Kötülük neden kahramanlaştırılıyor diye, düşündüm biraz..

Son dönemde kafama çok takılan konulardan biridir “kötü karakterlerin kahramanlaştırılması”

Bu yüzyılın karmaşıklığı ile doğrudan bağlantılı bir konudur bu. Yani iyi ve kötü kavramlarının yeniden sorgulanmaya başlanması. Bundan önceki yüzyıldan geriye doğru gidilip Hz. Adem’in çocuklarına varıncaya kadar olan bölümde bile iyi ve kötü’yü bu kadar sorgulamamıştık. Bir şey, ya iyi,ya da kötüydü beynimizde. Kahramanlar hep iyilerdi bu süreçte. İyiye beyaz,kötüye ise siyah rangi tanımlayarak sürdürüyorduk yaşamlarımızı. Fakat bu yüzyıl,arada kalmışlarda eklendi bu gruba. Yani özünde iyi olan fakat belli şartlar sebebiyle kötülüğü yaşayan ve yaşatan tipler..

Üstelik artık bu arada kalmışlarda sevilip kahramanlaştırılmaya başlanıyordu artık. Renkleri ise Gri oldu. Ne siyah ne de beyaz olan Gri’lerin fanları oluşmaya başladı. Peki nereden doğdu bu griler?  Yani iyi ve kötü karakterler artık bizi heyecanlandırmıyor muydu? Sonunda hep iyilerin kazanması bizi sıkıyor muydu yoksa?

Bence sıkmıyordu. Fakat bir takım üst akılların arz’ı ve denemeleri doğrultusunda, tüm dünya toplumlarında,bu ses yankı buldu. Avrupa,dolayısıyla da AmerikAmerika’nın sinema üzerinden yaptığı bu denemeler,bize önce kötü karakterleri sempatik buldurdu. Yani iyi ve kötünün mücadelesinde iyinin yanında durmaya devam etmesine rağmen,kötü karakterin iyiyi çok zorlamasını ya da yine kötü karakterin komik olmasına sempati göstermeye başladık. İyi ve kötünün mücadelesinde kötü,geçmişte hiç bir dönemde olmadığı kadar sempatik gelmeye başladı bize.

Batı bunu bize önce,disney ile sundu. Yaptıkları çizgi filmlerde, iyi karakterin karşısında ki kötüyü, en az iyi kadar iyi ve komik çizdi. Tom ve Jerry meselâ..

Sevimli, küçük ama çok zeki bir fare ile İri yarı,çok kararlı, inatçı fakat fare kadar zeki olmayan bir kedinin mücadelesiydi bu. Fakat kötülük peşinde ki kedi( Tom ) fareden ( Jerry’den )  çok daha komikti. Artık Kediye bakınca,kötü bir kedi değil başrolü fareyle paylaşan sempatik bir kedi görüyorduk. Bu hâl, zamanla yönetmene Tom ve Jerry’i, aynı safta başka zorluklara karşı bir araya getirtti. Böylece ve iyi kötü kavramının belli şartlarda birlikte ortak hareket edebileceğini gördük.

Daha sonra bu kurgunun devamı,kendini bir çok çizgi film de gösterir oldu. Bug’s Bunny ve peşinde ki avcı, tweety ve peşinde ki kötü kedi( Sylvester )ve diğerleri..

Bu süreç içinde ise,başlı başına bir başrol karakteri olan Tazmanya canavarı’nı ayrı bir yere koyuyorum. Çünkü bu çizgifilmden öncekilerde başrol her zaman iyi’de türlü kötülük ve plan peşinde koşan kötüyse,iyi’nin yanında yardımcı başrôdeydi. Fakat Taz, fimde, bir kötü olarak başrolü alıyor, iyi karakterleri de yardımcı başrolde oynatıyordu. ( Daha sonra Taz, Tazmanya ailesi adı altında yeni bir seriyle, kötü bir canavardan, bir ailenin yaramaz bir erkek çocuğuna dönüşüyordu )

Ninja Kaplumbağalar’da ki Raks tedi ve bibap’da yine sevimli kötü olarak algımıza yerleşti. Kötüler,hem da komik hem de sempatikdi bu yapımda.

Red Kit’de ki Dalton kardeşlerin en kötüsü Joe çok sevimli ve akıllıydı. Gelin görün ki Avarel, Joe’nin bütün planlarını bozuyordu. Burdan çıkan anafikir, kötülerin hep kendi kazdığı çukura düşmeleriydi. Fakat Dalton kardeşler hiç bir zaman Red Kit’in önüne geçemediler.

Holywood,bu denemelerden sonra,normal sinema izleyicilerini de bu yönlendirmeye ve algı yönetimine tabi tuttu.

Terminatör filmi, bu yeni algı denemesinin ilk türüydü. Gelecekten gelen ve Sarah O’connor’ı öldürmeye niyetli robotumuz,kötü bir profili canlandırırken, serinin devam filminde Robotumuz 360 derece değişerek bir iyilik meleğine dönüşüveriyor. Oldu mu kötü,tepetaklak iyi?

Bir başka filmse,Maske.. Jim Carrey’in harika oyunculuğu ile hepimizin aklımıza kazıdığı filmde, pasif ve sıradan bir adamın, büyülü bir maskeyle birlikte komik bir süper kahramana dönüşüp kötü adamlarla alay ederek hezimete uğratması anlatılıyordu. Maske karakteri özünde iyi gibi durmasına rağmen,yaptıklarıyla lakayt,şımarık,bencil umursamaz ve benmerkezci bir kişilikti. Onu iyi görmemizi sağlayan şey, kötülerle girdiği mücadele ve komik olmasıydı. Yoksa kötüler olmasa,iyilerin başına belâ olacak bir kural tanımazın biri olacak,hatta zarar bile verebilecekti..

Yine Elm sokağı kabusu filminde ki Freddy Krueger’i hatırlayın. Serinin ilk filminde ürkütücü ve korkunç bir yaratık olan Krueger, zaman içinde sempatik bir kötü karakterine dönüştürüldü senaristlerce. Artık Freddy’nin oynadığı serilere, bir korku filmi gözüyle değil, Masum ve sıradan insanları,nasıl farklı yöntemlerle katledeceğini izlemek için takip ediyorduk. Freddy artık sempatik bir kötüydü.

Hulk’da ( Yeşil Dev) böyle bir karakterdi. Hulk, başlı başına bir vahşi hayvan zekasına sahip bir kötüydü. Fakat içindeki doktorun ruhu onu kontrol ederek kötülerle savaşmasını sağlıyordu. Hep iyi ve kötü iç içe geçiriliyor biz de kötüye artık normal bakıyorduk. Kötülerde iyiydi artık. Yani Gri’ler hayatımızda ki yerini sağlamlaştırıyordu bu filmlerle ve gerisinde ki algı yönetimleri ile..

Venom isimli karakter de bu grilerdendi. Bir dönem örümcek adama bulaşan bu kötü yaratık daha sonra, yeni bir yapımla başrol karakterine dönüşüyordu. Elbette yine kötülerle savaşarak. Venom, kurgusunu bir yönüyle Hulk ve Maske fimlerinin temel konusundan alıyor aslında. İçinde ya da dışında ki kötülüğü bastırıp,kötüyü iyi işlerde kullanma gayretinden..

Yine Alien ve Predator filmlerini  hatırlayın. İkisi de uzaydan gelen ve insanlığı bitirme gayretinde olan yaratıklar değiller miydi? Sonra ne oldu? Birbirlerini hedef aldılar. Ve biz iki kötü karakterin mücadelesinde Predator’un tarafını tuttuk. Neden? çünkü Predetör daha zeki ve insani gelmişti bize. Alien ise sadece vahşi bir yaratıkdı.

Ki bu filmin bir benzeri, yine “King Kong Godzilla’ya karşı” olmuştu. Biz Kong’u tutmuştuk çünki Kong’un duyguları vardı..

Bir başka örnek John Wick.. Kahramanımız kötüyken, hayatına sevdiği kadın için iyi olarak devam etmek istiyor.Fakat karısı ölünce ve sonrasında köpeği de öldürüldüğü için tekrar kötüler dünyasında bir iyi olarak devam etmeye çalışıyor. Yani o da bir çeşit gri oluyor artık. Kötülerle mücadesini iyi biri olarak sürdürmeye çalışan bir katil olan Wick’i ne yalan söyliyeyim bende feci takip ediyorum. ( Fimin devam serisine daha bir yıl var.. Bekliyoruz )

Arada senaristler bunun tersini de denediler. Meselâ Batman ve Süperman filmi buna örnektir. İnsanlığın iyiliği için mücadele ettiğine inandırıldığımız iki kahraman birbirine girdi. Dolayısıyla biz izleyici de ortadan ikiye bölündük. Çünkü ilk defa başımıza geliyordu böyle bişiy.. İki iyi neyi paylaşamıyordu anlamak zordu. Tabi filmin son bölümünde yine omuz omuza mücade ettiler ama yine de, iyi kavramına karşı bakış açımızın temeline ciddi bir kazma vurdular.

Ve işte bana bu yazıyı yazdıran Joker filmine geldi sıra.. Bildiğiniz gibi Joker, Batman filmlerinde,kahramanımızı feci halde zorlayan sinema sektörünün en kötü karakterlerinden biriydi. Yapımcılar onu da dönüştürme amacıyla yeniden sinemaya uyarladılar. Hiç kimse doğduğunda kötü değildi mantığıyla, Jokerin de mecburen bir kötüye dönüştüğü algısını yaratmak istediler bence. Evet doğru. Kimse doğduğunda kötü değildir. Fakat yaşamı boyunca insan geçirdiği zorluklardan sebep yanlışlara başlayabilir. Kendisine ve çevresine istemeden zarar verebilir. Fakat kötülük yapma fikri, bir tercih sebebidir. Yani insan mecburen kötü olmaz. Kötülüğü bile isteye tercih ettiği için “kötü” sıfatıyla adlandırılır. Tabi filme daha gidemedim. Ama Filmin tanıtım yazıları ve film üstüne yapılan yorumları düşündükçe, mesajın ve yaratılmak istenen algının ne olduğunu kestirebiliyorum.

Tüm bu anlattıklarımdan çıkarmanızı istediğim sonuçlarsa şunlar ; Kötülük artık siyah değil,gri renkle veriliyor bizlere birilerince. İyi ve kötü arasında kalmamız ve orta bir yolla ikisini de sahiplenmemiz ya da nötr olmamız bekleniyor birilerince. Kötülüğün bir tercih değil bir kader olduğu ve herkesin grileşeceği algısı yaratılmaya çalışılıyor birilerince…

Üst aklın yöneticisi Batı. Menfatleri doğrultusunda tüm dünya insanlığını,filmlerle ve dizilerlerle eline almaya çalışıyor. İyi ve kötü kavramının bulanıklaştırılması da bu ideoloji yüzünden. Hakem gözüyle bakamayacak, olaylara ve olgulara taraf olurken, sürekli kararsızıklar yaşayan toplumlar yaratılmak isteniyor. Bu da hiç bir konu da hem fikir olamayan ve ayrışan halklar anlamına geliyor. Örf adet, gelenek,ahlak ve din konusunda bile ortak bir platformda tek vücut olamayan insan yığınları yaratılmak istenen..

Allah tüm dünya insanlığını Avrupadan,Amerikadan ve elbette ki İsrail doğan siyonist,emperyalist ve kapitalist oyunlardan korusun diyeyim son cümlemde..

 

 

 

 

 

Michael Kiwanuka diye bir adam var dinleyin..

Bazı şarkılar vardır. Daha ilk dinleyinişde vurur sizi. Ya ritm yakalamıştır ya da sözler.. Bazen o an ki halet-i ruhiyenizi okşar sadece. Sonra bir daha aynı tadı alamazsınız.

Meselâ yabancı şarkılar benim duygularımı daha derinden yakalar. Tabi 40 yaşıma gelip te,halâ şu lanet olasıca ingilizceyi öğrenemediğimden sözler beni yakalayamıyor. Fakat şarkının sözleri ile kullanılan enstrumanlar ve beste,sözlerin aynası oluveriyor. Genelde bu durum slow parçalarda daha net ortaya çıkıyor.

Ben yerli yabancı herşeyi dinleyen bir müziksever olduğumdan,yeni parçalar keşfetme ve dinleme hevesim de fazladır. Arada farklı türlerde müzik yapan radyoları dinlerim. İşte bugün de,yine bu radyolar arasında gezinirken mükemmel bir parçaya denk geldim. Şarkının daha girişinde,şarkının ruhu beni aldı. Tabi hemen vokale ve şarkının adına baktım. Şarkının adı : One More Night. Söyleyen isimse Michael Kiwanuka isminde siyahi bir kardeşimiz. Sonra şarkıyı youtube’da bir kaç kez daha dinleyip izledim. Ve akabinde bu bomba şarkının Türkçe çevirisini buldum. Gördüm ki sözler ve şarkının ritmi birbirini harika tamamlamış. Bakın sözler şöyle :

Bir Gece Daha

Bir gece daha
Bir gece daha var sabaha kadar
Bir gece daha
Bir gece daha var güne kadar
Iyi olacağım
Iyi olacağım sabah
Iyi olacağım
Iyi olacağım gündüz
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Deneyeceğim
Deneyeceğim sabah
Deneyeceğim
Deneyeceğim gündüz
Artık yalan yok
Artık yalan yok sabah
Artık yalan yok
Artık yalan yok gündüz
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Ben tutacağım
Tutulanağım
Ben tutacağım
Ve tutulanacağım
Ben tutacağım
Ve tutulanacağım
Bir gece daha
Bir gece daha var sabaha kadar
Bir gece daha
Bir gece daha var güne kadar
Yanıyorum
Yanıyorum tüm sabah
Yanıyorum
Yanıyorum tüm gün
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Sözlerden de anlaşılacağı gibi, şarkı tam bir motivasyon şarkısı.. İçinde kararlılık ve ümitten bahsediyor tekrar tekrar. Bu şarkı bence, hem bir uzun yol eşlik parçası, hem de bir hobiniz varsa onu yaparken yanında harika bir tamamlayıcı olur.
Şimdi bu kadar övdüğüm bu şarkının link’ini vermesem olmaz..
https://youtu.be/1Sw2JJ5nSbM

Trump dili ve edebiyatı

Ona çatlak diyen de var. Dengesiz diyen de.. Halbuki Trump,bence gelmiş en iyi kriz yöneten Amerikan başkanı. Her attığı adımı deliliğe vurarak yönetiyor. Yani klasik kuklavari Amerikan başkanlarından da ayrılıyor bu yönüyle.

Trump aslında tam bir ticaret adamı. Ülke yönetimini bir ticarethane mantığıyla şekillendiriyor. Bu yönü onu, klasik siyasi lider konumlandırmalarından çok başka yerlere taşıyor.

Trump geldiğinden beri Amerikan derin devletiyle de zıt görüşleriyle dikkat çekiyordu. Fakat bu Suriye meselesi ve bizim “Barış Pınarı” harekatı da Trump’ı şu ana kadar yaşamadığı bir strese soktu. Kendisine baskı yapanlar arasına,kendi partisinin üyeleri bile katıldı bu harekatla..

Trump,durumu idare etmekte zorlanınca işi,birbiri ardına attığı tweetlerle sürdürmeye başladı. Bir tweet’i baskı ile bizim aleyhimizde atarken,bir sonraki paylaşımı,bizim meşru harekatımızı destekler şekilde yorumlayarak attı. E tabi bu da Trump’ın arada kalmışlığını tüm dünyaya gösterdi. Bir insan bir tweet’in içinde hem övgü hem de gözdağını nasıl olur,onu öğretmiş oldu bize Trump.

Yani Trump bu tavrıyla kendince bir dil geliştirdi. “Trump dili ve edebiyatı” kimsenin net olarak hiç bir sonuca varamadığı bir dil bu 🙂 Ve bu dili çözmek de hiç kolay değil. Belki bazen Trump da anlamıyordur. Ne dersiniz? Şaka bi yana, umarım bu baskılara karşı bu harika direncini kaybetmez..

Biz hep Fransayla oynasak keşke..

Bu maç sonunda anladım ki,bizim çocuklar iyi takımlara karşı daha dirençli ve yüksek tempoda oynuyor. Andoraymış,Moldovaymış bunlar hep hikaye. Futbolun kalitesi ve seyir zevkine engel olan takımlar bunlar. Bence Fifa,dünya ve avrupa şampiyonalarını kendi içinde iki gruba ayırmalı. Yani Andora ve Moldova gibi ülkeleri kendi içinde liglemeli. Grupları ilk üçte bitiren takımlar daha sonra tek bir ligde karşılaşmalı. Tabi bu benim fikrim. Futbolda geri olan takımlar yalnızca puan ve averaja katkı yapıyorlar. Keza 90 dakika kendi ceza sahalarından çıkamıyorlar.

Neyse..

Gelelim maça. Fransa gerçekten iyi hazırlanmış maça. Neredeyse maçın 70 dakikalık bölümünde harika oynadılar. Ta ki son 20 dakika da bittiler. Tabi bu sürede milli takımda maçı kendi yarı sahasında kabul etti. Kaleci Mert, maçın 3 kader adamından biri oldu bu bölümde. Valla yanlış saymadıysam 6 tane kritik kurtarışı var. İlk yarıyı gol yemeden atlatma hedefine ulaşınca biz. Bu sefer Fransa strese girdi. Mert önünde ki Merih ise yine çok kritik pozizyonlarda öne çıkan isimdi. Müthiş bir konsantirasyona sahipti. Kader adamlarının ikincisi Merihti.

Maçın ikinci yarısı ileri çıkmaya başladık. Tabi Fransa’da ilk maçtan bizi iyi bildiği için tedbiri elden bırakmayıp geriye yaslanmaya başladı. Valla Ozan ve Burak biraz dikkatli olsa maçta öne çıkma şansımızda vardı. Hele Ozan,arada karga avına çıktı desem hiç ayıp olmaz. Yalnız yine dikkatimi çeken bir konu var. Takım ileri çıkarken çok ağır hareket ediyor. Topu yarı sahadan ileri çıkarırken çok düşünen futbolcularımız var. Hele o çıkış anında yaptığımız top kayıplarımız yok mu? Yüreğim ağzımda izledim o anları. Allah’tan Fransa beceriksiz oynayınca ve Merih de harika bir şekilde açıkları kapatınca gol yemeden atlattık o tehlikeleri.

Ve maçın 3. kader adamı Kaan Ayhan.. İlk maçta yüzümüzü güldüren adam,bu maçta da harika bir gol attı. Ben bizim bir kaç futbolcumuzun soğukkanlılıkta, Avrupa’lı futbolcular kadar iyi olduğunu düşünüyorum. Bu isimler de Merih,Mahmut ve Kaan Ayhan elbette. 90 dakika aynı konsantrasyonla mücadele edebiliyorlar. E milli takımda son iki maçını 80. dakikadan sonra kazanmaya alışınca, biz de son düdüğü duyana kadar takımızdan illa bir gol gelecek diye bekler olduk. Bugün de aynen böyle oldu.

Maçın sonunda ise üzülen Fransa’yı ve hazımsız Fransız rejisinin çirkinliklerine şahit olduk. Zaten bu Fransa,tarihin hiç bir döneminde sevememiştir. Her halde dans’ı yasaklamamızın acısını halâ çekiyorlar 🙂 Futbolcularımızın golden sonra ki Asker selamı da batmış olacak ki, o anın görüntüsünün bir karesini bile yayına vermediler. E maç bitti bizimkiler tekrar selâm verdi türübüne,onu da kestiler. Hayır noluyo kesince anlamıyorum ki? Orada ki 35 bin taraftar görüyor sonuçta. Ya da ne biliyim o selâmın Suriyede ki kahraman Askerimize ulaşmayacağını mı sanıyorlar? Eğer öyleyse bunlar gerizekalı!

Sonuç olarak Fransa’da,Fransanın elinden alınan grup liderliği( ikili averaj ) Türk milletine ilaç gibi geldi. Hayırlı uğurlu olsun. Rabbim, 13 Kasımda ki İzlanda maçında da güldürsün yüzümüzü.. ( Ki yanılmıyorsam Başkan Erdoğan ve Trump görüşmesi var aynı gün.. )

Meçhul dost’a.. / Cemil Meriç ,Jurnal

Ölmek istiyorum, dekorsuz, poz almadan. Batan bir güneş gibi ihtişamla değil, kaderin bileklerime taktığı prangalardan kurtulmak için ölmek. Mütevazi bir odadan süslü bir salona geçer gibi, realiteden tarihe geçmek umurumda değil. Ah inanabilseydim. Istırap gayyasında aylarca kaldım, orada yalnız sükut vardı. Neredesin, yanan alnımı müşfik avuçlarında dinlendirecek Meçhul Dost?

Cemil Meriç – Jurnal

Krizi fırsata çeviremeyenlere gelsin bu yazı..

Türkiye’nin 5’inci yüz naklini olan Recep Sert, Bilecik’te bir iş yerine silahlı saldırı düzenlediği gerekçesiyle eşinin de aralarında bulunduğu 3 kişiyle birlikte gözaltına alınmış.

​Mevzunun detayına baktım. Recep Bey bir çiğ köfte dükkânı devralmış. Sonra devraldığı dükkân sahibiyle aralarında anlaşmazlık çıkmış ve bizim Recep Bey de hemen silaha sarılıp gidip dükkân basmış.

​Halbuki ne gerek vardı bunlara, diye düşündüm haberi görünce. Türkiye’de yüz naklinin başarıyla gerçekleştirildiği 5. adam olmuşsun; gidip uğraştığın işe bak.

​Krizi fırsata çevirmek diye bir şey var. Yüz nakli dediğimiz olay mühim bir olay. Belki de tüm yaşamını olumsuz sürdüreceğin süreçleri Türk doktorlarının başarısı sayesinde ortadan kaldırmışsın. Bu operasyonu Avrupalı bir vatandaş geçirseydi gidip hemen bir kitap çıkarırdı. Yeni bir yüzle topluma tekrar katılmanın getirdiği artı ve eksileri anlatırdı. Kitabın adını da dikkat çekmek için “Ben İki Yüzlü Adam” falan koyardı. Recep Bey de yazıvereydi bir kitap; adını “İki Yüzlü Bir Recebim” koyaydı (nasıl isim ama?).

​E, şimdi içinizden “Adamda kitap yazacak kabiliyet var mı ki yazsın?” diye soranlar olacaktır. Onu da söyleyeyim: Bu zamanda kitap yazmak ve bastırmaktan daha kolay bir şey yok, inanın!

​Recep Bey de güzelce oturup, tamamen kara düzen olarak imlaya, dil bilgisi kurallarına ve bütünlemeye hiç bakmadan düz bir şekilde yaşadıklarını bir kağıda döküp yine bir editör yardımıyla bu kitabı çok rahat bastırabilirdi.

​Editörlüğe 3 bin, baskıya da 5 bin lira verip kendine güzel bir kariyer planı hazırlayabilirdi. Kitabını sosyal medyada tanıtıp, kendisini fark edecek TV programlarının davetlerine katılıp popülerliğini epeyce artırabilirdi.

​Bu popülerlikle beraber bir iki eğitim sertifikası alıp (yaşam koçluğu, kişisel gelişim vb.) sağlık ve estetikle ilgili etkinliklerin vazgeçilmez yüzü olurdu.

​Ve son olarak da eşini güzellik uzmanlığı kursuna gönderip hemen sonrasında bir güzellik salonu açabilirdi. Çiğ köfte dükkanında 5 bin kazanmak mı, yoksa bir güzellik salonundan 10 bin kazanmak mı?

​Şaka maka da Recep Bey, onun için ayaküstü yaptığım bu kariyer planını görse, inanın bir dakika vakit kaybetmezdi.

​E, şimdi ne oldu? Bir çiğ köfte dükkanı yüzünden sicilini kirletti. Krizi fırsata çeviremeyen binlerce insanın ordusuna yazdırdı adını. Yeni yüzünün nasibinde sabıka yemek varmış demek ki…

Dünya,Barış pınarı operasyonunun detaylarını Aybet’den öğrendi..

Barış pınarı harekatı, tam da beklendiği gibi dün akşam itibariyle başladı. Öncelikle Rabbim, kahraman Türk askerlerini korusun. Sağ sağlim görevlerini tamamlayıp eşlerine,analarına ve evlatlarına kavuşmayı nasip etsin. Bu operasyon başlamasıyla ve Başkan Erdoğan’ın harekatı Twitter üzerinden duyurmasıyla birlikte,tüm dünya medyası da harekatı yakından izlemeye başladı. Harekatın amacı,operasyonun icra biçimi ve sonrasında olası her türlü muhtemel durum da tüm dünya’ya en doğru biçimde duyuruldu. Tabi bu duyuruların yetkili ağızlardan en doğru ifadeyle çıkması da çok mühim. Başta başkan Erdoğan. Sonra da başkan yardımcıları, operasyonun temel hedeflerini çok net bir şekilde uluslar arası medyaya ilan etti. Bu duyuru ağızlarından biri de Başkan baş danışmanlarından Gülnur Aybet..

Bir çoğunuz Gülnur Aybet ismini belki de ilk defa duydu. Aslında  Prof. Dr. Aybet, Erdoğan tarafından 2017 yılında baş danışmanlığa atanan bir isim. 2009 da The Times tarafından İngiltere’nin en güçlü 20 müslüman kadınından biri olarak seçildi. Yani Başkan Erdoğan,uluslar arası siyaseti en iyi bilen isimlerden birini,ülkesine hizmet etmesi görevlendirdi.

Aybet,dün akşam CNN international’ın canlı yayınında Barış pınarı harekatının tüm merak edilenlerini çok net ifade etti. Ben şahsen Türk kadının böyle önemli pozisyonlarda görev üstlenmesinden çok gurur duyuyorum. Devletin özellikle son 3 yıldır böyle değerli isimlere sorumluluk vermesi harika bir olay. Türk kadını’nın dünyanın tüm akademik kariyere sahip kadınlardan eksik kalan hiç bir yanı yok. Ki hatta bence fazlası var. Bu benim duygusal fikrim değil,bilakis kariyerlerine baktığınız da Avrupalı meslektaşlarından iki gömlek üstün. Şimdi aşağıda Aybet’in akademik kariyerini paylaşıyorum. Bakalım bu tecrübeyi görünce siz de hak verecekmisiniz bana..

 

Gülnur Aybet, NATO ve AB kapsamında transatlantik ilişkiler konusunda uzmanlaşmıştır. Ayrıca Türk dış politikası ve Balkanlarda savaş sonrası yapılanma ve devlet inşası konuları da uzmanlık ve ilgi alanlarındandır.

Aybet, Southampton Üniversitesinde Uluslararası İlişkiler alanında yüksek lisans, Londra King’s College’da Savaş Bilimleri alanında ikinci bir yüksek lisans yaptı. Sonrasında Nottingham Üniversitesinde Uluslararası İlişkiler alanında doktorasını tamamladı.

2005 yılından bu yana İngiltere’de Oxford Üniversitesi’nde St. Antony’s College’da Kıdemli Uzman olarak üyeliği bulunmaktadır. Yine davetli bilim insanı olarak Washington’da Johns Hopkins Üniversitesi’nin School of Advanced International Studies’de bulunan Transatlantik İlişkiler Merkezi’bde görev yapmıştır.

2007-2009 yılları arasında İngiliz Akademisi’nden araştırma bursu kazanan Gülnur Aybet, bursunun proje direktörlüğün yapmıştır. Bu proje kapsamında NATO ve AB’nin Bosna Hersek’teki devlet yapılanma rollerini incelemiştir.

Avrupa güvenliği ve Türk dış politikası hakkında Security Dialogue, International Journal, Problems of Post Communism ve Europe Asia Studies gibi bilimsel dergilerde bir çok makalesi yayımlanan Gülnur Aybet, aynı zamanda hem Türk hem de İngiliz ve Amerikan günlük gazetelerinde makaleler yazmaktadır.

İngiltere ve Türkiye Hükümetleri tarafından siyasetçi, bilim insanı ve sanatçılar arası diyaloğu geliştirmek için kurulan İngiliz-Türk Tatlıdil Forumu’nun üyeleri arasında yer almaktadır. Ditchley Park,Wilton Park ve Atlantic Council gibi üst düzey siyasi planlamacıların katıldığı forumlara sıklıkla davetli konuşmacı olarak sunuşlar yapmaktadır. Uluslararası medyaya sıklıkla güncel güvenlik konularını yorumlayan Aybet, 2009’da The Times gazetesi tarafından İngiltere’deki en güçlü 20 Müslüman kadından biri seçilmiştir.

Gülnur Aybet, 2014-2016 yılları arasında Bahçeşehir Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü başkanlığını ve BAUCESS Güvenlik Araştırmaları Merkezi kurucu direktörlüğünü yaptı. Aybet, 2013’te İstanbul Özyeğin Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümünü kurdu.

Kaynak : Ajanslar

 

Hiçbir şey olmamış gibi yaparsanız.. / Orhan Pamuk

Uzun bir süre kimseyle konuşmadım; içime döndüm. Dünya ile arama uzaklık koydum. Dünya güzeldi, içim de güzel olsun istedim. İçimde bir suçluluk, hatta kötülük yokmuş gibi yaparsam, yavaş yavaş kötülüğü unuturdum. Böylece hiçbir şey olmamış gibi yapmaya başladım. Hiçbir şey olmamış gibi yaparsanız ve gerçekten de hiçbir şey olmuyorsa, hiçbir şey olmaz sonunda.

Can sıkıntısı hastalığı / Michael Ende

“Bu ne biçim bir hastalık?”
“Önceleri pek farkına varılmaz. Günün birinde insanın canı artık hiçbir şey yapmak istemez. Hiçbir şeyle ilgilenmez, kurur gider. Ve bu isteksizlik geçici değildir. Hatta giderek artar. Günden güne, haftadan haftaya daha kötü olur. Kendinden hoşlanmaz, içi bomboştur, dünyayla bağdaşamaz. Sonraları bu hisler de kalmaz, hiçbir şey hissetmez olur. Bütün dünyaya yabancılaşmıştır, kimse onu ilgilendirmez olmuştur. Ne kızgınlık duyar, ne hayranlık. Ne sevinmesini bilir, ne üzülmesini. Gülmeyi de, ağlamayı da unutmuştur. Böyle bir insanın içi kaskatı kesilir. Artık hiçbir şeyi, hiç kimseyi sevemez. Bu durumda, artık hastanın iyileşmesine olanak yoktur. Dönüş kalmamıştır. Bomboş, kül rengi bir yüzle, nefretle çevresine bakar, tıpkı duman adamlar gibi. Onlardan biri olup çıkmıştır. Hastalığın adına gelince, buna öldüren can sıkıntısı denir.”

Günümüzde ki erkek düşmanlığının gerisinde kalan feminizm ekolü..

“Erkek sadece yaşlanır ama asla olgunlaşmaz. O çocuk ruhunu, dürtülerini, testosteron hormonunu dizginlemen mümkün değildir. Sadece hareketleri yavaşlar. Bir erkek eğer aldatmıyorsa aldatamadığı içindir.” 

Yukarıda ki açıklama malumunuz Seda Akgül hanımefendiye ait. 50 senelik bir yaşam tecrübesiyle,erkeklerin tamamını kapsayarak yaptığı,devasa bir genelleme ile gündeme geldi bugün.

Kadın ve erkek kutuplaştırılmasının,erkeğin tüm insaniliğinin dışına çıkarılıp,yaratılmış en kötü ve çirkin cins olduğu varsayımını oturtmaya çalışan,feminen anlayışın çok üstünde varlığını sürdüren grupların, ekmeğine yağ süren bir açıklama bu bence.

“Erkek yaşlanır ama olgunlaşmaz” gibi bir tespiti,dünyada kaç milyar erkeği tanıyıpta yaptın be ablacım? Hem senin için olgunlaşma nedir? Kiminle kıyas edildiğinde olgunlaşamamıştır erkek? ( muhtemelen kadınla )

“Çoçuk ruhlu erkek olmak” denilen şey nedir peki sana göre? Bir erkek nasıl sürekli çoçukça davranabilir? Hem çocuk ruhlu olmak,genel anlamda kötü bir şey midir ki, bu tespitlerin içinde olumsuz olarak altını özellikle çizmişsin bu davranışın?

“Testosteron hormonunu dizginleyemezsin” derken,bu hormonun dizginlenilmesi mi gerekiyor erkeğin partnerince? Yani erkeksi davranışlardan uzak yaşayan bir adamla,mutlu olmak daha mı kolay diyorsun? Yani tüm erkekler evlenince hadım edilsin ve çiftler bir ömür mutlu olsun iddiasını mı taşıyorsun?

”Bir erkek aldatmıyorsa,aldatamadığı içindir” tezininse,tartışılacak hiç bir yanı yok. Evet sağlıklı bir erkek yaradılış gereği kadından on kat fazla, cinsel bir takım dürtülerle yaşar. Fakat bu dürtülerin dışında bir sürü insanı duygu ve erdem de taşır erkekler.. Namus gibi, vicdan gibi,şefkat gibi, kıskançlık gibi,anlayış gibi, babalık gibi..

Fıtratsal ve fiziki donanımları sebebiyle hiç bir cins küçük ya da büyük görülemez. Ve bu donanımlarını sakıncalı bir takım davranışlar da kullanan hiç bir cins de, tek ve kötü bir sıfat genellemesiyle sınıflandırılamaz.

Şimdi, Seda hanımın hemen arkasından ünlü bir sanatçı çıksa. Ve dese ki ; “Bütün kadınlar aldatır. Fakat bu aldatma en çok ruhsal aldatma ile olur. Bir kadın,kocası dışında beğendiği bir erkekle sadece bir arkadaşlık kurup, günde iş ortamında ya da sokakta,10 dakikacık bile hayattan bahsetse,o kadın kocasını aldatmıştır. Hatta kadınla kendisini normal arkadaş sanan çoğu erkek,kadının tek taraflı flörtünde, bir oyuncu olduğunu anlamaz”

Bu tespitlere kim ne kadar hak verir? Hangi kadın,bunu yapabilen kadınların geneli temsil ettiğine inanır? Aldatma bir cins meselesi değil, bir ahlaki meseledir. Yanlız kadınlığa ve  yalnız erkekliğe yakıştırılamaz..

Bence, karaktersiz kadınlar ve erkeklere denk gelip, bunlarla evlenip hayatı zindan olan her cins, bariz karşı cins düşmanlığı taşıyor ve yine  çevresini de bu yönde etkiliyor. Tabi bu etkilemenin sebebi  “ben yandım sen yanma arkadaş” mantığıyla gelişen ve özünde bir iyiniyet barındıran hemcinslerini korumaya yönelik bir nasihat. Fakat toplumda giderek büyüyen erkek ve kadın savaşının fitilini ilk ateşleyen davranış modeli de bu!

Şimdi bu bilmiş açıklamalarıyla, erkeklerin neredeyse tamamını basit,zayıf ve cinsel sapıklar yaratıklar olarak ilan eden bayan Akgül, iki gün sonra gidip yeni bir evlilik yaparsa, bizim bundan nasıl bir sonuç çıkarmamız lazım orasını düşünüyorum.. Erkek cinsini yerin dibine sokan bunca tespitten sonra hangi erkekle ne mantıkla evlenir orasını siz düşünün. Aldatılmayı göze alarak, çoçuk ruhlu ve hiç olgunlaşamayan bir cinsle nasıl bir yuva kurar? çok merak ederim doğrusu!

 

 

Şaka yapmıyorum! Kız valla çok güzel..

“Güzel”, nasıl da göreceli bir kavram değil mi?

Aslında doğasında,öncesinde hiç bir kuralı ve şekli yok güzel tabirinin..

Çirkin tabiri içinde bu geçerli.

Güzel,aslında hoş gelen şeydir insan için.. Kime ve neye göre tanımlıyor olduğunun da,hiç bir sorgulanacak yeri yoktur.

Bir şeye, güzel ya da çirkin demenin, sözde kuralını yazanlarsa; yalnızca elitler,elitlerin medyaları ve de modayla paranın en çok dolandığı ülkelerin seçkin sektör temcilcilerinden başkaları değildir.

Yani güzel algımız, bu üçlünün güdümünde sürekli yenileniyor ve yenilettiriliyor üzerimizde. Yani bizler de denek oluyoruz burada. Bu üçlü bir güzellik orantısı çiziyor önce. Sonra buna uygun bir yüz buluyor. Sonra onu güzel diye tanımlıyor. Bizim bu ismi güzel bulmaya alışmamızla,moda başta olmak üzere bir çok sektörde paracıklarımız büyük meblalara dönüşüyor.

Allah aşkına 1900 ler de ki güzellik yarışmalarına ve de  birinci seçilen kızların fiziksel ölçülerine ve yüz şekillerine bir bakar mısınız?! Bugün ki güzellik anlayışıyla taban tabana zıt! O günleri yaşayan ve ölen bir avrupalı’nın yeniden yaşatılıp mezarında çıktığını bir düşünün ( farz-ı misal ) Ve bu insana soracağınız ilk sorunuzda, Angelina Jolie’nin fotosunu gösterip; “Bu kadın güzel mi?” olsun. Sizce ne cevap verir?

Bence kullanacağı tek sıfat ” çirkin ” olacaktır. Çünkü kafasına sokulan güzel algısında, Angelina Jolie hiç bir şekilde yoktur.

Bir kadına,bir elbiseye,bir eşya’ya ve dahi bir hayvana güzel diyorsanız. Bu ifadenizin temelinde %80 size benimsetilen güzel anlayışı vardır. Yani bir çeşit gizli empoze..

“Çirkin” derken de, güzelle kıyaslayıp bunu yani çirkin kavramına yönleniriz mesela. Halbuki bize güzel olarak ögretilen şey var olmamış olsaydı,çirkin dediğimiz insan,hayvan,bitki ya da nesnelere çirkin diyemezdik.

İşte en son örnek..

Dünyaca meşhur bir giyim markası ( reklam olmasın ) geçenlerde yeni marka ve reklam yüzünü tanıttı medya ya..

Kızımız ( Armine Harutyunyan ) Ermenistan uyruklu,23 yaşında bir model. Ve bu kızımız, bizlerin bunca zamandır beynine zorla sokulan,dayatılan, “güzel” tasfiriyle yakından uzaktan hiç bir alakası yok. Eğik uzun bir burun,bitişik fırça gibi kaşlar ve masum bakışlarıyla karşımızda duran ve tüm ezberlerin dışında objektife poz veren bir kız bu..

E tabi bu kızı gören herkes,otomatik bir refleksle kıza, ortalama aynı çirkinlikte “çirkin” sıfatı taktılar. Türlü hakaretler türlü aşağılamalar da beraberinde geldi toplumdan. İşte yazımın başında da belirttiğim gibi, mankene gösterilen tepki algımızda yaratılan “güzel” anlayışından dolayı oluşan bir refleksten ibaret. Adriana Lima’lar, Angelina Jolie’lerin dünyasında, böyle yüz hatlarına sahip bir kıza yapılan her türlü hakaret de normal aslında..

Demek ki güzel kavramı konusunda tamamen koyun gibi güdülüyoruz tüm Avrupa halkı ile beraber..!

Benim fikrim ve sizlere nacizane tavsiyem, güzel ya da çirkin kavramını kullanırken, dışarıda ki tüm etkenlerden bağımsız bir yorum yapmanız. Herşeyin yapaylaştığı bir dünyada her şeyin doğalını ararken, insanın da doğal halini sevmeye ve taşıdığı hoşluğu görmeye çalışın. Belki biraz klişe olacak ama, bir insanın ruhu güzelse ve samimiyse, bir de üstelik bu doğallığı bedenine ve yüzüne yansıtabiliyorsa,inanın gerçekte “en güzel” sıfatını hakeden de o insandır..

Umarım markalar ve moda sektörü,güzel kavramını,yalnızca estetik simetrik bir takım orantılar üzerine kurmayı bırakır yakın bir zamanda..

Dünya’ya dair ümitlerinizi yitirirseniz,gideceğiniz yer.. / İlber Ortaylı

İnsan bunaldığı zaman Bosna’ya gitmeli demişsiniz; neden?

– Çünkü İslamiyet’in en hoş yaşandığı yer orası. Kazan da öyledir ama fazla kozmopolit. Saraybosna’da Müslümanlık, Osmanlılık ve medeniyet birleşmiş. Sade insan sesiyle ezan okunur orada. Güzeldir. Dünya hakkında ümidinizi yitirirseniz Bosna’ya gidin.

 

Kaynak: Hürriyet

Rahmetli Akif bugünleri göreydi,Arda’yı bağrına basardı..

Öncelikle valla koca bir bravo Arda’ya..

Yıllardır şu yarışmayı hep izler ve her sene,”ya arkadaş, bir gün biri çıksa da, şu büyük ödülü alsa” diye ümit ederdim içimden… Evet, hiç kolay bir şey değildir bunu başarmak. Fakat şöyle bir iki genel kültürü yüksek yarışmacıya denk geldiğimde, bunu temennileri geçirirdim içimizden ister istemez.

Bu arada, büyük ödül sorusunu hazırlayan arkadaşı da tebrik edeyim hemen. Bize ait olan ve değeri hepimizde çok yüksek olan İstiklâl marşımızla ilgili bir soru hazırlamak mühim bir iştir.  Üstelik sosyal medya da,sokak röportajlarında gençlere: “İstiklâl marşının ilk iki kıtasını okur musunuz? sorusu sorulduğunda,bilemeyenlerin sayısını gördükten sonra,Arda’nın 10 kıtasını ezbere bildiği İstiklal şiirinin içinde ki tüm kelimeleri tek tek analiz edip saymasını, “mükemmel bir olay” olarak tanımlamak çok mümkün..

Ki Arda’da gencecik bir arkadaşımız. İstiklâl marşını bilmeyen gençliğimize kapak olsun bu bu yarışma ve sonunda kazanılan ödül..

Heralde Rahmetli Akif, şu yarışmayı izleseydi ve kendi yazdığı şiirin tamamını ezberinde tutan bu genci görse,sevincinden Aynı İmirzalıoğlu gibi bağrına basardı. Ruhun şadolsun Mehmet Akif.. ( Akif’e bir fatiha gönderme zamanıdır )

Bu arada Kenan İmirzalıoğlu’nun da çok nasipli ve hatta ballı olduğunu söylemek lazım. Bu yarışmayı o kadar ünlü insan sundu,fakat ödülü vermek İmirzalıoğluna kısmet oldu..

Yalnız bunların dışında bir şey dikkatimi çekti. O da,Arda’nın soruyu bildiği ve konfetilerin patladığı o an da ki çoşkunun çok zayıf oluşuydu. Belki Arda’nın sakin duruşu,belki stüdyoda ki seyircinin,kimsenin “o son soruyu” bilemeyeceği yönünde ki sabit inancı sebebiyle yaşandı bu eksik çoşku..

Ama ne olursa olsun. Yarışmayı kazananın genç bir yarışmacı olması. Ve kazandığı  büyük ödüle vesile olan kişinin Mehmeh Akif Ersoy olması,beni mutlu ve memnun etmeye yetti.

Belki bakarsınız Arda, Akif’in Edirnekapı şehitliğine giderek,ruhuna bir fatiha okur. Olur mu olur.. ( Valla ben yarışıp büyük ödülü kazansam,hem kabrini ziyaret eder,hem de Akif adına bir hayır da bulunurdum ufakta olsa.. )

 

 

“Popüler bir başkası” olma heveslerimiz..

Şeffaf tabiri insan için kullanıldığında,sanki biraz yapay kalıyor. Şeffaf geçirgenliği de ifade ediyor bir yönüyle.. Bence şeffaf yerine “hakiki” tabirini kullanmak, daha dolu bir ifade. Günümüzde hakiki ile başlayan her eşya kıymetlenmiştir ya hani.. Yine günümüzde,yaşadığımız toplumda, “popüler başkası” gibi olmaya çalışan her insan bunu bir şekilde başarıyor. Fakat benzeştiği yerlerin dışında kalan her fıtrasal davranışı,muâllak bir kısır döngü de sürekli yolunu bulmaya çalışıyor. İnsanlık,bireyselliğini ve fıtratsal varlığını topluma,hiç bir dönemde, bu kadar karşılıksız teslim etmemişti. Yaşadığımız toplumda özgün ve kendimiz gibi kalma yetimizi kaybettik.. İşin garibi bundan şikayetçi de değiliz. Bilakis aptalca bir övünç içindeyiz bu halimizle!

Veda / Necip Fazıp Kısakürek

Elimde, sükutun nabzını dinle,
Dinle de gönlümü alıver gitsin!
Saçlarımdan tutup, kor gözlerinle,
Yaşlı gözlerime dalıver gitsin!

Yürü, gölgen seni uğurlamakta,
Küçülüp küçülüp kaybol ırakta
Yolu tam dönerken arkana bak da,
Köşede bir lahza kalıver gitsin!

Ümidim yılların seline düştü,
Saçının en titrek teline düştü,
Kuru yaprak gibi eline düştü,
İstersen rüzgara salıver gitsin!

Eskiden her esnafın duvarında, illa bir karınca duası asılı olurdu..

Benim çocukluğumda( 1980 ler ) her ticaret erbabının ve her esnafın dükkanının görünür bir yerinde,ya bir “Bismillahirrahmanirrahim” yazısı. Ya bereket duası. Ya da esnafın uğraştığı meslekle ilgili bugün bizim, “misyon” ve de “vizyon” dediğimiz tanıtım yazılarının şiirsel hali sayılabilecek sözler olurdu.

O dönemler ticaret dediğimiz şey, yalnızca kâr amaçlı olarak kurulan işletmeler değildi toplumun gözünde. Saygınlık,adalet,anlayış ve yardımsal amaçlı olarak kullandığı bir çok sıfatın çok önem arzettiği ticarethanelerdi. Bunun sebebi Peygamber efendimizin ticaretle meşgul olması ve Hak ve terazinin yanlış kabul etmeyen iki erdem sayılmasıydı.

Belki her esnaf,dükkanının bir köşesine iliştirdiği karınca duasını,bereket duasını ve Ayetel kürsiyi orjinal dilinde okuyamazdı ama, o duanın varlığının dükkanına bereket getireceğine mutlaka inanırdı.

Bugünse artık bu tip dindar ve mütedeyyin zihniyette pek esnaf kalmadığından,bu kültürel alışkanlık da sona erdi.

Tabi ki Büyük AVM’ler ve Hipermarketlerde böyle bir şeyin yaşamasını ve yaşatılmasını beklemiyorum. Ama ne biliyim. Küçük esnaf da, bir terzi dükkanında,bir nalbur da,efendime söyliyim bir fırında,duvarda küçük bir karınca duası yazısı görsem nasıl da mutlu olurdum…

Bilmiyorum.. Belki Anadolu’nun köylerinde ya da doğuda bu anlayış devam ediyordur. Eğer ediyorsa da ne mutlu olanlara.. Umarım onlar,inançlarının seviyesini bir nebze gösteren bu eski ritüele sahip çıkmaya devam ederler.

Şimdi bende,internette bu konuyla ilgili. Yani eski zamanların esnaflarının, dükkanlarının duvarlarına astığı yazılardan bir kaçına denk geldim,yaptığım ufak araştırma da. Bakın bakalım neler yazarmış o yazılarda..

Bir dükkânda :
Her sabah Besmeleyle açılır dükkânımız.
Hakk’a iman ederiz, Müslümandır şanımız.
Eğrisi varsa bizden, doğrusu elbet sizin.
Hiylesi hurdası yok, helalinden malımız.
Müşterilerimiz velinimet, yaranımız yarimiz.
Ziyadesi zarar verir, kanaattir kârımız.

Bir aşçı dükkânında:
Her taamın (yiyeceğin) lezzeti ta ki dimağdan (beyinden) çıkar,
Tuz ekmek hakkını bilmeyen akıbet(sonunda) gözden çıkar.

Balıkçı dükkânında:
Ehl-i aşka müptelayım(tutkunum) nemelazım kâr benim,
Mal ve mülküm yoktur amma kanaatim var benim.

Bir helvacı dükkânında:
Dolandım misl-i cihan(cihan misali) bulamadım başıma bir tane tac,
Ne eğride tok gördüm ne doğruda aç.

Bazı dükkânlarda:
Dükkân kapusu Hak kapusu, Hakkına yalvar,
Çeşmim (gözyaşım) gibidir çeşmeleri akmasa da damlar.

Bir şekerci dükkânında.
Sade pirinç zerde olmaz bal gerektir kazgana (kazana),
Baba malı tez tükenir, evlat gerek kazana.

Bir dükkânda:
İnsana sadakat yaraşır görse de ikrah (iğrenmek, diksinmek),
Yardımcısıdır doğruların Hazreti Allah.

Bir dükkânda:
İlim ve sanattan haberdar olmayanlar aç olur,
Müflis (iflas eden) ve bîvâye(yoksul) kalur, herkese muhtaç olur.

Berber dükkânında:
Her seherde besmeleyle açılır dükkanımız,
Hazret-i Selman Pak’tır pîrimiz üstadımız.
Lâfla dükkân açılmaz, boş yere etme telâş
Selmân-ı Pâk de gelse parasız olmaz tıraş

Bir hamamda ve bir saatçi dükkânında:
Gelen gelsin saadetle,
Giden gitsin selametle.

Marangoz dükkânında:
Sefa geldin ey müsafir, ısmarla kahve içelim,
İşçi ile sohbet olmaz, bir merhaba der geçelim.
Yine başka bir iş yerinde:
Doğru olsan ok gibi elden atarlar seni
Eğri olsan yay gibi elde tutarlar seni
Menzil alır doğru ok elde kalır eğri yay,

İstiklâl marşının nasıl okunacağını,millete göstere göstere öğreten adam; Onur

İstiklâl marşımız..

Akif’in  sonunda,”Allah bu millete bir İstiklâl marşı daha yazdırmasın” duasıyla yazdığı şiirin marş hali..

Kahraman koca bir milletin verdiği, destansı kurtuluş mücadelesinin tüm detayları, Akif’in şiirsel diliyle tüm benliğimizi sarar bu şiirle.

Bu şiirle gururlanırız,bu şiirle kim olduğumuzu ve bundan sonra, bu vatana sahip çıkmak için gerekli olan tüm nasihatları gönlümüze nakşederiz.

İstiklâl marşı bizim kırmızı çizgimizdir. Bu sebeple farklı bir sürü resmi tören ve etkinlikte gururla okuruz.

İşte bugün,sosyal medyada,maç öncesi İstiklâl marşını çoşkuyla okuyan,ve bu marş okuyuşuyla çok ilgi gören, Yeni Çorum sporlu kaleci Onur’un görüntüleri İstiklâl marşımız üzerinden tekrar bir muhabbet başlattı.

“Tekrar”, diyorum çünkü, geçen hafta da Fenerbahçeli Alman futbolcu Max Kruse bir maç öncesi İstiklâl marşı seramonisinde bizim marşımızı okumuştu. Tabi Kruse’nin bu davranışını bir kısım taraftar eleştirmiş,bir kısım taraftar ve medyada takdir etmişti. Bense kendi adıma gereksiz buldum. Bir milletin mensubu olan her kişinin,farklı bir devletin marşını okuması çok sağlıklı bir hareket değildir çünkü. İçinde yaşamayı seçtiğiniz milleti çok sevmeniz de,size o milletin marşını okumanızı gerekli kılmaz. Çünkü yazılan marş, sadece yazıldığı milletin yaşadıklarını,kahramanlıklarını ve acılarını anlatır. Max Kruse de bu milletin tarihi ve geçmişiyle gurur duymayacağına göre,marşımızı okuması da anlamsız oluyor son tahlil de..

Neyse.

Gelelim bizim Onur kardeşimize..

Eğer Onur, İstiklâl marşımızı geçmiş maçlarda da böyle çoşkulu okumuşsa, ne mutlu. Çünkü normalde olması gereken de bu.. Böyle bir marşı,sönük,cansız ve yarım ağız okumak,zaten marşa da Akif’e de ayıp etmektir bence.

Belki de  Kaleci Onur, bu marş okuyuşuyla yeni bir dönem başlatacaktır kim bilir? Belki de bundan sonra, İstiklâl marşımızın okunduğu her törende,her resmi etkinlikte,protokol dahil tüm katılımcılar marşımızı en yüksek tondan ve içten okuyacaklar,Onur sayesinde.. ( Ne güzel olur değil mi? )

Umarım temennim ve tahminim gerçek olur. Çünkü böyle bir marş,pısırık, mırıldanır vaziyette ve yarım ağız okunacak bir marş olmadı olamaz. Bu  zayıf ve isteksiz okuma kültürünü bize kim bulaştırdıysa, ona da yuh diyesim geldi şimdi. Geç olsa da..

 

Depremi önceden bilene, ödül falan mı vaad edildi?

TV100 kanalı daha çok yeni bir kanal. Farklı kanallardan transfer ettiği isimlerle,özellikle de bir iki popüler isimle, adından söz ettirme gayretinde doğal olarak. Bu bahsettiğim iki isimse, Okan Bayülgen ve Ceren Bektaş…

Kabul etmek gerekir ki,bu iki isim kanal’a epey bir ilgi gösterimesine neden oldu. Fakat bu iki isim dışında raiting sağlayacak başka bir isim yok. TV100,daha seyredilebilir bir kanal olma yolunda, daha ciddi programlar ve programcılar bulmak zorunda gibi geliyor bana.

Neyse asıl mevzuya geleyim. Son İstanbul depreminden sonra malûmunuz, medya da,depremin konusunun geçmediği tek bir gün olmadı. Son bir iki gündür bazı kanallarda deprem haberlerinde bir azalma yaşanırken. Bazı kanallarda,mevzuyu siyasetle ilişkilendirip yeni haberler yapma derdine düştü. Konuyu siyasete taşıma niyetinde olmayan fakat bu deprem gerçeği üzerinden,halka sürekli bir panik ve korku havası yaşatan kanallar da var. Bu kanallardan biri de bence TV100..

Deprem olduğu günden bugüne, sürekli ve aralıksız deprem haberi yapan TV100. Aynı zamanda,sosyal medyada ki sayfası üzerinden de,ülkenin farklı şehirlerinde olan 3 şiddetinde ki küçük depremleri,son dakika başlığı altında,sanki çok mühim bir olaymış gibi bir hava yaratmaya çalıştı.

Hatta az önce,yine bir deprem tahmini haberine denk geldim kanalın. Devletin ilgili merci ve kurumlarının ” bizim dışımızda,depremle ilgili tahmin ve görüş belirten hiç bir ağza itibar etmeyin” demesine rağmen, TV100,halâ eski deprem bilimcilerin ve sismologlardan tahmin almaya devam ediyor.

Kanalın bu akşam haberlerinde,gün içinde gidip görüşlerini aldığı Naci Görür vardı. Naci Hoca, olacağı tahmin edilen büyük Marmara depreminin şiddetinden,olacağı tarihe kadar her şeyi anlattı kendince. En geç 2029 da olacağını varsaydığı depremin şiddetini de, 7.2 ila 7.6 aralığında olacağını iddia etti. Hatta bir de depremin saniyesinin uzunluğunu da söyledi. Görür’e göre “40 saniye ile 2 dakika aralığında bir sürede gerçekleşecek bu deprem..

Bana enterasan gelen şu şimdi… Devletin resmi Rasathanesi ve 250 kişilik ekibi,her gün 40-50 çeşit farklı gözlem tekniği ile fay hatlarını inceleyip,net bir açıklama yapamazken, emekli bir sürü jeofizikçinin  kanal kanal gezip, oturduğu yerden bu kadar net tahminlerde bulunması!

Yine bana çok enterasan ve de saçma gelen şeylerden biri de,bu kanalların ısrarla bu eski isimleri bulup konuşturmaları.

Eğer bu isimler bu işi, şu an aktif olan devletin ilgili kurumundan daha iyi biliyorlarsa, devlet de kurumunu hemen kapatıp bu isimleri alsın tekrar iş’e!

Medya zaten bir huyundan hiç vazgeçmedi bu konuda. O huy da : “Acaba hangi deprem falcısının dediği çıkacak?” merakı..

Diyelim ki Allah muhafaza o beklenen deprem oldu. Şiddetini,nerede olacağını,saniyesini ve kaç bin insanın öleceğini de, bu isimlerden biri bildi.

Ne olacak?

Burnu göğe mi değecek?

Medya da : “bak benim programa çıkarıp fikrini aldığım falcı bildi” mi diyecek?

Bence Devlet,TV kanallarına bir sınır getirmeli. Ki hiç bir kanal,milleti sürekli bir panik havasında tutmasın..