İnsanlar yüzyıllar yılı evler yaptılar. İrili ufaklı, birbirinden farklı, Ahşap evler, kagir evler yaptılar. Doğup ölenleri oldu, gelip gidenleri oldu, Evlerin içi devir devir değişti Evlerin dışı pencere, duvar.
Vurulmuş vurgunların yücelttiği evlerde Kalbi kara insanlar oturdu. Gündelik korkuların çökerttiği evlerde O fıkara insanlar oturdu.
Evlerin çoğu eskidi gitti, tamir edilemedi, Evlerin çoğu gereği gibi tasvir edilemedi. Kimi hayata doymuş göründü, Bazılara zamana uydular. Evlerin içi oda oda üzüntü, Evlerin dışı pencere, duvar.
Evlerde saadetler sabunlar gibi köpürdü: Eve geldi bir tane, nar gibi, Arttı, eksilmedi. Evleri felaketler taunlar gibi süpürdü. Kaderden eski fırtınalar gibi, Ardı kesilmedi.
Evlerin çoğunda dirlik düzen Kalan bir hatıra oldu geçmişte. Gönül almak, hatır saymak arama. Evlatlar aileye asi işte, Bir çığ ki kopmuş gider, üzüntüden. Evlerde nice nice cinayetler işlendi, Ruhu bile duymadı insanların. Dört duvar arasında aile sırları, Bunca çocuk, bunca erkek, bunca kadın, Gözyaşlarıyla beslendi.
Çocuklar, büyük adam yerine evlerin kiminde: Çocukları işe koştu kalabalık aileler. Okul çağının kadersiz yavruları, Ufacık avuçlardan akşamları akan ter, Tuz yerine geçti evlerin yemeğinde.
İnananların kaderi besbelli evlere bağlı, Zengin evler fakirlere çok yüksekten baktılar, Kendi seviyesinde evler kız verdi, kız aldı. Bazıları özlediler daha yüksek hayatı, Çırpındılar daha üste çıkmaya Evler bırakmadı.
Yeni yeni tüterken ocakların dumanı Kadın en büyük kuvvet erkeğin işinde Erkekleri kaçtı, kadınları kaçtı Evler dilsiz şikayet kaçmışların peşinde.
Şu dünyada oturacak o kadar yer yapıldı, Kulübeler, evler, hanlar, apartmanlar Bölüşüldü oda oda, bölüşüldü kapı kapı Ama size hiçbir hisse ayrılmadı Duvar dipleri, yangın yerleri halkı, Külhanlarda, sarnıçlarda yatanlar.
Zekasını sorguladık, sesini beğenmedik, tipini beğenmedik, yok pis hayvan dedik vs.
Oysa kargalar, kuşların içinde en zeki ve uyanık olanlarından. Pratik, çevik ve dayanıklı. Cesur ve aynı zamanda kurnaz da..
Karga, eşekten sonra itibarıyla en çok oynanan ikinci hayvan kanatimce..
Bence kargayla uğraşmayı bilemeyen köylü ve çiftçilerin, kargayı alt edilmesi zor bir düşman gibi görmelerinden doğdu onca atasözü. İnsan başa çıkamayacağı hayvana düşman olur zaten!
E tabi sonraları ünlü fabl’cı edebiyatçılardan biri olan Ezop da, Tilki ile karga’nın masalını yazınca, Karganın adı çıktı artık 9’a hiç bir zaman inmedi 8’e..
Karka her toplumda kötü bir üne kavuştu hiç istemeden. Halbuki ondaki asalet, vurdumduymazlık, umursamazlık ve kararlılık hangi hayvanda var? ( Bir de kedi girebilir bu sınıfa )
Karga gerçekten özgürlüğüne çok düşkündür. Hem bireysel hem de sürü çıkarlarını çok güzel korur ve uygular. Ben karganın bu huyunu düşününce aklıma Nazım’ın bir şiirinde öne çıkan meşhur sözü gelir;
Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
ve bir orman gibi KARDEŞÇESİNE,
Kargaların uzun yaşamalarının bir sebebinin de bu olduğunu düşünüyorum ben. Tek başına yiyecek bulamadıklarında gidip sürüye takılan, sürüyle gezerken birden sıkılıp, alakasız ortamlarda çöp karıştıran bir hayvan o..
Bakın meselâ,yine kargaların yakın akrabası olan Saksağanlar, kargaların karakterine çok ters bir durumdadır. Birbirlerini de pek sevmezler zaten. Belki bu anlaşamama, karganın saksağanın harika siyah beyaz renk formunu, ve yine uzun kuyruğunu kıskanması ile ilgili bir durumdur. 🙂 Ne yani! Olamaz mı? Sonuçta kıskanmak sadrce kedi ve köpeğin tekelinde olan bir duygu değil..
Kargayla bu kadar uğraşan insanlığın içinde, onu seven ve kaybettiği itibarını geri veren isimler de çıkmış tabi zaman içinde…
Meselâ “Ölümsüz Aşk” filmi.( Diğer adı ”karga” ) James O’Barr’ın 1990’ların başında epey popüler olan gotik çizgi romanı The Crow’u beyazperdeye taşıma şansı, ileride haklı bir isim yapacak olan Alex Proyas’a da ilk uzun metrajını gerçekleştirme vesilesi olarak geri dönmüş. Filmde konusu ise şöyleydi; Müzisyenlik yapan Eric ve nişanlısı Shelly, düğünlerinin arifesinde Top Dollar isimli berbat tipin başını çektiği serseri çetesi tarafından saldırıya uğruyorlar ve katlediliyorlar. Bir yıl sonra Eric’in mezarını ziyaret eden bir karga, genç adamın intikamcı bir ruh olarak ölümden dönüşünün de simgesi oluyor. İşte sonra Karga Eric’i uyandırıyor. Fakat Eric artık bir çeşit zombi sınıfında yaşıyor 🙂
Filmin başrolündeki (Bruce Lee’nin oğlu) Brandon Lee’nin çekimlerin bitmesine günler kala, yanlış doldurulmuş bir silah yüzünden sette ölmesi de, filmi olduğundan daha trajik ve daha popüler yapmaya yeterli gelmiş.. Benim ortaokul dönemlerimde izlediğim filmler arasındaydı Bu Karga isimli film.
Neyse, konuya geriye döneyim. Bende ne zamandır, dışlanmış ve küçük görülmüş asıl hayvana, kısa belgesel tadında bir video çekmek istiyordum. Eee ?bunu yapmak için ciddi kamera sistemlerine falan sahip olmak gerekiyor mu? diye düşünmeyin hemen! Gerekmiyor kardeşim! Burada olması gereken tek alet bir cep telefonu, bir de ufak bir su göleti.. 🙂
Kurgu şu kuşların su içmek için indiği bir su birikintisi biliyorsanız, gidip orada konumlanıyorsunuz. Telefonunuzun kamerası açıyor ve kayda başlıyorsunuz. Tabi kargaların su içmeye inebilmesi için oradan bir hayli uzaklaşmanız lazım. Sonra beklemeye başlıyorsunuz efendim. Tabi bu kurgu tutmayabilir ve siz o su birikintisinin yakininda, kargalar tarafından belki saatlerce bekletilebilirsiniz de 🙂 Bu yüzden beklemeyi abartmayın.
Ben,kargaların oldukça sık tercih ettiğini bildiğim bir birikinti bildiğimden, orada denedim şansımı. Ve bir ön ön dakika sonra çekimi yaptım. Hiçte fena olmadı aslında. Sadece “kamerayı biraz daha yakına koyabilir mişim” diye düşündüm sonrasında.
Sonra o kısa slowmotion ( ağır çekim ) videonun fonuna da uygun bir müzik ekledim. Tabi videoya bir isim vermem gerekiyordu. Bende birikinti içinde keyifle kanat çırpan o kargaya bakarak, ” karga kırklanması ” adını verdim:)
Bakın bakalım olmuş mu? İlk deneme için hiç fana değil ha?
“Ne var ki, sözcüklerin renkleri yok, kenarları köşeleri yoktur, bir korkudan, bir tattan yoksunlar. Senin huzura kavuşmanı engelleyen de budur belki, o pek çok sözdür belki.”
İNSAN VE DENİZ Sen, hür adam, seveceksin denizi her zaman; Deniz aynandır senin, kendini seyredersin Bakarken, akıp giden dalgaların ardından. Sen de o kadar acı bir girdaba benzersin.
Haz duyarsın sulardaki aksine dalmaktan; Gözlerinden, kollarından öpersin; ve kalbin Kendi derdini duyup avunur çoğu zaman, O azgın, o vahşi haykırışında denizin.
Kendi âleminizdesinizdir ikiniz de. Kimse bilmez, ey ruh, uçurumlarını senin; Sırlarınız daima, daima içinizde; Ey deniz, nerde senin o iç hazinelerin?
Ama işte gene de binlerce yıldan beri Cenkleşir durursunuz, duymadan acı, keder; Ne kadar seversiniz çırpınmayı, ölmeyi, Ey hırslarına gem vurulamayan kardeşler
Yeri geldikçe vurgulamak istiyorum. Birbirimizi anlama çabası yerine, kendimizi kabul ettirme kaygısına kapılıyoruz.
Görünüşte sizi dinlemeye, sizden istifade etmeye geldiğini öne süren biri, yönelttiği sorunun cevabını dinleme yerine sizinle tartışmaya girişiyor. Soruyor ama dinlemiyor.
Onlardan biri sordu.
Ben de âdetim veçhile konuyu temellendirmeye çalışarak anlatmaya başladım. Fakat muhatabım sözümü kesip benimle aynı fikirde olmadığını ifade ederek kendi düşüncesini aktarmaya girişti. Sözünü kesmeden dinledim. Bitirince: “Ben senin ne düşündüğünü merak etmiyordum ki, sen benim ne düşündüğümü merak ediyordun. Gene de sözümü kestin, bana kendini anlatmaya başladın. Madem öyleydi, niye benim düşüncemi merak ediyormuş gibi yaptın?” dedim.
Bu bir bakıma onu azarlamaktı.
Bu durum tekil bir örnek değil.
Bu durumun kökeninde kimilerinin dinlemeye hevesi olmadığı gerçeği ortaya çıkıyor.
Dinlemesini bilmeyen, düşünmenin de üstesinden gelemez diye düşünüyorum.
Dinlemeyi bilme demek, merak ediyorum demektir.
Düşünmeyse merak etmekle başlar.
Merak etme tecessüs değil… Tecessüs başkasının mahremiyetine burnunu sokmaktır. Kötü bir huy… Ne ahlakta ne adapta yeri var…
Merak ise bir olgunun, bir olayın kökendeki nedenini araştırmaya dönük bir zihinsel etkinliktir.
Dünyanın bilinmeyen yerlerinin keşfi onu merak edenler tarafından gerçekleştirilmiştir.
Merak etmek durduk yerde baş göstermiyor. Bir meselesi olmakla başlıyor.
Meseleyi de kişi ya kendi kendine bulur veya başkası ona çözümlenmek üzere bir mesele tevdi eder.
Adam, nasıl oluyor da yıldızlar, gezegenler hep aynı yörünge üzerinde hiç falso vermeden seyredip duruyor sorusuna kafa yoruyordu. Rivayete göre günün birinde bir elmanın dalından kopup önüne düştüğünü görünce, aradığı cevap kafasında şekillendi. Newton…
Bir başkası, fizikçi Arşimet… Ona da kral bir problem getirdi. Kuyumcuya belli ağırlıkta bir saf altın külçesi vermiş, ondan kendisine bir taç yapmasını istemişti. Kral tacı beğenmiş, fakat kuyumcunun altından çalıp çalmadığından kuşkulanmış. İşin çözümünü Arşimet’e havale ediyor. Arşimet tacı bozmadan kralın istediği cevabı vermek zorundaydı. Günlerce, haftalarca düşündü. Bir gün hamamda kurnadaki elinin suda yukarıya doğru kaldırıldığını fark edince: “Evrake!” (buldum) diye hamamdan dışarıya fırladı. Bulduğu husus, bu gün bizim özgül ağırlık diye bildiğimiz kavramdı. Saf altının ve tacın özgül ağırlığını karşılaştırarak, kuyumcunun altından çaldığını kanıtladı.
Dinlemek, soru sahibi olmak ciddi bir iştir.
Laf olsun torba dolsun diye yapılmaz. Öyle yapıldığında dipsiz ambarı boş kile ile doldurma kabilinden abesle iştigal edilmiş olur.
“desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır, rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor, sende seyrediyorum denizlerin en mavisini, ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim, senden kopardım çiçeklerin en solmazını”
Malûm Çin’de başlayan ve dünyayı etkisine alan corona virüs için tedavi araştırmaları tüm hızıyla devam ediyor. Bunun yanı sıra yardım kampanyaları da art arda geliyor. Son olarak Bollywood yıldızı Aamir Khan, daha önce duyurduğu kişi başı 1 kilogram un yardımını almaya gelenlere paket içinde 15 bin rupi (1375 Türk Lirası) dağıtmış. Bir kiloluk unu yetersiz bulanlar yardıma ilgi göstermedi. Bu sayede de Aamir,gerçek ihtiyaç sahiplerine, un torbası görünümlü nakdi yardımları ulaştırmış oldu. Büyük adamsın Aamir!
Gerçek sanatçı kendini her alanda belli ediyor işte..
“Sevgili Anna, en güvendiğin insanlardan kötülük görüp üzülmen güçsüz biri olduğun anlamına gelmez. Fizik kurallarına göre; sırtını dayadığın bir nesne birdenbire giderse sen de o yöne doğru devrilirsin. Yani bunun güçsüzlükle alakası yok.”
—Mühim olmayan adamlar ve çabuk sallanan karizmaları üzerine bir yazı..—
“Aslında mühim olmayan adamların çevresinde, onların mühim adam olarak görülmesini sağlayan insanlar da her daim var olmuştur.” der Nikolay Vasilyeviç Gogol..
Bunlar Kral’dan çok Kral’cı olan zümreden bile daha tehlikelidirler üstelik! Öyle ya, sonuçta Kral, belli bir yetki ve hükmetme gücüne sahip ( Beceriksiz bile olsa ) sorumlu olduğu devleti ve halkı için mücadele edebilen bir liderdir.. Fakat mühim olmayan adamlar hiç bir sıfatı hak etmeyen, iyi ambalajlanmış, süslenip püslenip kendine taraftar bulmaya çalışan adamlardır. ( Kadın da olabilir farketmez ) Ve bu arayışları sonucunda iki ayrı yerden destek bulur. İlk desteği yine kendi gibi boş aynı zamanda elle tutulur hiç bir özelliği olmayan, Kral’ı beğenmeyip sürekli yeni Kral arayışında olan tiplerdir. Bu tipler içinde yaşadıkları toplumdan hiç bir şey almamış. Ya da nedenini kendilerininde bilmediği şekilde ısrarla almayan insanlardır. En iyi yaptıkları iş, muzurluk ve huzursuzluk yaratmaktır. Yerleşik ve toplumca değer görmüş bir çok hakikate muhalif olmaya bayılırlar. Bu tavırları saygın bulunan liyakat sahibi, halk tarafından takdir edilen aydınlar içinde geçerlidir. Bu guruptaki insanların sahiplendiği net bir ideolojik sahiplenme yoktur. Herşeyden biraz alarak elinde biriken melezleştirdikleri ideoljik kırıntılara yeni bir isim verir, Ve uydurdukları bu sözde yeni ideolojiyi, muhım olmayan adamın üstüne oturtmaya çalışırlar. Elbette ki mühim olmayan adama giydirdikleri bu elbise, hep bir yerlerinden falso verir. Ya küçük gelir, ya da büyük. Ya kolları uzundur ya da paçaları kısa!
Mühim olmayan adamın destek bulduğu ikici kesimse, gözü Kral’ın tahtında olan fakat o taht’a hiç bir zaman oturamayacağını bilen mimlenmiş farklı ülkenin prensleridir. Bu prensler, Kral olamayacakları o ülkeye, bu mühim olmayan adamı koyarak, uzak bağlantı ile Krallık yapmak ve yönetmek isterler. Yani mühim olmayan adam Kral’ın tahtina oturtulacak,fakat tüm emir ve desteği bu prenslerden alacaktır. Böylece ülkeyi asıl yöneten prensler olurken, mühim olmayan adam, sırf kıçı taht’a değdi diye mutlu olacak ve Kral benim diye kendini kandırmaya çalışacaktır.
Bu mühim olmayan adamlar, dünyada hemen her ülkenin başına bela olan tiplerdir. Bukalemun dediğimiz hayvanı andırırlar değişkenlikleri ve üslupları ile. Yani ona bakan halkın her biri, Kral olmuş mühim olmayan adam da, kendi değerlerinden birini bulur mutlaka. Mühim olmayan adamlar aslında belli bir arifliğe ulaşan kesim tarafından çabuk tanınır. Fakat arif olan kesim mühim olmayan adamın yandaşları tarafından ciddi bir şekilde savunulur ve korunur. Bu arada mühim olmayan adam genelde çulsuzdur. Fakat kendini savunup destekleyen zengin prens ve zengin mühim olmayan adamlarınının kredisini kullanır.
Peki bu mühim olmayan adamlardan kurtuluş yok mudur? Elbette ki vardır. O kurtuluş, mühim olmayan adamı, mühim olmayan diğer adamlardan ve prenslerden ayırmakta ve izole etmekle olur.
Bu izole kolay değildir. Bu sebeple de uygulanacak tek yöntem, Kral’ı gerçekten sevenlerin, kral’cı olmak yerine yine Kral ve yaşadığı ülke icin daha saf,daha dürüst bir şekilde çalışmalarıdır. Bu yol mühim olmayan adam ve ayak takımınının motivasyonunu bozar ve sürekli hata yapmalarına neden olur. Planladıkları tüm oyunlar ayaklarına dolanır çünkü. Mühim olmayan adamlar her daim var olacaklar fakat karşılarında arifler olduğu sürece hiç bir hedefletine ulaşamayacaklardır..
Aslında o kadar açız ki gerçek anlamda birlik ve beraberliğe..
Bayrak sevgisine..
Millet sevgisine..
Ve insan sevgisine..
Bu akşam, Korona gölgesinde balkonlarında ve pencerelerinde İstiklal marşını okuyan belki milyonlarca vatandaşı görünce haber kanallarında, daha iyi anladım bunu..
Ve de aşırı duygulandım. Çocukluğumun hatırladığım dönemlerinden bu yana ( yaklaşık 35 yıldır ) Resmi bayramlar genel manada, günün erken saatlerinde, Anitkabir’de, meclis’in Cumhuriyet resepsiyonlarında; okullarda ve her şehrin ana meydanlarında, günün anlam ve önemini belirten konuşmalarla; geçit törenleri ve bir kaç folklõr ekibinin gösterileriyle bir saati geçmeyen rutin bir araya gelislerle kutlanır, sonrasında hemen hiç kimsede bayram coşkusundan eser kalmazdı.
Sürekli aynı şekilde organize edilen tören biçimleri, insanlarda ekstra bir heyecan yaratmaz, sanki günün manasına ait o ulvi keyfine vardıramazdı.
Hele ki 23 nisanlar, sanki hep bir oldu bittiye getirilirdi. Oysa 23 nisan’ın pek mühim iki ayrı önemi vardı. Bunlardan ilki, kendi kendini yönetmeye karar vermiş bir halkın, tam bağımsız ve özgürce yaşayabileceği bir vatanın çatısını, Türkiye Büyük millet meclisi adını verdiği,ve içine milyonlarca vatandaşın sesini doldurduğu kutsal bir mabet kurmasıydı. İkincisi de, Gazi Mustafa Kemal’in istiklali ve istikbali emanet edeceği geleceğin neferleri olacak çocuklara şimdiden onore edecek bir bayram hediye etmiş olmasıydı..
Ben onlarca yıldır bu 23 nisanın tam anlamıyla kullanmadığı kanaatine varmışımdır hep. 23 Nisan 1920, en az Cumhuriyet Bayramı kadar derin manası olan mesajlar verirdi çünkü bize. Bir millet kendi kendini yönetmeye karar vermiş olmasa, Cumhuriyet dediğimiz tüm zamanların en iyi yönetim sistemine geçebilir miydi hiç?
Bizim milletimiz için hem dini hem de milli bayramlar eşit değerdedir her daim. Fakat dini bayramların kutlama sıklığı ve bir araya getirme özelliği daha fazla olduğu ve geçmişi 1500 yıla dayandığı için daha çok aktivite ve eğlence içerir. ( Gerçi son 15 yıldır dini bayramlar da tatil ve deniz kenarı anlamı taşıyor )
Milli bayramlar ise, günübirlik tatilleri kapsayan sınırlı kutlamalar içerir. Bence milli bayramların da hem gün,hem de etkinlik anlamında sayısal anlamda güçlendirilmesi lazım. Özellikle de 23 Nisan ve 29 Ekimler için geçerli bu dediğim. Eee 19 mayıslar ve 30 Ağustos’lar yetim mi? diye soranlarınız çıkacaktır içinizden. Tabi ki de yetim değiller. Fakat içlerinde taşıdığı manaya bakıldığında 23 Nisan ve 29 Ekimle kıyaslandığında sıralamada biraz geriden geliyorlar diye düşünüyorum. Ya da tüm resmi bayramlar iki gün tatil olup, 1 haftaya yayılan ve toplumun çok büyük bölümüne hitap eden etkinliklerle zenginleştirilmeli. Buna ücretsiz toplu taşıma, geceleri şehir merkezlerinde yapılacak konser ve etkinlikler, indirimli ya da ücretsiz müze ve bayram içeriği ile yazılmış tiyatro gösterileri, çocuklar için oluşturulmuş ücretsiz lunaparklar eklenebilir.
Nasıl fikir ama? Böyle kutlanmaya başlansa resmi bayramlar, daha birleştirici, dönemin ruhunu daha kavratıcı ve dahi keyifli olmaz mı bu millet için?
Bence korona gölgesinde geçen bu süreçler bizi, gözümüzde bir miktar değer kaybı yaşayan devlet kurumlarına daha sempatik bakmaya ve kıymetlerini bilmemizi sağladı. ( Özellikle devlet kurumlarına, Sağlık bakanligi, Milli eğitim, emniyet teşkilatı )
Onların aslında bizim için ne kadar hayati olduğunu daha iyi kavradık. İşte bunlar hep Korona musibetinin bize kazandırdığı güzel yaklaşımlar oldu.
Sizi bilmem de benim bu korona’ya teşekkür edesim geldi.Evet 2.500 eve ateş düştü ve o ateş yalnız düştüğü yeri yaktı. Fakat belki bu musibet bizim milletçe böylesine bir araya getirmesiyle de önemli duygulara vesile oldu, birleştirici güç oldu.
Teşekkürler Korona. Kayıplar için değil ama kazandırdıkların adına..
Benim dünyamda ‘BEN’ bir küfürdür. ‘BEN’ içinde taşıdığın ayrılıktır..
‘BEN’ senin yalanlar ordundur.
Kendi ‘küçük ben’lerinden birini her söyleyişinde yalan söylüyorsun.
Ancak yaşamının efendisiysen bir iraden varsa ve kim olduğunu biliyorsan ‘BEN’ diyebilirsin…
“Bundan böyle sakın ‘BEN’ deme, yoksa buraya bir daha asla dönemezsin!
Kendini gözle.
Kim olduğunu bul!
Kalabalık içinde bir ‘BEN’ olmak, gerçek dışı, kaçışı olmayan, kendi kendine yarattığın sahte inançlar ve yalanlar sisteminin tuzağına düşmek demektir.
Bir bütün içinde olmamanın eksikliği, insanı cehalet, korku ve kendi kendini imha etmeye mahkûm eder ve onu hastalıklara, çöküşe, saldırganlığa, acımasızlığa ve dış dünyada savaşmaya kadar götürür.
Dünya, senin onu düşlediğin gibidir, o bir aynadır.
Dışarıda düşlediğin dünyayı, yarattığın kendi dünyanı bulursun..
Dışarıda kendini bul!
Git ve kim olduğunu gör…
Diğerlerinin, senin içinde taşıdığın yalanın, uzlaşmanın, cehaletinin yansıyan görüntüleri olduğunu keşfedeceksin…
Beter bir dünya yaratıyorsun, sonra da kendi yarattığın şeyden, kendi eserinden dehşete düşüyorsun. Dünyanın nesnel olduğunu düşünüyorsun…
Oysa dünya senin onu düşlediğin gibidir.
Değiş… ki dünya değişsin.
Git, dünyaya gir ve bunları kabullen… Kendi içindeki yoksullarla, zorbalarla, toplum dışına atılmışlarla tanış.
Onları kabullen!
Sakın onları görmezden gelme ve sakın suçlama.
Dünyana teslim ol.
Git ve yarattığın şeyi bilinçli olarak kabullen: bir dünya, sabit, cahil bir dünya… ölü.
Bir kişinin gücü, kendine sahip olmasında ve aynı zamanda kendisine teslim olmasında yatar.
“Kötülerin şansı iyileri yaraladıkça azalır. Fakat bunu farketmezler. İnsanlığa karşı yapılan hiçbir kötülük,sonunda iyilerin kazanacağı gerçeğini değiştirmez. Çünkü iyiliğin sonunda galip geleceğinin sözünü, herşeyin sahibi olan yüce Allah,bize bunun sözünü ta en başında vermiştir.”
Bugünün sözde Feministleri’nin çoktan unuttuğu bir isim o.. Kadının erklekle eşit şartlarda çalıştırılması için türlü gayretler ve emekler koymuş çok değerli bir aydın aynı zamanda. O günün şartlarında mücadele vermenin, bugünkü şartlardan o kat zor oldugu bir dönemin pes etmeyen ve bir adım bile geriye düşmeyen bir kadın emekçisi.. Keşke bugün aramızda olup, yönünü şaşırmış Türk feminiziminin yol göstericisi olsaydı.. Bugün onun doğumgünü..
Hazır evlere kapandığımız su günlerde, bir Duygu Asena kitabı okuma fikri sizede sıcak gelir mi? Elbette ki başta kadın okurlar için. Meselâ “kadının adı yok” ya da “orada kadınlar var mı? ” kitabından birini seçebilirsiniz. Bir Duygu Asena kitabı okumak, Nacizane tavsiyelerde ki yerinide almış oldu böylece..
Bu aralar sosyal medyada çok denk geliyorum Çorumlu Amir’e. Malûm Amir Türkiye’de bir fenomen. Belki takipçisi çok yok fakat epeyce bir sevildiği belli. Amir’in videolarına baktığımda neredeyse hiç gülmüyorum diyebilirim. Çünkü Amir,benim alıştığım kısa ve ince espriler yerine, gayet uzun ve detaylı bir mizah tarzına sahip. Fakat bu başarırısız anlamına gelmiyor. Amir öncelikle gündemi çok iyi takip ediyor. Ve zeki bir çocuk olduğu için oldukça hızlı metinler yazabiliyor. Saptamaları çok iyi. Ayrıca bizim dilimizi gayet iyi bilmesi de ona ekstra bir avantaj sağlıyor. Ankarada ki çevresi ona bizim milletin tüm adet ve geleneklerini bir şekilde öğretmiş. Yani amir bizim milleti gayet iyi tanıyor. Çabuk espri üretebilmesi de bu sebepten kaynaklanıyor bence. Amir sanki biraz Röportaj adam’ın emitasyonu gibi geliyor bana. Gündemi takip etmesi, bol miktarda tespit yapmasi ve bu tespitleri kurguya yedirmesi yönüyle tabi. Yoksa espri kalitesinde benzetmek, Röportaj adam’a ayıp olur.
Fakat.. Bence Amir’in bence alması gereken çok yol var. Öncelikle durum komedisine biraz daha ağırlık vermesi gerekiyor. İkincisi çok uzun cümleler kurarken ürettiği bir çok sağlam espriyi de takipçilerinin sindirmesine izin vermeden eziyor. Yani sofraya oturupta,tıka basa yemek yerken ne yediğini anlamamak gibi bir şey bu. Sosyal medyada gülmek isteyenler için zaman çok kıymetli. Uzun videolar vakit kaybı gibi geliyor gençlere. Hızlı tüketim ne yazık ki bu alanda da kendini gösteriyor. Bu konuda benim fenomenin Cem İşçiler. Hem süreyi harika kullanması hem basit fakat ince espriler yapabilmesi, Cem’in en büyük kabiliyeti. Üstelik Cem, tip ve konuşma üslubu olarakta sempatik bir adam.( Burdan selam olsun bu arada )
Nerede kalmıştık?
Hah! İşte Amir için de İşçiler tarzı oldukça ideal. Tabi becerebilir mi deneyip gormesi gerekiyor. Bu arada Amir kim diye ufak bir arama yapınca Google’da. Amir’in Afrika Cad’lı olduğunu öğrendim. Tam adı Amir Zakaria. 2012 yılında Çad’dan Türkiye’ye üniversite okumak için gelen 22 yaşındaki Amir Zakaria, Ankara Türk Hava Kurumu Üniversitesi, Uçak Mühendisliği bölümü öğrencisiymiş. Zeki bir adam olduğu belliydi zaten. Çünkü kolay dil öğrenmek ve iletişim zekanın parlak olduğunun delaletlerindendir. Aynı zamanda duygusal zeka da kendini bol miktarda gösteriyor Amir’de.
Bence Amir artık bu ülkenin bir evladı olmuş uzun zamandır. Umarım yakın zamanda daha iyi işler çıkarır. Tabi bu ülkeye katabilecekleri bundan çok daha fazlası olur. Son yıllarda Afrika’dan gerek okumak,gerekse çalışmak için çok genç kardeş geliyor malûm. Çad dışında Senegalli gence de çok denk geliyorum. Mesela dışarıda seyyar saat ve cüzdan satan bu kardeşlere sorun nerelisin diye. %80 i Senegalli çıkar. İşte Amir bu gençlerin önünü açabilecek ve daha faydalı olabilecek bir pozisyona taşıyabilir kendini..
Amir’in lakabı Çorumlu. Fakat tarz tam bir “angara bebesi” 🙂 Allah yolunu açık etsin kardeşimizin. Ve tüm Afrikalı gençlerin..
Davranış probleminin temelinde çok büyük olasılıkla sevgisizlik yatar. Bu sevgisizlikte iki gurupta toplanır. Birincisinde çocuk, sevgisini göstermeyi bilmeyen bir ebebeynle büyür. İkincisinde ise çocuk, anne ve babasız büyür. Aslına bakarsanız İkinci guruptaki çocuklar, birinci guruptakilerden daha avantajlıdır. Çünkü onlara vekaleten bakan akrabaları ya da devlet kurumları, ihtiyacıları olan ilgiyi ve sevgiyi yerine koymak için çok daha fazla gayret verirler. Anne babayla ama sevgisiz ve ilgisiz büyüyen çocuklarsa, ihtiyaçları olan sevgi ve ilgi açlıklarını. bastıramazlar. Sevilme ve beğenilme arzuları çok yoğun olduğundan, yakın arkadaş, sevgili ve akrabalarından daha yüksek bir ilgi beklerler. Bu ilgi görme arzusu, bireyi hırçın ve baskıcı bir surete büründürür.
İşte bu yüzden sevgilerine karşılık görmediklerinde de, zarar verme davranışları baş gösterir. Eşini dövenler,eski karısını öldürenler, kıskançlık cinayetleri, çocuğuna psikolojik ve fiziksel şiddet uygulayanlar,hayvanlara eziyet çektirenler, ağaca ve doğaya kasten zarar verenler, hep bu guruptan çıkar.
Bence bir insanı tanımak isteyen kişi, önce ona çocukluğunu,ailesinin ne iş yaptığını, doğduğu coğrafyayı sorsun. Karşımızdaki insan “çocukluğum mutlu geçti” diyorsa ve ailesi ile bağları kuvvetliyse %60-70 oranında sağlıklı bir insandır. Kalan oransa, mevcut yaptığı iş, ikametgahı ve eş durumuna bağlı olarak değişir. Küçükken itilip kakılmamış,horlanmamış,hakaret edilmemiş ve yeterince takdir edilmiş bir çocuk, ömrü boyunca özgüvenli ve empati yapan bir karaktere sahip olur. Anlamanın, anlaşılmak kadar önemli olduğunu hiç bir zaman unutmaz. Maddeye, metaya ihtiyacı kadar yaklaşır. Fakat manevi hazlara hiç bir engel ve sınır koymaz. Bu dünyada neden var olduğunu,ne yaparak huzurlu ve mutlu olacağını bilir.
Binnetice, dünyadaki bu hır-gür ve umutsuzluğun kaynağına inmek ve sorunu orada çözmek gerekiyor. O kaynak kesinlikle doğru çocuk yetiştirebilmek.. Bir düşünün şimdi.. Dünyadaki tüm ebeveynler doğru bir çocuk yetiştireceğiz diye düşünüp çocuklarına doğduktan sonraki 5 yıl gerekli sevgi ve ahlak bilgisini verseler, bundan 25-30 sene sonra bu çocuklar, devletlerini yönetecek lideri de en doğru bilinçle seçmezler mi?. Sizce böyle bir neslin,kötü bir lider seçme ihtimalleri ne dir?
Valla sizi bilmiyorum ama bence öyle bir ihtimal yok denecek kadar az..
( En son kadın cinayetine kurban edilen Gamze Pala’ya, rahmet diliyorum bu vesile ile )
(Ekmek vardı tereyağı vardi utanılacak bir şey yoktu
bir şey daha yoktu ama kavrayamıyordum.)
İşte böyle olmak en iyisidir olmakların
bir küçük çocuğu tuttum otobüsten indirdim
(İndirmiştim
yok olan önemli bir şeydi Allah kahretsin.)
Tüm kavgasız tüm duruk tüm başıboş,
üç sayı kötü bir sayı iyi şiir dinledim,
çıkıp okudular durup dinledim.
Bitmeseydi daha dinlerdim kötü mötü.
Saat kaç diye sordular birisi beş yani dedi.
(Ha kavgada ha aşkta
bu gök bomboş ha kavgada ha aşkta)
Göge baktIm yerli yerinde,
haydutlar dalavereciler yerli yerinde
vurguncular hayınlar vurdumduymazlar öyle.
İyi dedim içim rahatladı
düzen bozulmamış dedim sevindim,
tenhaca bir bölgede şehre girdim.
(Ben herkese varım
başka türlü olmuyor inanmayın.)
Bakın bu şehri ben kurdum ben büyüttüm ama sevemedim.
(Ekmek vardı tereyağı vardı söylemiştim önemlidir,
utanılacak bir şey yoktu, kime anlatmalıyım.)
Ben sevemezsem sevmek kimselerin elinden gelemez.
Bizi tutkulara çağırdı otobüse, sosise, buzdolabına,
telefona, sinemalara, radyolara, bir sürü kancık sevdalara,
sürü sürü mutsuz alışkanlıklara,
yalana dolana, itliklere, keten elbiselere.
(Sonra karısı öldü o çocuğun
yalnızdı güçsüzdü herkesler gibiydi,
kirlendi kötülendi sarhoşladı pis karılara dadandı.
Anladık onu ölenden başkası kurtaramaz,
ölen de kurtarmamıştı.)
Bak ben seni nereden kurtaracağım şaşacaksın.
Şimdi bu taşları biz çektik değil mi ocaklardan
bu asfaltı biz döktük biz onardık değil mi?
Bu yapıları on iki kat yapmak bizim aklımızdı,
biz kurduk istersek umursamayız ya.
(Abluka burada başlıyor çünkü.)
Ekmek yiyelim tereyağı yiyelim çocuk büyütelim,
sen beraber yatacağımız yatakları hazırla,
sen onu yap yeter bak göreceksin.