.

​Az önce Haluk Levent’in bugün attığı bir tweet’e rastladım. Levent, tweet’inde halkın kendisine gösterdiği yoğun ilginin zirve yapmasından ötürü, halkın onu daha yüksek ve resmi makamlarda görmek istemesinden duyduğu üzüntüyü belirtmiş. Haluk Levent’in tüm fanları, bugün Twitter’da #halukleventbakanolsun başlığı altında toplanıp bu başlığı birinci sıraya taşımışlar. Dolayısıyla Haluk Levent de hayatında bu tip unvanlardan hep uzak kalmaya çalışmasına rağmen, sevenlerinin bu istekleri karşısında üzüldüğünü ifade etmiş.

​Peki, Haluk Levent gerçekten “bakan” olsa nasıl olur? Sorun şimdi bunu kendi kendinize…

​Haluk Levent’in bakan olma ihtimali ancak siyasete atılmasıyla ve iktidarla her konuda anlaşmasıyla yüksek olabilir. Peki, siz bunun mümkün olabileceğine inanabiliyor musunuz? Haluk Levent hiçbir partinin ve iktidarın içine sinmediğini her platformda defalarca dillendirmişken, adamın kalkıp bakan olması komik olmaz mı?

​Haydi diyelim ki Haluk bir iktidarda bakan oldu; ne bakanı olacak? Kültür mü? Aile mü? Ekonomi mü? Haydi meselâ aile bakanı oldu diyelim… Mevcut muhalefete destek olan kitle, Levent’i tek bir kalemde silmeyecek mi? Bırakın yanlışlarını, adamın yaptığı en doğru işe bile çamur atacak nice binler, on binler var bu ülkede! Bir de orasını düşünün…

​Sonra bir bakarsınız, Haluk Levent’i kendi ellerinizle öldürmüşsünüz ya da memleketten kaçırmışsınız!

​Haluk Levent dün TV100’de Okan Bayülgen’in konuğuydu. Çok samimi bir sohbet oldu. Levent, Ahbap platformunun başkanlığını geçmişte birkaç sporcu ve sanatçıya devretmeye çalıştığını, fakat kimsenin bunun altına girmek istemediğini, “Abi biz yapamayız kusura bakma” diyerek görevi yine kibarca geri çevirdiklerini anlattı. Şu an görünen o ki Ahbap, Haluk Levent’i bırakmıyor, bırakmayacak.

​İşte mevcut durum bu iken, adama kalkıp “bakan olsun” falan yazmayın. Bunun yerine Levent’in yardım çağrılarına gönülden destek olun. Bu, Haluk Levent’i çok daha memnun ve mutlu edecektir.

​Haluk Levent’in bir kanaat önderi olma yolunda desteklenmesi, bakan olmasından çok daha hayırlı olur. Hatta bu ülkeye Haluk Levent gibi en az 10 tane daha sivil önder eklemek gerek. Toplumun ortak noktalarda buluşması, ancak Haluk Levent gibi değerli ve insanlığını ön planda tutan ünlülere bağlı. İşin içine siyaset ve inanç katmadan yapılacak her uzlaşı ve yardım platformu, ülke içindeki kutuplaşma hastalığını da önemli ölçüde azaltacaktır.

​Tabii bir Haluk Levent olmak zor. Kendisinin ifadesiyle, “Ben, içimdeki 5K’yı toprağa gömdüm” cümlesinden de anlaşılabileceği gibi, bu uğraş için 5 farklı kötü huyu da terk etmeniz gerekiyor.

​Bu 5K ise şunlardan oluşuyor:

  • ​Kıskançlık
  • ​Kin
  • ​Kibir
  • ​Kapris
  • ​Kompleks

​Elbette ki bir insanın bunların tamamından kurtulması çok zor, fakat imkânsız değil. Kıskançlık, kin ve kibir bastırılabilinirse kompleks ve kaprisler bu yolda önünüzü kesemez gibi geliyor bana.

​Haksız mıyım?

Batı tahayyülünde müslüman,ancak bir canavardır..

İslam dini ve Türklükle ilgili tamamen uydurmasyon,karalayıcı ve iftirai algılar,Avrupanın son 1200 yıllık tarihinde hiç vaz geçmeden,istikrarla sürdürdüğü bir düşmanlık..

Türkleri ölümcül canavarlara,islamı ise her daim yobaz ve bilime uzak göstermek adına yoğun bir uğraş veren Avrupa,bu algıyı yaratmak için onlarca sistem kurmuş.

İşte Sophia Rose Arjana,Batı Tahayyülünde Müslümanlar kitabı ile müslümanların tarih sahnesinde Batılılar tarafından korkunç canavarlar olarak tasvir edildiğini ortaya koyan ve müslümanların nasıl canavarlar olarak hayal edildiklerini detaylı bir şekilde irdeleyen bir kitap.

Canavarlaştırma toplumlarda hangi grupların toplum içerisine dahil edilip hangilerinin dışlanacağını göstermesi bakımından işlevsel bir konumda. Bazı durumlarda sembolik olarak kullanılsalar da Müslüman canavar imgesi, Müslümanların insandışı olarak tanımlandığını ortaya koyması açısından kesinlikle okunması gerekli bir kitap. Ortaçağ kaynaklarında, Rönesans’a ait resimlerinde, Shakespeare’in tiyatrolarında, Gotik korku romanlarında ve son olarak Hollywood filmlerinde bu canavarlara [ yani bize 🙂  ]rastlamak mümkün. Kitabın yazarı Arjana, bu kitabı bir nevi “Müslüman canavarlar arşivi” olarak tanımlıyor. Bu arşivi gün yüzüne çıkarmak da “canavarlaştırılan” Müslümanların aslında insan olduğunu ortaya koymaya yönelik büyük bir çaba.

Tarihte hiç bir zaman hiç bir ölçüyü aşmayan. Gerçek barış için savaşan, zulüm,zalimlik ve işkencesel tutumlara bir kez olsun tenezzül etmemiş bir milletin,düşürülmek istediği kötümsel algıyı kırma gayreti de diyebiliriz, Batı tahayyülünde müslümanlar kitabina..

Bu kitabı okuyarak, dünya gayrimüslimleri ile dünya gevurları arasında ki derin farkları gayet net görmüş olursunuz. Milletlerin arasındaki mücadelelerin, halkın fıtraten  değil,halkları yöneten ideolojik yönetimlerden kaynaklandığını da özümsemek lazım günümüzde..

Şimdi,asıl canavarların kimler olduğunu ve ve bizler üzerinde ne tür stratejiler geliştirdiklerini öğrenme vakti..

Neslican bize çok şey öğretti. Tamam da nelerdi onlar?

Neslican bir an da ayrılıp gitti aramızdan. Arkasında onu seven ve mücadelesine destek veren miyonlarca insan bıraktı..

Vefatından sonra sosyal medya ki insanların ortak noktada buluştuğu ortak fikir de,bu yaşam mücadelesiydi.

“Bize,bu yaşında çok önemli şeyler öğrettin” cümlesi ise bu ortak fikrin sembol cümlesi oldu. Peki neydi bize öğrettikleri Neslican’ın? Bilmediğimiz neyi öğrendik?

Ölümü mü?

Hayır. Ölümün kaçışı olmayan bir son olduğunu gayet iyi biliyoruz.

Peki Mücadeleyi mi?

Hayır. Çünkü mücadele, insanın zora düştüğü anlar da,beynin içinde bulunduğu insanı,koruma ve kurtarma anlamında bir takım refleksler geliştirmesi demek..

Bana kalırsa Neslican’ın bize ögrettiği en önemli şey şu: dünyada yaşadığımız her an,iyi,samimi bir insan olmak adına,çevremize sağlayacağımız fayda oranında, sevilen bir insan olma mukabilinde göstereceğimiz direnç..

Kötü olmamak adına sürekli yaşatmamız gereken bu direnç; sürekli yaşlanan koca dünyada,şu an hayatta var olan insanlarının çok büyük bir bölümünün kaybettiği,unuttuğu bir sorumluluk bu.

Hep daha iyisini daha güzelini elde etmek için gösterdiğimiz gayretin istikameti,metaryalist bir anlayış bataklığında çırpındıkça batmamız anlamına geliyor.

Menfaat ve sürekli tek yönlü çıkarlar peşinde koşturup duran adımlarımız,Neslican gibi temiz yürekli insanlara denk geldiğinde,az ada olsa yerinde durarak cılız ama yine de gönülden gelen o güzel hissiyatın tadıyla,kalbinin kararan ve paslanan yerlerini temizlemeye çalışıyor..

Vakti gelip öldüğümüz gün, arkamızdan birilerinin bizimle ilgili neler diyeceklerini hiç umursamadan sürdürdüğümüz yaşamlara sahibi olduğumuzun farkında mıyız millet?

Arkamızdan, birilerinin: “onu iyi bilirdik” ya da “kendisi çok iyi bir insandı” dememesi artık hiç umurumuzda değil maalesef..

Elbette ki birileri için ya da birilerine kendimizi iyi bildirmek yaşamak zorunda değiliz hayatımızı. Fakat insan olarak,insani yönlerimizi en güzel şekilde yaşama faziletine sahip olamadığımızda,arkamızda ki herkesin bizim için iyi bir şeyler demiyeceğini de gayet iyi biliyoruz.

Yine öldüğümüz zaman, ismimizin önüne getirelecek her lakaptan biz sorumluyuz öyle değil mi? Ahlâklı ve erdemli bir yaşam sürme gayretimiz aynı zamanda,bizi yaratan Allah bize verdiği ve yine Allah tarafından da desteklenen bir meziyetimiz değil mi?

İnandığımız dinin yüce peygamberi de, “iyi müslüman kimdir?” diye soranlara: İyi  müslüman,çevresinde ki herkes için fayda sağlayan ve bir hayrı dokunan insandır” diye açıklama yapmamış mıdır?

Allah’ın tüm kullarından beklediği,istediği en önemli şey, kendisine tam ve eksiksiz bir itaâtken. Beklediği İkinci şeyse,insanın kendisi dışında ki her şeye ( insana,ağaca,çiçeğe,hayvana,denize ve tüm yaratılan,içinde bir can taşıyan her mahlukata ) sevgi ve saygı ile yaklaşması değil mi?

Allah bize,Neslican’ı yanına alırken işte bunları da sorgulamamızı ister. İnsanın bu dünyada huzurlu ve mutlu yaşamasını ancak, onurlu,şerefli,tevazu sahibi,kibirsiz,kıskançlıktan uzak, şükrederen,yardımsever,anlayışlı,sabırlı, kompleksiz,yaradılan her şeyin bir değeri olduğunu,boşa yaratılmadığını idrak edebilecek bir yaşam felsefine sahip olmaktan geçtiğini,peygamberi vasıtasıyla öğütlemez mi?

Şimdi asıl mühim meselemiz,daha hayatta varken,yaşıyorken kıymet verilecek şeyleri doğru tespit ederek,kendi kıymetimizi hem Allah’ın hem de kullarının indinde kıymetlendirmekten ibaret olmalı..

Bu mesele de muaffak olmak içinse ” vakti gelmeden” önce küçük bir muhasebe yapmak yeterli olacaktır inşallah..

Ve işte şimdi söylenmeli,şu meşhur övgü cümlesi değerli insanlar için kullandığımız ( son 10 yıldır ideolojik ve siyasi her ismin mağduriyet yaşadığına kanaat getirerek,destek vermek için kullandığımız )

Hepimiz Neslicanız.. Hepimiz kıymeti vaktinde bilenlerdeniz..

 

 

Rabbim bazı kullarını erken alır yanına.. ( çok sevdiğinden )

Öncelikle içimin parçalandığını söylemem lazım. Muazzam bir yaşam enerjisini tüm vücudunda yaşatan,sabırlı,dayanaklı ve kanserle savaşta,hep zafere odaklanan Neslican Tay’ın vefat haberi,milyonlarca insanda yarattığı etkinin aynısını bende de gösterdi..

Öncelikle çoçuklar, sonrasında da sebebi ne olursa olsun tüm genç ölümlerinde kalbim bir başka acır. Aslında “acıdan,sabırdan riskten yaratılmış şu sınav dünyasında ne kadar az yaşasak o kadar iyi” gibi bir düşünceye sahip olsam da, giden gencecik canları görünce,bu zalim dünyaya inat,100 yaşlarımıza kadar yaşasak mı diye düşünüyorum.. (Sırf pisliğine yani)

Ben sosyal medyanın 3 yıldır tanıdığı Neslican’ı ne yazık ki, vefat haberi verilence tanıdım. Sosyal medyayı iyi takip ettiğimi düşünen ben,Neslican’ı hayattayken tanıyamamış olmamın da üzüntüsünü taşıyorum. Keşke Neslican’ı bu canını ortaya koyarak savaştığı dönemde tanıyıp,Rabbimden şifa talebinde bulunabileydim 🙁 Milyonlarca insanın duasına,sinerjisine katılıp Neslicanın bu savaşı kazanma ihtimaline destek maksatlı, belki %00000,01 oranında katkı yapabilseydim keşke..

Neslican bu dünyaya  21 yaş sığdırdı. Neslican o büyük yaşama arzusu ve gayretiyle ile,onunla aynı mücadeleyi veren yüzlerce insana bir umut,bir  sembol artık..

Allah’ım rahmet etsin Neslican Tay’a.. Mekanını cennet etsin. Rabbim en güzel cennetlerinde gezdirsin seni.. Orada tekrar görüşmek üzere..

_________________________________________

DİP NOT:Bu arada Neslican’ın vefatıyla, bir çok toplumsal olaya sessiz kalan,sosyal medya hesabında yaprak kımıldamayan yüzlerce ünlü ismin,normal bir taziye dilemek yerine, şiirimsi bir sürü sahte acı cümlesine şahit oldum. Sırf,”ya herkes çok üzülmüş, e niye bende iki çift laf etmiyorum,edeyim bari” diyen insanları görünce inanın midem kalktı. Bu yapay acılı haller,ne yazık ki bizim bir çok tanınmış insanımızın,ünlümüzün kalitesizliğini gösteriyor. Halbuki bu cıvıklık ve lakayıtlıklar yerine,yapılan paylaşımlarda Neslican’ın bir fotosu koyulup, altına da “mekanın cennet olsun” yazılsa kâfi gelirdi.

Bu konuda Haluk Levent de bu laçkalığa tepkisini koymuş. “Herkes paylaşıyor,benim neyim eksik?” mantığıyla yapılan paylaşımların gereksizliğini eleştiriyor.

Görmezden gelmek,ancak ustalığa yükselmiş kimselerin maharetidir..

Akıl oyunlarında şöyle bir replik geçer :

“Mutlu olmak her şeyin yolunda olması demek değildir. Mutlu olmak, görmezden gelme konusunda ustalaşmak demek.”

Bu söz ilk bakışta tamamen doğru gibi geliyor değil mi? Dünyada ki her şeyi kafaya takarsak nasıl mutlu olabilir ki? sorusunu sorduruyor bize bu cümle. Elimizin ve dilimizin etki etmediği bir çok olaya,söze,hataya ve hatta suç’u görmezden gelerek, kendi iç huzurumuzu koruyabileceğimizi kabul etmek anlamına gelir bu.

Evet. Bunu başarabilirsek mutlu ve huzurlu olma ihtimalimiz yüksek gibi duruyor. Peki işin içine, insani sorumluluklarımızı,haksızlığa karşı meşru hak talebimizi, görmezden geldiğimiz şeylerin bir gün başımıza çok daha büyük belâlar açabileceğini katarsak ne olur?

Görmezden gelinecek şeylerin mühimlilik ölçütü burada aslolan. Çünkü anlayış gösterilebilecek ufak tefek davranışlar, bireysel manada kolay çözülebilecek anlaşmazlıklar başka bir şey. Tamamen art niyetli, bizi veya yaşadığımız toplumu çok büyük, zorlu sınavlardan geçirecek kişi ve olaylarsa bambaşka şeyler.

Yani alltan alarak olayı yumuşatmayla,yine alttan alarak hak kaybıyla mağdur olmak arasında ince bir çizgi var.

Yani,onu görme,bunu görme,ona bir şey deme,buna bir şey deme gibi tutumları sahiplenen insanların, “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” düşüncesini ayakta tutan baş aktörleri olduğunu unutmadan yaşamak lazım diyorum.

Görmezden gelinecekler konusunda, ustalaşmayla ilgili doğrudan bağlantılı olan tek kurumun, aile olduğunu düşünüyorum ben.

Aile bireylerinin, art niyetsiz olarak gerçekleştirdikleri tüm hatalara karşı,ılımlı ve mevzuyu büyütmeyerek hiç kalp kırmadan yaklaşmayı anlıyorum. Yani her insanın fıtrafı gereği gerçekleştirdikleri yanlış tavır ve tutumları görmezden gelmeyi anlıyorum.

Zaten huzurun ve mutluluğun en yoğun yaşanacağı tek kurum değil midir aile?Çıraklık ve kalfalık yapmadan usta olunamayacağına göre,çırakların ve kalfaların hatalarını görmezden gelmek de ancak bir ustanın becerebileceği bir iş..

 

 

 

İçimizdeki şeytanla yarışmak..

İçimizde iki şeytan var.

Birincisi kıyamete kadar insanoğluna bela olacak,kovulmuş hilekâr düşman.

İkincisi ise acizligimizi gizlemek için saklandığımız şeytan sembolü, Tüm tembelliklerimizi,acizliklerimizi zayıflıklarımızı üstüne atttığımız şeytan!

İkinci şeytan Sabahattin Ali’nin kaleminden çıkan,(benimse okunmaya çok geç kaldığım bir roman!) “içimizdeki Şeytan” adlı romanda tüm çıplaklığıyla ortaya çıkıyor..

Okur’u ağlamaklı bir halden,ani bir sevince sürükleyen sonrada öfkeye geçecek bi ruh haline sokan bir hikâye!
Kişisel gelişim,aşk,sabır,yaşam ve tiraf gibi kavramları tersdüz etmiş harika bir roman bu.

Okuduğum en iyi romanlardan biri,mutlak suretle tavsiye ederim.

Bile bile hataya sürüklenesi gelir bazen insanın..

Herkesin negatif ve eksik yanları var. Bu kaçınılmaz bir gerçek. Fakat,yalnız bunları kabul edebilen ve törpülemeye çalışan insanlar mutludur şu dünyada. Yardım almak ve yardım etmek kişiyi güçlü kılan şeydir.Birşeylerin sürekli düzgün gitmesi için,birilerinden sürekli talepte bukunan insanlar, yalnız kalırlar her daim içlerinde. Yaşadıkları dünyanın gerçekliğini umursamadan, sadece kendi bildikleri doğruluğuna inandığı gerçeklerle hayatlarını sürdürürler. İnsanlara güvenmezler ve sırtlarını yaslayacak bir ağaç dahi bulamazlar. İnsanın kendi kendine yetiyor olması denilen şey, aslında safça bir yalandır.

Gerçekten teşekkürler kızlar..

Evet çok üzüldüm kupayı kılpayı kaçırdığımız için. Kızlar bir iki basit hata dışında harika mücadele ettiler. İtalyan hakemin kasti yaptığı iki yanlı karar ve Sırbistan koçunun, maçta tam enerjimizi yakaladığımız anlar da maçı soğutmak için yaptığı cinslikleri ise unutmak mümkün değil. Ne yazık ki Avrupa bu huyunu hiç bırakmıyor!

Fakat benim asıl üzüntüm, maçta ilk seti alıp sonraki iki seti verip,ardından tekrar 4. seti alıp,karar setinde önde olmamıza rağmen iki basit hatayla kupayı onlara bırakmak oldu. İlk 3 seti verip ikinci olsak bu kadar üzülmezdim.

Yine ev sahipliği yaptığımız ve harika bir organizyon gerçekleştirdimiz Avrupa kupasında,ikinci olmak ayrı bir üzüntü..

Ama her şeye rağmen genç bir takımla bunu. Yani finalde olmak muazzam bir başarı. Biz skorer isimlerin çok az olduğu fakat buna rağmen takım oyunu anlamında Avrupada ki en iyi 2-3 takımdan biriyiz. Yani takım motivasyonu tam olduğunda yenemeyeceğimiz hiç bir takım yok.

Bu arada Sırbistanı da es geçmeyeyim. Aldıkları bu son kupayla ikinci kez Avruoa şampiyonu oldular ikinci kez. Ve muhteşem bir jenerasyona sahipler. Savunmacıları,hücumcuları ve orta sahaları genç ve çok yetenekli oyuncular. İşte böyle bir kadroya karşı finalde kaybettik biz. Çok da şey yapmayalım yani 🙂

 

Bilakis gururlanalım ve onore olalım. Milli takımımıza 2-3 hücumcu daha katabilirsek önümüzde ki olimpiyatlarda kupayı alamamak için hiç bir nedenimiz yok. Tabi bir de finalde basit hatalar yapmanın önüne geçmemiz gerek..

Harikaydınız kızlar.. Harikaydınız Türkiye..

( Bu arada maçtan sonra Kaptan Eda’nın üzüntüsü ve gözyaşları gerçekten içimizi parçaladı. Biz seyirci olarak bu kadar üzülyorken o kim bilir ne kadar kahrediyordur..Neyse,şimdi ikinciliği kutlama ve hatalardan ders çıkarma zamanı )

Biraz kendimizi mi dinlesek acaba diyorum..

Acaba magazinden ve siyasetten bir süre uzak kalmak,toplumu,insanları ve doğayı daha iyi anlamamıza vesile olabilir mi?

İktidar ve muhalefet gerilimleri,Cem Yılmaz ve Defne Samyeli’nin bitmeyen tatilleri, Falcao’nun bir türlü gelemeyişleri, Hadise’nin instangramdan paylaşıp durduğu dans videoları, Amerika’nın günlük siyasi eylem planlarından uzak kalacağımız 2-3 hafta,ne de iyi gelir aslında.

Bunlara bir de Sosyal medya ve Tv reklamlarını eklesek meselâ..

Kısacası azıcık kendimizi dinlesek. Çevremizde ki insanların sosyal medya hesaplarını,özellikle de İnstangramdan yaptığı,yemeli,içmeli ve gezmeli paylaşımlara bakmasak.

Eşimizle,çocuğumuzla ve anne babamızla uzun zamandır ayıramadığımız vakti, kaliteli ve keyifli aktiviteler düzenleyerek telafi etsek. Yakınlarımız da olan bir iki insana halini vaktini sorsak bir iyilimiğimiz dokunması umuduyla. Elimizden geldiğince bir iki çocuk sevindirsek ne muhteşem olur.

Hele hele bir de, bir iki dua etsek,şükretsek bize herşeyi nasip edene,emanet edene..

Yine bir kitap alıp, bir iki saat sabırla okumaya çalışsak,bir şiir ezberlesek,bir şarkı..

Çok zor durumda ilik nakli bekleyen binlerce hasta için,biraz empati yapıp en yakında ki Kızılay otobüsüne gidip az biraz kan versek..

Çok zor öneriler gibi dursa da inanın zor değil. Sadece istemek yeterli. Hayatımız da bir çok şeye ihtiyacımız var evet. Sağlık, para,hedefler,kariyer planları.. Fakat bunlara sahip olmak için en önce bir hayat muhasebesi lazım. Günlük,haftalık,aylık ve yıllık.
Kendimize ve çevremize dürüstlüğümüz adına biraz gayret lütfen.

Yerine göre soyunmak olmasın o?

Magazin medyası yine milleti oyalacak,yeni bir polemik konusu bulmayı başarmış..

Ömür Gedik attığı bir twitte bir AVM de denk geldiği, bir iki kızın giydiği,tahminen kaba etlerinin belirgin ya da açıkta olduğu şortlar giyişine olan tepkisini dile getirmiş.

Demiş ki Ömür hanım : “Yerine göre giyinmek diye bir şey var”

Peki nedir bu yerine göre giyinmek?

Benim ilk aklıma gelen örnekler şöyle..

Meselâ cenazeye giderken,normalden daha usturuplu giyinmek maksadıyla,kısa etek streç pantalonlar giymemek,dekolteli elbiselerden kaçınmak,baş örtmek,siyah güneş gözlüğü takmak ( Bu gözlük olayı çok moda ünlüler arasında,çeyrek yüzyıldır )

Resmi anma törenlerinde daha ciddi giyinirken,düğünlerde ve eğlence mekanlarında çok şaşalı ve dekolteli giyinmek,( kadınlar elbette )

Tatil bölgelerinde gezerken,şort ve parmak arası terlik giymek, Sokakta çok ciddi olmayan fakat çok dikkat çekmeyen rahat kıyafetler giymek vs..( sokağına göre değişir. Bebek de farklı, Sultangazi de farklı.. )

Diyelim ki çok muhafazakar yaşlı bir teyze, yolda yürürken abartılı olmayan bir şortla dolaşan Ömür hanımı görse. Ve dese ki: “Ömür kızım,sokakta hiç giyilir mi? Ayıp değil mi?”

Ömür hanım da bu tepkiye: “Haklısınız teyze. Hemen gidip değiştiriyorum” diyebileceğini düşünebiliyor musunuz?

Artık her yeni gelen nesil,bir öncekinden daha özgür ve vücut hatlarını ortaya çıkaracak kıyafetler giymeye daha hevesli ve bir o kadar cesaretli. Ki,bu durum erkekler içinde geçerli. Streç kotla,transparan tişört giyen adamlarla dolu sokaklar..

Peki bu giyim kurallarını koyan kim?

Devlet mi?

Toplum mu?

Yoksa toplumun elit, popüler,zengin,seçkin ve aydın kesimi mi?

Bence bu sorunun cevabı son 30 yıldır son verdiğim örnek. Yani seçkin ve Avrupai giyime meraklı sınıf.

İstisnalar ise Devlet kurumları ve dini mekanlardan ibaret..

Yani sonuç olarak,yerine göre giyinmek belli mekanlar ve kurumların yaptırımı hariç, çok göreceli ve değişken.

Günümüzde artık mahalle baskısı kavramı da tedavülden kalkmak üzereyken,ve kimse kimseye bir şey demeye çekinekli halde iken,yerine göre giyinmek kavramı da artık herkesin gönlüne ve keyfine kalmış.

Bence Ömür hanım,şortlu kızlara yaptığı eleştiri de kurduğu cümle yanlış..

Ömür hanım “yerine göre giyinmek” yerine “yerine göre soyunmak” cümlesimi kursa daha doğrusunu yazmış olurdu.

Çünkü giyinmek bir örtünme biçimidir. Yani vücudun büyük bir bölümünü bir ya da birden fazla kumaşla kaplamaktır. Eğer bu oran, vücudun ancak %30 nu kaplıyorsa o zaman,giyinmekten ziyade “yerine göre açılmak ya da soyunmak” tabiri daha doğru olur sanırım.

Herkesin ahlâk,edep,namus,dekolte ve transparan anlayışı farklı malûm. Bu sebeple herkes kendi değer yargılarına göre giyinip,elalemi buna kırıterlere göre eleştirmesi de normal.

Yine mesela, 10 sene önce Devlet kurumlarına tesettürle sakalla girilemezken bu “yerine göre giyinmenin” tartışmasına bile giremiyorduk. Oysa şimdi,yani günümüzde bir devlet hastanesinde çalışan bayan bir doktorun, ensesine yaptırdığı dövmeyi, giydiği göbeğini açıkta bırakan body’siyle Rihanna modeli saç kesimine bakıp tek bir şey diyemiyoruz.

Bundan çıkan sonuçta şu: Artık bireyler,toplumun çoğunluğuna uymadan kendi özgürlüğü doğrultusunda giyinip,toplumu belki rahatsız ederek belki de etmeyerek rahat rahat gezebiliyorlar.

Bu mevzuya kısaca,

Sana ne?

Kime ne?

Bize ne? mevzusu adlarını verebiliriz diye düşünüyorum ben. Dolayısıyla artık bu konuda “yerine göre konuşma” dönemi de sona eriyor. Çünkü öyle bir yer de yok!