Bir müddet daha yalnızlık istiyordu aslında. Çünkü kalabalıklar, hep hayattan çalanlardı. Hangi kalabalık hayatta bir derde derman olabilmişti ki? Kalabalığın olduğu her mevsim keyifsizdi; o curcunada herkes birbirine benzerdi. Yalnızın yalnızlığı çığlık çığlığa kendini duyurmaya çalışırdı da bir Allah’ın kulu duymazdı, duyamazdı…

​Yalnızlığa el veren, bunu bilerek ve isteyerek yapmışsa bilin ki en huzurlu olan odur. Kıyılan en güzel nikâh, yalnızlığını sevenin nikâhıdır.