Sevgili dostum Lev Nikolayeviç,

​110 yıl önce bugün ayrıldın aramızdan. Ve sen ölmeden önce o tren istasyonunda bir görevli tarafından tanındığın için akıbetinden haberdar olduk. Kimseye sezdirmeden ölüp gidecekken o görevli sayesinde Tolstoy olarak öldün.

​O tren istasyonunda çekilen fotoğrafında ne kadar zor şartlarda olduğun, hiç hoşlanmadığın şu dünyada yaşadığın zorluklar gibi ortadaydı. Tavsiyelerin ve eserlerinle milyonlarca insana öğretmen oldun: İnsan Ne ile Yaşar?, İtiraflarım, Kazaklar, Diriliş, Anna Karenina…

Sevgili dostum, sen tüm edebiyatseverler için bir gökkuşağısın.

​İnsan ruhunun en karanlık dehlizlerini de en aydınlık zirvelerini de öyle bir kaleme aldın ki, seni okuyan herkes kendi içindeki ikiyüzlülükle yüzleşti. Malı mülkü elinin tersiyle itip hakikati arama çaban, bugün bile konfor alanına tıkılıp kalmış modern insana atılmış en büyük tokat aslında.

​Umarım öte âlemde huzurlusundur. Yattığın yer ferah olsun…

​-Tevfik Sadi