İki olanak / Franz Kafka
Sana günaydın diyorum / Osman Erim
Sana günaydın diyorum. Ve bir yük kalkıyor üstümden. Gecenin biriktirdiği tüm özlemler yuvasına dönüyor seninle.
Sana günaydın diyorum. Ve yeni bir umut başlıyor içimde. Saçımı sanki bir tek sen görecekmişsin gibi tarıyorum özene bezene…
Sana günaydın diyorum. Ve tüm nasiplerin adını sana düğümlüyorum. Kısmetinin yolu sokağımdan geçsin istiyorum.
Sana günaydın diyorum. Ve iyi geceler diyeceğim zamana kadar seni takip eden güneşin oluyorum.
Sana günaydın diyorum. Kulağından gönlüne düşmeyi diliyorum. Bu düşüşle başlasın istiyorum. Düşmelerin en güzeline koca bir “günaydın” diyorum.
— Osman Erim
Nişanlılık süresini kısa tutun ! / Oscar Wilde
Efendilik için son sınav / William Lyon Phelps
Yalnızım diyorsun / Cemil Meriç
Ama dünya kütüklerin / Yılmaz Odabaşı
Sonsuz üç / Tove Dıtlevsen
Dünyada iki erkek var
Her zaman karşıma çıkan
Biri sevdiğim adam
Ötekisi beni seven
Birisi karanlık gecelerimin
Düşlerinde bile can evimdedir
Öbürü kalbimin önünde bekler
Bekler durur ama açılmaz kapı
Birinin sadece soluğu yeter
Beni mutluluğa ulaştırmaya
Öteki ömrünü bağışlar bana
Kalkıp geri vermem bir saatini
Birisi kanımın sıcaklığında
Aşkın öz türküleriyle yaşar
Öbürü can sıkıcı günlerim içinde
Umutsuz koşar
Her kadın bu ikili yaşamı tadar
Sevilenle seven arasında
Ama bir kez tek kişi olur o iki insan
Yalnız bir kez her yüzyılda!
TOVE DİTLEVSEN
(çev.Ata Karatay)
Aşk toplumsal düzene itaat etmez / Edgar Morin
Senin için güç nedir? Tolstoy için sevgi ve ahlaktı..
Tolstoy başkadır benim için. O tam bir ahlakçıdır. İçindeki sevgi ve hakikat duygusunu hiç çekinmeden söyler ortaya. Alan alsın der. Almayana da bozulmaz yalnızca üzülür. İnsanın dünyada sürekli mutluluk arayışına da anlam veremez. Sevgi ve ahlakın olduğu her yer aslında mutluluktur der.
Güç dediğimiz şeyi ise sevgi ve ahlak olarak tanımlar Tolstoy. Güçlük ya da zorluk dediğimiz kavramın liste başına da zaman ve sabır’ı koyar. İnsan, asıl güce duruşu ile sahip olur. “Güçlü olmak sıçramak değil savrulmadan ayakta dimdik bir duruşa sahip olmaktır” sözü de, bu fikrini tamamlar.
Sevgi konusunda değil ama ahlakçı olma konusunda benzedigimi düşünürüm Tolstoy’a. Bazen bu doğruluk ve hakikat savunuculuğum, kendi menfaatlerimin bile önüne geçer. Savunduğum hakikat bana zarar verecek olsa bile, bir adım geriye atmam. Yani çuvaldızın batma sırası bana gelmişse, buyursun batsın derim.
İnsan,çevresindeki insanların sürdüğü hayatlardan her halükarda etkilenir. Çevrenizde sağlıklı ve kendini eğitmiş terbiye etmiş insan ne kadar çoksa, sizde o kadar huzurlu yaşarsınız. Bu çevre aynı zamanda sizin hata yapma ihtimallerinizin yüzdesini de oldukça aşağı çeker. Bizdeki ahlaçılığın kaynağı elbetteki islamdır. Tevhid ve tebliğ bizim toplumsal ve ruhsal ayakta kalışımızı destekler her zaman. Fakat son yüzyılda, bu destekçiyi bir yana bırakıp sözde evrensel medeniyetin tavsiyelerine uymaya çalışıyoruz. Oysa güzel ahlakın doğuşu, Allah’ın peygamberlerini eğitmesiyle başlar. Hz. Adem’den bu yana bizler bir ahlak ve hakikat zinciri oluşturmuş peygamberlere tabi olmuşuzdur. Şimdi bu tabiyeti bırakıp, dünyanın ekonomik medeniyetine sahip devletlerinin ahlak ve özgürlük nidalarına uyarak, ahlakı sanki ilk defa keşfetmeye çalışıyor gibiyiz.
Neyse..
Çok dağıtmayayım konuyu. Bugün Tolstoy’un bir kaç bomba tespitler içeren sözlerini karıştırdım. Bir çoğunu bilmeme rağmen, yine de her okuyuşta derinden etkilenmekten alamıyorum kendimi. Bakın, muhteşem tespitler ve tavsiyeler içeren o harika sözlerini,paylaşayım hemen şuracıkta..
- Dikkat et, ahlak kurallarına basıp geçme! O intikamını çabuk alır.
- İnsanlar nasıl olsa konuşmayı öğrenirler. En önemli ilim ise nerede ve ne zaman susacağını bilmektir.
- Senin yanında başkalarının hakkında kötü, senin hakkında iyi konuşan adamı hiçbir zaman dinleme!
- İnsanın gerçek gücü sıçrayışta değil, sarsılmaz duruşundadır.
- Şayet konuşmadığın söz için bir defa üzülüyorsan susmadığın için yüz defa üzülebilirsin.
- Kendi yapabileceğin iş için başkasını rahatsız etme!
- Kaybettik çünkü kaybettiğimizi söyledik.
Hepside müthiş öyle değil mi? Bence Tolstoy, Başta Rus halkı ardından da tüm toplumlar için Allah’tan bir hediyeydi. Fakat ne Ruslar ne de dünya onun kıymetini çok geç anladı. Onu yalnızca bir yazar ve edebiyatçı sanmak en büyük hatamızdı. O aslında bir âlim ve mütefekkirdi. Yazmak, onun için bir araçtı öğütlerini ve uyarılarını bizlere öğretmek için. Sürekli dolan ve sürekli boşalmak için didinen bir ihtiyar bilge.. Tolstoy..
Şimdi kafayı şu söze yoruyorum. “Kaybettik çünkü kaybettiğimizi söyledik” Muazzam derin bir söz bu. Dünyada yaşarken türlü statülerle inişli çıkışlı bir hayat sürdüren Tolstoy, hem bir toprak ağası, hem bir devrimci, hembir dindar, hem de bir ahlakçı olarak süper karışımdır görebilenler için.Kaybetmemizin sebebini,kabullenişimiz olduğunu üstüne basarak söyleyen Tolstoy’a buradan rahmet diliyorum.
İnsanın özgürlük alanı / Osman Erim
Gelecekten umudu kesmek / Adorno
Frida Kahlo, bir kadının nasıl vazgeçtiğini anlatıyor
Yine gülüyordur ama gözlerinize bakmadan, Yine gülüyordur ama gövdesi kurumuş bir ağaç kadar hissizdir… Sonra, yavaş yavaş kısalır cümleleri. Önceden sıklıkla söylediği sözleri artık nadiren söylemeye başlar, Kırılmıştır çünkü. Kırılmıştır ve siz onun yüzünüze bakmadığınız zamanlarda, o, “Geç olmadan beni anla!” dercesine sizin yüzünüze bakar… Gözleri hep buğuludur. Gece, yanında kimse yokken nasıl ağladığını istemeye istemeye aklına getirir… Ve bir kat daha kırılır böylece!
Mevsim gözetmeksizin elleri üşür artık. Elleri çok üşümeye başlar fakat bunu hissettirmez size. Siz de önemsemezsiniz bunu, anlamazsınız, Öyle ki, ellerini o’nun bedeninde arasanız dahi bulamazsınız artık… Bitiyordur çünkü, Unutuyordur, özlemiyordur, kavga etmiyordur, kıskanmiyordur… “Ölürüm sesine!” dediği sesinizi, artık duymak istemiyordur… Size, bir kadının nasıl vazgeçtiğini anlattım.
Çünkü beni sevdiğini söylüyorsun / Hamlet / William Shakespeare
Yolunu yitiren yolcuya.. / Ferit Edgü
Asla gelmezdi / Osman Erim / Şiir
John Berger / Hoşbeş
“Gizli bir yetimler ittifakı öneririm. Birbirimize göz kırparız. Hiyerarşiyi reddederiz. Her türlü hiyerarşiyi. Dünyanın pisliğini olduğu gibi kabullenir, buna rağmen nasıl hayatta kaldığımıza dair hikâyeleri paylaşırız. Münasebetsiziz biz, kopuğuz. Evrendeki yıl dızların yarısından fazlası hiçbir takımyıldıza ait olmayan yetim yıldızlardır. Takımyıldızların hepsinden daha fazla ışık verirler.”
Cadılar bayramı Seferihisar’a uğramaz bu sene..
Sevgili dostum Lev Nikolayeviç
Bilmiyorum haberi geldi mi sanada? Çok ciddi bir felaket yaşadık İzmir’de. 100’e yakın canımız gitti. Sebep hep aynı. Çürük ve zayıf binalar! Eminim sende bir çok deprem görmüşsündür dünyada yaşarken. Deprem,daha doğrusu yıkılmış bir binanın altında ölmek ayrı bir korku bizim millet için. Her coğrafyanın insanları ayrı bir felaketten korkarlar. Afrika’da en büyük korku, ebola ve açlıktan ölmektir. Doğu Asya ülkeleri sel ve tsunamiden korkarlar. Amerikalılar fırtına ve kasırgalarda can vermekten korkarlar.
Halbuki ölümün kolayı mi olur? Her ölüm ızdıraplıdır. Mukayeseyi biz kendi kafamızda kurar, en kolayı ölümü isteriz. Az acı çekerek ve çabuk ölüm hepimizin beynine yer etmiştir. Oysa ölümde Allah tarafından gelir. Hayırlı bir ölüm istemek en güzeliyken, kendi kafamızda kurduğumuz ölümü isteyip dururuz. Allah ölümü bile çeşitli şekillerde ve müjdelerle vermiştir hâlbuki. İnancı ve vatanı sebebiyle vefat edenlere şehitlik makamı verir. Deprem, yangın gibi felaketlerde ölenleri de şehit sayar.
Asıl düşünmemiz gereken ölümden sonraki hesap olması gerekirken. Bizler ölümün şekline takılırız. Ölümü bir ceza olarak algilamak ancak mukadderat ve kadere inanmayanların kabul ettiği bir şey.
Elbette insan üzülür ölümle. Yaradılışında vardır sevgi ve acıma. Ateş düştüğü yeri yakar en çok. Kaybetmeyen ancak bir nebze üzülür. İnsan ne ile yaşar? sorusunu bize sorduğunda çoğumuz bilememişizdir. Cevap çok kolaydır. Cevap, sevgidir elbette. Ama neyi ne kadar sevdiğimiz ayırır bizi birbirimizden. En mühim sevgi insan sevgisiyken bizler türlü metaya ve eşyaya sevdalanırız. Birbirimizi sevmekten uzaklaştıran bu zehirli sevgiler bizi, zamanla birer rakip ya da düşmana döndürür. Zamanla acımasız makinelere dönüşürüz. Birbirimizin acılarını görmeyiz ya da görmezden geliriz.
Bu gün magazinsel bir habere denk geldim. Başka bir ünlü sebebiyle bir ün’e ve servete kavuşmuş bir kadının. İzmir depreminin tüm memleketi üzdüğü bu günlerde, yurt dışında Cadılar bayramı denilen abuk sabuk bir bayrama katılışını eleştiriyordu magazinciler. Medyanın fitili ateşlenmesi ile de, halkın sert tepkisiyle karşılaşmış bu suni ünlümüz. Tabi artan baskılar yüzünden sosyal medya sayfasından bir açıklama paylaşmış.
Demiş ki özetle : Beni yargılamayın. İnsanların özel yaşamlarına karışmayın. Ben ekonomik olarak destek sağlıyorum. Ama söylemiyorum

Yani ünlümüz diyor ki sevgili dostum. “Benim acıya ortak oluşumu paramla sağlıyorum. Ama özel hayatımda keyfime göre yaşamaktan, eğlenmekten de geri kalmıyorum. Üç gün dişimi sıkamıyorum. Cadılar bayramı yılda bir kutlanıyor sonuçta. Kaçıramazdım. O sözde korkunç kostümleri giyip, dudağının yanından kan sızan vampir kıyafeti giymiş eğlenen arkadaşlarımı yalnız bırakamadım”
Yani bu değişik insan. Yara sarmayı ancak para göndermek olarak anlamış. Fakat yanlış anlamış. Bence durumu darda olup, göndereceği hiç bir şey olmayan binlerce fakir fukara duaları, bu ünlünün gönderdiği yardımı ikiye katlar ( Tabi Allah bilir ama benim fikrim bu. Soyut bir mevzu isteyen tartışsın )

Tabi bu dediklerim sadece bu suni ünlü için geçerli değil. Para ya da iki battaniye gönderip zerre üzülmeyen göstericilere de gelsin bu göndermelerim. Oradaki depremzedelere can-ı gönülden üzülüp, bir 10 liralık mesaj atan. Ya da evinden bir battaniye gonderirken batraniye’nin bir köşesine iliştirdiği kağıda, ” dualarımız sizinle. Çok geçmiş olsun” yazan insanlara selam olsun buradan.
Görüyorsun işte dostum. Mesele hep insan olmakta. Herşeyiyle insan olmakta. Allah bize birlik beraberliğimizi devam ettirmeyi, başkasının açısı ile hemhâl olmayı, merhamet ve acıma duygumuzu katlayarak büyütmeyi nasip etsin dostum.
Haydi sağlıcakla kal sevgili dostum
-Tevfik Sadi
Elif bir mucize tamam da ya mucizeleşemeyen onlarca can?
Sesimi duyan var mı?
”Sesimi duyan varsa üç kere vursun” anonsları…
İç içe geçmiş betonarme enkazın altında bir can daha kurtarabilir miyiz gayretleri.
Herkes sessizce yere çökmüş, moloz yığınlarının arasından gelecek bir tık sesine kilitlenmiş.
Herkes yeni mucizeler bekliyor.
Derken üç yaşındaki küçük Elif’e ulaşıyoruz; tam altmış beş saat sonra hayata tutunan ve kendisini kurtaran itfaiye erinin başparmağına sıkıca yapışıp bize ne kadar güçlü bir kız olduğunu ispatlamak istercesine.
İşte yeni kahramanımız. Tüm millet ve medya sevinç içinde. Kurtulan minik bir can olunca sevincimiz daha da katlanıyor.
Bu durum, felaketin güzel ve bizi birlikte tutan tek sahnesi.
Peki ya kaybettiğimiz 91 can? (İnşallah artmasın artık!)
Ya onların hikâyeleri ne olacak?
İşini hakkıyla yapmayan müteahhitler, mühendisler, belediyeler, inşaat odalarının sebep olduğu bu felaketin kaybettirdiği canlar, onların hayalleri?
Mucizeler güzel, tamam da bu binlerce çürük binada yaşayanlar, ya onların da hayalleri kuvvetli ve yıkıcı bir depremde yok olursa? O gün ne yapacağız? Yine kurtarılan 100 kişiye sevinip vefat eden 91 kişiye sadece “Allah rahmet eylesin” mi diyeceğiz?
Bu akşam haberlerde fay yasası diye bir habere denk geldim. Yanlış anlamadıysam bu yasa, riskli fay kuşaklarında oturanların binalarının yıkılıp riski daha düşük yeni binalara geçmelerini sağlıyor. İnşallah bu yasa bir an önce geçer. Yoksa biz daha çok mucize bekler hâle geliriz. Elbette bu uzun bir süreç, ama ne kadar erken başlanırsa o kadar vatandaşın hayatı kurtulur.
Deprem anında yaşam üçgeni beşgeni kurmakla hayatta kalmaya çalışmak olmamalı bu milletin kaderi. Önce bina sağlam olacak, sonra insanlar evin içindeki düşen eşyaların vereceği zarardan kurtulmak için bu beden küçültme hareketlerini yapabilsinler. Tost olmuş bir binada istediğiniz kadar üçgen kurun, şans eseri yaşasanız bile AFAD’ın sizi bulma süresi içinde çoktan vefat etmiş olursunuz.
Ölüm bir şekilde hepimizi bulacak bir gün bir yerlerde. Ama bu ölüm, ne olur başkalarının tedbirsizlikleri ve menfaatleri yüzünden olmasın.
Bana cani diyeceksiniz ama benim bu şerefsiz müteahhitler ve deprem yardımlarını çalan soysuzlar için bir ceza fikrim var. Hazır deprem molozları ve enkazı daha yerindeyken, bunları sokacaksın sığabilecekleri bir boşluğa, 5 gün bekleteceksin. Sonra çıkarıp 5 metrekare bir koğuşta 2 ay yatıracaksın. Sonrasında da hapiste 10 yıl misafir edeceksin. Edeceksin ki anlasın nasılmış insanların özgürlüklerini ve hayallerini çalmak!
— Tevfik Sadi


Unutulacak dünler, ne bomba şarkısın sen
Dinlemeyenlere tavsiyem olsun.
Bekliyorlar yol ağzında onlar
Bir gün beni sorarlarsa suscan
Elin kanlı çünkü abi demir kapı bundan
Ne özlemi hasret suçun doğasında varsa
Elinde saz
Hep beklemiş gözlerinde yaş
Sırtında yas
Gün gelecek teraziyi bu insanlar tekmeleyecek
Biz tanığız keşmekeşe
En önden arz edicez
Ya da her şarkıyı veda niyetiyle yazdığımdan
Sana çirkin hazlarımdan aşklarımdan geri kırıntılar kalcak
Ve bu yalnız olcak
Nasıl olcaz arkadaş
Böyle avuç kadar üstümüzde borcu kalır
Ve iyimser bir gül açar parklara
Yaşanılacak günler var
Öyle günler var
İnan
Yalanmış ziyanmış hayat
Deyip gitme
Alkışlara kandık
Öyle yorgun öyle beter sabahlara kalktık
Bir hayalim gözlerinde saklı
Ne giden var ne beklenen yarınlardan artık
Alkışlara kandık
Öyle yorgun öyle beter sabahlara kalktık
Bir hayalim gözlerinde saklı
Ne giden var ne beklenen yarınlardan artık
Dedim ki dili yok bunun
Kimsesi kimi yok onun
Neşesi düşü yok şunun
Dedi ki düşür omzunu
Ne şiiri ne şarkısı
Yok işte bir şey oldu
Öyle değil işte olmalı bir çözümü
Biz onca gece uykumuzu yok yere mi böldük
Acıları çekip gözlerini silmiş insanları düşün
Paramparça düşü
Yaşanılacak günler var
Öyle günler var
İnan
Yalanmış ziyanmış hayat deyip gitme
Alkışlara kandık
Öyle yorgun öyle beter sabahlara kalktık
Bir hayalim gözlerinde saklı
Ne giden var ne beklenen yarınlardan artık
Alkışlara kandık
Öyle yorgun öyle beter sabahlara kalktık
Bir hayalim gözlerinde saklı
Ne giden var ne beklenen yarınlardan artık
Avunduğun her şey sahte yok aslın
Geriye ne kalmış
Düşlediğim bir yaşam ve utandığım korkular var
Gönlümü vermişken hem de
Anlıyorken bir halkı
Onlar temizlerler vicdanlarını
Açsa karnın yağma artık isyan sayılır
Bir anne vedasıdır gerçek hicran tanımı
Kazanmak kirlidir kaybedelim insan kalırız
Dünyanın tam ortasında
Güneşler büyütür üstümüzde sonra
Kalır burjuva düşlerin yalanlardan arda
Ben sana bu çiçekleri mezarlıktan çaldım
Çok uluslu yalnızlıkların yanında uzandım
Gökyüzü çok yıldızlı
Yaşanılacak günler var
Öyle günler var
İnan
Yalanmış ziyanmış hayat deyip gitme
Alkışlara kandık
Öyle yorgun öyle beter sabahlara kalktık
Bir hayalim gözlerinde saklı
Ne giden var ne beklenen yarınlardan artık
Alkışlara kandık
Öyle yorgun öyle beter sabahlara kalktık
Bir hayalim gözlerinde saklı
Ne giden var ne beklenen yarınlardan artık




















