Önem ve gereklilik üzerine

Önem geçişken bir kavramdır.

​Hem kendimize hem de başkalarına bakış açımızla bağlantılıdır. Bence her önem, bir gereklilikten beslenir; gereklilik ise hem menfi hem empatiktir.

​Önem, yaşamsal bir keyfiyet olarak taşınır. Birilerini önemli kabul etmekle kendi önem düzeyimizi artırma gayretine düşeriz.

7 bin liralıklarla 300 bin liralıklar muhabbeti ve Jennifer ablamız..

Tam 20 gündür Jennifer ha geldi,ha gelecek derken kadın geldi ve iki saatte 2 milyonu aldı gitti.

Bize ise “ayakta 7 bin otururak 300 bin” muhabetini hatıra bıraktı.

Heralde bu rakamları duyupta, “bu parayı bu kadın için verenlere yazıklar olsun” demeyen 1-2 milyon vatandaşımız anca kalmıştır güzel yurdumda..

Peki biz niye taktık bu muhabbete?

Kimi eleştirip durduk aslında?

Lopez’in aldığı rakamı mı? Yoksa o rakamın bir araya gelmesini sağlayan zenginler tayfasını mı?

Elbette ikisinide..

Yok efendim dünyada bu kadar aç insan varken,yemen’de 50 bin çocuk açken,Afrikalılar iskelet gibi ortalıkta geziniyorken Jennifer’a bu para verililirmiymiş! diyenler..

Bence artık bırakalım bizler geyiği. Bu yapay ve sahte insancıl söylemleri! Kendi parasını kazanan herkes,o parayı istediği istediği yerde dilediği kadar harcayabilir. Dünyada ki tüm açları,hep zenginler doyurmak zorundadır metazorisine de sığınmayalım artık.

Dünyada ki milyoner sayısı belli. En son verilere göre, dünyada ki Milyoner sayısı 2.3 milyon artarak dünya genelinde 42.2 milyona çıkmış. Milyoner sayısının en fazla arttığı ülke 878 bin ile ABD olmuş. Fransa, Almanya, İngiltere ve İtalya’da ise milyoner sayısına toplam 800 bin kişi daha eklenmiş.

Yani 7 milyar insanın yaşadığı bu gezegende, dünyada tüm açları doyurma sorumluluğu yüklediğimiz insan sayısı yalnızca 42 milyon..

Peki bize düşen görev ne bu konuda? Orta halliler,hali vakti yerinde olanlar ve asgari ücrete çalışan gruplara soruyorum.

Her gün zengin birilerinin çıkıp binlerce açı doyurması için dua edip beklememiz mi gerekiyor?

Yoksa dünyada ki açlara yardım etmeyen milyonerleri Allah’a şikayet edip kınamamız ve enayi sıfatını yapıştırmamız mı gerekiyor.

Şuan da bu sayfada gezinen sen,ey sevgili okur. Acaba sen ne yapıyorsun yoksul ve aç insanlar için bir düşün bakalım..

Afrika için bir 5 lirayı SMS ile en son ne zaman attın?

En son ne zaman her hangi bir okula gidip, yoksul bir aile çocuğuna 50 lira yardım ettin?

Yolda dilenen herkesi dilencilik mesleğiyle uğraşan emekçiler olarak görüp tek kuruş vermemene saygı duyuyorum eyvallah da. Garibanların yaşadığı bir mahallenin muhtarına gidipte: “ben burada yaşayan fakir bir aileye erzak yardımı yapmak istiyorum” dedin?

Her şeyi geçtim. Önümüz Kurban bayramı. Bütçene göre biraz daha fazla et için, en ince hesapları yaparken. Aynı zamanda o etleri dağıtmak için seçeceğin yerleri nasıl bulacağını hiç düşündün mü?

Bu sorulara samimi bir vicdanla cevap verdiğimizde, acaba Jennifer’a ayakta 7000 lira verenle aramızda aslında çok da bir fark olmadığını görmüş oluruz. O fark, paramızı her vurup harman savuracağımız bir gelire sahip olmayışımızdır.

Yine bir de, o konser için binlerce lira para harcayan insanların, garip gulebaya yardım edip etmediğini bilmeden yerin dibine sokuşumuz meselesi var. Ya o parayı harcayan insanlar, Jennifer’a verdikleri paranın 5-10 katını yardım kuruluşlarına harcıyorlarsa? Bu durumda bir 5 lirayı SMS yoluyla Afrikaya göndermeyen bize ne demeli?

Hangimiz ayda 1 kere bir yere 5 lira veremeyecek kadar garibanız? Hangimiz bir yoksul aile çocuğuna harçlık veremeyecek kadar müşgül durumdayız?

Ben size söyleyeyim. Hiçbirimiz!

Ve ne yazık ki zengin insanları kendi pintiliğimizi kapatmak,üstünü gizlemek için günah keçisi olarak dilimize doluyoruz.

Bu arada bir parantez de Lopez’e açmak lazım. Dünyada çoçuklar için en çok yardım konseri veren şarkıcıların başında Jenifer Lopez olduğunu bilmenizde fayda var. Google’a Jenifer Lopez yardım konserleri yazmanız yeterli yardım miktarlarını görmek için.

Şimdi gelin bizler önce kendi gereksiz harcamalarımızın ardından da yine kendi hayır hasenatımızın muhasebesini bi yapalım beraber..

Bırakın Lopez kalçalarını gönlünce kazansın. O kalça için paraları havaya saçanlarda müsriflikleriyle övünüp dursun..

 

Clup Blue White Otel mi? Aman kalsın ben almayayım!

En başta söyleyeyim.Ben prensip olarak hiç bir kurum ve ticari firma hakkında kötü konuşmak ve yazmak istemem normalde. Fakat gelin görün ki Clup Blue White adlı otel, beni bu prensimden döndürecek kadar berbat işlere imza attı kaldığım bir günlük süre içinde! ( Halbuki 5 gün niyetiyle gitmiştim )

Malûm çoğumuz, işten güçten yılda bir fırsat bulup, kendimizi güzel tatil bölgelerine atmaya çalışırız. “Hem uygun hem güzel bir otel bulayım” derdine düşeriz.

Erken rezarvasyon fırsatlarını soluksuz araştırır,yıllık izne çıkmadan en az 6 ay önce o hayalimizde ki muhteşem tatilin beklentisiyle yaşarız. Tabi o tatilin bedelini de 9 taksitte anca öderiz. Benim bankaları ve kredi kartlarını en çok sevme sebebim de budur zaten..

Neyse konumuza,yani asıl konumuza dönelim. Bu sene bende kurduğum o muhteşem tatilin hayaliyle, Bodrum Turgutreiste ki Clup Blue White isimli otelden 3 kişilik yer ayırttım. Aman ayırtmaz olaydım! Çünkü hayatımda gördüğüm en kötü hizmeti aldım. 32 yıllık bir otelin hizmetten ve yeniliklerden uzak kalarak ayakta kalması feci şaşırtıcı!

Şimdi sizin bu oteli “seç-me-me-niz” tertemiz abartısız ve için 16 nedeni sıralayayım..

1- Öncelikle otele ait iki bina çok eski. Otel kendini yenilemeden ayakta kalmaya çalışıyor. Bu durum otelin girişindeki resepsiyon binasının kapısından belli oluyor. Büyük camlı alüminyum çervelerden oluşan kapı bana sanki Bim’e giriyormuşum gibi bir his yaşattı.

2- Odadaki klimalar sıkıntılı ( ki benim kaldığım odada ki klima 2 gündür bozukmuş. Gece vakti zoraki seyyar klima getirttim gecenin yarısı. Ben talep etmesem hiç umurlarında değildi.

3- Açık genel havuzu çok küçük. Çoçuk havuzu ise minnak..( Fotoğraflar aldatıyor )

4- Otel maliyetlerden kaçmak için baskılı küçük kutularda şampuan ve duj jeli bilekoymamış banyoya. Onun yerine makina koymuş,basmalı yani. Manuel, düğmeye basıp kullanıyorsunuz. Ayrıca odada kullanmak için baskılı bez terlikleri bile yok.

5- Otel odalarının kapılar eski tip. İçeriden kilitlenmiyor. 3-5 yaşında haylaz bir çocuğunuz varsa. Ya da uyurgezer bir velediniz..gece keyfe keder çıkıp gezebilir dışarılarda!

6-Balkonlarıysa tam iki kişilik. Gece balkonda keyif yapma şansınız yok. Bir de çok ilginçtir,oda da sadece 1 sandalye var. Balkonu dönüşümlü kullanmanızı istiyorlar sanırım 🙂 İki kişi giderseniz 1 kişi balkonda diğeri içeride sırayla!

7-Otel odalarının olduğu iki bina 3 katlı. Asansör de yok dolayısıyla. İn çık zor. Merdiven basamaklar orantısız. Düşme ihtimaliniz var alkollü kullanırsanız. Benim kız, bir iki düşme badiresi atlattı.

8-Otelin yangın merdivenleri sürekli açık. Bu sebeple hem otel personeli hem de otel sakinleri normal merdivenlerini kullanmak yerine bunları kullanıyorlar! Tuttuğunuz oda yangın merdiveni yanıysa ve bir de küçük çocuğunuz varsa dikkat!

9-Otelin plajı kum değil. Güneşlenme işini denize 20 mt mesafedeki bir yeşillik alana koydukları 20-25 şezlogla çözmeye çalışmışlar.

10-Otele ait otopark 10 araba anca alıyor. Bu sebeple aracınızı yol boyunda,ancak iki arabanın geçebileceği bir yol kenarına bırakmak zorunda kalabiliyorsunuz..

11- Havuzu kullanırken, havlu hizmetini otel size verdiği havlu kartlarıyla sağlıyor. Kartınızı personele verip havlunuzu alıyorsunuz. Ama verdikleri havlulara, havlu demeye bin şahit lazım. Ya lekeli ya da aşırı solgun yıpranmış. Kötü bir his oluşuyor içinizde havluyu kullanırken!

12-Yemekler “eh işte” ayarında. Öyle fazla yemek seçeneği falan da yok. Çatal kaşıklar zamanında yerine konmuyor. Çay makinaları düzenli kontrol edilmiyor. Personel yetersiz. Yüzünde bir tane tebessüm olan personel görmedim.

13-Otelde bir sorun olduğunda, size hemen yardımcı olacak bir halkla ilişkiler personeli yok. Anca ötelemeyle geçiştiriyorlar.

14-Oteldeki her personel her işi yapıyor gibi. Bar da ki barmen, yemek saati servise katılıyor. Odaya yatak taşıyanlar gündüz havuz başında çalışıyorlar. Tanıştığım bir kaç personele, “ne kadardır çalışıyorsunuz” diye sorduğumda, en eski çalışan “1 ay oldu” dedi.

15-Odadaki televizyonda, adam gibi izleyebileceğiniz kanal sayısı en fazla 10 bilemedin 15.. Cızırtılı bir ses ve kötü bir görüntü de cabası! Uydu yayını yok kesinlikle.

16-Resepsiyonda ki top sakallı görevli arkadaş,özür dilemekten yoksun ve yüzünüze bön bön bakan bir tip. Hiç bir şeyden de haberi yok. Sinirinize hakim olamazsanız dövme ihtimaliniz bile var. Çünkü yaptığınız hiç bir eleştiriyi sanki hiç dinlemiyor gibi bakıyor. Ya da dinlemiyor. Ya da anlama sıkıntısı var.

Eğer tüm gözlem ve deneyimlemelerime rağmen “yine de ben bu otele gidicem arkadaş” gidicem diyorsanız, o zaman netten rezervasyon yaparken deniz manzaralı oda talebinizi işaretleyip, bir de oteli telefonla arayıp “arkadaşım, bak deniz manzaralı oda ayırttım,geldiğimde kalkıp bana, kara manzaralı oda verirsen, seni o balkona üstünden kitler,1 hafta aç susuz kara kara düşündürtürüm” demeyi ihmal etmeyin.

Çünkü bunlar müşteriyi kaçırmamak için herkese deniz manralı oda verebilecek kadar uyanıklar. E tabi müşteri o kadar yol gelip napacak? Deniz odalı yer vermedi diye geri mi döncek? Tabi ki seve seve kalacak!

İşte Clup Blue White adlı otelde “kal-ma-ma-nız” için yeterli 16 sebep bu yukarıda sıraladıklarım. Ben bu berbat otele gittiğim gün saat 17′ de giriş yaptım. Katlanma sabrımsa yalnızca ertesi gün saat 11’e kadar sürdü. Sonra otelden tüm paramı geri alarak ayrıldım. Burası, fiyat olarak evet Bodrum Turgutreis gibi bir yer için uygun. Fakat sizi temin ederim ki bu hizmetin iki katı iyisini Erdekte ya da Edremitte sıradan bir pansiyonda bile bulmanız mümkün.

Hiç bir şey bulamazsanız güleryüz bulursunuz. Bu arada Edremit demişken, Gürede ki Saruhan termal oteli tavsiye edeceğim. (Bodrum dönüşü kaldığım otel) Belki denize 50 mt mesafede, belki balkonları yok ama havuzu ile,hamamı ile ve termal havuzuyla ve yemekleri ile, inanın hem ilgi alâkada hem de verdikleri hizmetle, bu Clup Blue White adlı 30 yıl öncesinin hizmet anlayışından bin kat daha fazla memnun ederler sizi.

Son tahlilde vardığım sonuç şu: Tatil sitelerinde gördüğünüz fotoların %60 ı kandırmacadır. Ucuz otel sadece ucuzdur. Hem ucuz hem de kaliteli otel yoktur. Otel rezarvasyonu yaparken, memnun kalmayıp iptal etme ihtimalini hesaplayıp 30-40 lira fazla para verin ki otelden memnun kalmayıp çıkarken paranız yanmasın. Tuttuğunuz odanın deniz manzaralı olduğunun ve klimasının sorunsuz çalıştığının teyidini telefonla alın otelden.. Son olarak şikayetvar.com sitesinde gitmek istediğiniz otelin adını bir sorgulayın..

Yazın bitmesine 1 ay kala yeni tatile çıkacaklara bol şans ve iyi tatiller dileyerek mevzuyu kapatıyorum..

 

 

Meksika sınırında kurulan tahteravalli..

Kaliforniya Üniversitesi Mimarlık Bölümü profesörleri Meksika-ABD sınırına tahterevalli kurdu. Sınırın iki yakasındaki çocukları buluşturan proje anlamlı görüntüler oluşturdu.

Kaliforniya Üniversitesi Mimarlık Bölümü profesörlerinden Ronald Rael ve Virginia San Fratello ABD Başkanı Donald Trump’ın güçlü bir duvar örmek istediği Meksika- ABD sınırına tahterevalli kurdu. Sınırın iki tarafındaki çocukların, duvarın varlığına karşı beraber eğlendiği anlar ise Rael tarafından sosyal medya üzerinden paylaşıldı.

Profesör yaptığı paylaşımda projeye destek veren herkese teşekkür ederek, “ Bu Fratello ve benim kariyerimiz için, 2009’da kavramsal bir çizim olarak başlayan Duvar Tahterevalli’si projesinin hayata geçtiği inanılmaz ve eğlence dolu bir deneyimdi” ifadelerini kullandı.

En büyük ziyan nedir? sorusuna bir cevap..

O ipliği,o toplu iğneden geçirmen, bir yönüyle önemli bir başarıdır. Tabi bu durum, o iğne ve iplik için bir şey ifade etmez. Çünkü onlar için bu birliktelik,ancak bir yarımı ya da eksiği giderme birlikteliğidir. İnsan, ancak belli araçları belli amaçlar için kullanırsa başarılı adledilir. Amacı olmayan bir insana verilen tüm araçlar ziyandır.

-kırkevinkedisi

Jean Baudrillard / Sayısal Benlikler

Biriyle karşılaşmamanın tek yolu onu izlemektir.” (baudrillard, s; 161)

Kendimizle karşılaşmamak için kendimiz–miş gibi olanı, kendi simülasyonumuzu izliyor, takip ediyoruz.
Sahte kendilikler arasında boşuna kendi izimizi arıyoruz.
Bir izimiz, bir gölgemiz yok artık. “gerçekleri izlediniz” diyen tv karşısında izlerini, gerçekliğini yitirmiş sayısal “ben” leriz.
Kendi benliğimizi yaşadığımızı sanıyor, yeni teknolojilerin bize uygun gördüğü role, kimliğe bürünüyoruz.
bunun da gerçek kendimiz olduğu fikrine kapılıyoruz.

Oysa;

artık inanamıyoruz; ama inanana inanıyoruz.

artık sevemiyoruz; yalnızca seveni seviyoruz.

Artık ne istediğimizi bilmiyoruz, ama bir başkasının istediğini isteyebiliyoruz.

Ekranlar, videolar, röportajlar arasında yalnızca başkaları tarafından görülmüş olanı görüyoruz.

(baudrillard, s; 169)sayısal benlikler… / baudrillard

Şu karşıki köprüye de, sen ver ismini..

Dosdoğru geçilecek köprüler..

Geçiş esnasında ayı’ya dayı dedirten köprüler..

Bir de yakılacak köprüler..

İşte hayat dediğimiz,hiç bir anı hesaplanamayan ve sonu belirsiz serüvenin, insana çizdirdiği çarpraşık istikamet ve davranış biçimleridir bunlar.

Geçilecek köprüler bizim, kırılma anlarımızın yaşandığı köprülerdir. Menfidir,araçsaldır,yalındır ve insanidir. Beslendiği kaynaksa,herkesçe belirlenmiş ortak maksat ve kararlı disiplinlerdir. Başarı ile ilişkilidir. İlericidir durdurulamayandır.

Suni bir dayı havası estirilerek geçilen köprüler, ayakta kalma,başarıya giden her yola mübah diyebilme yüzsüzlüğünün köprüsüdür.

Otomatiktir,keyifsizdir fakat bin bir amaçsala hizmet edendir. Güce boyun eğme ve akabinde aynı dayı sıfatına ilerisi için aday olmaktır. Belirsiz sürelidir. Bu köprüde dayı boldur. Ayılar dayılar o köprünün ana muhteviyatıdır.

Yakılacak köprülerse,hayatta kendi ismiyle, kendi kahramanlık hikayesini yazdırma arzusundakilerin köprüsüdür. Doğru,ahlâk ve etikten beslenen karakterlerin fıtratları baskın şahsiyetlerin gözü kapalı yaktığı köprüdür.

Yanan köprünün altından akan neğrin derin sularında boğulabilmeyi marifet sayanların köprüsüdür. Yakılan her köprü tarihidir. Yenilenemez ve yeniden inşa edilemez. Saf yalnızlığa meyillidir.

O köprü,genel olarak tarafların ortak kararı ile yakılır. Yanan köprüye ibretle bakılır. Kimi zaman ibretle, kimi zamansa acı bir pişmanlıkla..

Ve işte bu yüzdendir köprülerin anlara vurduğu o derin pençe. Her insan bir köprü sahiplenir her güzergahta. Yolun ve amacın içeriğine göre ya geçer dosdoğru. Ya bir maskeyle sahte bir itaatle. Ya da yakmayı bir erdem sayacak bir eminlik halet-i ruhiyesiyle..

Köprüler.. İnsanlar ve geçişler..

 

Şikayetnâme / Fuzuli

Selam verdim, rüşvet değildir diye almadılar. Hüküm gösterdim, faydasızdır diye iltifat etmediler. Gerçi görünürde itaat eder gibi davrandılar ama bütün sorduklarıma hal diliyle karşılık verdiler.

Dedim: – Ey arkadaşlar, bu ne yanlış iştir, bu ne yüz asıklığıdır?

Dediler: – Bizim adetimiz böyledir.

Dedim: – Benim riayetimi gerekli görmüşler ve bana tekaüt beratı vermişler ki ondan her zaman pay alam ve padişaha gönül rahatlığı ile dua kılam.

Dediler: – Ey zavallı! Sana zulüm etmişler ve gidip gelme sermayesi vermişler ki, daima faydasız mücadele edesin ve uğursuz yüzler görüp sert sözler işitesin.

Dedim: – Beratımın gereği niçin yerine gelmez?

Dediler: – Zevaittir, husulü mümkün olmaz.

Dedim: – Böyle evkaf zevaidsiz olur mu?

Dediler: – Asitanenin masraflarından artarsa bizden kalır mı?

Dedim: – Vakıf malın dilediği gibi kullanmak vebaldir.

Dediler: – Akçamız ile satın almışız, bize helaldir.

Dedim: – Hesaba alsalar bu tuttuğunuz yolun fesadı bulunur.

Dediler: – Bu hesap, kıyamette sorulur.

Dedim: – Dünyada dahi hesap olur, haberin işitmişiz.

Dediler: – Ondan dahi korkumuz yoktur, katipleri razı etmişiz.

Gördüm ki sualime cevaptan başka nesne vermezler ve bu berat ile hacetim kılmağın reva görmezler, çaresiz mücadeleyi terk ettim ve mey’us ü mahrum guşe-i uzletime çekildim.

Merdiven / Ahmet Haşim

Ağır, ağır çıkacaksın bu merdivenlerden,
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak,
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak…
Sular sarardı… yüzün perde perde solmakta,
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta…

Eğilmiş arza, kanar, muttasıl kanar güller;
Durur alev gibi dallarda kanlı bülbüller,
Sular mI yandı? Neden tunca benziyor mermer?
Bu bir lisan-ı hafidir ki ruha dolmakta,
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta

Ünlülerin çocukları,bir nazar paroteneri midir?

Magazin programlarına arada ben de bakıyorum, itiraf ediyorum. Ama bir saniye durun. Bu benimkisi meraktan değil. Yalnızca o tip programlarda seslendirme yapan arkadaşların,haberi sunuş biçimi yüzünden..

Hiç haber değeri olmayan bir olayı,sanki yer yerinden oynamış gibi sunan bu arkadaşların, ( şok..şok..şok..olay..olay..olay) o cümleleri yaya yaya uzatarak konuşmalarına hastayım. Bence bu çok zor bir iş. Yani herkesin harcı değil,bravo..

Neyse. Geleyim asıl mevzuya..

Şu her geçen yozlaşan magazin dünyasının, yağlanıp cilalanarak parlatılan ünlülerin yeni doğan çocuklarının, yüzlerini saklama mevzusu var feci halde takıldığım..

Tabi bu sadece bizim ünlülere ait bir davranış değil. Dünyada da epeyce bir ünlü bebeklerinin yüzünü ilk yıl tüm medyadan gizlerler. Onlar, bu davranışı çocuklarının medyadan uzak kalması ve magazincilere malzeme olmaması için gösterdiklerini söylerler. Ama gelin görün ki çoğu bebeklerinin yüzünü,en iyi parayı veren dergiye ya da kanala satıverirler.

Fakat bizim ünlülerde durum biraz değişiktir. Bizimkiler bunu para sebebiyle yapmazlar. Bizimkiler bunu nazar ismi verilen dini ritüellere bağlayarak yaparlar. Yalnız burada enterasan olan şey,İslamda ki farz ve sünnete milyon ışık yılı uzak yaşayan ünlülerin, yine islamda ki nazardan çok korkmalarıdır:)

Türkiye de her gün binlerce çiftin bebeği olurken,ve bu binlerce bebeğin yüzünü nazardan korkmalarına rağmen kimseden saklamıyorken,ünlülerin gizlemesi, çok yersiz ve lüzumsuz bir korku değil de nedir?

Yani binlerce ailenin çoçukları nazardan etkilenmiyor,ama ünlülerin çocuğu her an tehlikeye açık öyle mi? Saçma!

Nazar,değeceği zaman fan’mış takipçiymiş,hayran kitlesi falan ayırmaz. Hatta bizim toplumumuzda, en çok ana ve babanın nazarı değermiş gibi bir inanış da vardır.

Meselâ Tarkan.. Dün, şu doğduğundan beri herkesten köşe bucak kaçırdığı Liyası’nın doğumgünüymüş. Tevetoğlu ailesi Liya’lı bir yaşgünü fotosu paylaşmışlar sosyal medyada. Tabi yine arkası dönük çocuğun! Ya hu artık 1 yaşına gelmiş çoçuk. Neyin korkusu bu? Nazar’a inanan her insan,nazarın etkisinden korunmak için nas ve felâk suresi okumayı bilir. Fakat sanırım Tevetoğlu ailesi bu duanın hükmüne ve gücüne pek inanmıyor olsalar gerek, Liya’yı objektiflere sırtı dönük büyütmeye devam ediyorlar. Bir de mesela,nazarı üstüne çeken çocuk ve çekmeyen çoçuk diye iki grup vardır. Tamam, her coçuk güzeldir sevimlidir,şekerdir. Fakat bazı çocukların kaşı gözü,eli ayağı ya da dili ve zekası daha çok dikkat çeker. Eğer Tarkan’ın evlatçığı bu özelliklerin tamamını barındırıyorsa ( ki Liya, daha 1 yaşında.Yani zekasal bir artısı daha ortaya çıkmamıştır) çocuğun yüzünü 10 yaşına kadar saklasın:) 11 yaşından sonra da Liya, nas ve felâk suresini öğrenip,medyanın nazarından kendi kendini korusun:)

Umarım bu garip ve sözde inanç temelli,ünlü furyası modasından vazgeçerler de,en azından magazin medyasının bu mevzudan haber çıkarma aptallığı da sona erer..

Suriyelileri burada tutan sebep, onları biraz da sömürme sevdasındakiler olabilir mi?

Suriyeliler meselesi çok geniş bir mevzu. Ve herkesin suriyeli algısı da birbirinden çok farklı seyrediyor onlara karşı olan davranışlarımızda..

Kimisi mevzuya ırkçı bir gözle baktığığı için rahatsız. Kimisi, bayramlarda suriye’ye bayram yapmaya gidip geri gelenden.

Kimisi zaten geçinemiyoruz bir de onlara mı bakacağız düşüncesinde. Kimisi de bu ülkede bizden daha rahat yaşadıklarına inanmasından.

Görgüsüz olmalarından rahatsızlık duyan da var. İki gün sonra bize karşı ayaklanma ihtimalini düşünüp, onlara şimdiden düşman olanlar da..

Bu kadar farklı olumsuz düşünce varken,bu insanlara iyi bir gözle bakmamız zaten imkansız. Farklı endişe ve rahatsızlardan dolayı, “Suriyeliler gitsin” düşüncesi paydasında birleşen milyonlara, “durun bu insanlar savaştan kaçıp geldi. Onlarla din kardeşiyiz” gibi cümleler yaklaşmak, artık kimseyi bu fikirden uzaklaştırmak için yeterli değil.

Bence biz son iki yıldır, buraya alışan zengin ve görgüsüz Suriyelilerin davranışlarına odaklanıp öfkelenir olduk. Bu odaklanma da bizi, Suriyelilerin tamamına karşı güdüler oldu. Zor durumda olanlar da, “kurunun yanında yaş da yanar” atasözünün öznesi teşkil eder oldu.

Fakat bu Suriyeliler gitsin diyenlerin içinde, aslında onlardan nemalanan ve onları kullanan o kadar çok grupdan kimse bahsetmedi 6 yıldır. Bugün, Can Yılmaz’ın attığı bir tweet de,aslında tam da bu konuya denk düştü.

Can Yılmaz bu Tweet’le Suriyelilerin aslında bu ülkeden niye gitmediklerinin bir fotoğrafını çekmiş sanki. Ağır gibi bakımsız evlerimizi bunlara kiralamalarımı, evlenme hevesimiz, 1000 liralık dairemizi 1400 liradan kakalamamız, işyerlerinde sigortasız 1500 liraya çalıstırmalarımızı görmezden gelememiş Yılmaz. Doğru da demiş. Devlet, insani bir anlayışla 6 yıldır bakarken, toplumumuzun artniyetli kesiminin bu insanları sömürmesine de kimse ses çıkarmamış!

Sözde yardım adı altında sömürülen bu insanlarda aslında farkındayken, mecburiyetin getirdiği bir suskunlukla hayatlarını sürdürmeye çalışıyorlar. Suriyeliler meselesine bakış açımız, hem bir empati hem de yapay bir yardım etme sömürüsyle devam ediyor.

Bu konuda bende “suriyeliler gitsin” düşüncesinin bir bölümünde konumluyorum kendimi. Fakat bu konumlama, yalnız zengin ve görgüsüz Suriyeli kesiminin gönderilmesi ile ilgili. Yani düşkün, mazlum ve yalnız hayatta kalma mücadelesi veren kesimin gitmesinden ya da gönderilmesinden yanayım.

Yoksa ne ırk olarak ne de inanç ve kültür yapılarından rahatsız olmam mümkün olamaz. Bu devletin tam 1000 yıldır dünyada ki bir çok millete ve etnik azınlığa kucak açmış olması, “ben Türk’üm” diyen her vatandaşın gurur duyması gereken bir durumken, bunun tersini savunmak boş bir anlayış olur. Kucak açtıklarımızın, ne suriyeli, ne afrikalı, ne de çinli olması bu durumu değiştirmez. Burada temel mevzu, bu kucak açılanların belli bir süre dahilinde korunması, sömürülmesi ve belli bir dsiplin altında kontrol edilebilmesidir. Dünyanın yalnız seyirci kaldığı, vahşeti ve zulmü tatmış her milletin hakkını gerek maddi gerekse manevi olarak savunan bir devletin ferdi olmak elbette gurur verici. Bu mazlumların dini,ırk’ı ve milliyeti ne olursa hiç bir ayrım yapmadan sahip çıkan devletin adıdır Türkiye Cumhuriyeti Devleti.

Ben bundan sonraki süreçte, Suriyeliler meselesinde ki boşlukların ve kontrolsüzlüklerin sona ereceği kanaatindeyim. Ki devletimiz de geç de olsa,gerekli adımları atmaya başladı zaten ( Bizim devletimiz biraz ağır hareket eder ama en doğru çözümsel hamleyi oynar sonunda )

Bu süreçte, bizim toplumuzun gidişatta izleyeceği yol önemli. Eğer bu suriyelileri yalnızca sömürmeye çalışan vatandaşlarımızda, bu huylarından vazgeçerse, ben sayısal olarak büyük bir suriyeli grubunun, onlar için Gaziantep, Urfa gibi illerde inşa edilmiş yaşam alanlarına geri döneceğini düşünüyorum. Bu sonuca ulaşabilirsek büyük şehirlerde ki problemlerin de azalacağı kanaâtindeyim.

İşte bu finale gidene kadar olan süreçte göstermemiz gereken şey, yalnızca biraz daha sabır..

Bazen terazinin bir gözünde edepsizlikler, iyilikler ve cömertlikler bir aradadır / Marcel Proust

Yapmacık davranış, taklit, hem iyiler hem de kötüler tarafından takdir edilme arzusu, dış görünüşe söz ve jestlerin aldatıcı görünüşlerini ilave eder. Öyle edepsizlikler, öyle acımasızlıklar vardır ki, kimi iyilikler, kimi cömertlikler gibi, sınavdan geçemezler. Tıpkı hayırseverliğiyle tanınan bir adamın çoğunlukla aslında kibirli ve cimri olduğunu keşfetmemiz gibi.

Obskürantizm.. Yani bizde ki karşılığı Taassup / Cemil Meriç

Dilimizde ifadesi bulunmayan mefhumlardan biri de: obskürantizm. Tarihin bütün cinayetlerini yüklenebilecek kadar habis ve lânetli bir kelime. Sokrat’ı zehirleyenler, Aristo’yu ülke dışına kovanlar, Galile’yi mahkûm edenler bu illete yakalanmışlardı. Obskürantizm nura düşmanlıktır. Hakikatin her tecellisini yadırgamak, her inancı susturmak ayırıcı vasıflarıdır bu habasetin. İslâm’ın tanımadığı bir illet diye seviniyordum. Ama kuşkulandım birdenbire. Hallac’ı taşlayan, İhvan-ı Safa risalelerini toplatan, İmam-ı Azâm’ı zindana atan kafayla, bir engizitör keşişinin kafası birbirinden çok mu farklıydı? Demek ki obskürantizm denilen belâ ne bir kavmin inhisarındaydı, ne bir çağın. Binbir biçime bürünen bu hastalık daha çok ayak takımından kimseler arasında yayılıyordu. Her ülkede başka bir adı, başka bir gerekçesi vardı. İslâmiyette tek kelimeyle karşılanabilirdi: Taassup.

Cemil Meriç / Küfürden İrfana

Fotoğraf filtrelerinde ve efektlerinde boğulan insanlık..

Boş iş nedir?

Boş iş: Uğraşıyı gerçekleştiren insana hiç bir fayda vermeyen,kendine sağlamadığı gibi çevresine de bir fayda sağlamayan eylem ya da davranış tipi ( KDK )

Tabi bu boş iş dediğimiz kavram, kendi içinde de 3’e ayrı başlıkta değerlendiriliyor.

  • Keyifli boş işler :Geçici mutluluk sağlayan
  • Zarar getiren işler: Bir kâr ya da menfi bir kazanç sağlayacağına inanılılan
  • Zaman israfı işler: Rahatı yerinde ve tuzu kuru insanların bol vakitlerinde zaman öldürme aracı olarak icra edilen

Günümüz toplumlarında bu boş işler, belki de tüm zamanların en büyük kitlesini, kendi bünyesinde toplamayı başardı. Bu başarıda elbette ki en büyük pay, teknoloji ve iletişim sektörüne ait. Bundan 25 sene önce. Yani daha akıllı cep telefonu icat edilmemişken. Milletimizin en büyük vakit geçirme, hatta vakti öldürme aracı, çekirdekti. Evet evet! bildiğiniz çekirdekti. Kadınlarımızın çoğu, mahallenin diğer kadınları ile iki lafın belini kırıp, tatlı bir dedikodu sohbetinde kullanırdı bu mühim ve çok kıymetli aracı.

Evin adamları ise kahvehanelerde taşlı, batak ve çanak gibi kumar diye tabir edilen oyunlar oynarlardı. O zamanlarda ki boş zamanlar, ancak akşam saatleri ya da hafta sonunda bulunur, bu boş vakit öldürme araçları da o zamanlarda ve belli süreler içinde kullanılırdı.

Bu durum, akıllı telefonların icadı ve milletin eline yapışmasıyla değişti. İnsanlar artık işinde gücündeyken bile, bu boş işleri mesaisine dahil etmeye başladı. Meselâ gereksiz facebook takipleri,instangram’da elalemin nerede, ne yiyip içtiğini merak etme, play store’dan indirdiği popüler olmuş bir iki oyunu dönüşümlü olarak oynamak, artık sıradan ve günlük bir meşgaleye dönüştü.

Boş zamanın katli,artık bu android ya da İos denen yazılımlar yüklenmiş cihazlarla gerçekleştirilir oldu. Tabi bu bu üstün teknolojik aletin vatanı Avrupa olduğundan, bizim tüm alışkanlıklarımızın bunlara benzemesi de kaçınılmaz oldu.

Fakat burada ilginç bir detay var. Bu teknoljiyi sürekli geliştiren Avrupalı yazılımcılar, kendi insanını bu alete köle edememişken, bizim insanımız bu bu aletin robotu yapmayı başardılar tabiri caizse. Dünyada ve ülkemizde yapılan alışkanlık araştırmalarıda bunu destekliyor.

Avrupada insanlar günde ortalama iki saat net’e giriyorken, bizler için bu süre 4.5 saati buluyormuş. Bu süreye bir de Tv’yi ( günde 3.5 saat ) ekleyince, o günün diğer günlerden hiç bir farkı olmadığına, zamanın su gibi akıp gidişine aslında hiç şaşırmamız gerektiğini çok net anlayabiliyoruz. Muasır tüketim devletleri arasında her zaman üst sıralarda kendine yer bulmuş bir millet olduğumuzu gayet iyi bilen Avrupalı telefon üreticileri de, bizim bu hızımız kesilmesin diye canla başla çalışmaya devam ediyorlar sağolsunlar! Yeni yeni kamera filtreleri, farklı ve komik efektler oluşturan instangram filtreleri sayesinde, telefonun elimizden bir an olsun düşmesine izin vermiyorlar.

Daha bir iki hafta önce başlayan “şişe kapağı düşürme” videosu çekme saçmalığının modası geçmeden, şimdi de, geliştirilen bir photoshop uygulamasıyla insanlar,sözde yaşlanınca sahip olacakları yüzü görüyor ve bunu paylaşıp ” bak, yaşlılığımda bile iyi görüneceğim” mesajı veriyorlar sosyal medyada ki arkadaş çevrelerine.

Bu tip yeni foto efektleri en önce keşfeden Avrupalı oyuncular, sporcular, ve fenomenler oluyor. Bunlar bu uygulamanın ister istemez reklamını yapınca, bizimde onları takip eden ünlülerimiz, hemen başlıyorlar bu uygulamayı kullanmaya. Tabi sonrada vatandaşa sıra geliyor. Bunu kullanmanın 2 dk lık hazzıyla mutlu olan insanlar.. 40 like face’den gelse, 70-80 de instangramdan beğeni.. Allah bereket versin.

Bir de bu uygulamanın öncesinde, hiç değerini yitirmeyen, hep güzel ve bakımlı olmak için uğraşan kadın milletinin güzellik lensleri konusuna değinmek istiyorum. Kadınlarımız kendisini daha güzel, en güzel, süper güzel hatta mükemmel gösterecek photoshop filtresi aramaktan yorulmazlar bilirsiniz. Bu filtrelerin kandırmacasına kendini kaptıran genç kızlarımız ve hanımefendilerimiz, bir zaman sonra  kendilerini, o filtrede ki yapay kişinin kendileri sanma noktasına doğru ilerlerler.

Şimdi yeni çıkan bu efekt bu programı da doğal olarak kadınlar arasında daha fazla yayılacak bence. Herkesin derdi hep güzel olmak ve güzel ölmek! Hani bir laf var ya, “her şey gençlikte güzel” diye. Ne kadar doğru bir söz olduğunu, şimdi bir kere daha anlıyorum. Gençken sahip olduğumuz güzellik ancak bir dönem için bize ciddi faydalar sağlıyor.

Yaşlanınca halâ 50 gibi görünmek, yalnız sanatçı ve ünlülere yarayan bir çabadan ibaret. E tabi bir de onları her gün takip edip, gözümüze gözümüze sokan magazincileri de unutmamak lazım. Hani şu,vay efendim işte “73 yaşında ki Ajda Pekkan, bodrum sahillerinde beyaz bikinisiyle gençlere nasıl taş çıkarttı” ya da “Ünlü oyuncu Nebahat Çehre, bilmem ne sinema festivali töreninde, derin sırt dekoltesiyle nefesleri kesti” gibi lüzumsuz haberlerine ne kadar alışık ve kanıksamış olduğumuzu siz hesaplayın artık..

Boş işlere teslimiz artık. Bile isteye kullanılıyoruz ve bu kullanılma halinden hiçte şikayetçi değiliz. Bilakis keyif alıyoruz. Aynı uyuşturucuya alıştırılmış müptelâlar gibiyiz. Halimizin vahamiyetinin farkındayız ama buna rağmen daha yüksek dozda boş işler çekiyor canımız. Elalemin tuzu kurularının, vakti bol olanlarının, dünya.. minare.. diyenlerin derdini ve meşgalelerini, en az kendimiz kadar önemsiyoruz, önemsemediğimizi sanarak..

Filtrelenen ekranlarda kayboluyoruz. Ve kimseye el uzatıp “yardım” istemiyoruz..

 

Berlin’de 15 Temmuz anma töreni..

Almanyada güzel bir anma töreni düzenlemiş bizimkiler.

Koca bir destanın yazıldığı 15 Temmuz Demokrasi ve Milli Birlik Günü nedeniyle, Fetullahçı Terör Örgütü’nün (FETÖ) 15 Temmuz 2016’daki darbe girişiminde şehit olanları anmak amacıyla Almanya’nın başkenti Berlin’in tarihi meydanı olan Brandenburg Kapısı’na Türk bayrağı’na sarılı sembolik 251 tabut konulmuş. Bu tören sayesinde orada yaşayan gurbetçilerimiz de bizle aynı manevi havayı solumuş oldu.

Hacıvat inisiyatifi tarafından düzenlenen programda,şehit olanların isimleri de tabutların üzerine yazılmış.

15 Temmuz, bir milletin vatansız yaşayamayacağını, dost’a düşmana haykırmasıdır..

Bugün 15 Temmuz. Bir milletin kökü yurt dışından olan, sümüklü bir vaizin peşinde bilerek ya da bilmeden bu ülkeyi tekellerine almaya karşın, canlarıyla başlarıyla dim dik durup, bir kahramanlık destanı yazdığı o gecenin 3.yılını anıyoruz.

Yine, bizi dışarıdan teslim alamayan onlarca düşman gücün, bizi kendi içimizde bölme ve parçalama planlarının en güçlüsü olan Fetö yapılanması bizi yoketmek etmeye niyetlenip, bir kamikaze eylemi gibi kendi kendilerini yok ettikleri bir gecenin 3.yılı bugün..

Tüm şehitlerimizi rahmetle anıyorum ben. Bu vatanı bölmenin imkansızlığını bir kere da ispatladıkları için ne kadar müteşekkiriz bu insanlara değil mi?

Verdiğimiz şehitler bir milletin onlarca tabakasını temsil edermişcesine farklı farklı. Askeri, polisi, kadını erkeği, yaşlısı genci, öğretmeni mühendisi, hacısı, sağcısı ve solcusu o gece hepsi aynı amaç için orada ölüme gittiler. Kimi şehit olacağı için seviniyordu. Kimisi demokrasisi için oradaydı. Kimisi çoçukları ve eşi için oradaydı. Ama işte bu amacların hepsi tek bir  amaç üstünde yükseliyordu. Çünkü Türkler vatansız yaşayamazdı. Çünkü Türkler esaret altında yaşayamazdı..

O kara günde ellerinden gelen herşeyi yapıp o kalkışmayı durduran her şehit için anma programı düzenleniyor bugün. Unutmamak ve unutturmamak için tüm bu etkinlikler.

Ama gelin görün ki, siyasi ideolojilerini 15 Temmuz’a karıştıran belki yüzbinlerce insan, bu hain darbeye tiyatro demeye devam ediyorlar. Üstelik bu iddialarını ispatlayacak hiç bir akılcı tespitleri olmadan! Tek bildikleri ve ağızlarına sakız ettikleri iki cümle var. Bunlardan biri “o saatte darbe mi olurmuş” sorgulaması. İkinci si de 2 tank 2 uçak’la darbe mi olur? sorusu. Halbuki bu iki sığ iddia’ya bugüne kadar en az yüz kere cevap verildi. Resmi ağızlardan. Fakat bu grup bu cevaplara rağmen tatmin olmuyordu. Çünkü inanmaktan ısrarla kaçıp, kafalarını kum’a gömüyorlardı!

İşte bu yüzden ben,15 Temmuz’a tiyatro diyenlere bir soru soruyorum ve diyorum ki: TBMM’nin tatilde olduğu dolayısıyla, kapalı olduğu o günün geceyarısında, meclisi açıp tepelerine bombalar yağarken kaçmayanlar Akp’li Chp’li ve Mhp’li milletvekilleri değil miydi? Bu bir senaryo ise orada bulunan ve farklı partilerden olan yüzlerce vekil de bu oyunun oyuncusu olmuyor mu?

Meseleyi, Erdoğan’ı yıkmak isteyenler sananlar ve bu örgütün Erdoğan’ı sevmeyen kitleye zarar vermeyeceğini sananlar bilsinler ki, bu şerefsiz ve onursuz bukelamun örgütünün ne bir dini, ne peygamberi ne de Atatürk’ü yoktur. Hakiki islami hiç bir cemaat, kod adı kullanma olmaz. Gizliliği ve mahremiyeti olmaz, dinler arası diyalog diye bir mantığı olmaz. Masum ve müslüman vatandaşlara silah doğrultma olmaz.

Sümüklü bir vaizin peşinde bu devleti ele geçirmeye çalışmak bir akıl tutulmasıdır. Bu şerefsizler, nabza göre şerbet vermeyi ilke edinmiş, sahte bir millilikle ve imanla, bu iki değere gönül veren her vatandaşı kandırmışlardır. Bu örgüt dünyada yapılandırılmış, tüm örgütlerin üstünde bir stratejiyle yönetilen ve yok edilmesi belki onlarca yıl sürecek bir terör örgütüdür.

Rabbim bize hainle, vatanseveri ayırtedebilecek gözü ve şuuru versin inşallah

Minnak bir, kadın komedi oyuncuları kronolojisi..

Ülkemde erkek komedyen bolluğu var malumunuz. Hem de çok uzun zamandır. Bu dönem, taa Yeşilçam’a kadar uzanır. Erkek komedi oyuncularının başarısı karşısında kadın oyuncular,hep bir gölge gibi kalmışlardır. Aklınıza ilk gelen erkek komedi oyuncularını bir sayın desem yeşilçam zamanlarından. Bana en az 5-6 isim sayarsınız. Bunların en tepesinde hiç şüphesiz Kemal Sunal ve Şener Şen gelir. Fakat bu soruyu size, kadın oyuncular üzerinden sorsam, aklınıza yalnız Adile Naşit ve Ayşen Gruda gelir.

Yeşilçam kadın komedi oyuncuları
Adile Naşit
Ayşen Gruda

Bu durum gerçekte de böyledir. Kadınlar bu kulvarda erkekler kadar ön plana çıkamadılar. Bir sanat dalında başarılı olan önce hangi cins ise, o alan,o cins’in tekeline geçer bir zaman sonra.

Bilimsel olarak kadının mı yoksa erkeğin mi daha espirili ve komik olduğu tespit daha tespit edilemedi. Fakat elde ki verilere bakınca,erkeklerin ön planda olduğu kimse inkar edemez. Benim fikrimde bu yönde.

Sanki erkek beyni,kadın beynine göre daha eğlence meraklısı. Erkeğin kafası kadın kadar detaycı ve sorgulayacı olmadığından olsa gerek,daha rahat. Bu rahatlıkla daha ince espiriler yapabiliyor. Yine buna mukabil doğaçlama espiri üretmekte de hiç zorlanmıyorlar erkek komedyenler..

Tabi bu fikir bana ait. Zaman içinde bunun tam tersi istikamette değişmeyeceğini kimse iddia edemez.1990’lı yılların hemen başında ise Tuluğ Çizgen ve Uzaylı Zekiye dizisinden hatırlayacağımız Seden Kızıltunç adını,kadın komedi oyuncusu olarak TV’ye yazdıran iki isimdi hatırladığım kadarıyla.

Tuluğ Çizgen
Seden Kızıltunç

2000 ler’ de Stand-up’la tanışıyoruz. Avrupadan ithal bu komedi formatında sırasıyla: Cem Yılmaz, Ata Demirel’i hatırlıyoruz.Devamında farklı bir formatta, Şahan Gökbakar çıkıyor karşımıza. Sonrasında da “bir demet tiyatro” ile yıldızı parlayan Tolga Çevik stand-up larıyla,erkek komedi takımı kuruluyor diyebiliriz. Bu dönemde kadın stand-up’çuluğa heveslenen ve hatta deneyen bir kaç isim olmuştu yanılmıyorsam. Fakat başarılı olamadıklarından isimleri kimsenin aklında kalmadı.

Radyoda ise Kadir Çöpdemir, Cem Ceminay, Hop dedik Ayhan, Geveze ve Muzo Radyo komedyenleri olarak karşımıza çıkıyorlardı.

2000 lerin ikinci yarısında ise yerli diziler daha yoğun hayatımıza girdiler. İşte bu diziler, komedi alanında kadınların sıçrama ve kendilerini ispatlama platformu oldu. Gülme efekti bol,birbirine benzeyen onlarca komedi dizisi.. Fakat bu formatta herkes komik kabul edildiği için, bir anda adı komedi oyuncuna çıkan bir sürü isim de oldu. Öyle ki Hülya Avşar ve Gülben Ergen bile kadın komedi oyuncusu sayıldı! Oysa ki burada asıl başarı, dizide rol alan diğer değerli tiyatro kökenli oyunculara aitti.

Gülse Birsel,bu dönemde yine GAG’da olduğu gibi ön plana çıktı ve yeni bir milat oldu,yerli kadın komedyenlerin artmasında. Birsel’in “Avrupa yakası” adlı komedi dizisi, komedi dizileri furyasını patlatmasında çok önemli bir role sahiptir.

Bu komedi dizileri içinde,önemli bir yere sahip olan “yabancı damat” dizisi, bize iki komik kadın daha kazandırdı. Bunlardan biri Sumru Yavrucuk diğeri de tabi ki Binnur Kaya.

Binnur Kaya, hem yüz şekli, hem de şive ve ağız yapma yeteneği ile bence en az geçmişte ki kadın duayenler kadar yetenekli bir isim. Ki bunu daha sonra yalan dünya dizisi ve oynadığı onlarca yapımla kanıtladı.

Binnur Kaya sonrası ise kadınların çok rahat komedi yapabildiği ve başarılı olduğu bir döneme girildi. Bugün günümüzde onlarca başarılı kadın oyuncu var. Bu oyuncular tabiki en çok BKM den çıkıyor. Çünkü BKM bu işin hem okulu hem de pazarlaması görevini görüyor.

Benim favorilerime gelince.. Ben duayenlerden sonra kendime, kadın komedi oyunculuğunda 3 kadın komedyen seçtim. Bu seçimlerimi de, oyunculuk, ağız ve şive yapma yeteneği ve mimik,jest becerisini baz alarak yaptım.

Sıralamamda ilk sırada Binnur Kaya var. Kaya, bence son 20 yılın en başarılı kadın komedyeni. Şiveleri, tiplemeleri ile tam bir usta artık o.

Sıralamada ikinci sırada ki bir diğer isim,Aylin Kontente.. Sempatikliği, üstüne giydiği burcu tiplemesi( güldür güldür ) doğaçlama becerisi ve o temiz yüzüyle harika bir oyuncu.

Ve sıralamada daha çok yeni yıldızı parlamasına ve genç yaşına rağmen Ecem Erkek..

Ecem Erkek’e burada ayrı bir parantez açmak lazım. Ecem biliyorsunuz Güldür Güldür’ün parlayan yıldızı. Programda Naime lakabıyla ve karakterini üstüne giyen Ecem, kendine en çok yakışan sevimli ama psikopat bir ruha sahip olan bu karakteri, bize çok sevdirdi.

Rahat oyunculuğu, çıkardığı garip seslerle kelimeleri tonlama biçimi, bizi her an gülmeye programlanmış gibi hazır vaziyette bekletiyor. Gönül isterdi ki, Aylin Kontante ile güldür güldür’de süper ikili olsalar. Ortaya muazzam bir süper ikili çıkardı eminim.

Ben Ecem’i,bir zamanların meşhur komedi oyuncusu Jerry Lewis’in yerli dişisi olarak görüyorum 🙂 Ecem ilerde bu Naime karakterini sinemaya taşırsa ( ki taşır) Cem Yılmaz’ın Arif’i, Şahan’ın Recep İvedik’i kadar popüler yapabilir. Naime 1, Naime 2 ve 3 diye seriye de bağlayabilir. Bu seriye bağlama işinde Gupse Özay’ın “deliha” hatırlarsınız yakın dönemde. O da gösterimdeyken hatrı sayılır bir izleyici kitlesi oluşturmuştu.

Son tahlilde,bu kadar sözün üstüne, yakın dönemde elimizde çok sayıda kadın oyuncu olacağından hiç şüphem yok. Ama komedi konusunda erkekleri geçebilirler mi diye sorarsanız, bence zor 🙂