İsteme araçları “rica ve istirham” üzerine..

İstemek…

​Her insanın, her daim bitmeyecek olan ihtiyaçlarını karşılamak için çevresinden olan beklentilerinin sonucunda ortaya çıkan bir davranış biçimi. Kimi zaman içten, kimi zaman da sözlü ya da yazılı olarak belirttiğimiz arzu ve isteklerimiz… Yani “istemek” aslında ihtiyaç + arzu = istemek şeklinde formüle edilebilir.

​Şu hayatta herkesten her şeyi isteyebilecek tek canlı var; o da elbette yalnızca “insan”. En başta Yaratıcısından, sonra da yakın çevresinden sürekli isteyen ve istemekten bıkmayan insan, neden bu kadar ister? Nedir onu bu süreçte giderek hep daha fazlasına iten sebep? Sahip olma güdüsü mü? Egoistliği mi? Yoksa tatminsiz bedeninin, maymun iştahına dönüşmüş evrimi mi? Dur durak bilmeyen bu istekler nedir?

​Buraya kadar sebepleri hep bedensel nedenlere dayandırdım. Fark etmişsinizdir; oysa “aşk” diye bir istem de var. Her ne kadar bazı bilim insanları aşkı da sonunda şehvete bağlasa da, aşka düşen çoğu kişinin bedensel arzulardan sıyrılarak başka bir ruha sahip olduğuna şahit olmuşluğumuz da vardır. Peki ya Allah aşkı? Bu aşkı nasıl açıklayabiliriz? Dünyevi tüm isteklerinden sıyrılan, nefsine boyun eğmekten azat olmuş bir insanın istemini nasıl bir kategoriye koyabiliriz?

​Yani istekler bizi gerçekte biz yapan, kim olduğumuzu, ne olduğumuzu hatta ne olacağımızı bile belirleyen kaderin ta kendisi değil mi?

​Buraya kadar istemenin ne olduğunu kendi idrakımla dillendirdim. Şimdi bir de “nasıl istiyoruz” konusuna gireyim istiyorum. Daha doğrusu kimden neyi nasıl talep ediyoruz, orayı kastediyorum. İstemek iyi, güzel de; adabınca ve usulünce isteyebiliyor muyuz? İstediğimiz her ne ise, onu isteyeceğimiz kişiden doğru şekilde talep edebiliyor muyuz? İhtiyacımızın giderilmesinin karşı taraf için ne anlama gelmesi gerektiği yönündeki çabamız ne?

​İstemek bence bir sanat. Tabii bunu derken “emrivaki” istekleri kastetmiyorum; rica ve istirham yönüyle irdeliyorum. Kime ricaen, kime istirhamla yaklaşıp istediğimizi bilmek şart. Çoğu zaman yaptığımız hatalardan biri bu; yani hangisini nerede, kime karşı dillendirmeliyiz?

​Meselâ, sizden yaşça ve makamca büyük olanlardan bir şeyi yapmasını “rica” edemezsiniz; ancak “istirham” edebilirsiniz. Yaşça ve makamca büyük olanlar ise alttakilere bir şeyi yapmasını “rica” eder ki bu bir emir olarak da değerlendirilebilir. Eğer ortada yaşça, bilgice ve makamca bir denklik varsa, bu istemin adı “hatır” olur. Bu, bir âdâbımuâşeret kuralıdır aynı zamanda.

​Bu yüzyılın en büyük kaybı; kesinlikle âdâbımuâşeret dediğimiz, saygıya dayalı kuralların hayatımızdan silinmesi oldu. Bu yüzyıl öyle bir yüzyıl ki; ahlak, edep ve doğru kavramı bile herkesin akıl süzgecinden geçerken çok ciddi evrimler geçirmeye başladı. Bunun sebebi de tabii ki toplumun “özgürlük” kavramını sınırsızca genişletme çabası oldu. Hakkaniyet, adalet ve merhamet sahibi olmak için gerekli tüm eğitimler önce ailede, sonra da okul müfredatlarından çıktı.

​Haydi, buraya kadar tamam, bir şekilde anlayabiliyorum. Peki, insanın Allah’tan beklentilerine ne demeli? Dünyevi lüzumsuz bir sürü şeye sahip olmak için el açan milyonlarca insanın hem istedikleri boş hem de Allah’tan isteme biçimi sıkıntılı. Allah’tan sanki bir arkadaşından bir şey istermiş gibi dua edenler, acaba kendini Allah’ın karşısında nasıl konumluyor? Kendi acziyetinin ve Yaratıcısının her şeyin sahibi olduğunun ne kadar farkında? Ayrıca Allah’ın onun her isteğine “ok” demesini beklemesi de tam bir komedi değil mi?

​Halbuki irade ve karakter konusundaki gelişimin temelinde de isteme konusu yatar. Allah’tan değil ama insanlardan ne kadar az beklenti ve istek olursa, o kadar yükselir insan. Kafka da öyle demez mi, hatırlayın lütfen: “Az eşya, az insan” erdemli insan mertebesinin temelini oluşturur.

​Ezcümle; istirham ve rica haklarımızı sınırsız görmeyi bırakıp, doğru zamanda ve doğru mercilerden talep etmek gerekli diye düşünmenizi hem rica hem istirham ediyorum. 🙂

Göl / Alphonse De Lamartine

Ebedi gecesinde bu dönüşsüz seferin
Hep başka sahillere doğru sürüklenen biz

Zaman adlı denizde bir gün, bir lahza için
Demirleyemez miyiz?
Ey göl, henüz aradan bir sene geçti ancak,
Seyrine doyamadığı o canım su yanında
Bir gün onu üstünde gördüğün şu taşa bak
Oturdum tek başıma!
Altında bu kayanın yine böyle inlerdin,
Yine böyle çarpardı dalgaların bu yara,
Ve böyle serpilirdi rüzgarla köpüklerin
O güzel ayaklara.
Ey göl hatırında mı? Bir gece sükut derin,
Çıt yoktu su üstünde, gök altında, uzakta

Suları usul usul yaran kürekçilerin
Gürültüsünden başka
Birden şu yeryüzünden bilmediği bir nefes
Büyülenmiş sahilin yankısıyla inledi.
Sular kulak kesildi, o hayran olduğum ses

Şu sözleri söyledi:
“Zaman dur artık geçme, bahtiyar saatler siz
Akmaz olunuz artık!
En güzel günümüzün tadalım o süreksiz
Hazlarını azıcık!”
“Ne kadar talihsizler size yalvarır her gün
Hep onlar için akın;
Günlerle birlikte dertlerini götürün,
Mesutları bırakın.”
“Nafile isteyişim geçen saniyeleri
Akıp gidiyor zaman;
Geceye “daha yavaş” deyişim boş, tan yeri

Ağaracak birazdan”

“Sevişmek! Hep sevişmek! Akıp giden saatin
Kadrini bilmeliyiz!
İnsan için liman yok, sahil yok zaman için,
O geçer biz göçeriz!”
Kıskanç zaman, kabil mi sevginin kucak kucak
Bize sevgi sunduğu sarhoş edici anlar,
Kabil mi uzaklara uçup gitsin çabucak
Matem günleri kadar…
Nasıl olur kalmasın bir iz avucumuzda?
Nasıl yok olur her şey büsbütün silinerek?
Demek vefasız zaman, o demleri bir daha
Geri getirmeyecek…
Loş uçurumlar: mazi, loşluklar, sonrasızlık,
Acaba neylersiniz yuttuğunuz günleri?
Alıp götürdüğünüz derin hazları artık
Vermez misiniz geri?

Ey göl! Dilsiz kayalar! Mağaralar! Kuytu orman!
Siz ki zaman esirger, tazeler havasını,
Ne olur ey tabiat, o günlerin saklasan
Bari hatırasını!
Sakin demler de olsun, deli rüzgar da olsun
Güzel göl etrafını süsleyen oyalarda,
O kapkara camlarda, sularına upuzun
Dökülen kayalarda!
İster meltemlerinde, ister ürperişle esen
Seslerde, ister uzak ister yakında olsun,
Yahut gümüş pullarla sular üstünde yüzen
Ay ışığında olsun!
Kuduran fırtınalar, sazlar bize dert yanan,
Meltemini dolduran kokular, hep beraber,
Ne varsa işitilen, duyulan ve koklanan,
Desin ki: “Seviştiler.”

En kötü huy / William Shakespeare

“EN BÜYÜK HIRSIZLIK: “HUY HIRSIZLIĞI…

• Bir gün bir genç yolda atının üzerinde ilerlerken yaşlı bir adam yanına gelir ve “Oğlum ben yaşlıyım bineğim de yok, izin ver de atına ben bineyim sen yaya yürü der”…

Genç: “Tamam amca gel bin” diyerek attan iner ve yaşlı adam ata biner. Genç adam, amcanın yüzüne tebessüm ederek yanında yürür.
Yaşlı adam bir iki adımdan sonra atı hızlandırır ve kaçmaya başlar. Maksadı atı çalmaktır.
Atının çalındığını gören genç adam ise arkasından şöyle seslenir:
“Amca, sen benim atımı değil huyumu çaldın. Benim evde bir tane daha atım var, ben ona da binerim. Ama bundan sonra her kim benden atımı isterse asla vermem.” der.
Bir insanın güzel bir huyunu çalmak,
* Onun kalbini bozmak,
* Vicdanını fesada uğratmak ,
* Kişinin güzel cevherlerle donatılmış kalbini alıp pisliğe bulamak.
* Bu davranışlar aynı zamanda dünyaya fesat tohumları serpmek demektir. Elbette ki o tohumlar gün gelip filizlenecek, ağaç olacak ve zehirli meyvelerini verecektir. !!
Onun için kimsenin güvenini sarsmayın…

İnsanların iyi niyetini suistimal etmemek lazım. Ki insanlar iyi niyetli olmaya devam etsinler…

“Güven ruh gibidir, terkettiği bedene asla
geri dönmez..”

Williams Shakespeare

Bir müddet daha yalnızlık lütfen!

Bir müddet daha yalnızlık istiyordu aslında. Çünkü kalabalıklar, hep hayattan çalanlardı. Hangi kalabalık hayatta bir derde derman olabilmişti ki? Kalabalığın olduğu her mevsim keyifsizdi; o curcunada herkes birbirine benzerdi. Yalnızın yalnızlığı çığlık çığlığa kendini duyurmaya çalışırdı da bir Allah’ın kulu duymazdı, duyamazdı…

​Yalnızlığa el veren, bunu bilerek ve isteyerek yapmışsa bilin ki en huzurlu olan odur. Kıyılan en güzel nikâh, yalnızlığını sevenin nikâhıdır.

Yeşilçam’a hayat veren seslerden biriydi o. Hayri Esen efsanedir

Hayri Esen… Çok özel seslerden biriydi o; belki de en özeli.
​Öyle ki Yeşilçam’a yaklaşık 15 yıl boyunca sesiyle damga vurdu. Engin Çağlar, Cüneyt Arkın, Ediz Hun, İzzet Günay, Kartal Tibet, Tarık Akan, Ayhan Işık ve Yılmaz Güney; hep onun sesiyle, oynadıkları rollerde parladılar. Ses vermediği erkek oyuncu yok desek yeridir (gerçi Kadir İnanır istisna olabilir, hiç denk gelmedim). Esen’in sesi, yumuşacık ve samimi; ancak her zaman duygulu bir tınıya sahipti.
​Allah herkese her özelliği bir arada vermiyor çoğu zaman. Hayri Esen, yakışıklılık kıyasında bir Ayhan Işık ya da Tarık Akan ayarında olsa belki de hepsini arkasında bırakırdı. Sadece kendi sesiyle ve kendi oynadığı filmlerle nice rekorlara koşardı kim bilir?
​Esen, oyunculuk kariyerinde 50’ye yakın filmde rol almıştı ama onun akılda en çok kalan filmi, 1964 yapımı “Affetmeyen Kadın” isimli filmdi. 20 yıllık oyunculuk hayatı elbette güzel bir kariyerdi; fakat 60’lardan sonra birden parlayan erkek jönler sebebiyle artık kendisi değil, sesi bir oyuncu olarak kullanılmaya başlanmıştı.
​Sinemada oyuncunun kendi sesiyle oynaması pek mühim bir konu. Jönler ve aktrislerin birçoğu bu özelliğe sahip değilken, komedi oyuncuları bu konuda hep şanslıydı: Münir Özkul, Adile Naşit, Şener Şen, İlyas Salman ve tabii ki Kemal Sunal… Ses ve görüntünün bütünleyici gücü, seyirci üzerinde çok daha yoğun etkiler bırakıyor. Bunun en büyük örneği de Necati Şaşmaz’dır sanırım; 15 sene boyunca Kurtlar Vadisi‘nde Umut Tabak’ın harika sesiyle izledik onu. Ya kendi sesiyle oynasaydı? Boş verin, hiç düşünmeyin! 🙂
​Ya da Aşk-ı Memnu‘daki Nebahat Çehre’ye ne demeli? Gülen Karaman olmasaydı, Çehre’nin sesi role hayatta oturmazdı. Kısa bir araştırma yaptım; kimlere ne sesler verilmiş! Bez Bebek denilen abidik gubidik çocuk dizisinde, yakışıklı dansçı Tan Sağtürk bile kendi sesiyle oynamamış, düşünün!
​Peki, “Nereden aklına geldi Hayri Esen şimdi?” diyeceksiniz. Esen’in vefat tarihi 6 Şubat’mış, bir sinema sayfasında denk geldim. Anmadan edemedim. Ne de olsa güzel seslere ayrı bir ilgim var. Nurlar içinde yatsın Hayri Esen…

Gözünü ne zaman açtın sen?

Hayri Esen… Çok özel seslerden biriydi o; belki de en özeli.

​Öyle ki Yeşilçam’a yaklaşık 15 yıl boyunca sesiyle damga vurdu. Engin Çağlar, Cüneyt Arkın, Ediz Hun, İzzet Günay, Kartal Tibet, Tarık Akan, Ayhan Işık ve Yılmaz Güney; hep onun sesiyle, oynadıkları rollerde parladılar. Ses vermediği erkek oyuncu yok desek yeridir (gerçi Kadir İnanır istisna olabilir, hiç denk gelmedim). Esen’in sesi, yumuşacık ve samimi; ancak her zaman duygulu bir tınıya sahipti.

​Allah herkese her özelliği bir arada vermiyor çoğu zaman. Hayri Esen, yakışıklılık kıyasında bir Ayhan Işık ya da Tarık Akan ayarında olsa belki de hepsini arkasında bırakırdı. Sadece kendi sesiyle ve kendi oynadığı filmlerle nice rekorlara koşardı kim bilir?

​Esen, oyunculuk kariyerinde 50’ye yakın filmde rol almıştı ama onun akılda en çok kalan filmi, 1964 yapımı “Affetmeyen Kadın” isimli filmdi. 20 yıllık oyunculuk hayatı elbette güzel bir kariyerdi; fakat 60’lardan sonra birden parlayan erkek jönler sebebiyle artık kendisi değil, sesi bir oyuncu olarak kullanılmaya başlanmıştı.

​Sinemada oyuncunun kendi sesiyle oynaması pek mühim bir konu. Jönler ve aktrislerin birçoğu bu özelliğe sahip değilken, komedi oyuncuları bu konuda hep şanslıydı: Münir Özkul, Adile Naşit, Şener Şen, İlyas Salman ve tabii ki Kemal Sunal… Ses ve görüntünün bütünleyici gücü, seyirci üzerinde çok daha yoğun etkiler bırakıyor. Bunun en büyük örneği de Necati Şaşmaz’dır sanırım; 15 sene boyunca Kurtlar Vadisi‘nde Umut Tabak’ın harika sesiyle izledik onu. Ya kendi sesiyle oynasaydı? Boş verin, hiç düşünmeyin! 🙂

​Ya da Aşk-ı Memnu‘daki Nebahat Çehre’ye ne demeli? Gülen Karaman olmasaydı, Çehre’nin sesi role hayatta oturmazdı. Kısa bir araştırma yaptım; kimlere ne sesler verilmiş! Bez Bebek denilen abidik gubidik çocuk dizisinde, yakışıklı dansçı Tan Sağtürk bile kendi sesiyle oynamamış, düşünün!

​Peki, “Nereden aklına geldi Hayri Esen şimdi?” diyeceksiniz. Esen’in vefat tarihi 6 Şubat’mış, bir sinema sayfasında denk geldim. Anmadan edemedim. Ne de olsa güzel seslere ayrı bir ilgim var. Nurlar içinde yatsın Hayri Esen…

Şiirler şiiri / Salah Birsel

ŞİİRLER ŞİİRİ

Yazdığım şiirler içinde benim

 Bir tanesi öyle içten, öyle güzel

Jale mutlak siz de beğenirsiniz

Bir yeri var hele bütün yazılanlara bedel.

Sizsiniz Jale o satırlarda adı geçen

Beyhan sizsiniz, Güzin siz

Siz eskiden benim şiirlerime Hep birden girerdiniz.

Siz ki keskin kokuydunuz dünyadan

Yeşildiniz parlaktınız tizdiniz

Siz aşkın kuvvetiydiniz

On sekizinde ve baharda.

Salah Birsel

Hangi bedelden kaçabildiniz?

Bir müddet daha yalnızlık

Hangi bedelden kaçabildiniz? Ya hangi bedeli “başım üstüne” deyip hakkını vere vere ödediniz? Kabul edin. Hiçbirini severek isteyerek ödemediniz. Halbuki elinize geçen herşeyin bir bedeli olduğunu bal gibi kabullenipte sahip oldunuz. Her bedel zordur evet. Fakat hayata hep borçlanarak biryerlere gelirsiniz. O borcu ödemekten kaçtıkta daha ağır bedeller ödersiniz.

Rock müziğini, arabesk sevmek..

İki üç gündür Pinhani’nin “Dünyadan Uzak” şarkısının arabesk versiyonunu dinliyorum. Sakiler isminde bir grup söylüyor. Dünyadan Uzak şarkısı Pinhani’nin en damar şarkılarından biridir; çok da severim. Sözleri ve okuma kolaylığı ile çok eşlik edilebilir bir şarkıdır. Ama itiraf etmem lazım, bu şarkının arabesk tarzında okunup bu kadar keyif vereceğini tahmin etmezdim. Sakiler, şarkıyı neredeyse Müslüm Baba tarzında okumuş. Bence Dünyadan Uzak şarkısı, bu evrimleşmiş haliyle bile bomba bir şarkı olduğunu ispatladı. Şarkıyı Sakiler’den dinlerken “Keşke bu şarkıyı hayattayken okusaydı Gürses” diye geçirdim içimden. Bana böyle düşündüren de grubun vokali Hasan Gözetlik oldu; çünkü sesi Müslüm Baba’ya çok benziyor. Bence Müslüm Gürses’in veliahtı dünyaya indi, hem de güncellenmiş haliyle… 😉

​Rock ya da bir pop parçasını arabesk modunda okumak çok risklidir. Çünkü hit olmuş bir şarkı arabesk tarzında okunursa kafüstü çakılabilir. Tabii bu durum, şarkıyı okuyanın kariyerine ve ismine bağlı olarak da farklı değerlendirmelere tabi tutulabilir.

​Şöyle 20-25 yıl öncesini hatırladığımda aklıma ilk Küçük Emrah gelir. Pop müziğin yükselişi, başta arabesk ve fantazi müziğe büyük kan kaybettirmiş, bu tarzların kendini pop’a uyarlamaya çalışmasına neden olmuştu. Bunu ilk deneyen de Emrah olmuştu; “Sevdim mi Tam Severim” şarkısı da bunun ilk örneğidir. Bu örnekten hemen sonra Mahsun, Özcan, Alişan, İzzet gibi yeni bir ekol, Prestij Müzik çatısı altında pop-vari arabesk tarzını buldular. Çok da tutmuştu aslında. Yani vokaller şarkıları arabesk yorumlarıyla pop müzik enstrümanlarının üstüne bindirmeye başladılar. Bu tarz gençleri kendine çekmeyi başardı.

​Bu ekol o kadar çok tutmuştu ki, İbrahim Tatlıses ve Bülent Ersoy bile kayıtsız kalamadılar. Fakat bu ikilinin yaptığı pop-arabesk gibi değil de arabeskleşen pop oldu diyebilirim.

​Ve işte bu süreçten sonra iş tamamen arabeskçilerin pop hit’lerini cover’lamasına döndü. Allah rahmet eylesin, Müslüm Gürses öyle bir şey yaptı ki bu yepyeni bir dönemi başlattı. Gürses, Teoman’ın “Paramparça” şarkısını okudu. Başta medya ve müzikseverler Gürses’i ti’ye aldı. Fakat Gürses bu şarkıyı öyle keyifli okudu ki zamanla herkes Müslüm Baba’dan rock şarkısı dinlemeye başladı. Müslüm Baba artık rock cover okumaya başlamıştı. 🙂

​Eski Müslümcüler Baba’ya tepki koydu ama pop ve rock gençliği onu bağrına bastı. Bir zaman sonra Kibariye de Baba’nın yaptığını yaptı, Şebnem Ferah’ın “Sil Baştan” şarkısını okudu. Kibariye de artık rock cover’lara göz mü kırpıyordu yoksa? Ama ne yazık ki devamı gelmedi, bir dönem kapandı.

​İşte o zamandan sonra herkes her şarkıyı cover’lamaya başladı. Rock’çılar arabesk, pop’çular sanat müziği okumaya başladı. Bence harika oldu bu durum; Türkiye’deki müzik kendini sürekli üretmeye başladı. Son zamanlarda ise rap tarzı epey aldı başını gidiyor malumunuz. Öyle ki her pop’çu şarkısının bir yerine rap tınıları ekliyor, böylece pop’u ayakta tutmaya çalışıyorlar.

​Bir de şimdi aklıma geldi, son dönemde bir furya daha çıktı: Rap müzik tınıları üstüne arabesk yorumlama yapan YouTube fenomenleri. İşin ilginç yanı, bu hızlı meşhur olan kardeşler genelde kadın. Bu ekolü taşıma görevi şimdilik kadın vokallerde gibi görünüyor.

​Neyse, toparlayalım…

​İçimizdeki arabesk bir şekilde yaşamayı başarıyor. Bir sanat ya da halk müziği gibi yerleşik kültür görülmese de yine de kendini yaşatıp ayakta kalmaktan hiç vazgeçmiyor. Bu vesile ile Sakiler grubunu “Dünyadan Uzak” şarkısını başarılı bir şekilde cover’ladıkları için tebrik ediyorum.

Cemil Meriç’in Bu ülkesinden..

Hayatı anlamadan geçip gidiyoruz. Olgunlaşmak kalbin daha hassas, kanın daha sıcak, zekanın daha işlek, ruhun daha huzurlu olması demek. İçlerinde böyle bir canlılık,böyle bir hayat coşkunluğu duyanlar dünyanın biricik hakimleridir..

CEMİL MERİÇ – BU ÜLKE

Teselliye duyulan ihtiyaç.

“Bir teselli ver” diyordu Orhan Gencebay,1971 yılında yazıp bestelediği bir şarkısında. O kadar kötü bir haldedir ki şarkısındaki aşığımız, aşkına verilecek bir karşılık değildir artık arzusu.

Yalnızca teskin edici bir tesellidir aradığı. Metin olmayı becermesi için buna ihtiyacı vardır Alternatifi olmayan tek şey de gelmesini umduğu o tesellidir. Peki nasıl bir teselli verseydi Leyla yerine koyduğu o kız?

Nasıl bir teselli o yarayı az da olsa sarabilirdi? Üstelik aşığın iddiası da, kendisini mecnuna çevirenin sevdiği kızdan başkası olmadığıydı.

Acaba doğru muydu?

Bir kız tek başına bir adamı mecnuna çevirebilir miydi?

Bu çok zor bir şeydi. Aşık olası gelen bir şekilde aşık olacak birini mutlaka bulurdu. Bilim de bunu böyle açıklıyordu. Yani söz konusu Leyla kızımızın hiç bir günahı ve dahli olmayabilirdi. Bu aşk aşığın tamamen kendi kurduğu bir kurgu olabilirdi. Kız belki aşık bile değildi.

Şarkının devamında şöyle diyordu aşık:

Sevenin halinden sevenler anlar
Gel gör şu halimi bir teselli ver
Aramızda başka biri var ise
Tertemiz aşkımı bana geri ver
 
Ben zaten her acının tiryakisi olmuşum
Ömür boyu bitmeyen derdimle yorulmuşum
Gülemem, sevgilim, ben sensiz aaah
Yaşayamam, yaşayamam.
Bana ne gerek, bana ne gerek
Senin aşkından başka bana ne gerek.
Sevenin halinden sevenler anlar. E sende beni seviyordun gel o zaman derken bile aşığımız boşa kendini yoruyordu. Kız seni sevse zaten bırakmazdı. Ayrıca aşığımız kıza da çok güvenmiyor olacak ki, aramızda başka biri olabilir endişesini de ortaya koymaktan geri durmuyordu.
Ayrılık acısı kadından ziyade adamı daha acı vurmuştur tarih boyunca. Kadın cinayetleri de bu bilgiyi destekler. Kendisini terketti diye kaç kadının sevdiği adamı öldürdüğünü gördünüz?
Şarkının devamında içine düştüğü buhranı anlatmaya devam eder aşığımız. Halbuki iş işten geçmiştir. Kızımız artık sevmediği adamın derdini ne yapsın ki?
Şarkının sonunda da “bana ne gerek senin aşkından başka” diye nokta koyar. Oysaki ihtiyacı olan şey biraz kafa dinlemektir. Aşk denilen acıyı sindire sindire yaşayabileceği günlük bir hayata dönmektir. Acısını bolca anlatıp rahatlayabileceği yakın bir iki dostunun kapısında yatmaktır bir iki ay.
Teselliyi arayacağı yerler bellidir velhasıl-ı kelam.

 

Farklılın zenginliğinse alâ..

Hüseyin Rahmi Gürpınar…

Yaşamının son 31 yılını Heybeliada’nın tepesinde manzaraya nazır bir köşkte geçiren bir adam Gürpınar. Ve muazzam bir temizlik hastasıydı. Mikrop kaparım korkusuyla eldivenleri olmadan sokağa çıkmaz, dört mevsim eldivenle dolaşırdı. Yazarın ilginç yönü sadece bununla da sınırlı değildi. Örgü örmeyi çok seven Gürpınar, Avrupa’dan model bile getirtirdi. Kendi ördüğü takkeleri giyer, yazmaktan sıkıldığı zaman mutfağa inip erik reçeli ve dondurma yapardı.

İnsanın içi derya deniz.. Görünenin değil görünmeyenin sahibi olabilmek mesele. Farklılığın zenginliğin değilse herkes gibisindir. Zenginlik saydığın başkası için komikse de üzülme. Ya insanları aglatacağın bir farklı yönün olsaydı!

Sen Bach çalıyordun / Nabokov

Pencereyi kapatmak gerekiyordu. Yağmur pervaza çarpıp parkeyle koltukların üstüne çarpıyordu. Dev gümüş hayaletler canlı, hışırtılı sesler çıkartarak bahçede yaprakların arasında, portakal renkli kumların üstünde koşuşturuyorlardı. Yağmur oluğu tıkırdıyor, boğulurcasına gürüldüyordu. Sen Bach çalıyordun

Nabokov – Bir gün batımının ayrıntıları

Sadece iyi şeyler yapmanın peşinde olun. Patti Smith

“İyi bir isim yapın. Adınızı temiz tutun. Taviz vermeyin, başarılı olmak ya da çok para kazanmak için endişe edip durmayın. Sadece iyi şeyler yapmanın peşinde olun. Yaptıklarınızı koruyun ve iyi bir isim yaparsanız işte o zaman kendi adınız sizin değer biriminiz olacaktır. Hayat bir roller coaster gibidir; asla kusursuz gitmez. muhteşem anlarınız da olacak, çok sert zamanlarınız da. Fakat yaşamak hepsine değer.” Patti Smith