“Karnını doyuranlar, açlara seslenip gelecek güzel günlerden bahsediyor.”
Akıllı adam her şeyden evvel ıstıraptan ve tacizden [harici sıkıntıdan] azâde olmak için çabalayacak, sessizliği ve boş vakti, dolayısıyla mümkün olan en az sayıda beklenmedik ve tehlikeli karşılaşma ile birlikte sakin, mütevazı bir hayatı arayacaktır; ve böylelikle sözüm ona hemcinsleriyle çok az bir ortak tecrübeyi paylaştıktan sonra, münzeviyane bir hayatı tercih edecektir, hatta eğer büyük bir ruha sahipse büsbütün yalnızlığı seçecektir. Çünkü bir insan ne kadar kendi kendisine yeterse, başka insanlara o denli daha az gereksinim duyacaktır?haddizatında başka insanlar da ona o kadar az tahammül edebilecektir. Yüksek bir zihin düzeyinin bir insanı toplum dışına itebilmesinin nedeni budur. Doğrudur, eğer zihnin niteliği nicelikle telafi edilebilseydi, bu insanların büyük dünyasında bile yaşama zahmetine değerdi; fakat şükür ki yüz tane ahmak bir araya gelse bir tane akıllı adam etmez
İnsan hazırlıksız yakalanır… Felaket insana yakışmaz, o yüzden sanki gerçekdışıdır. Kötü rüyadır, gelip geçecek denir, ancak her zaman öyle olmaz, kötü rüyalar arasından insanlar gelip geçer. Yurttaşlarımız da böyleydi. Alçakgönüllü bakmayı unutuyorlardı, felaket imkansız sanıyorlardı. İşlerini yapıyorlar, yolculuklar tasarlıyorlar, aralarında tartışıyorlardı. Bütün bunları ortadan kaldıran vebayı nasıl düşüneceklerdi! Kendilerini özgür sanıyorlardı çünkü. Oysa felaketler var ve kimse özgür değil.
Alex de Souza.. Kimine göre Türkiye’de Fenerbahçe’ye gelmiş en büyük yabancı futbolcu. İşte bu bakış açısına sahip taraftar,Alex’in heykelini yaptırıp İstanbul’da bir meydana diktirmişti. İşte o heykelde Korona’dan payını aldı. Salgına dikkat çekmek isteyen taraftar, Alex’in heykeline maske takmış. Bu eylemi gerçeklestirenlere teşekkür etmek lazım. Çünkü bu hastalığa karşı alınacak tedbirleri hatırlatmak için sürekli yeni farkıdalıklar geliştirmek lazım. Bu arada Alex de Souza’da kendine dikkat etsin. Heykeli koruyan bir maske ve binlerce taraftar var ama kendi hayatında korunma görevi elbette kendisinin..

****
Son bir kaç gündür TV de ve haber kanallarında can sıkıntısından kendini sokağa atan yaşlı haberlerine denk geliyorum. Yarı tevekkül yarı kadercilik anlayışıyla ortalarda boş boş gezen ihtiyar amcalar.. Çoğu olayın ciddiyetinin farkında. Fakat bir kısmı da “fütursuzca” ve kasti olarak sokağa çıkmaya devam ediyor. Gençler bunu bir cehalet olarak niteliyor. Fakat bence mevzu cahillik ya da eğitimsizlik değil. Asıl mevzu yaşlı insanların şu hayatta görüp geçirdiklerinden sonra hedefsiz ve planlamasız yaşamaları. Yaşlılığın getirdiği mantıkla hiç bir kurala ve prensibe uyma zorunluluğu hissetmemeleri.. Bu hissiyat da hayatları boyunca her türlü kurala ve prensibe uymaktan yorulmuş olmaları. Hatta öyle ki ölümden bile korkmaz oluyorlar. Çünkü yaşlılığın başında ölüme hazırlık sürecini yaşamaya başlıyorlar. 80 yaşına gelmiş bir büyüğünüze ” sakın dışarı çıkma,bak ölürsün” deseniz bile bu onlarda hiç bir etki yapmaz. Çünkü onlar ölümü her gün her saat beklerler. Hatta ciddi sağlık sorunları çeken yaşlılar, kafalarında ölmeyi arzu ederler. Çünkü ağrılar içinde ve kendisini anlamadığını düşündüğü çocuklarının gözünde sanki atılmış ve değersizmiş gibi hissederler. Bu sebeple onlara çıkarsan hasta olursun yerine, ” bak salgına yakalanırsan torununa ve bize de bulaştırırsın. Böyle olsun istemiyorsan evde kal” demek daha mantıklı ve işe yarar bir davranış biçimi..

****
Fahrettin Koca’nın başlattığı sağlık personeline teşekkür mahiyetinde başlayan balkondan alkış desteği, ikinci gününde de ilk günden daha büyük bir katılımla gerçekleşti. Tabi teşekkür sağlık mesleği ile uğraşan tüm fertleri onore etti. Bakan Koca halka teşekkür etti ve devamının gelmesini istedi. Bu alkış desteği benim aklıma yeni bir fikir getirdi. O da şu: madem bu alkış eylemi çok etkili oldu. O zaman bu alkışı evde kalmayı başaran ihtiyarlarımız içinde yapabiliriz. Herkes saat yine tam 21:00 da ailenin en büyüğünü balkona çıkarıp alkışlayabilir. Böylece onlarda kendilerini değerli hissederler. Çünkü yaşlı insanlar kendilerinin işe yaramaz olduklarına inandırırlar kendilerini. Ayrıca bu hafta yaşlılara haftası. Tam da onları onore edeceğimiz bir zamana denk geldi. Bence yapalım bu yaşlılara alkış eylemini. #dedemealkış ve #ninemealkış hashtag’lerini kullanabiliriz bu eylemde..

****
TV tartışma programlarında korona virüs öyle derinlemesine irdeleniyor ki seyreden herkes bir zaman sonra rahatlıkla korona uzmanı olabilir 🙂 Her gün yeni bir iddia ve öneri sunuluyor bu programlarda. Hatta bazen öneriler ve tedbirler çakışabiliyor bir gün önceki bilgiyle..
Bugün hiç duymadığım bir bilgiye denk geldim. O da şu: Burun mukozası Korona’nın burnumuzdan kolayca geçerek hücrelere ulaşmasına neden oluyor dedi Doktor Mustafa Hasöksüz. Yani burun açıcı tuzlu suları kullanmayın dedi. Şimdi sizin aklınıza “sümüklü mü gezeceğiz sokakta?” sorusu gelmiştir. Elbette gezmiycez. Fakat derinlemesine temizlemeyeceğiz bu mantıkla. Bu öneri benimde kafama yattı. Burnunuza tuzlu su çekin önerisi benim için geçersiz artık. Ha gece yatmadan yani evde rahat bir uyku için kullanılabilir o ayrı. Ama özellikle dışarıda bir miktar mukoza ile gezmekte bir sıkıntı olmaz bence..

“Evde hayat var” ya da “evdekaltürkiye” hashtag’lerinden ne anlıyorsunuz acaba?
Ya hu “acil işiniz yoksa çıkmayın, kalabalık yerler hem virüse bulaşma hem de yayma alanlarıdır” demek istiyor bilim kurulu ve devlet.
Çok mu bunaldınız? Oturduğunuz semtte boş alanları tespit edin meselâ. Gece geç bir vakit çıkın evinizin önüne bir 20-25 dakika. Yürüyüş yapın 10 dakika. Ya da ne biliyim doğal yeşil bir alanda oturup bir iki kuş sesi işitin.
Bu salgın elbet bir zaman sonra sona erecek fakat siz depresyona girerseniz kolay kolay çıkamazsınız. Psikolojik anlamda çöküntü insanı öldürmez ama sürüm sürüm süründürür bilesiniz.
Bu salgın da bir çeşit doğal felaket aslında. Böyle düşünün. Depremde nasıl manyak olduğunuzu hatırlayın. Gözünüz sürekli avizede, yoldan araba geçse ve apartmanda ufak bir titreşim olsa ayaklarınızın kapıya koşmaya hazır hallerini hatırlayın.
Sonra naptınız? Tabi ki ufak eylem planları.. Saklanacağınız yerleri belirlediniz önce, sonra ufak bir deprem çantası hazırladınız belki. Böylece sakinleştiniz değil mi?
İşte Sağlık Bakanlığı ve devletin ilgili muazzam kurumlarının gayreti ortada..
İşte Sağlık bakanı Koca’nın liyakati ve güven veren söylemleri..
Hastane eksiğimiz yok.
Personel eksiği yok.
Yatak eksiği yok.
Malzeme eksikliği yok.
Ve en önemlisi kendi test kitimizi yapışımız.. Hatta yapmakla yetinmeyip Amerika’ya 500 bin adet satışımız ( Alkışlanası )
Vakaların ilk görülüşünün akabinde ki ilk hafta da verdiğimiz kayıp çok şükür ki sadece 3 vatandaşımız.
Şimdi ortada bu kadar güzel sonuçlar varken manyak olmayın lütfen!
Ne yapın biliyor musunuz?
Haber kanallarına kısıtlama getirin. Günde 3-4 defa açın sağlık Bakanlığı’nın sitesini ya da bir haber kanalını, bir 10 dakika izleyin. Zaten 10 dakikadan fazlası fuzuli malûm. ( Zaman kaybı bariz )
Kitap okuyun meselâ. Evet genelde yok öyle bir alışkanlığınız biliyorum. Ama deneyin ne olacak. He baktınız olmuyo evde tamirat ya da dekorasyon işlerine verin kendinizi. Evin içinde hep uğraşılacak bir şeyler bulunur. Mesela öğlen uykusu yapın şöyle 1-2 saat. Hem zihniniz hem bedeniniz dinlenmiş olur yalan mı?
Yeter ki şu mevzuyu zırt pırt ölüme bağlamayın. Biliyorsunuz ki zaten hepimiz ölecek yaştayız sonuçta..
Tamam herkes panik herkes kaygılı şu Korona’dan. Ayrıca hiç kimse ölmek istemiyor. Ya da ölecekler içinde kendinin de olma ihtimalini hesaplamaktan kaçıyor.
Zaten kim ölmek ister ki? Fakat ölüm hak. Yani insan aslında ölmek için doğmuyor mu? Ölene kadar olan bölümde yaptıklarının hesabını inandığı dinin yaratıcısına verebileceğini bilmiyor mu? E o zaman bu panik niye?
Dünyada milyonlarca Afrikalı çocuk açlıktan ölecek. Savaşlarda milyonlarca insan ölecek. Avustralya’da, Afrika’da ya da dünyanın bir çok bölgesinde çıkan yangınlarda milyonlarca hayvan ölecek. Ama siz hiç ölmeyeceksiniz mi sanıyorsunuz? Eğer ölmeyeceksiniz bu dünyada ne işiniz var? Ya da niye devletiniz sizi korusun ve bu virüsün yayılmasını engellesin istiyorsunuz?
Öyle yağma yok. Herkes paşa paşa ölecek. Herkes vakti geldiğinde sırasına göre gidecek bu dünyadan. Ve gittiği yerde ölümsüz olacak. Yani bu dünyada arzuladığınız fakat sahibi olamadığınız ölümsüzlük hakkını Allah size kendi ayarladığı mekanda sunacak. Ama sonsuz bir azap mı yoksa sonsuz bir keyif mi? Onuda size bırakarak. Bakın adil olmayan hiçbir şey yok. Valla biz yatıp böyle bir Allah’a sahip ve farkında olduğumuz için yine Rabbimize şükredelim..
Binnetice; Korona’nın sahibi de Allah..bizim sahibimizde. Şükredilecek olan da, korkulacak olan da, hayran olup tam teslimiyetle sevilecek tek güç o.
Sevgili Lev Nikolayeviç
Biliyorum bana kızıyorsun. Uzun zamandır yazamayışıma ifrit oluyorsun. Ama inan bilerek ihmal etmedim seni. Web sayfamı teslim ettiğim el değişti. O değişim sırasında da ufak tefek sorunlar sebebiyle de yazamadım.
Neyse..
Kardeşim, bir bilsen ne haldeyiz. Panik havası etiketiyle Kovid-19 adında tüm dünyada toplumları kendine esir eden bir virüs’le uğraşıyoruz. Yalnız enteresandır bu salgının yaygarası virüsten daha hızlı ilerliyor. Dolasıyla tüm devletler virüsten çok bu panik atakla uğraşıyor. Bir de şu aşı meselesi var tabi. Bir aşı’yı bulmak zor değil dostum. Aşı’yı dünyaya yettirmek zor. Çünkü üretim aşaması uzun sürüyor. Bu bulaşıcı hastalıkların en babalarıyla sizin toplumlarınız uğraşmıştı biliyorum. Ki senin validen de tüberküloz’dan vefat etmişti yanılmıyorsam. Sonra sende ciğerlerinle ilgili sorun yaşayıp, ayrılmıştın aramızdan. İşte bu Kovid-19 sizin dönemdeki virüsler kadar kuvvetli olmasa da, yaratılan korku iklimi ve bilinçsizlikle, tüm hayatı olumsuz etkiliyor.
Bu arada seninkiler de bu korona virüsle mücadele konusunda fena sayılmaz dostum. Ama kimse kusura bakmasın bizim devlet, dünyada bu virüsle en iyi mücadele eden örnek devlet konumunda..
Ama gel gör ki, Avrupa’da ki bir kaç devlet bu salgını hafife aldığı için ciddi bedeller ödüyor dostum. Başta İtalya ve İspanya bundan nasibini aldı. Bir de Ortadoğu’da İran var tabi. İran neredeyse İtalya’yı yakalayacak, ölüm konusunda..
Başka anlatacak ne var? diye soracak olursan valla bi halt yok dostum. Mektubumun en başında da belirttiğim gibi, TV ve sosyal medya bu salgını koca bir yaratığa dönüştürme derdinde. Sanki Korona karımız/kocamız olmuş, beraber yatıyor beraber kalkıyoruz.
Daha detaylı bilgilere, Korona sebebiyle sizin oraya intikal etmiş yaklaşık 8 bin merhum’dan ulaşırsın artık..
Bu adam sağduyunun ve aklıselim’in sesi diyorum ısrarla. Bakın Ahbap olarak, mültecilere yaptıkları yardımları eleştirenlere nasıl güzel bir cevap vermiş. Ağzına sağlık Ahbap..
HALUK LEVENT ;
“İnanbiliyormusunuz, küçücük Mülteci çocuklara su ve mama dağıttık diye ÇOK TEPKİ ALDIK. Bize ‘o kadar çocuk yapmasalarmış’ diyorlar. Ama doğmuş. Çocuğun dini, ırkı, milleti olmaz. Çocuk o. Onun suçu yok. Bize mülteci çocuklara yardım etmeyin diye twiit atan bu zihniyet, Bir sonra ki twitte kedi köpeklere verdikleri yemeğin fotoğrafını paylaşıyorlar. Kim ne derse desin, biz yardım etmeye devam edeceğiz.”
Ne zamandır minnak kızıma bir hayvan almak istiyorum. İçinde hayvan sevgisi oluşsun şimdiden niyetiyle. Ne biliyim bu bir kuş olur, ya ya da bir kedi meselâ. Ama gelin görün ki ne benim ne de anasının hiç bir hayvanı olmadı geçmişimizde. Dolayısıyla biz de ilk kez bir hayvan bakacağız evde bu vesiyleyle. Ben aslında özellikle bir kedi istiyorum. Kuş’a göre daha özgür dolaşsın evde,yaramazlık yapsın,gece gelsin yatağımızda uyusun falan. Bu beklentilerim işin keyifli yani tabi.
Fakat bir de hayvan beslemenin zorlukları var ne yazık ki.. Doyurması, bakımı, zaman ayırması vs.. İşte bu sorumluluğu alabilmek asıl mesele. Hayvanı aldık 2 gün sonra ilgilenemezsek ne olacak? Sokağa mı salacağız? Tabiki de salınmaz. Zaten sokaklar evden atılmış kedi ve köpekle dolu.

İşte bu gitgeller arasında bugün enterasan bir şey oldu. İşyerimin bahçesinde yukarıda fotoğrafını gördüğünüz pek insancıl fakat bakışları manyak bir kedi geldi. Dibime yanaştı ve “beni sevsene” der gibi sürtünüp durdu ayaklarıma. O an dedim ki: “Allah’ım aradığım kediyi ayağıma gönderdin. Ne büyüksün”

Epey bi sevdim bu çatlak kediyi. Koyup bir kutuya eve götürmenin planlarını yapıyordum ki bir arkadaş uyardı: “Arkadaşım siz o kediyi zapdedemezsiniz. Sen eve, evden dışarı çıkmayı sevmeyen cins bir kedi al. Bu şimdi sokağa çıkar. Ne kadar bit pire varsa eve getirir. Yenge de çıldırır”
O an düşündüm ki arkadaş harbi doğru söylüyor. Tekir kedi’yi evde zapdetmek zor. O an bütün hevesim kaçtı valla. Üzüldüm bir yandan da. Ama yapacak bir şey yoktu. Kediye eğildim son bir kere daha sevdim. Sonra da döndüm işime gücüme. Artık sahiplendirme sayfalarında cins ev kedisi arayacağız başka çare yok. Zaten bu çatlak kedi de kesin birilerinin kedisidir diye düşünüp rahatlatıyorum şimdi kendimi..
Nasıl da mevzunun cılkını çıkarıyorsun ey medya!
Yeni kahramanlar çıkarayım derken daha 10 yaşında, yaşıtlarının üstünde bir zekaya ve hafızaya sahip bir çocuğu gereksiz bir şımartmayla sınayan laubali medya!
Atakan’a 10 yaşına gelene kadar 250 ye yakın kitap okutulmuş,üstelik bu kitapların çok büyük bölümü felsefe ve tarih alanında ağır olan konulardan seçilerek çocuğa tabiri caizse yedirilmiş. 10 yaşında bu bilgilerle dolu olan bir çocuğun nasıl bir çocukluk sürecinden geçebileceğini bir düşünün Allah aşkına!
Çocuk zaten vücut dili,zeka ve diksiyon olarak yaşıtlarının üstünde olduğunun farkında. Şimdi bir de medyamız çocuğu,haber ve raiting uğruna maymun edince,bu çocuğun diğer çocuklara aşağılayıcı bir gözle bakmasına kim engel olacak? Hatta bırakın diğer çocuklara kendi annesine ve babasına bile saygısını yitirebilir. Ki az önce bir videosunu izledim Atakan’ın. Haberciler annesine Atakan’ı anlatırmısınız diyorlar. Annesi daha ilk cümlesini kurmadan muhabirler Atakan’a mikrofon tutuyorlar. Küçük Arakan’da annesine: “tamam seni şöyle alalım” diyerek oturmasını istediği koltuğu gösteriyor. Annede tamam diyerek gidip bir köşeye oturuyor kadıncağız! Bu nasıl bir rezilliktir? Atakan’ı haber yapma uğruna bir kadına,bir anneye bariz psikolojik şiddet uyguladınız. Bu tam bir aşağılama! O çocuğu o yaş’a kadar himaye eden büyüten okutan o anneye reva mı bu?!
Şimdi bir on gün öncesine götüreyim sizi. lütfen.Hafsalanızı bir yoklayın lütfen. Daha 10 gün önce yurtdışında düzenlenen matematik şampiyonasında 10 yaşındaki bir kızımız Finlandiyayı, Danimarka’yı ve İsveç’i de geride bırakarak şampiyon oldu. Milletçe gururlandık. O kızımızın adı Elanurdu.Elanur bu başarısıyla her haber bülteninde haber olmayı başardı. ( Haklı olarak ) Peki Elanur’a sonra ne oldu? Devlet Elanur’a sahip çıktı yakın takibe aldı. Medya ise Elanur’u ikinci gün unuttu.
Neden mi?
Çünkü Elanur, Atakandan daha başarılı olmasına rağmen medyanın yüceltme ve kahramanlaştırma arzusuna hitap etmedi. Süslü püslü cümleler kuramadı,vücut diliyse neredeyse hiç yoktu. İşte bizim yüzsüz medyamız Elanur’dan ekstra bir haber çıkaramadığı için Elanur’u yalnız bıraktı. Ki bence iyi ki de bıraktı. Yoksa Elanur’un psikolojini bozmaya yönelik bir çok şımartma haberine imza atabilirlerdi.


Allah’tan duyarlı eğitimciler ve psikologlar bugün duruma el attılar. Atakan’ın milli eğitim kademesine teslim edilmesi ve medyadan uzak tutulmasını önerdiler. Çok şükür ki Milli eğitim bakanımızda takipte olduğu Atakan’ı sahiplendi. Ve konuyla ilgili önemli mesajlar verdi.
Valla bizim medyaya kalsa küçük Atakan’ı bu yaşta geleceğin Cumhurbaşkanı ilan ederler.
Yahu bir durun!
Bu çocuğa bu kadar ilgiyle ilgili olarak nasıl bir travma yaşatabileceğinizin bi farkında olun. Zekası üstün olan her çocuğa kurtarıcı etiketi mi vuracaksınız?
O zaman 3 yaşında piyano öğrenen,4 yaşında hafız olan,8 yaşında kitap yazan her çocuğu devlete bakan yapın gitsin!
Valla böyle devam eden bir medya ile Atakan, aynı küçükken meşhur edilmiş ve başına küçük yazılmış türkücü starlarından farklı bir hayat yaşamaz.
Çocuğu kibirde,ukallıkta ve yüksek ego’da level atlatmayın ne olur..
-Tevfik Sadi
Yine yeni bir Sevgililer gününe daha eriştik Allah’a şükürler olsun!
Ekonomiye can katma temelli,fakat bu temeli gizleme maksadıyla “sevgi” duygusuyla sarıp sarmalanmış,tamamen gereksiz bir kutlama etkinliği..
Sevdiğimiz insana bir değer atfetme niyetiyle çiçekle,pırlantaya, parfümle,binbir çeşit kıyafetle parasal anlamda çok yoğun ilişkiler kurduğumuz bir gün aynı zamanda..
Sevdiğimiz kadına ( ister eşimiz ister sevgilimiz olsun ) jest yapmak ve onu 1 günlüğüne çok değerli hissettirme gayreti ile geçirdiğimiz bugün,bir yönüyle artık bir resmi,hatta dini bayramlar kadar önemli bir gün haline geldi. ( aslından getirildi demek daha doğru )
E hâliyle sevgililer günü için alınabilecek ürün gurupları da bu ürünün imalatçıları ya da tedarikçileri tarafından her türlü medyada bir reklam çığı üstümüze düşüyor.
En çok da Mücevherat firmaları ön planda kendini gösteriyor. Sevdiğiniz kadının değerini bir pırlanta değerine indirmeye başaran bu sektör, yeni kurbanlarına yönelik reklam stratejilerini son bir 1 aydır ivedilikle sergiliyorlar.
Mesela bu firmalardan birinin TV reklamına denk geldim geçen gün. Reklamda eşiyle birlikte bir koltukta oturan bir ablamız eşine, tatlı tatlı şöyle bir ricada bulunuyor : ” Kocacım evli olmamız sana halâ sevgili olduğumuzu unutturmasın tamam mı?”
Yani abla mesajı net veriyor bu cümleyle. Bu cümlenin tam açılımı şu: “Bak evlendik,tamam karı kocayız, tamam anne ve babayız artık. Ama bak sen bana yine gidip bilmem kaç karatlık bir pırlanta almak zorundasın” 🙂
Yani almazsan canını okurum! demek bu.
E kocada napacak seve seve,gücü kuvveti doğrultusunda gösterişli sayılabilecek bir tek taş ( gerçi artık 3 taş,5 taş daha havalı ) alacak.
Yine bir başka reklamda da tüm Türkiye’nin yakından tanıdığı bir oyuncu çiftde,yine çok etkili bir yerden yakalıyor Türk kadınını. Kadın kadına bir muhabbet içinde olan kadın başrol oyuncumuz, ( reklamda da kendini canlandıyor aynı zamanda ) kendisine : “ee? Halit sana ne aldı?” diye soran arkadaşına: ” kolye almış diyerek Halit”in aldığı bilekliği gösteriyor. E tabi arkadaşıda soruyor başrol oyuncumuz: “e bu bileklik?” Bunun üzerine başrol oyuncumuz da gülerek cevap veriyor : Hayır Halit öyle sanıyor. Gidip mağazaya kolyeyle değiştireceğim” ( gülüşmeler gülüşmeler )
Şimdi bir düşünün iki lafın belini kıran o iki kadından birine bir hediye alınmasaydı ne olurdu? Diyalog şöyle gelişirmiydi sizce?

– Bak şekerim kocam bana küpe aldı. Nasıl?
+ Aaa çok güzelmiş
-Teşekkürler şekerim. Ee? Halit sana ne almış? Yoksa içinden gelmemiş mi?
+ Yok canım bir şey almamış. Çünkü Halit’le bizim sevgimiz 1 güne sığdırılan bir gün değil. Yoksa Halit benden bir pırlantayı mı esirgeyecek? Biz sevgililer gününe karşıyız bir kere.!
– Haklısın şekerim. Çok doğru söyledin. Bende benim adama söyliyimde bir daha ki sevgililer gününe gidip birşey almasın. Ev zaten kuyumcuya döndü ayol! 🙂
İmkansız dediniz di mi? Valla bencede imkansiz.. Günümüz kadınlarının %90 nın böyle bir aydınlığa ulaşmasını beklemek hayalcilik olur sadece..
Şimdi bana sorun bunca yıllık evliliğinde hiç mi kutlamadın Sevgililer gününü? Bende cevap vereyim. Hiç!
Neden mi çünkü karımda bu günün ticari kaygılarla topluma yerleştirilmiş bir adet olduğunu düşünüyor. Ama yalan olmasın belki arkadaşlarından özenmiştir de söylememiştir ve içinde kalmıştır diye 3-4 sene önce en ekonomik olanından adet yerini bulsun diye hediye etmiştim. Sevindi elbet. Takı ve süs kadının yaradılışına kodlanmış bikere 🙂
Bu arada yazıma başlamadan hemen önce Facebook’da Üstün Dökmen hocamın çok yeni bir paylaşımına denk geldim. Hocam aynen şöyle yazmış bakın. “Sevgililer gününde ben ve eşim birbirimize pırlanta almayacağız. Çünkü sevgimizin pırlantaya, parlatılmaya ihtiyacı yok”
Vallahi mesajı harika ve tam bir ustalıkla vermiş hocam ( bayıldım ) Sizce de haklı değil mi Allah aşkına?

Eski dönemleriydi Türkiye’nin.(1980 darbesi sonrası ) Doğunun gürbüz ve yanık sesli gençleri büyük şehirlere ekmek kazanmak için gelir, hızlı büyüyen inşaat sektöründe beden işçisi olarak çalışırlardı. İnşaat işçiliği az geliri ve bedensel olarak çok yorucu bir iş olmasına karşın en kolay girilebilen işti. Sigortasız,hiç bir sosyal imkanı ve istikrarı olmayan bir kazanç kapısı..
1980 li yıllarda inşaat sektörünün en dinamik emek gücünü doğudan göç edip gelen genç vatandaşlarımız oluşturuyordu ( ki bugünde değişmedi bu durum ) İşte bu emekçi kardeşlerimiz çalışırken gerek memleket,gerek yar, gerekse yar hasretinden doğunun o özel uzun havalarını okurlardı. Hasretle ve içten okunan o türküler,orada çalışan diğer emekçilerinde yüreğini kabartır, türkülere hep beraber eşlik ederlerdi.
Bugün inşaat ve türkü kelimesine bir kelime daha ekleyin desem size, aklınıza ilk gelecek isim şüphesiz İbrahim Tatlıses olur. Tatlıses bu konuda bir ekoldür gerçekten. Şöhreti, inşaatlarda çalışırken söylediği türkülerle yakalayan Tatlıses,bu manada belki binlerce yanık sesli genci, zamanın kaset piyasasında tekel olan Unkapanı’na yönlendirmişti.
Doğulu vatandaşların sesi zaten doğuştan güçlü ve yanıktır bunu herkes bilir. Kimi acı yemelerinden kimisi de genetik olduğunu iddia eder bu Allah vergisi yeteneğin.( Ben ikisine de bağlıyorum ) E tabi sesi her güzel olan gencin sanatçı ve şarkıcı olması mümkün olmayacağı için ekstra donanımlar da gerekli olmaya başladı. Öncelikle tıp önemliydi. Yakışıklı olmak mühim bir mesele oldu. Çünkü Televizyon denilen cihaz sesi görsellikle birlikte sunuyordu. Bunun dışında kişisel bir karizmasıda olmalıydı. Zaman içinde kendini pazarlamayı çabuk öğrenen ve halkın istediği gibi davranabilecek bir karakter olmalıydı. İşte İbrahim Tatlıses bunların %90 nı kendinde barındırmayı başardı.
Fakat Tatlıses’ten sonra bu işi onun kadar iyi başaran bir ikinci isim çıkmadı. 1990 lı yıllarda ise Mahsun,Alişan, Özcan Deniz dönemi başladı. Poplaşmış bir Arabesk tarzının ilk temsilcileri oldular. Bu karışım 90 lar gençliğinin pop müziğe ciddi kayışıyla başladı. İşte bu sebepten arabesk can havliyle pop’a yapıştı ve başarılı da oldu. Artık arabesk bir ses’e sahip olmanız ve söylediğiniz arabesk şarkının enstrüman olarak pop müzik aletleri üstünde durması kimseyi rahatsız etmiyordu.
İşte bu süreçte menejerlik ve müzik yapım şirketleri artık inşaatlarda sesi yanık şarkıcı aramayı bıraktılar. Artık meşhur edilecek yıldız adayının tipi ve karizması çok özel olmalıydı. Arabesk,pop,sanat müziği hatta halk müziği bile pop’a yapıştı ayakta kalmak için.
Bunlara ilaveten artık halkda, inşaat işçiliğinden yükselen star hikayesini çok da benimsemiyordu.
2000 li yıllarda ise popstar’ın başını çektiği ses yarışmaları furyası başladı. Artık özel kanallar aracılığı ile yeni yıldızları,inşaatta ve küçük esnaf dükkanlarında aramayı tamamen bıraktı müzik şirketleri. Öyle ya meşhur olmak isteyen ne kadar genç varsa ayaklarına geliyordu.
İşte tam da bu noktada yukarıda, yakın tarihten örnek verdiğim şarkıcı ve müzik tarzı ilişkisiyle ilgili tespitlerimin nedeni sorabilirsiniz.
Sebep elbette ki bir inşaatta yanık sesli Van’lı bir kardeşimizin Kürtçe seslendirdiği uzun havanın, sosyal medyaya düşmesi ve Zülfü Livaneli Bey’in bu genci bulup destek olma arzusu..

Türkiye’de çok uzun zaman biten “inşaatdan türkücüsü” hikayesini tekrar canlandırdı Zülfü Bey. Derken Zülfü kısa bir zamanda buldu gencimizi. Böyle bir sesin inşaatlarda yok olup gitmesine razı olmamıştı Zülfü Bey’in gönlü. Sonrasında devreye Livaneliyi takip eden Mahsun Kırmızıgül’de girdi. Gence albüm yapma sözünü de veriverdi Livaneli’ye.
Tabi şimdi bu iki bilinir ismin devreye girmesiyle haber biranda ulusal gündem haberine dönüştü. Akabinde bir iki işgüzar yabancı menşeli haber sitesinin Türkiye temsilciliği ortaya uyduruk bir haber attı. ( Bunların biri Sputnik ) Sözde Livaneli,gence ulaşmış albüm yapmayı teklif etmişti. Murat isimli genç arkadaşımız da bu teklife: “hayatımdan çok memnunum. Sanatçı ve meşhur olmayı düşünmüyorum. İhtiyacı olan birilerine teklif edin” demişti.
Hâlbuki ortada böyle bir açıklama yoktu. Sputnik,gereksiz bir kahramanlık atfetmişti gence. Tabi bu habere lapinleme atlayan bir kaç sanatçı çıktı. Sputnik’in haberini Retweet’lediler. Not olarak da inanılmaz yazdılar. 20 yaşında inşaatta çalışan ve ortaokul terk bir gencin böyle bir teklifi elinin tersiyle itmesine alkış tuttular. Sanki teklife evet demek çok yüce bir erdemmiş diye düşündüler. Habere atlayanlar arasında Cüneyt Özdemir’de vardı. Kendi YouTube kanalından çocuğu takdir etti. Ve dedi ki: “bu mutluluğun formülünü bize de ver”
Oysa ki gencimiz gelen teklife sıcak bakmıştı. Livaneli’nin eğitim desteğini de kabul etmişti. Ki kabul etmemesi anlamsız olurdu. Şimdi Murat isimli kardeş bu şansı doğru kullanırsa belki de hayatı bambaşka bir serüvene evrilecek.

Peki bu keşifle birlikte bundan sonra neler olur bir düşünelim.
*İlk önce inşaatta çalışan bir sürü gencimiz aynı Murat gibi keşfedilmek için YouTube’da belki yüzlerce sayfa açar inşaatta çalışırken birbirinden güzel türküleri kanallarına yüklerler.
*İnşaat sektöründe çalışan genç Vanlı kardeşlerimizin sayısında ani bir patlama olur.
*Mahsun Bey artık türkücülük yapmasa da,Murat kardeşe verdiği destekle belki o kadar yıl sonrasında bir albüm yapar.
* Zülfü bey’i yolda,trafikte ya da AVM de gören başta güneydoğulu olmak üzere bir doğulu gençler, Livaneli’nin önünü kesip uzun hava türküleri seromonileri sunabilirler.
* Vanlı Murat kardeşimiz, Mahsun Bey’e belki yeni bir film senaryosu için ilham olur. Ve çekeceği filmle yine belki Oscar ödüllerine aday olur. ( Olur mu olur.. Parazit başardıysa Kırmızıgül niye başaramasın di mi? )
* Vanlı Murat sayesinde belki doğu kökenli kardeşlere özel bir müzik okulu kurabilir Livaneli ve Kırmızıgül. Bu sayede dünyaca ünlü yorumcular hediye ederler dünya’ya.
Valla benim öngörülerim şimdilik bunlar. Artık bundan sonrası Murat kardeşimizin azmine ve nasibine bağlı. Allah yolunu açık etsin. Ama inşallah, eğitimi yarıda kalmış ama sesi güzel olmayıpta başka alanlarda yetenekleri olan gençleri başka ünlüler bir şekilde farkeder de onlarda nasiplenir. ( Nasıl keşfedilirler artık orasını Allah bilir.. )
Mende sığar iki cahan, men bu cahâna sığmazam,
Gövher-i lâmekan menem, kövn ü mekâna sığmazam.
(İki cihan (dünya ve ahiret) benim içime sığar, ancak ben bu dünyaya sığmam. Mekandışı olma cevheri benim, ancak yine de varlığa ve mekana sığmam.)
Erşle ferş ü kâf u nun mende bulundu cümle çün,
Kes sözünü vü ebsem ol, şerh ü beyâne sığmazam.
(Yeryüzü ile gökyüzü ve “kâf” ile “nun”*gibi bütün her şey bende bulunduğu için, ey bana akıl vermeye kalkışan kişi sesini kes. Çünkü ben, sözlere ve açıklamalara sığmam.
* “Kaf” ve “nun” harfleri Allah’ın “Kün” yani “Var ol” emrini ve bütün varlığı işaret etmektedir.)
Kövn ü mekandır âyetim zâti durur bidayetim,
Sen bu nişanla bil meni, bil ki, nîşâne sığmazam.
(Bütün varlıklar ve mekan benim delilimdir. Başlangıcım varlık sahibi olan Zat’la başlar. Sen beni bu işaretle tanı, ama ben bu işarete de sığmam.)
Kimse güman ü zenn ile olmadı Heqq ile biliş,
Heqqi bilen bilir ki, men zenn ü gümâne sığmazam.
(Hiç kimse zanla, kuşkuyla Hakk’ı bilenlerden olmadı. Hakk’ı bilen, benim zanna, kuşkuya sığmayacağımı da bilir.)
Surete bax u me’nini suret içinde tanı kim,
Cism ile can menem, velî cism ile câne sığmazam.
(Dış görünüşe bakıp bu dış görünüş içinde ger-çek manayı, iç görünüşü tanı. Çünkü beden de, ruh da benim. Ancak ben ruha da, bedene de sığmam.)
Hem sedefem, hem inciyem, Heşr ü Sîrat esenciyem,
Bunca qumaş u rext ile men bu dükkâne sığmazam.
(Hem inci, yani iç; hem de inci kabuğu, yani dışım. Haşir, yani öldükten sonra ruhların dirileceği meydanın ve Sırat’ın, yani Cennet veya Cehenneme gidecek yolun başına buyruk kişisi benim. Bunca kumaş ve binek takımıyla ben bu dükkâna sığmam.)
Genc-i nihan menem men uş, eyn-i eyan menem, men uş,
Gövher-i kan menem, men uş, behre ve kâne sığmazam.
(İşte gizli hazine benim. Görünenin aynısı işte benim. Bu hazine kaynağının incisi de işte benim. Ancak ben ne inci çıkan denize, ne de sustası çıkan kaynağa sığarım. )
Gerçi mühît-i e’zemem, adım âdemdir, âdemem,
Dar ile künfekan menem, men bu mekâne sığmazam.
(Gerçi her tarafı kaplayan ulu varlık benim, ancak bana insan adı verdikleri için görünüşte insanım. Yapı da, “ol” denilince olan da benim. Ancak ben bu mekana da sığmam.)
Cân ile hem cahan menem, dehr ile hem zaman menem,
Gör bu letîfeyi ki, men dehr ü zamane sığmazam.
(Ruhla aynı cihanı paylaşan, âlemle aynı zamanı yaşayan benim. Ancak şu komik duruma bak ki, ben ne bu âleme, ne de bu zamana sığarım.)
Encüm ile felek menem, vehy ile hem melek menem,
Çek dilinü ve ebsem ol, men bu lisâne sığmazam.
(Yıldızlarla felek benim. Vahiy de, onu getiren melek de benim. Ey benim hakkımda konuşan kişi! Dilini tut ve konuşma, çünkü ben senin diline de sığmam.)
Zerre menem, güneş menem, çar ile penc ü şeş menem.
Sureti gör beyân ile, çünki beyâne sığmazam.
(En küçük varlık da, güneş de benim. Dört (dört unsur: toprak, su, rüzgâr, ateş), beş (beş duyu) ile altı (altı yön: sağ, sol, ön, arka, üst, alt) da benim. Sözle anlatılan görünüşe bak, ancak ben anlatmaya da sığmam.)
Zat ileyem sifat ile, qedr ileyem berat ile,
Gülşekerem nebat ile beste dehâne sığmazam.
(Sıfat ve Zât ile birlikteyim. Kadir ve Berat gecesi ile beraberim. Şeker kamışıyla birlikte gül tatlısıyım. Bu yüzden kapalı ağızlara da sığmam.)
Nâr menem, şecer menem, erse çıxan hecer menem,
Gör bu odun zebânesin, men bu zebâne sığmazam.
(Ateş (Tur Dağı’nda Hz.Musa’nm gördüğü ateş) ile ağaç (Hz.Meryem’in hamileyken tutunduğu ağaç) benim. Göğün son katma çıkan taş da benim. Bu ateşin zebanisini, yani cehennem meleğini gör. Çünkü ben bu dile de sığmam.)
Şems menem, qemer menem, şehd menem, şeker menem,
Rûh-i revân bağışlaram, rûh-i revana sığmazam.
(Güneş benim, ay benim, bal benim, şeker benim. Herkese akıcı bir ruh bağışlarım, ancak kendim bu akıcı ruha sığmam.)
Gerçi bu gün Nesîmiyem, Hâşimîyem, Qureyşiyem,
Bundan uludur âyetim, âyet ü şâne sığmazam.
(Her ne kadar bugün Nesîmî diye anılmaktaysam da Haşimî sülalesinin Kureyşî boyundanım. Bunun için delilim uludur, fakat bu yüzden şana ve delile sığmam.)
Nesimi
İnsan önemli bir konuda karar vereceği zaman,aklıyla duyguları genelde çok yoğun tezatlıklarla çatışır. Özellikle de insani ilişkilerde. Akıl her kendini daima üstte tutan bir doğrudan yanadır. Düşünme süresi içinde belki onlarca yüzlerce ihtimali değerlendirir. Ulaştığı sonuç ya hiç zarar görmeme ya da en zarar göreceği biçimde bir eylem planı oluşturmaktır. Fakat beyin,vicdan,empati,merhamet ve sevgi gibi insanın muhteviyatına doğuştan kodlanmış etki alanını da baskılar. Çünkü bu faktörler insanın manevi haz noktalarıdır. Ve yine duygular insanı bağlayıcı bir özelliğe sahiptir. Bu bağlılık insana yanlış yapma hakkını da sağlar. Yaptığımız ve bize zarar veren her yanlışdan sonra bizi kurtaran yine sadece akıl ve mantık olur. Kardeşini sürekli gözeten bir abi ya da abla gibidir akıl. Başarı odaklı yapısı ona bencilliği de içinde barındıran bir sorumluluk yükler. Duyguların hızlı evrilen yapısı aldığımız kararların istikrarınıda etkiler elbette. Ruh halinin bu sürekli değişkenliği yalnızca aklımız kontrol edebilir. İşte tüm bunlardan sebep insan, alacağı kararlarda sanki evin en küçük ve çok şımartılmış çocuğu gibi duran duygusuna yapışmak ister. Bunuda mutlu olma eğilimi ile ister. Mantık koruyucu iken duygu melankolik manada insanı kışkırtır. Bu garip bir zevk ve haz da aldırır insana. Acı ile mücadele etmeyi sever. Çünkü mantığın getirdiği stabil hayatı keyifsiz bulur. Esareti kavramsal anlamda kabul etmeyen insan, maneviyatın getireceği esarete kendini bırakmak ister. Bu yüzden çok önemli bir konuda karar almak üzereyseniz mutlaka önce duygularınızı geriye dönük bir gözden geçirin. Eğer duygularınız sizi sürekli bir belirsizliğe taşıyor ise düşünmeyi o an bırakın ve mantığınıza deyin ki : “benim kırılgan duygularımı baskıla ve benim başta kendim sonrada ikinci ya da üçüncü kişilerin zarar görmeyeceği bir eylem planı yap” Sonrada düşünmeyi bırakın ve başka bir konuya odaklanın. Göreceksiniz bir zaman sonra aklınız size doğruya yönlendirecektir. Eğer önünüzü hala net göremiyor ve bir karar veremiyorsanız bilin ki yanlış yapma hakkınızı kullanmak istiyorsunuzdur.
Güçlü esnek adımların atılımıyla
küçücük çemberler çizmesi,
büyük bir istencin felçli gibi durduğu
merkezin etrafında kudret dansı gibiydi.
Yalnızca bazen gözbebeklerinin perdeleri
kalkardı sessizce. Gergin tutuk kaslar arasından
akan bir görüntü girerdi içeri,
dalardı yüreğine ve yiter giderdi.
Rainer Maria Rilke
(1875-1927)
“Sevgili 17 yaşındaki ben,
Yarın Lakers hayalin gerçek olduğunda, aile ve arkadaşlarına bir şekilde yatırım yapmanın yolunu bulman gerekecek. Bu kulağa çok basit geliyor ve hatta düşünmeden yapılması gereken bir şey olarak düşünüyor da olabilirsin, ama azıcık daha zaman ayırıp biraz daha düşün.
YATIRIM YAP dedim.
VER demedim.
Açıklayayım.
Kardeşlerine ve arkadaşlarına maddi şeyler vermek doğru karar gibi gözükebilir. Onları seviyorsun ve çocukken her zaman yanındaydılar, o yüzden başarın sayesinde eline ne geçiyorsa onlarla paylaşman en doğru şey gibi geliyor. Onlara ev, araba alıyorsun, tüm faturalarını ödüyorsun. Güzel ve rahat bir hayat yaşamalarını istiyorsun, değil mi?
Ama gün gelecek ve her ne kadar doğru şeyi yaptığını düşünsen de, aslında onları geride tutuyordun.
Onlara ilgilenme sebebinin aslında SENİ daha iyi hissettirdiğini, onları dünyayı umursamaz bir şekilde gülerken görmenin SENİ daha mutlu ettiğini anlayacağın zamanlar gelecek – ve bunun sebebi, senin aşırı derecede bencil olman. Kendini memnun ettiğini hissederken, yavaş yavaş onların hayal ve azimlerini tüketiyordun. Hayatlarına maddi şeyler ekleyip duruyordun ama en değerli hediyelerden mahrum bırakıyordun: bağımsızlık ve gelişim.
Ailenin lideri olmak üzere olduğunu anlaman gerekiyor, ve bu kardeşlerin ve arkadaşların o zaman anlamasa da zor kararlar vermeyi de beraberinde getiriyor.
Geleceklerine yatırım yap, sadece verme.
Başarını, varlığını ve etkini, onları kendi hayalleri ve amaçlarını en iyi şekilde bulabilecekleri pozisyona sokmak için kullan. Onları okullara, iş görüşmelerine sok ve kendi yollarında lider olmalarına yardımcı ol. Onları, seni bu noktaya getiren ve ileri taşıyacak sıkı çalışma ve özveri seviyesine getir.
Sana şu anda bunları yazıyorum ki en kısa zamanda bu sürece başlayabilesin ve o kolaylığa alıştırdığın ve sütten keseceğin kişilere karşı mücadele vermeyesin. Bu alışkanlık ileride sen de dahil herkesten sadece öfke, kızgınlık ve kıskançlık olarak çıkar.
Zaman ilerledikçe, onların bağımsız olarak büyüdüğünü ve kendi hayatlarında, kendi tutkuları olduğunu göreceksin, ve bu da onlarla olan ilişkinin daha iyi olmasıyla sonuçlanacak.
Sana daha yazacağım çok şey olur, ama 17 yaşında sahip olduğun dikkat süresi 2,000 kelimeye yetmez.
Bir dahaki sefer sana yazdığımda, kan ve işin karıştığı mücadelelere de değinebilirim. Sana verebileceğim en önemli tavsiye ise ebeveynlerinin EBEVEYN olarak kalması ve menajerliğe soyunmamaları.
O ilk kontratı imzalamadan önce, ailen için doğru olan, onları güzel bir şekilde yaşatırken senin de işini yükseltebileceğin ve insanları uzun vadeli başarılara sürükleyebileceğin bütçeyi düşün. Bu şekilde, çocuklarının çocukları, ve onların çocukları da zamanı geldiğinde kendi geleceklerine yatırım yapabilir.
Hayatın değişmek üzere ve her şey önüne çok hızlı gelecek. Ama bunu bir başka 9 saatlik antrenman gününden sonra uzanıp anlamak için kendine zaman ver.
Güven bana, işleri başından ayarlamak bugün hala biraz kalan bir sürü gözyaşı ve kalp ağrısını engelleyecek.
Sevgilerimle,
Kobe”
Beni sorarsan,
Kış işte
Kalbin elem günleri geldi
Dünya evlere çekildi, içlere
Sarı yaseminle gül arasında
Dağların mor baharıyla
Sis arasında
Denizle göl arasında
Yanımda kediler kuşlar
Fikrimden dolaşıyorum
Hiçbir iktidarı sevmesem de
Sobanın iktidarında
Çarpışa çarpışa nasılsa
Büyüyebilen kızlar
Uslu, sakin, ölümü bekliyorlar
Yaşlılık
Dev mi oldular başkaları
Üstüne üstüne gelip korkusuz
Güçlerini deniyorlar
Bora Duran ismini ben, “insan” isimli şarkısıyla duymuştum ilk önce. Gayet ağır, yorucu ve eşlik etmesi zor bir şarkıydı. Fakat buna rağmen şarkının sözleri harika manâlarla yüklüydü. Bu da şarkının artı hanesine yazılarak bilinirliğini sağlamıştı. Sonra bir iki slow şarkı daha yaptı Duran. Onlarda takipçi kitlesini arttırmıştı. Fakat Bora Duran demek,devamında slow’la anılır olmak demek algısı yarattı bana göre. “Gül senin tenin” şarkısı evet, diğer şarkılarına göre daha tempoluydu. Fakat fikrimce Duran,takipçilerine sürekli slow parçalarla ulaşmaya çalışıyordu. Bence yanlış bir mantıkdı bu. Çünkü yeni jenerasyon daha eğlenceli ve hareketli şarkılara meyilliydi.

Sonra Duran’da bunu farketmiş olacak ki, ” Sana doğru” şarkısını patlatıverdi. Tabi bu hamle bir an da yeni takipçiler ve popülerlik kazandırdı kendisine. Şarkıyı çok beğenenler olduğu kadar eski kitlesinden burun kıvıranlar oldu. Sürekli bohem ve ağır şarkılarını seven bu kesim, Duran’a bu tarzı ve tempoyu yakıştıramadı. Üstelik kliptete ki harika dans figürleri de eski takipçilerine olumlu bir hava hissetiremedi.
Valla bence bu şarkı ( hem müzik hem söz olarak ) harika bir şarkıydı. Ki yine böyle her defasında denk gelince sıkılmadan eşlik edilebilecek üretmek çok zordur. Bu şarkı Bora Duran’ın dans edebildiğinin de bir belgesi oldu.Fakat ne yalan söyleyeyim dansları şarkı kadar başarılı değil 🙂 ( Bora hocam kızma bana )

Ve işte şimdi. Duran Sana doğru’dan sonra “başgan’ı sürdü piyasaya. Başkan tempo olarak Sana doğru’dan en az iki kat daha hareketli geldi üstelik. Yine eğlenceli sözler ve yine eşlik edilmesi keyifli bir şarkı. Klip’de ise yine bol dans var. Duran ise bu klipte dans konusunda epey yol katetmiş bence:) “Başkan” gördüğüm kadarıyla liste üstlerinde kendine rahat yer bulabilecek kalitede bir şarkı. Yolu açık olsun.
Bu arada şarkılardan bahsettim hep. Ama Bora Duran kimmiş diye bugüne kadar hiç Google’a bakmamış olduğunu farkettim az önce. Şimdi girdim baktım. Bence Müzik serüveninin alt yapısı gayet donanımlı bir süreçte olgunlaşmış.
Ege Üniversitesi Devlet Türk Musikisi Konservatuvarı mezunu Duran. Selçuk Yöntem’in “Şiir Niye?” adlı albüm çalışmasında görev almış. Yine Ezginin günlüğü grubunun bir albümünde çalışmış. Yine bir başka projede Yılmaz Erdoğan’ın şiir albümünde çalışmış. Sonra ilk albümünü çıkarmış ( “Her sabah” albümü 2011 ) Ayrıca Mahsun Kırmızıgül’ün söylediği “Gül senin tenin” şarkısı da kendisine ait. BKM mutfak’ın “Çok hareketler bunlar adlı programının müzikleri de ona emanetmiş zamanında.
Bence Bora Duran’ın önü bundan sonra çok daha açık. Bu sıralar doğru ve popüler bir yorumcu isimle, sağlam bir parçada düet yapabilirse,şimdikinden çok daha geniş kitlelere ulaşacaktır.
Son olarak Başgan’ı mutlaka dinleyin Bora Duran’dan bence..
