Karadenizli kız / Ülkü Tamer

Öğretmenliğe başladığımda, bir de baktım, ufak tefek armağanlar beliriyor. takvim, dolma kalem, not defteri.. Hiçbirini almadım. “sakın bana bir şey getirmeye kalkmayın.” dedim. Bunun lafta kalmadığı, ne kadar kararlı olduğum anlaşılınca armağan verme “teşebbüs”leri kesildi.

Bu ilkemi sadece bir kere bozdum.
Karadenizli bir kız vardı sınıfta. Andersen’in kibritçi kız’ı. yoksullar arasında en yoksulu. Ama inanılmaz derecede onurluydu. Kimseye göstermek istemezdi yoksulluğunu. Hüzünlü, acılı yüzüne her bakışımda yüreğimin ortasına incecik bir bıçak saplanırdı.

Bir kış günü ders arasında sınıftan çıkmadım. Pencereye gidip dışarıyı seyretmeye koyuldum. yağmur çiseliyor. Kapının önünde bir simitçiyle bir tatlıcı çene çalıyor. Karadenizli kızı gördüm birden. koşarak simitçiye gitti, bir simit aldı, yine koşarak okula döndü. Koridorlarda oynayan öteki öğrencilerin yanına.
O güne kadar bir kerecik bile simit görmemiştim elinde.
Kapı vuruldu. açıldı. döndüm. Karadenizli kız. simiti uzattı.
“al, öğretmenim.” dedi.
“biliyorsun” dedim, “ben..”
sözümü kesti.
“yiyeceksin!” diye bağırdı. “sana aldım! Sen bizim için neler yapıyorsun!”
Simiti elime tutuşturdu. Koşarak çıktı.
O simiti yedim. dünyanın en acı; ama en lezzetli simitiydi.
İyi ki ders arasındaydık. İyi ki çocuklar koridordaydı. İyi ki hiçbiri onu nasıl boğazım düğümlenerek yediğimi görmüyordu.

Yeni bir “pes ettim” anında..

Sabır nedir?

​Neden sabredilir?

​Güzel bir sonuç için mi?

​Peki, kimin için?

​Kişi, sonunda sadece kendi yüzü gülsün diye mi sabreder, yoksa sıkıntıya dâhil olan herkes rahatlasın diye mi?

​Bence sabır, toplu hâlde rahatlık elde edebilmek için dayanılacak bir şey değil. Çünkü bu, insanın kaldırabileceği bir imtihan değil. Sabredecekse insan, önce kendi huzurunu ve refahını tekrar kazanabilmek için sabretmeli. Ve bu sabrın bir sonu olmalı mutlaka; çünkü belirsizlik içinde sürekli gösterilen sabır insanı tüketir. Bir takvimi, bir planlaması olması lazım her cefaya katlanmanın. Sonu aydınlık ise dayanılmalı her belaya ve acıya.

​Ben, bugüne kadar kendim dışında başka insanların huzuru için sabrederdim. Fakat insan zamana bağlı olarak değişiyor; belki olgunlaşıp en doğru şıkka doğru atıyor adımlarını. Yakılacak ne kadar gemi varsa yakmayı bu zaman içinde kafasına koyuyor. Kaybedeceği şeyleri düşünmekten kazanacaklarını bir an bile hayal edemeyen bir insandan daha acınılacak kim vardır şu hayatta?

​Yaptığınız her fedakârlık ve gösterdiğiniz her anlayış size nankörlük olarak dönüyorsa, bunu nasıl bir sabırla kaldırabilirsiniz ki?

​Başkaları için yaşamaktan kendini hep azaltan insanların acı çektiği bir dünyadır bu dünya. Gücünü boşa tüketenlerin, enerjilerini birilerine aktarıp kendine bir selam vermeyi dahi beceremeyen, azap içinde kendi kendine ettiği bir dünya…

​İşte bu azaptaki çoğunluğun içinde yaşayıp giden ben, artık kendimi hiç önemsemediğim kadar önemsemek arzusuyla yanıp tutuşuyorum bu saatten sonra. “Meğer kendimi yaşamayı ne çok özlemişim!” diyorum. Kediler ve köpekler şahidim olsun ki artık azapta yaşayan çoğunluğun safından ayrılıyorum; bencilliğin, anlayışsızlığın safında kendime yer arıyorum.

​Yalnız ben! Hep “Önce ben!” diyerek gezinebileceğim sokaklar, caddeler belirliyorum. Bir kere de huzursuz ama bir yandan da geçici mutlulukların başımı döndüreceği anlara teslim olmak istiyorum.

​Yarın, bugünün arzularının yardımcısı olsun…

​— Tevfik Sadi

Fantiri Fitton / Metin Eloğlu

Bir sille bir tarafına, bir sille öteki tarafına.

Piyango vurduysa vurdu,

Kelleyi kulağı düzdünüzse düzdünüz,

A şırfıntı cakan kime.

Ama olmuyor işte, Zeynep Hanımın hatırı var.

Baksın Fatma’ya, baksın Muazzez’e, Reci yollarında kırılıyor zavallılar.

Bu hayatın baharındaymış da, dünyayı iplemezmiş, Kırıştırdığı kar kalırmış yanına

Anasının karşısına geçip, rakı içer bu kaltak Bir alay şatafilliyi yanına alıp fink atarlar Kadının Başına gelenler, ahif vaktinde.

Gitmesin efendim, mecbur eden mi var

Gitmesin Todori’nin gazinosuna Tahta silsin, kabı kacağı ovsun

Bok mu var todorinin gazinosunda

Madem okulu bıraktı başka işi ne Oturup evde kısmetini beklesin

Ağda tutmasın, bacağın killisida iyidir.

O nane mollalar ne anlar kıllı bacaktan

Pislik sarısından başka renk mi bulamadı saçlarına

Hele entarisi kıçı başı meydanda Oldu olacak bari bilmem neresini de göstersin.

Boşversin paraya pula,

Ona dost öğüdü hana hamama boş versin

Tahsildar Cafer’in kızı o tacire vardı da ne oldu sanki, Şimdi de bir mühendis koymuş aklına Güze doğru evlenecekler de, Amerika’ya gidecekler Ona kitaplar okutmalı, şiirler ezberletmeli Hayvan gelmiş, bari hayvan gitmesin.

Metin Eloğlu

Fantiri Fitton

Kendi arzuladığımız kişi değiliz.. / Paulho Coelho

“Kendi arzuladığımız kişi değiliz. Toplumun talep ettiği kişiyiz. Anne babamızın istediği kişiyiz. Kimseyi hayal kırıklığına uğratmak istemeyiz, sevilmeye çok ihtiyacımız vardır. İşte bu yüzden en iyi yönlerimizi bastırırız. Rüyalarımızın ışığı olarak gördüğümüz şey yavaş yavaş kabuslarımızın canavarına dönüşür. Gerçekleştiremediğimiz şeyler, yaşayamadığımız olasılıklardır.”

PauloCoelho

Abraham Lincoln’ün oğlunun öğretmenine yazdığı mektup

“Öğrenmesi gerekli, biliyorum; tüm insanların dürüst ve adil olmadığını. Fakat şunu da öğret ona; her alçağa karşılık bir kahraman, her bencil politikacıya karşılık kendini adamış bir lider vardır. Her düşmana karşılık bir dost olduğunu da öğret ona.
Zaman alacak biliyorum. Fakat eğer öğretebilirsen ona, kazanılan bir doların bulunandan daha değerli olduğunu öğret. Kaybetmeyi öğrenmesini öğret ona ve hem de kazanmaktan neşe duymayı. Kıskançlıktan uzaklara yönelt onu. Eğer yapabilirsen, sessiz kahkahaların gizemini öğret ona. Bırak erken öğrensin zorbaların görünüşte galip olduklarını.
Eğer yapabilirsen, ona kitapların mucizelerini öğret. Fakat ona sessiz zamanlar da tanı. Gökyüzündeki kuşların, günesin yüzü önündeki arıların ve yemyeşil yamaçtaki çiçeklerin ebedi gizemini düşünebileceğini.
Okulda hata yapmanın hile yapmaktan çok daha onurlu olduğunu öğret ona. Kendi fikirlerine inanmasını öğret, herkes ona yanlış olduğunu söylediğinde dahi. Nazik insanlara karşı nazik, sert olanlara karşı da sert olmasını öğret ona.
Herkes birbirine takılmış bir yönde giderken, kitleleri izlemeyecek gücü vermeye çalış oğluma. Tüm insanları dinlemesini öğret ona. Fakat tüm dinlediklerini gerçeğin eleğinden geçirmesini ve sadece iyi olanları almasını da öğret.
Eğer yapabilirsen, üzüldüğünde bile nasıl gülümseyeceğini öğret ona. Gözyaşlarında hiçbir utanç olmadığını öğret. Herkesin sadece kendi iyiliği için çalıştığına inananlara dudak bükmesini öğret ona ve aşırı ilgiye dikkat etmesini. Ona kuvvetini ve beynini en yüksek fiyatı verene satmasını, fakat hiçbir zaman kalbi ve ruhuna fiyat etiketi koymamasını öğret. Uluyan bir insan kalabalığına kulaklarını tıkamasını öğret ona. Ve eğer kendisinin haklı olduğuna inanıyorsa dimdik dikilip savaşmasını öğret.
Ona nazik davran, fakat onu kucaklama. Çünkü ancak ateş çeliği saflaştırır. Bırak sabırsız olacak kadar cesarete sahip olsun. Bırak cesur olacak kadar sabrı olsun. Ona her zaman kendisine karşı derin bir inanç taşımasını öğret. Böylece insanlığa karşı da derin bir inanç taşıyacaktır.
Bu büyük bir taleptir, ne kadarını yapabilirsen bir bak bakalım.
O, ne kadar iyi, küçük bir insan. Oğlum.”

(Abraham Lincoln’ün oğlunun öğretmenine yazdığı mektuptan alıntıdır.)

Sevgili dostum 110 yıl olmuş sen gideli..

Sevgili dostum Lev Nikolayeviç,

​110 yıl önce bugün ayrıldın aramızdan. Ve sen ölmeden önce o tren istasyonunda bir görevli tarafından tanındığın için akıbetinden haberdar olduk. Kimseye sezdirmeden ölüp gidecekken o görevli sayesinde Tolstoy olarak öldün.

​O tren istasyonunda çekilen fotoğrafında ne kadar zor şartlarda olduğun, hiç hoşlanmadığın şu dünyada yaşadığın zorluklar gibi ortadaydı. Tavsiyelerin ve eserlerinle milyonlarca insana öğretmen oldun: İnsan Ne ile Yaşar?, İtiraflarım, Kazaklar, Diriliş, Anna Karenina…

Sevgili dostum, sen tüm edebiyatseverler için bir gökkuşağısın.

​İnsan ruhunun en karanlık dehlizlerini de en aydınlık zirvelerini de öyle bir kaleme aldın ki, seni okuyan herkes kendi içindeki ikiyüzlülükle yüzleşti. Malı mülkü elinin tersiyle itip hakikati arama çaban, bugün bile konfor alanına tıkılıp kalmış modern insana atılmış en büyük tokat aslında.

​Umarım öte âlemde huzurlusundur. Yattığın yer ferah olsun…

​-Tevfik Sadi

Seksi imajı ve Amerikan güzellemeleri üzerine bir yazı..

Her ülkede artık oturmuş bir organizasyondur güzellik yarışmaları. En güzel kız yarışmalarından sonra sıra en yakışıklı erkeği seçme zamanı gelmiştir ve artık erkeklere de medyada ünlenme fırsatı verilmiştir.

​Medyadan popüler isimler ve bu tip yarışmalardaki zaman içindeki tecrübeleriyle duayen konumuna gelen belli kişiler, her zaman bu tip yarışmaların demirbaş jürisi olurlar.

​Seçilen ilk üç yarışmacı için parlak bir geleceğin kapısı açılır. Bunlar zaman içinde oyunculuk ve diksiyon dersleri alarak TV’de kamera önünde aranan oyuncular olurlar.

​Bir zamanlar ülkemde “Mankenden oyuncu ya da şarkıcı olur mu?” tartışmaları olurdu. Eğer yeteneği ve eğitimi varsa olurdu elbet.

​Fakat 15 sene bu boş muhabbete halkı da ortak etti magazin medyası. Akabinde en güzel model yarışmaları başladı. Burada yüz hatlarının çok güzel olması gibi bir şart yoktu; vücudun bütününe ve elbiseyi düzgün taşıyışına puan veriliyordu.

​Sonra ülke yarışmalarında ilk üçe giren kızlar ve erkekler, dünyanın farklı noktalarında yapılan Avrupa ve Kainat Güzeli yarışmalarına gönderilirdi.

​”Bakın, Türkiye’de de ne güzel kızlar ve erkekler varmış!” dedirtmekti amacımız herhalde… Bu tip yarışmalarda yarışmacının çok üstün bir meziyeti olması gerekmiyordu tabiî. Genetik kodlaması güzel oluşmuş ve doğmuş bebeklerin 17 yaşına geldiklerinde seçilmesi ile ilgili bir yarışmaydı bu. Oysa ki burada asıl başarı, bu güzel kızların anne ve babalarına aitti. Doğru iki vücut bir araya gelip güzel bir canlı dünyaya getirmişti 🙂 Ama ödül, hayata yeni atılmaya çalışan bir ergene veriliyordu.

​Bir zaman sonra halk bu yarışmalardan soğumaya başladı. Çünkü artık kendi fikrini ortaya koyabileceği yarışmalar arayışındaydı. “Zamanın jürileri Gönül Yazar ve Hıncal Uluç mu seçecek birincileri arkadaş?” diyordu halk.

​Medya, halkın sesini duyunca artık dergiler ve gazeteler üzerinden oylamalar yapmaya başladı. Ve işte artık millet, “Bizi birileri ciddiye almaya başladı” dedi.

​Bu oylamalar, internetin çok yaygınlaşması öncesinde SMS ile yapılıyordu. Cüzi bir ücrete fikrini söylüyordu millet. Sonuca etki eden binlerce insandan biri olmak, bireysel anlamda vatandaşlara mutluluk veriyordu.

​Sonra her sektörde en başarılı insanlara ödül törenleri düzenlenmeye başladı. Artık güzellik dışında farklı beceri meziyetleri olan insanlar da ödül almaya başladılar ama bu yarışmaların hiçbiri güzellik yarışmaları kadar ilgi görmedi.

​Ve işte son 15 yılda bu güzellik yarışmalarının bir alt dalı daha üretildi: En seksi şarkıcı veya oyuncu anketleri. İşte burada bir duralım. Sizce “en seksi oyuncu” ne demek diye sormam gerekiyor size.

​Seksi bir oyuncu nasıl olur mesela?

​Oynadığı filmde erotizm sahneleri olan bölümlerde mi gösterir kendini?

​Yoksa fiziğini ortaya koyan elbiseler mi giyer?

​Yoksa cinsel bölgelerinin güzelliği mi onu seksi yapar?

​Bitmedi sorular…

​Yoksa bu adaylarla seks yapan birilerinin söylemleri mi baz alınır bu anketi düzenleyenlerce?

​Yoksa seksle ilgili hiçbir veriye gerek olmadan dergilere yarı çıplak poz veren, düzgün vücutlu bir kadın veya erkek olmak yeterli midir?

​Bence tabii ki sonuncusu…

​Bir şarkıcı ya da oyuncuya “Sen çok seksisin, halk seni seçti” dendiğinde o oyuncunun halet-i ruhiyesi nasıl olur, çok merak etmişimdir.

​Oyuncu bu gazla sabah aynanın karşısına feci mutlu bir hâlde geçip, “Hey seksi şey, günaydın!” der mi acep? Ya da bu unvanla gidip gözüne kestirdiği bir adaya yanaşmak için mi kullanır?

​Dünyada People dergisi bu seksilik anketini 36 yıldır yapıyor mesela. Bu anketin doğuşu People ile olmuş. Sonra her ülke kendi magazin dergilerinin birinde bu oylamayı yaptırır olmuş fakat People bir yana, diğerleri bir yana.

​Bizim coğrafyada da yanılmıyorsam son 5-6 yıldır en seksi adam/kadın anketleri yapılıyor fakat pek bir prestiji yok açıkçası. Çünkü bizim millet seksiliği kafada tam oturtamadı. Yani bir Avrupalı gibi değiliz, çok önemsemiyoruz. Belki seks ismi yabancı gelendir bize…

​Bugün haberlerde Amerikan People dergisinin 2020’nin “yaşayan en seksi erkek” seçtiği Michael B. Jordan’ı gördüm. Haberlerde derken, başta NTV, CNN Türk ve Habertürk’te… Bu bizi hiçbir şekilde ilgilendirmeyen haber, tüm haber sitelerinde kendine yer bulmuştu.

​İşte yaşayan en seksi erkek, Michael kardeşimiz 🙂 Ve yine Amerika’dan 🙂 (People Amerikan olunca en seksi erkek de oradan çıkıyor tabiî). Kardeşimiz, son üç yıldır seksiliği beyazlara kaptırmayan üç oyuncu kardeşimizden biri. Ne oldu da son üç ankette siyahi kardeşlerimiz seksi seçilmeye başladı acaba? Biraz düşününce, bunun arkasında Amerika’da zencilere yapılan ırkçı saldırılar ve polis şiddetinin olduğunu bulmak hiç zor değil. Amerika bu tip olayları kendince bastırmak için böyle güzellemeler yapar her daim…

​Michael kardeşimiz, Black Panther ve bizim Rocky filmlerinin serisini ısrarla devam ettiren Sylvester Stallone dedenin yatırım yaptığı genç bir delikanlı.

​Kabul edelim ki hepimizin kafasında, bilmeden de olsa bir seksi isim imajı vardır. İçinizde “Bu çocuğun neresi seksi Allah aşkına” diyenler olacağı gibi, “Harbi seksi çocukmuş” diyen bir grup da vardır illaki.

​Gerçi zenci kardeşlerimize Amerika tarafından bundan 30 sene öncesinde erotik ve seksi sıfatları, çektiği porno filmler ile ilişkilendirilmişti. Kaslı vücut yapıları ile ister kadın ister erkek olsun, porno filmler için en ideal ırk seçilmiştir Amerika’da.

​İşte Amerika bu düzgün vücutları keyfine göre istediği gibi kullanır. NBA’deki oyuncuların yüzde 80’i siyasidir. Porno filmlerinde en çok kullanılan yine zencilerdir. Güzel bir gırtlağa sahip olduklarından müziğin her türünde ön plana çıkarılırlar ama sonunda yine ikinci sınıf halk olmaktan kurtulamazlar. Amerika yarattığı starlara dokunmaz fakat sıradan Afro-Amerikan vatandaşlarını pek önemsemez. Amerika’daki 30 milyon işsiz ve sokakta yaşayan insanın 25 milyonu zencidir mesela. Bu, şöyle bir sonuç ortaya koyar: Amerika için hem etinden hem sütünden faydalandığı tek canlı siyahlardır.

​Varsın Michael kardeşimiz en seksi erkek seçilsin ve kıçı tavana vursun; siyahi ırka Amerika’da her zaman ikinci sınıf muamelesi yapılacak!

​Sözde sadece People dergisinin anketine yorum yapacaktım, yine aldı gitti konu bambaşka yerlere 🙂

​Neyse, bitireyim artık…

​— Tevfik Sadi

Bir ömür nasıl yaşanır / İlber Ortaylı

Hayat, derbederlik ve tembellik için çok uzun; fakat hırsla, yağma ve haydutluk yapmaya değmeyecek kadar kısadır. Hayat duygularla çalışılacak ve resmedilecek bir kompozisyon, aynı zamanda mantıklı yazılacak bir rapor gibidir.

Herkes kendi talihinin mimarıdır; “faber est suae quisque fortunae.” Bu yapı ve uyumu hayatınızın canlı renklerinde ve faydalı yaşamaya çalıştığınız için bunun neticesinin yarattığı olgunluğu yüz hatlarınızda taşır ve etrafa verirsiniz.

Bu köpek neye bakıyor hikâyesi..

Bazen hayvanları anlamak zordur; hiç olmadık zamanlarda sıradan, bilindik davranışlarının dışına çıkarlar. Aynı bu sevimli sokak kurdu gibi…

​Bu sevimli köpek dikkatli bir şekilde ve bir gün boyunca mazgallara bakınca, hâliyle ahali de “Bu hayvan nereye bakıyor?” diye meraklanmış. Gelen geçen herkes telefonlarıyla videoya çekip birbirine göndermeye başlamış. Tabii ki yoğun yapılan paylaşım, köpeğimizi bir günlüğüne de olsa ünlü yapmış. Haber kanalları da haberi yapınca tüm memleket “Bu köpek nereye bakıyor?” merakına düşmüş.

​Yahu hayvan neye bakabilir? Ya bir fare gördü ya da dikkatini çeken başka bir şey. Ne bekliyorsunuz ki? Sonra tabii iş büyüyor, itfaiye ekipleri geliyor, mazgalları tek tek kaldırıp kamerayla içine bakıyorlar. Buldukları hiçbir şey! Ve mevzu kapanıyor. Sonuç ne? Hiçbir şey…

​İşte günümüzün habercilik anlayışı: Önce Amerikan seçimleri haberi, sonra bir kadın cinayeti haberi, sonra korona haberi, sonra bilmem ne bitkisinin zayıflattığı haberi, sonra mazgala bakan köpek haberi, sonra bir magazin haberi…

​Bu sıralama bile aslında kanalların habere bakışını ortaya koymaya yetiyor. Her telden çaldıkları haber konuları birbirleriyle tamamen tezat. Ülkenin gündemi günde iki defa değişirken mazgala bakan köpek haberine 20 saniyelik bir zaman ayırmak, ciddiyetsizliği yeterince ortaya koymaya yetiyor.

15 senedir bir tane şarkı ezberleyemedim.

Bu 90’ların müzikleri başkaydı, değil mi?

​O dönemler yeni ergen ya da genç yaşta olanlar çok iyi bilirler; birdenbire bir patlama olmuş, pop müzik tavan yapmıştı. Her iki üç ayda bir yeni bir şarkıcı çıkardı. Öyle sesleri de aman aman falan değildi ama ritimler ve sözler daha sıcaktı ya da bize öyle geliyordu. Ama öyle gelse, bugün tekrar açıp dinleyince keyifli gelmezdi, değil mi?

​O zamanlar 90’lar parçaları nasıl kulağıma yerleşmişse artık, hâlâ ezberimdedir. Sallamayayım ama en az 200 şarkı bilirim ve yine en az 50-60’ı ezberimdedir. Ama gelin görün ki 2005’lerden sonra bir tane şarkının sözlerini ezbere bilmem. Garip bir durum bu. Düşünsenize, benim gibi bir müzik manyağı 15 yıldır bir tane yeni şarkıyı ezberleyemiyor! Bunun sebebi o günlerde yapılan müziklerin kalitesi mi, yoksa bugünün müziklerinin atıştırmalık gibi basit oluşu mu, hâlâ çözemedim.

​Belki de o zamanlar kafa daha boştu. Ne memleket meselesi ne geçim derdi vardı. Kan da deli akıp zırt pırt her kıza aşık olunca ezberliyordum onca şarkıyı. Az önce nette 90’ların hit’lerini çalan bir radyo kanalını dinledim. Arkadaş, bir tanesini bile unutmuş değilim! Diyorum ki, acaba bugünün gençlerine sorsak kaç şarkı ezberlerine girmiştir? Benim fikrim, 10 tane şarkıyı bile tam olarak ezberlememişlerdir; tabii bu benim iddiam, bilen varsa da istisna derim. Bir de bizler şimdiki gençlere göre daha şanslıydık sanki. Bizde Top 10’a giren bir şarkı en az 4-5 hafta listede kalır, biz de sindire sindire ezberlerdik. Bugünse günde 20 yeni şarkıcı çıkıyor piyasaya. Bunda en büyük pay elbette ki YouTube’a ait. Hatta YouTube, ünlü olmanın en kestirme yolu artık. Aç bir kanal, önce sanatçıların şarkılarını oku, insanların kulağına bir gir, sonra yap şöyle güzel bir beste. Yeni nesli yakalayıp 100 bin izlendin mi, yolun yarısını aştın anlamına geliyor bu başarı. Bundan sonra iyi bir prodüksiyon şirketinin seni keşfetmesini beklemek… Akabinde gelsin ufak ufak düetler ünlülerle. Bahsettiğim ünlüler de tabii ki 90’larda parlayan ve bugünlere ayakta kalabilmiş sanatçılar. İş yine döndü dolaştı 90’lara geldi 🙂 Bir 10 sene sonra hepsi duayen olacak sektörde sonuçta. Kim ne derse desin, 90’lar her zaman var olacak.

​— Tevfik Sadi

Amber’ı Kraliçe Elsa yapsanız ya ey yapımcılar!

Dün can sıkıntısından Vodafone’un film kanalında Aquaman filmini izledim. Amerika’da kahraman bitmez malum; ya eskileri ısıtıp ısıtıp tekrar önümüze koyar ya da arada bir yeni fantastik kahramanlar bulur. İşte Aquaman de kendine kitle arayan kahramanlardan biri. Film hiç fena değil, efektler ve başrol oyuncuları iyi iş çıkarmış, hiç sıkmıyor da.

​Neyse, asıl mevzuya geleyim. Hani şu Johnny Depp’ten boşanan Amber Heard var ya? Hah, işte o! Aquaman filminde Prenses Mera’yı oynamış ve kızımız on numara bir performans ortaya koymuş. Allah yeni sahibine bağışlasın, çok güzel bir kadın; Johnny’nin bu kadını niye dövdüğünü anlamak güç. Gerçi Amber şiddet davasını kazanarak dünyanın milyon dolarıyla emekliliğini ilan etti 🙂 Artı, itibarı sarsılan Depp’in de oynayacağı son filmden çıkarılmasına neden oldu (gitti 100 milyon!). Johnny de akıllılık edip film sözleşmesine “Filmden çıkarılırsam 10 milyon doları kovulma bedeli olarak alırım” maddesini ekletmiş. Yani hiçbir şey yapmadan 10 milyon dolar kazanmak süper bir şey tabii.

​Amber’a geri döneyim. Bu kızceğiz geçenlerde bizim memleketi de gezmişti; tabii ben o zamanlarda bu kızın bu kadar güzel olduğunu fark etmemiştim. Güzellik konusunda Scarlett Johansson’la yarışır kesinlikle.

​Yine bu kızımıza kızıl saç çok yakışıyor. Diğer yakışan ise elbette Scarlett…

​Filmi izledikten sonra Google Görseller’de biraz baktım Amber’a. Bir fotoğrafta saçı örgülü bir pozu vardı, bu hâliyle Elsa’ya benzetiverdim. Elsa kim mi? Elsa, meşhur çizgi animasyon karakteri bir kraliçe; daha doğrusu Buzlar Kraliçesi desem çoğunuz bilir. Özellikle benim gibi minnak bir kız çocuğu sahibiyseniz bilmemeniz mümkün değil 😉

​Bence Elsa’nın yaratıcıları bu karakterin gerçek filmini de çekmeli, başrolü de Amber’a verebilirler. Bence cuk oturur; Elsa’nın gerçek hâli olsa o Amber olurdu.

​Bakarsınız bu önerim filmin yapımcılarına gider de kızı oynatırlar. Ben de bundan sonra artık bir Amber hayranı olmaya karar verdim. Dünya ahiret kardeşim olsun! 😉 Her türlü destekliyorum kardeşimizi, yolu açık olsun inşallah…

Cins 5 yaşına basmış. Haydi hayırlı olsun

Uzun bir zamandır kopmuştum Cins’ten. Ama bu kopuş cins’in kalitesi ile ilgili değildi. Tamamen benim iç meselelerimin ve dünya işlerine fazlaca meylimin bir sonucuydu. Fakat bu süreçte bile cins’i sosyal medyadan takip etmeyi bırakmadım. Çünkü Cins, benim son beş yılımda, kültürüme, bireysel değil ama içtimai gelişimime çok büyük katkılar sağladı. Kaynağı İslam olan bir derginin kalıplaşmış sıkıcı öğretiler yerine entelektüel bir bakış açısı geliştirmesi pek mühimdi. Cins bunu başaran ilk dergi oldu. Herkesi ve herşeyi kapsayan Cins, tüm okurlarına yaşadığımız dünyanın farklı düşünce yapılarını tanıttı ve dibine kadar irdeledi.

Ben Cins’i ilk Bursa kitap fuarında tanımıştım. Fuar alanının en uç ve tenha köşesinde; minnak bir tezgahta 2 ya da üçüncü sayısını duyurmaya çalışıyordu. Dergiyi biraz karıştırdım. Ve o an “işte” bu dedim. İslam’ın kısır bir döngü den ibaret olmadığını, her dönemin içinde hep varolduğunu, olayların, insanların ve sonuçların bizi türlü cenderelerden geçtikten sonra tek bir yola, yani “hakikate” ulaştıracağı fikrini en güzel anlatacak dergiydi Cins..

Oracıkta hem en son sayısını, hem de geçmiş sayılarını alışverdim heyecanla. Son bir iki yıla kadar da hiç bir sayıyı kaçırmadan aldım. Tabi o zamanlar Cins, her kitapçıda bulunmuyor. Bursa’da sadece belli noktalarda var. E kardeşim niye abone olmadın da bulmak için uğraşıp durdun almak için? diyenler olmuştur aranızda. Evet bilerek olmadım. Çünkü Cins,i parayla dışarıdaki bir kitap evinden istemek daha keyifliydi. Cins bugün hemen hemen her yerde bulunuyor. Ve dergi raflarının arasında her zaman “ben buradayım” diyor. Üstüne bir edebiyatçının ilistirasyonunu basıp içine, fikir ve düşünce adına birşey şey koyamayan dergi camiasının yanında, tüm haşmetiyle parıldayıp duruyor Cins..

Aynı yazarların aynı sözlerini ısıtıp ısıtıp tekrar önümüze koyan dergileri okuyan gençler, acaba Cins’i okuyunca anlayabilir mi? diye düşünüyorum bazen. Ama hayır! Hiç sanmıyorum. Çünkü Cins’i okumaya başlayacak gençlerin kültür seviyelerinin en azından vasatın üstünde olması gerekir. Çünkü Cins, her ne kadar edebiyat dergisi gibi görünse de aslında bir düşünce ve felsefe dergisidir.

Ve bu gün..

Cins 5 yaşına bastı. Konuşulmayan ve konuşulamayanı bazen bir sloganla. Bazen de bir derin bir fikir yazısıyla kimseye yaranmadan, şirin görünmeden olduğu gibi bırakıverdi derginin içine..

Hem iç hem dış muhalefetle çok uğraştı Cins. Hiç korkmadan ama temkinli adımlarla, insanların sindirebileceği zamanlarda ve şekilde söyledi hakikatleri.

Cins 61. sayısıyla, 5.yılında ideolojisini hiç değiştirmeden ve sürekli patlatarak ciddi kemik bir kitleye sahip şuan. Son sayıda Yusuf Genç ve İsmail Kılıçarslan’ın aralarında derginin 5 yılını değerlendirdikleri güzel bir sohbet var. Bence gayet keyifli de olmuş. İlk sayıdan beri türlü gayret ve emekle çıkardıkları derginin neleri başardığını ve neleri başarmayı planladıklarını en yalın haliyle anlatmışlar. Umarım daha çok yeni işler başaracaklar.

Yolun açık olsun Cins ailesi..

.

Küçürek, Dedem Korkuttan..

Banu Çiçek, Bamsı Beyrek ile karşılaşır; henüz birbirlerini tanımamaktadırlar. Bu yüzden Banu Çiçek, kendisini Banu Çiçek’in hizmetçisi olarak tanıtır ve bu hâliyle Bamsı Beyrek’i sınava tabi tutmak ister:

​”Yiğit gelişün kandan?” diye sorar.

​Beyrek: “İç Oğuz’dan.”

​”İç Oğuz’da kimin nesisin?”

​”Pay Püre Bey oğli Bamsı Beyrek dedikleri menem.”

​Bu karşılıklı konuşmalarla birlikte Banu Çiçek kendini bildirmeden, “Gel imdi senin ile ava çıkalım, eğer senin atın benim atımı geçerse onu dahi geçersin ve hem senin ile ok atalım, beni geçersen onu dahi geçersin ve senin ile güreşelim, beni geçersen onu dahi basarsın.” der. Beyrek onun bu isteklerini kabul eder.