SHEYMA, Şeyma Reyhan Gözen’in ilk öykü kitabı. Kitap KDY yayınlarından çıkmış. Çiçeği burnunda yazarın ele avuca sığmayan kitabı, toplam yirmialtı kısa hikayeden oluşuyor. Kitabın toplam sayfa sayısı ise 115.
SHEYMA,öncelikle keyifli bir öykü kitabı. Fakat bu kitaptaki öyküler, alışageldiğimiz öykülerden biraz farklı. O farksa ,öykülerin sırtını durum hikayeciliğine dayamasından ileri geliyor. Durum hikayeciliği deyince akla ilk gelen isimse, hiç şüphesiz Anton Çehov..
Çehov’un öykülerini, herhangi bir sonuca bağlayamazsanız çoğunlukla. Bu bağlamda bu tip öyküler, okuyucuyu belli bir hedefe ve son’a götürmediğinden herkesin hoşlancağı öyküler değildir. Fakat bu tür’ün en güzel yanı, hikayeler bir sona bağlanmayıp açık uçlu bırakıldığı için,okuyucunun kendi kafasındaki sonu kendisinin oluşturmasını sağlar. Çünkü hikayelerin sonu, her okuru aynı oranda tatmin etmeyebilir. Bir olayı değil, günlük yaşamın her hangi bir kesitini ortaya koyup anlatan öykülerdir bu tarz hikayeler. Serim, düğüm, çözüm planına uyulmaz. Sonu flu,ve netleşmeyen çıkarımlar yaptırır. Bu tür’ü şey gibi düşünün, sanki bir zaman makinasına binmişsiniz de, makinanın tarih ayarlama düğmesi bozulmuş olduğu için hiç bir yerde uzun soluklu kalamıyorsunuz. O an gördüğünüz karakterlerin o an ki duyguları ve yine eylemlerini görebildiğiniz kadar şahit oluryorsunuz.Yani Şeyma R.Gözen, ilk kitabında zor olan bir türü seçmiş olmasına rağmen, işin içinden gayet tatmin edici bir şekilde çıkmayı başarmış..
Kitaptaki öykülerin tarihi periyotlarına bakınca gördüğüm şey ise, zamanlar arasındaki katmanların, gayet eşit aralıklarla sıralanmış olması. Bu konu bence mühim. Çünkü yazar hikayeleri birbirine çok yakın dönemlerde seçseydi. Bu durum okur’un bir zaman sonra sıkılmasına neden olabilirdi. Bu anlamda da Gözen, çok mantıklı bir yol izlemiş bence.
Son olarak dikkatimi çeken bir şeyden bahsedeyim. O da, hem uzunluk hem de kurgu anlamında, diğer hikayelerden daha ön plana çıkan Lotus adlı hikayenin ”ben burdayım” diyerek, bir adım öne çıkması. Bu hikayeyi okuduğunuzda aslında Lotus’un sanki çok daha kapsamlı ve sanki tek başına ayrı bir hikaye’ye dönüşeceğine dair bir hisse kapılıyorsunuz. Bu hissiyatı ben, Şeyma R. Gözen’i tebrik etmek için kendisine ulaşıp yazıştığımda da anlatmıştım. Gözen de bana, bu hikayenin çokta uzak sayılmayacak bir dönemde, adından tekrar sözettireceğinin tiyosunu verdi 😉
Gördüğüm kadarıyla Lotus’un içeriği de ekstra bir kitap olacak kadar zengin.
Ben SHEYMA’yı Çehov’a ve durum hikayesi türüne meraklı okurlar için kesinlikle tavsiye ediyorum. İnanıyorum ki Gözen, kendini asıl ikinci kitabında gösterecek. Hem ilk kitabın verdiği özgüven. Hem de uzun soluklu ve sürükleyici yeni bir hikayenin heyecanıyla..
Başarılar Şeyma R.Gözen. Okurun ve heyecanın bol olsun..
Görsellik çağımızın trendi olsada, sesler bizim ruhumuzu en çok besleyen duyumlarımızın başında geliyor. Her bir duyumuz, beynimizde farklı değerlemelere tabi tutulup istifleniyor. Bellek ve geçici hafızamızda bu toplanan veriler sayesinde bizi, içinde varolduğumuz dünyada hem koruyor hem de geliştiriyor. TV dediğimiz tek yönlü aktarım yapan cihazın her daim favori olmasının temel sebebi de bu. Yani hem görsel hem de işitsel bütünlük sağlaması. Radyo ise yalnız işitsel tatmin sağlasada vazgeçemeyeceğimiz iletişim araçlarından.
Son dönemlerde sizinde bildiğiniz gibi “dış ses” diye bir kavram oluştu. Özellikle yemek programlarında (Taha Koç en popüler dış ses ) imaj ve moda yarışma programı sunan ana sunucu kişi dışında,bir de dış ses dediğimiz ikinci bir sunucu var. (Meselâ yemekteyiz’in sunucusu Taha Koç ) Ve bu dış sesler, programa kattığı katkıya,en az programın ana sunucusu kadar etkili. Aslına bakarsanız bu dış ses, bizim hayatımıza çok önceki zamanlarda girmişti. Yüzünü hiç görmediğimiz fakat sesine her yapımda şahit olduğumuz ve kulağımıza hoş gelen tonlamalarıyla, çizgi fimlerde,fimlerde,dizilerde, belgeselerde ve reklamlarda hep vardılar. Ama biz onların kim olduğunu hiç bilemedik. Bu bilemeyişlerimizin iki temel sebebi vardı. Bunların ilki seslendirme sanatçılarının bugünkü değeri görmemeleri, ikincisi de sosyal medya kültürünün olmamasıyla bu insanları tanıma şansımızın olmamasıydı. Neyse ki bugün merak eden herkes internet üzerinden ulaşabiliyor.
Eski dönemlerden en çok bildiğiniz ses sanatçıları kim diye sorsam, birçoğunuz Sezai Aydın,Sungur Babacan’ı, İstemi Betil’i,Payidar Tüfekcioğlu’nu, Toron Karacaoğlu, Köksal Engür’ü,Haldun Boysan’ı, bu ve de tabi ki Nur Subaşını doğrudan söyler sanırım. Kadınlardan ise Gülen Karaman en tanıdık gelen ses olur size. ( Aşkı memnu Firdevs Yöreoğlu sesi )
Bu yukarıda saydığım isimlerin birçoğu eskilerin sesleri.. Ve yine günümüzde hayatta olan ve hâlâ seslendirmeye devam eden duayenler var ( İyi ki )
Günümüze gelince.. Belki eski duayenler kadar olmasa da en az onlar kadar kaliteli seslendirme sanatçıları oldukça fazla. Bu sayı fazlalığı günümüzde ki yapım çeşitliliğini karşılayabilecek kapasitede. Oysa ki eski sanatçıların döneminde teknolojik alt yapı gelişmediğinden, genelde aynı sesler birçok karakteri seslendiriyordu. Yetişemediklerinde ise biz bu filmleri alt yazılı izliyorduk. ( Ki ben çok severim örnek : Trt2 )
Şimdi gelelim bu yazıyı yazma sebebime.. O sebep,son dönemde muazzam hayran olduğum bir seslendirme senatçısı olan ve bana göre duayen sınıfında yer alan Mazlum Kiper.
Mazlum Kiper..
Benim son dönemde duyduğum en iyi belgesel dış sesi..
Mazlum Kiper
Eğer National Greograpic ve TRT belgesel seviyorsanız, Mazlum Kiper’i de sürekli dinlyorsunuz demektir 🙂 Bence bu iki kanal, tûm zamanların en iyi belgesel dış sesini kullanmanın mutluluğunu yaşıyorlardır. Çünkü Kiper’in sesi tonlamaları ve diksiyonu kusursuz. Ne çok davudi ne de çok yorucu. Tatminkar bir volumde ve sizi hiç sıkmayan bir ses, Kiper’in sesi. Fotoğrafa bakınca onu oynadığı iki rolle hatırlamışsınızdır belki.. Eskilerin Yabancı Damat ismindeki dizisinde,Yunanlı kayınpeder rolünde. Ve son dönemde Kanal D’de yayınlanan İkizler Memocan dizisindeki rolüyle..
Valla ne yalan söyliyim ben, Kiper’in sesi olmasa ne National’ı, ne de TRT belgeseli çok fazla izlemem. Umarım Kiper uzun yıllar bu eksik etmez bizi kendinden. Ve umarım yeni neslin seslendirme sanatçıliğına olan ilgisi de artar. Tabi bunun için öncelikle seslerinin farkında olmaları gerekir.
Bu arada, bu yazının ana konusu ile doğrudan ilgili değil ama,son dönemde dikkatimi çeken bir kaç sese daha atıfta bulunmak istiyorum.İlk önce ATV nin haber spikeri Cem Öğretir’i söylemem lazım. Sonrada dönemde A haber’de hem belgeselerde hem de ana haberde kulağıma gelen 3 sesi anlatmak isterim. Bunlardan ilki tabiki Banu EL. Sürekli sakin duruşuyla ve o kibar ve keyifli sesiyle Ana haber’i sunan Banu EL..( Tonlama ve sakin sunumu bir zamanların harika spikeri Gülgün Feyman’ı çağrıştırıyor bana. Fakat EL, Feymandan da yumuşak bir sese sahip )
EL’i dinlerken muazzam bir dinlenme yaşıyorum desem yeridir. Bir insan bu kadar düşük tonajla konuşup,aynı zamanda koca haber bultenini hiç sıkmadan dinletir, inanılacak gibi değil. EL’in sesi yağ gibi akıyor desem yeridir. Bu konuda A haber’in elini çok kuvvetlendiren seslerden biri Banu EL. Yine A Haber’in bir diğer sunucusu Salih Nayman ve Haktan Uysal’ın bir haber bültenine fazla bile gelecek harika sesleri. Ayrıca iki ses daha var A haber’de bu seslerde harika sesler. Fakat isimlerini daha bulamadım ne yazık ki. Üstelik bu seslerden biride usta tiyatrocu fakat ismini çıkaramadım. Ama merak etmeyin araştırmaya devam ediyorum 🙂 Bulur bulmazda hemen ekliycem bu yazıma inşallah..
Evet yazımı bitirme vaktim geldi böylece. Unuttuğum başka bir şey kalmadığına göre..
Şarkının adı Ya talêel al-jabal yani “Ey dağa çıkanlar” demek..
Yüzyılın başında Filistin İngiliz mandası iken kadınlar tarafından direnişçiler için söylenmiş. Zindan duvarlarına yaklaşıp “direniş kazanacak, gelip sizi kurtaracak” sözleriyle bu şarkıyı söylerlermiş.
Şarkı çok sonraları İsrail zindanlarındaki tutsaklar için de söylenmeye başlanmış ve yarım yamalak Arapça bilen işgalciler anlamasın diye de kelimelerin arasına fazladan “lê” hecesi yerleştirilmiş.
Şarkıda Terez Sliman’a Sofia Adriana eşlik etmiş (Portekiz). İspanyol kadınlarının hamur yoğurma ritmi olan Ritmo de Panaderas mixi yapmışlar. Kadın duygusunun ve kültürünün evrensel bir ortaklaşa dil olduğunu göstermişler.
İspanyolca’da panadería fırıncı anlamına gelir. Kadınların pişirme işlemi sırasında söylediği geleneksel bir İspanyol şarkısıdır. Ritim yaparkenki el hareketi ise ekmek hamuru yapım süreciymiş…
Ama sen hep bin yıllık bilenmiş inatlarla Karşıma çıkıyorsun En serin imbatlarda Adını yazıyorum Bulduğun fırsatlarla Yüreğimin başına noktalarla, hatlarla Başbaşa kalıyorum sonunda heyhatlarla Sözde senden kaçıyorum Dolu dizgin atlarla
Ne olur bir gün beni Kapından olsun dinle Öldür bendeki beni Sonra dirilt kendinle Çarpsam kara sevdayı En azından yüzbinle Nasıl bağlandığımı Anlarsın kemendinle
Kaç defa çıkıp gittim Buralardan yeminle Ama her defasında Geri döndüm seninle Hangi düğüm çözülür Nazla, sitemle, kinle Ne olur bir gün beni Kapından olsun dinle
Şaşırdım kaldım işte Bilmem ki nemsin Bazen kız kardeşimsin Bazen öp öz annemsin Sultanımsın susunca Konuşunca kölemsin Eksilmeyen çilemsin Orada ufuk çizgim Burda yanım yöremsin Beni ruh gibi saran Sonsuzluk dairemsin
Çaresizim çaremsin Şaşırdım kaldım işte Bilmem ki nemsin
“Aslında var olduğumdan pek emin değilim. Ben okuduğum tüm yazarlar, tanıştığım tüm insanlar, sevdiğim tüm kadınlar ve ziyaret ettiğim tüm şehirlerin kendisiyim.”
“Şu var ki sabah kimileri için çoktan oldu. Sen halkın uyanmasını bekliyorsun, oysa o namussuzlar, geceyi uzatmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Bu yüzden derim ki geceler çok uzun olacak buralarda.”
En son mektubumdan sonra yine epey bir zaman geçti. Öncelikle sevindirici bir haberle başlayayım. Kovid denilen virüs, etkisini artık epeyce bir kaybetti. Tabi bunda virüs için geliştirilen ilaçların tedaviye olan katkısı da bir hayli fazla. Tüm dünya devletleri ve halkları artık yeni bir normalleşme içinde. Alınan sıkı tedbirlerse giderek gevşetiliyor. Tabi senin memleket virüsü tam olarak kontrol edemediğinden bir çok Avrupa devletinin gerisinde..
Haber kanallarının dediğine göre, aşı da tüm zamanlardan daha hızlı bir şekilde yıl bitmeden onaylanacak.Fakat bu süreçte ihtiyatlı davranmayı elden bırakmıyoruz. Maske ise bizim en güvendiğimiz eşyamız hatta aksesuarımız oldu.
Bizde ise biliyorsundur Ramazan ayı çok sönük bir şekilde yaşanıyor. Nerde o eski ramazanlar klişe cümlemizi artık hakkını vere vere kullanıyoruz öyle ya, Ne kalabalık iftar sofraları, ne teravihler bu Ramazan yok. Ramazan’ın ortasına geldigimiz bu günde, artık hepimiz bari bayramı biraz olsun keyifli geçireceğimiz umuyoruz. Baş belamız olan büyük AVM ler bile artık açılma sürecinde. Ama kovid sayesinde AVM siz bir yaşamın var olabileceğini test etmiş olduk çok şükür. Umarım bu eski AVM hapisliğimiz yeniden canlanmaz. Çevrenin ve doğanın az da olsa nefes aldığı sürecinde sonuna geliyoruz. Hava kirliliği, eksoz dumanları, deniz kirliliği gibi ve de Trafik çilelerininse tam arefesindeyiz.
Bana gelince.. Çok şükür ki iyiyim. Şu karantina günlerinin bana kattığı bir iki güzel şeyde oldu. Öncelikle mutfakta ne kadar iyi bir aşçı olduğumu anladım. İkincisi ise her zaman şikayet edip durduğum kitap okuyama sürecini yendim. Aynı an da okumaya çalıştığım 3 kitabım sürekli elimde. Kısmetse bayrama kadar bitirmiş olacağım. Bir aksilik olmazsa tabi. Bunun dışında çok uzun zaman önce içimde sönmüş olan yabancı dil öğrenme isteği yine kabardı çok şükür. Bu heves nasıl birden alevlendi diye sorarsan, bende bilmiyorum. Fakat iyi ki geldi diyorum. İngilizcesi gayet iyi olan bir arkadaşın tavsiyeleri de, sanki hızlı yol aldıracak gibi duruyor. Ama tabiki zamana ihtiyaç var. Bu süre en az bir yıl.. Bakalım bu heves aynı bundan öncekiler gibi 2 haftada sona mı erecek, yoksa süreç sonunda belli bir noktaya mı getirecek, hep beraber göreceğiz..
Bende haberler şimdilik bu kadar sevgili dostum. Sanada Allah rahatlık versin. Görüşmek üzere inşallah..
Seninle konuşmasam da bir şey değişmiyor, tek başıma oturduğum, ya da gece tek başıma uyandığım zamanlar seni düşünüyorum. Bekliyorum, seninle gene buluşacağız, kuşkum yok bundan. Seni hiçbir zaman yitirmemeye bakıyorum.
İçimde bir fil sezgisi, kopup gitmeliyim
Dağlara yazmalıyım aşkı ve ayrılıkları
Asminli düşler kurmalıyım ya da birisi
Karşılık bulmalı canımı sıkan sorulara
Kim demiyorum kim olursa olsun.
Ben çok severdim.( En çok Allah için ) Kalbi yumuşacık,efendi, çok bilgili,liyakatli ve hitabeti çok etkileyici bir din adamıydı o..
Her ilahiyatçı din adamı gibi, en çok Allah’tan ve dininden bahsederdi. İşi buydu. Fakat Ömer hoca diğer din adamlarından bir iki yönüyle ayrılıyordu. O ayrılma da, bilgide değil, üslup olarak oluşan bir farklılıktı. Ömer hocanın dini konularda anlattığı hadisler ve rivayetlerle, içindeki yoğun Allah sevgisi ve korkusunu izleyiciye bir şekilde geçirirdi. İzleyici derken, tabiki iman derecesi kendisiyle eşdeğer olan müslümanlara..
Yoksa Ömer hoca, kimliğinde islam yazan ve “elhamdülillah müslümanım” demekten başka, hiç bir amelde bulunmayan müslümanlar için pek keyifle izlenilecek bir profil değildi. Çünkü hoca, bu kesimin hiç hissedemeyeceği bir üslupla ve duyguyla konuşurdu. Çok ağlardı hoca. Gözyaşı ve burun akıntısı hiç rahat durmazdı. Akan gözyaşları için hep bir mendil taşırdı ceketinin cebinde. Kimileri onu çok ağlar diye sevmezdi. Bu yönüyle Hatipoğlu hocaya benzetilirdi. Fakat bence alakası yoktu. Çünkü Hatiploğlu hoca ağlamazdı. Döngeloğlu ise sanki bir çocuk gibi ağlardı. Ömer hocanın hakkında falsolu hiç bir haberede denk gelmemişsinizdir. Çünkü yoktur. Ve yine bu yüzdende hiç bulunamamıştır.
Ben hocayı gençliğimden beri bir tek kanal 7 ekranlarında görmüşümdür. Yani o,öyle kanal kanal gezen bir yapıda olmadı hiç. Kitlesi az ama Öz’dü gerçekten.
Siz şimdi bana şöyle sorabilirsiniz: “Sen bu hocayı her zaman oturup izlermiydin?”
Ne yazık ki bu soruya cevabım hayır. Ne yazık ki diyorum çünkü, bende hocanın sahip olduğu iman seviyesinde değildim. Anlayamayışım bundandı. Bu sebeple belli bir zaman sonra sıkılır, kanal değiştirirdim. Ömer hoca’yı anlayamayışımızı küçük bir örnekle anlatayım size..
Opera sever misiniz meselâ? TV de ya da bir radyo kanalında denk gelseniz, oturup kaç dakika izler ya da dinlersiniz?
Hiç değil mi?
Ama opera denilen sanatsal faaliyete saygınız vardır. Çünkü operadan hiç anlamasanız da hatta hiç hasetmesenizde, onu seven kendince ayrıcalıklı bir kitlenin takip ettiğini ve sevdiğini bilirsiniz.
İşte Ömer hoca’da, islamı bir yaşam sanatı olarak değerlendiririrsek, İslam’ın operasını yöneten şefti diyebiliriz. ( Teşbihte hata olmaz umuduyla )
Ömer hoca aynı zamanda, Kanal 7’nin demirbaş hocalarındandı. Nursaçan ve Akşit hoca gibi.. Ama onlardan daha yumuşak ve daha duygusal bir insandı.
Hadis bilgisi muazzamdı. Samimiyeti tamdı. Gereksiz lüzumsuz hiç bir konu hakkında konuşmaz. Yalnız Allah’ı ve peygamberin kelamlarını aktarırdı. Döngeloğlu o kadar Allah’a ve işine bağlıydı ki gayrimüslimlerin içinde barınan islam düşmanları bile onunla uğraşmadı. Belki de Allah korudu onların zehirli iftira ve yalanlarından..
Ve işte bu kıymetini bilmediğimiz Ömer hoca, bugün hak’ka kavuştu. O çok sevdiği ve aynı zamanda korktuğu Rabbine. Ölüm herkese farklı bir yerden gelir ya hani. Ona da Korona virüsle geldi. Hastalık sebebiyle ekranlarda da görünmüyordu. Çünkü hastanede müşahede altında tutuluyordu. Bu sebeple bir takım İslam muhalifi sosyal medya, hoca ekrana çıkmadı diye, kovuldu yalanı bile uydurdular. Yine kimi medya, halkın Döngeloğlundan bıktığı, bu sebeple Karataş hocayı istiyor diye haber yaptılar.
Hocaya Allah’tan rahmet, kederli ailesine sabırlar diliyorum. Döngeloğlu hoca 1968 doğumluydu. Yani ülkede yaşam ortalamasının çok altında. Şimdi ona kimileri ” çok erken gitti” falan diyecekler. Ama tabi bu yanlış bir mantık İslam’a göre. Çünkü zaman yalnız biz ölümlüler için var. Eğer bir ölüm gelmişse mutlaka takdiri ilahinin emriyle gelmiştir. Yani hiç bir ölüm ne erken ne geç ne de zamansız gelmez..
Tabi şimdi hocanın vefatı sebebiyle sosyal medyada yorum yapanlara bakıyorum. Siyasilerin bir çoğu başsağlığı dilemiş. Tabi dini yayın yapan TV ve sosyal medya hesaplarıda var iyi dileklerini paylaşan. Fakat popüler sanatçılar pek haberdar değiller gibi geldi bana. Gerçi haberdar oluncada, ne kadar paylaşım yaparlar orası da meçhul..
Fakat beni çok şaşırtan bir isme denk geldim bu gece, hocayı anan.. Onuda söylemeden geçemeyeceğim. O isim belki sizde şaşıracaksınız ama, Ajda Pekkan’ın ta kendisi.
Ajda Pekkan
Şimdi bu ismin Ajda Pekkan olmasına neden şaşırdım, onu anlatayım..
Bizim ülkemizde biliyorsunuz son dönemlerde ilahiyatçı din adamları pek sevilmez oldu.Siyasetin çirkin yüzü de olnlari belli saflarda konumlandırdı. Ya da bunu yapmaya zorladı Yaptıkları her hareket, attıkları her adım takip edilir. Eğer bulunursa da canına ot tıkanır. Hocaların insan olduğu unuturlurcasına ,hataları günlerce dillendirilir! İtibarsızlaştırılmaya çalışılır. Sanatçı, politikacı, hakim, avukat, öğretmen günah işler ama, dinle uğraşanlar en ufak hata yapamaz diye düşünülür. Oysa ki günahlar ve hatalar insanlar için vardır. Allah, ilahiyatçıların kalbini mi yıkadı da ( Hz Muhammed gibi ) hiç günah işlemeyeceklerine hükmetti?
Toplumun din adamlarına böyle acımasızca saldırmaları, aslında kendi günah ve hatalarını ört bas etme çabasından başka bir şey değildi. ” Bak din adamı ama, ne günahlar işliyor” demekle rahatlayan milyonlarca müslüman var bu ülkede. Elbette ki din adamlarının sorumluluğu kat be kat fazladır sıradan bir müslümana göre. Fakat bu durum onların itibarsızlaştırılacağı eleştirelere kaynak oluşturamaz.
İşte Ajda Pekkan bu garip kitleden kendini sıyırarak, hiç bir ideolojik ve siyasi etki altında kalmadan,bir paylaşım yaptı ınstagramın’dan. Hocaya rahmet, yakınlarınada baş sağlığı diledi. Ne mutlu Ajda Pekkan’a ki , Ömer hocanın ne kadar iyi bir insan olduğunu kavramış yaşarken..
Hatta bu taziye ile de yetinmeyip hocanın hayvan haklarından bahsettiği bir videosunu da paylaşmış. Pekkan’ın bu yaptığı güzelliği yapabilecek çok az star vardır bu ülkede inanın!
Neyse çok uzattım.Hoşcakal Döngeloğlu hoca. Mekanın cennet, kabrin nur olsun..
Dış görünüş önemli olmasaydı, uğur böceğini sevdiğin gibi hamam böceğini de severdin.”
Ben bile kendi içimde bu çelişkiyle yüzleşiyorum bazen. Hakikati doğrudan kucaklamak yerine estetiğin sunduğu o konforlu tüllere sarılmayı seçiyorum. Görünür olanın bana verdiği o ilk sevinç, özün ne söylediğini duymamı engelleyen sağır bir perde oluyor adeta. Estetiğin, ahlakın ve vicdanın kılıflı bir ambalajı olduğunu çok geç fark ettim; ambalaj parıldadığında içindekinin ne olduğuna bakmaksızın kapılıp gidiyorum. Uğur böceği sırtındaki kırmızı zırhla masumiyetin kartvizitini taşırken, hamam böceği karanlığın ve köhnekliğin ifşa olmamış sureti gibi üzerime geliyor. Oysa varoluşun hakikati her ikisinde de aynı nefesten ibaret. Gözümle sevip kalbimle yargıladığım sürece, gerçeğin yalnızca vitrinini alkışlayan bir kukladan öteye geçemeyeceğimi çok iyi biliyorum.