Batılı teorisyenlere.. / Paul Feyerabend

Batılı teorisyenlerin önerdikleri şeylerin er geç Batı sanayi devletleri ve resmi kurumlar tarafından kabul edileceği,oradan da ilk önce eğitime sonra da gelişme sürecinin sıkacağı umudundadırlar. Tıpkı ataları sömürge memurları gibi,düşüncelerinin iktidar gücüyle yürürlüğe sokmasından hiç vicdan azabı duymazlar. Fakat onlardan farklı olarak iktidar gücünü bizzat işletmezler; hatta tersine akılcılıktan, nesnellikten, hoşgörüden dem vururlar. Demem o ki sadece saygısız dünyadan bir haber ve sığ değil,aynı zamanda oldukça namussuz insanlardır bunlar(…) Batı düşünsel imalatlarının gerisinde yatan dev yanlışları ve gizli varsayımları saptamak zorundayız.

Yaşarken / Ahmet Muhip Dıranas

YAŞARKEN

Ağaçların daha bu bahçelerde
Bütün yemişleri dalda sarkıyor,
Umutların mola verdiği yerde
Geceler bir nehir gibi akıyor.

Baksan bir uzaklık var hangi yana,
Hangi eşyaya dönsen boş bir ayna;
Varmak istediğim uzak limana
Gemiler beni almadan kalkıyor.

Gelmedi gün daha çalmadı saat,
Daha uçurmuyor beni bu kanat;
Sabırsızlanma, ey kapımdaki at!
Güneş daha gözlerimi yakıyor.

AHMET MUHİP DIRANAS

İnek kaçıyordu. Dağ yanıyordu. Komşular alışverişte görsündü..

Ne güzel bir hikayedir bu. Yarı çevir kazı yanmasın. Yarı, içi boş yalan ve atmasyon kurgusuyla derlenmiş, çocukların keyifle oynadığı bir söz oyununudur. Altı boş iddialarla menfaat elde etmek isteyenlerin halini, en eğlenceli biçimde ortaya koyar..

Komşu komşu hu
Oğlun geldi mi
Geldi
Ne getirdi
İncik Boncuk
Kime kime
Sana bana
Başka kime
Kara kediye
Kara kedi nerde
Ağaca çıktı
Ağaç nerde
Balta kesti
Balta nerde
Suya düştü
Su nerde
İnek İçti
İnek nerde
Dağa kaçtı
Dağ nerde
Yandı bitti kül oldu!

Edi ve Büdü’ye kimlerin seslendirdiğini öğrenmek bugüne kısmetmiş..

Çocukluğumdan beri severim Edi ile Büdü’yü. Saf ve temiz gönüllü Edi ile disiplinli,her daim doğrucu ve çok pimpirikli Büdü, 80 ler’de çocuk olma şansına sahip olmuş herkesin favori kahramanlarındandır. Bu karakterlerin bu kadar sevilmesinde tiplemeler kadar seslendirmeler de etkili olmuştur. Mesela Edi’nin sesi karakterine pek uygun olarak yumuşak ve sakindir. Budü’nün sesiyse keskin ve her zaman kendinden emin bir sestir. Peki bu sesler kimin hiç düşündünüz mü hiç?

Yani bu karakterlere hayat veren sesler..

Valla ne yalan söyleyeyim ben de düşünmemiştim. Üstelik çok bilinir yabancı film kahramanlarının seslerini kim vermiş acaba diyerek,merakla Google’a girip bakmışlığım olmasına rağmen.

Az önce sosyal medyada gezerken bir paylaşım sayfasında Edi ile Büdü’nün bir bölümünü izlerken Kulağım Edi’nin sesine dikkat kesildi. Ve “ya hu ben bu sesi tanıyorum” dedim kendime. Bu Altan Erkekli..

Evet Evet Altan Erkekli bu. 35 senedir bildiğim karakterin sesini daha yeni örtüştürüyordum kafamda. Peki Büdü’nün sesi kimindi? Onu da biraz dinledikten sonra onun da Köksal Engür olduğunu farkettim. Köksal Engür’ü yeni jenerasyon pek bilmez. Ama hatırlayacağınız bir karakteri söyleyeyim size. Leyla ile Mecnun’un Ak Sakallı dedesi Çınar..

İşte bu Altan Erkekli ve Köksal Engür gibi isimler, Seslendirme sanatçıları TOP 10 listesinde yer alan değerli sanatçılardandır. Altan Erkekli’yi sinema ve dizi severler yakinen bilirler. Fakat Engür, Erkekli kadar ekranları kullanmadığından bilinmez. Köksal Engür’ü 1985 li yıllarda ki “Olacak O Kadar” programından da hatırlarlar sevenleri. Levent Kırca, Oya Başar ve Köksal Engür’lü başlamıştır ilk kez Olacak O Kadar. Sonrasında ayrılmıştır programdan. Bu ayrılışın sebebini bilmesem de, Levent Kırca ile anlaşamadığına dair tahminlerim olmuştur bu güne kadar.

Neyse..

Konuyu çok uzatmadan Erkekli’ye de Köksal Engür’e de sağlıklı uzun ömürler dileyip kapatayım mevzuyu..

 

Seksekli şiir

Baştan sona sıçramaktır dedi çocuk ruhlu adam, hayat nedir diye sorduklarında. Sıçramalar arasına sıkışan yaşanmışlıklardır. Değişken ve sürekli edinilen gayeleri, tek ayak üstünde taşımaktır. Yandığımız anlar yakındıklarımıza ve üzüldüklerimize bağlanmıştır. Her yanışımızda ta en başa dönüp sıfırladığımız hayatlardır. Seksek bir gayrettir hem kendimize hem istemeden rakip olduklarımıza. Menzilse bir taşla iki sıçrama noktası kadardır. Menzil dengedir. Kırılgandır,anı yaşamaktır. Yaptım diyebilmenin hazzıdır. Doyurucudur ve bağımlık yapandır. Seksek, menzilin yoludur. Kazanma arzusudur. Kaybetmenin sonunun olmayışıdır. Hayatın oyunsal bir simgesidir. Seksek,sekerek kazanmayı bilmektir. Yürünesi olmayan..

Osman Erim Naiboğlu

 

Bir Öğretmenin 24 Kasım dileği..

Bugün sosyal medya da denk geldim. Genç bir öğretmenimizin, 24 Kasım Öğretmenler günü dileklerine. Öğretmenimizin eğitimle ilgili her kesime temennileriydi bunlar. Yani bu öğretmenimiz öğretmenler günü tebriklerini kabul edip, bir teşekkür ile sonlandırmaya alışık olmayan ögretmenlerdendi. E zaten olması gereken de bu değil miydi? Öğretmen yalnızca okulda eğitim veren bir meslek erbabı değildi çünkü. Öğretmenliği kutsal kılan bir meslek oluşu değildir bilinegelmişliği dışında, bir artı  değere sahiptir bu meslek. Öğretmenliği kutsal  kılan şey,bu mesleği seçen insanların, hayatlarının her anında topluma örnek olarak yaşama gayretidir. Öğretmen öğrettiklerinin yanında, yaşam tarzı ve ileri görüşlülüğü ile de çevresini aydınlatmaya devam eder.

İşte bu nedenle, “ne mutlu” öğretmenliği ile gurur duyanlara.. Ne mutlu öğretmenliği hakkıyla yapmaya çalışanlara..

Öğretmenimizin paylaştığı yazıyı,aynen paylaşıyorum aşağıda..

Öğretmenler günü bugün evet yetiştirdiğimiz öğrencilerimizden,meslektaşlarımızdan ,eşimizden, dostumuzdan güzel kutlamalar almak elbetteki gurur verici ve aslında ne kadar güzel bir iş yaptığımızı hissettiren davranışlar.

Benim bu yılki öğretmen günü dileğim :

Öğrencilerim için : Beyinleri sulanmamış ,telefonla yapışık siyam ikizi olmamış,
Ahlaki değerleri öğrenebilmiş ve akademik bilgileri bunun üzerine eklemiş ,saygı duymayı ve sevmeyi bilen ,ne yaparsa yapsın nasılsa sistem geçiriyor kalmak yok ki diye okula hobi olarak devam etmeyen, yetenekleri ve yapabildiklerini sonuna kadar deneyen ,sorumluluk sahibi ,meslek bölümlerini ,görsel sanatlarında en az fen matematik alanı kadar değerli olduğunun bilincinde olan,güzel öğrenciler yetiştirebilmek.

Öğretmenlerim için : Hep inandığı değerler için mücadele eden,önce eğitim sonra öğretimle yollarına devam eden,sistemdeki eksikliklere takılıp düşmeyen ya da üst birimlerden ne kadar olumsuzluk yaşatılırsa yaşatılsın mücadeleyi bırakmayan ,egolarını öldürmüş,yenilerin öncekilerden tecrübece faydalandığı,önceden göreve başlamış olanların yeni meslektaşlarından akademik olarak faydalanabilecek kadar alçak gönüllû olabilen, eksikliğinin farkında olup eksik olan yönünü gizlemek yerine iyileştirmek için çabalayan güzel öğretmenlerle çalışabilmek.

Ve sevgili büyükler için dileğim :

Bulunduğu mevkinin hakkını verebilen,şu karşı dağları ben yarattım. Şunu da bunu da ben yarattım” kafasından ne zaman kurtulup öğrencilerin öğretmenlerin içine girerseniz üstteki dileklerim o kadar çabuk gerçekleştirilecek. Eğitim dışında saçma sapan egolarla,uygulamalarla uğraşmaktan çocuklarımızı,gençlerimizi yetiştirmeye fırsat verilmiyor. İdare ,öğretmen ,öğrenci karşı karşıya değil yanyana yürüyünce bir şeyleri iyileştirebiliriz,en azından bizlere böyle öğretildi.

Günü kurtarmak hiç de eğitimde işe yaramıyor biz bile bunu biliyoruz ,ya siz biliyormusunuz?
Küstürmeyin öğretmenleri haksızlıklara maruz bırakmayın yanında durun . Sonra bu çocuklar neden böyle oldu sorusunu sormaya hakkınız bile yok. Onların minicik adımlarını destekleyin öğretmenlerin ki koşabilsinler . İnin koltuklarınızdan birazda sadece DYS `den takip etmeyin işleyişi. Eğriye eğri deyip doğruda öncü olun doğruda da doğru deyip yanında olun öğretmenlerin veliyi üzenleri üzerken öğretmeni üzenlerede bir çeki düzen verin.

Kısaca küstürmeyin öğretmenleri .Yarası olan olmayan herkes gocunsun.
Amin.

Mesleğini hakkıyla yapan tüm meslektaşlarımın günü kutlu olsun .

Burda izinden gitmeye çalıştığım canımmmm ilk öğretmenlerime Adnan Ersoy ve Halime Ersoy’a sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.

Beni hiç bırakmayan ellerinden saygıyla öpüyorum.

S.B

Sarah Connor Terminatörle geri dönmüş

Terminatör filmi serisine son halkayı eklemek Tim Miller’a( yönetmen ) nasip olmuş. Tabi James Cameron prodüktörlüğünde.. Filmin adı da Terminatör 6 değil “Kara Kader” konulmuş. Valla frangmanı izlediğim kadarıyla hiç fena değil film. Ayrıca Linda Hamilton’ı Sarah Connor rolünde tekrar görmekte gerçekten güzel. Çünkü Terminatör demek bi bakıma da Sarah Connor demektir. Tabi filmin konusu yine aynı. Gelecekten gelen ölüm makinaları, Ya Sarah’ı ya çocuğunu ya da yine Sarah ile ilgili birilerini öldürmeye gelirler dünyamıza. Bu seferde öyle olmuş.

Yalnız yönetmen Cameron, bu sefer işi biraz daha renklendirmiş. Sarah’a destek olarak gelecekten gelen bir asker ayarlamış. Bir de üstüne bizim yaşlı kurdu T-800 ü ( Arnold ) görevlendirmiş.

Valla Hamilton, yaşını başını almış bir teyzemiz olsa da formundan hiç bir şey kaybetmemiş gibi duruyor. Bence bu film gişede iyi iş çıkarır. Fakat şu gelecekten gelen robot rolündeki arkadaş, ( Gabriel Luna )kadro demirbaşlarının arasında biraz zayıf kalmış gibi geldi bana. Bir de yine çok robotsal hareketler gözlemledim. Umarım filmin içinde ufak espriler geçiyordur bu arkadaşla ilgili. Filmin ilk gösterimi Ekim ortalarında Belçika’da yapılmış. Ve şimdi de ülkemizde gösterimde. ( 1 haftadır da gösterimde. Ders çalışmaktan vizyona bakamamışım ) Valla bence Linda için gidin bu filme. Ben de sadece onun için gidicem kesinlikle..

Filmin konusunu merak edenler için [yoktur ama ben  yine de paylaşayım 🙂 ]

 

Terminatör: Kara Kader, gelecekten gelen Terminatörlere karşı zorlu bir mücadeleye giren Sarah Connor’ın hikayesini konu ediyor. Sarah Conor’ın Mahşet Günü’nü engellemesinin ve insan ırkının kaderini yeniden belirlemesinin üzerinden yıllar geçmiştir. Dani Ramos, kardeşi ve babasıyla ile birlikte Mexico City’de kendi halinde yaşayan bir kadındır. Ancak gelecekten süper asker özelliklerine sahip olan Rev-9 adındaki yeni bir Terminatör, Dani’yi öldürmek üzere geçmişe gelir. Dani’nin kurtulma şansı, Grace ve Sarah Conor’a bağlıdır. Grace de gelecekten gelen bir süper askerdir. Bu sırada Rev-9, hiçbir şeyi umursamadan hedefine giden yolda karşısına çıkan her şeyi yok ediyordur. Dani, Grace ve Sarah’nın yolu sonunda T-800’e düşecektir. Sarah’nın geçmişi, onların tek umudu olur.

Bir gece / Mehmet Akif Ersoy

Ondört asır evvel, yine bir böyle geceydi,
Kumdan, ayın ondördü, bir öksüz çıkıverdi!
Lâkin o ne hüsrandı ki: Hissetmedi gözler;
Kaç bin senedir, halbuki, bekleşmedelerdi!
Nerden görecekler? Göremezlerdi tabî’î:
Bir kere, zuhûr ettiği çöl en sapa yerdi;
Bir kere de, ma’mure-i dünyâ, o zamanlar,
Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi.
Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta;
Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi!
Fevzâ bütün âfâkını sarmıştı zemînin
Salgındı, bugün Şark’ı yıkan, tefrika derdi.

Derken, büyümüş, kırkına gelmişti ki öksüz,
Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi!
Bir nefhada kurtardı insanlığı o ma’sum,
Bir hamlede kayserleri, kisrâları serdi!
Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi;
Zulmün ki, zevâl akılına gelmezdi, geberdi!
Âlemlere, rahmetti, evet, Şer’-i mübîni,
Şehbâlini adl isteyenin yurduna gerdi.
Dünya neye sâhipse, onun vergisidir hep;
Medyûn ona cem’iyyeti, medyûn ona ferdi.
Medyûndur o ma’sûma bütün bir beşeriyyet…
Yâ Rab, bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret.

Hilvan, 11 Rebîülevvel 1347
(28 Ağustos 1928)

Şiddetle içli dışlı hallerimiz ve medya..

Memleket son 2 yıldır sürekli artan şiddet olaylarını konuşuyor. Tv’ler de tartışma programları,stüdyolarında ağırladıkları psikolog,sosyolog ve hukukçularla; şiddetin neden böylesine arttığını tartışıyor,sebeplerini ve şiddetin yıkıcı sonuçlarını masaya yatırıyorlar.

Sonra ne oluyor?

Hiç!

Ne eğitim ne de hukuksal hiç bir adım atılmıyor. Anca lâf.. Anca lâf..

Bence şiddetin asıl kaynağı, popülerite ve raiting..

Bu iki unsur, gerek sinema sektöründe gerekse dizilerde başarıya giden yolun catışma ve şiddetten geçtiğini keşfeden yapımcı ve prodüktörler eliyle bize külliyen zarar olarak dönüyor. Hatta son dönem animasyon ve çizgi film sektörü de şiddeti aksiyonun içine tatlı tatlı yediriyorlar. Elbette ki hayatın içinde ne yazık ki şiddet,kan,cinayet ve türlü zalimlikler ve zulümler var. Fakat bunların varlığını, özendirici, teşvik edici ve suçu normalleştirici bir şekilde sunmak,toplumları asıl dezanformayana iten sebepler oluyor.

Eşkiya dünyaya hükümdar olmaz ve Çukur gibi dizilerin bu denli raiting almasının temelinde, iyi karakterlerin kötüleri yenmek için silaha ve şiddete başvurması,sonunda da kötüleri alt etmesi yatmıyor mu?

Savaşçı ve Söz gibi dizilerde, terörle mücadele eden askeri kahramanların raiting olarak, Çukur ve Eşkiya dünyaya hükümdar olmaz gibi yapımların gerisinde kalmasının sebebi ise kuralsızca mücadele edememeleri.. Çünkü ordu,belli bir disiplinle suçu ve şucluyu yok etmeyi millet ve devlet adına gerçekleştiriyor. Dolayısıyla belli sınırları var. Fakat mafya,yeraltı ve çeteci zihniyetin içinde büyüyen iyiler ve kötüler,kendi varlıklarını ve çıkarlarını sürdürmek için olüyor ve öldürüyor.

Bu yukarıda bahsettiklerim şiddetin en net en bilinir sunumu. Bir de toplumda kadına karşı uygulanan baskı ve şiddet var. Genelde aile dramları türünde ki diziler, kadını sürekli aşağılar,ezer ve ağır baskılar altında gösteriyor. Çocuğunun babası belli olmayan kadınlar,zengin koca peşinde türlü entirikalar çeviren rollerde ki kadın tiplemeleri,aşk uğruna her batağa düşen kadın rolleri.. Elbette ki bu rol ve tiplemelerin kadınlar üzerinde bir özendiriciliği yok. Fakat normalleşme yani şiddetin kadın üzerinde hep var olduğunu kanıksamaya, bunun kadının doğasında kaderinde bir şekilde olacağını bilinçaltımıza kazımaya çalışan senaryo ve kurgular..

Çatışma her defasında şiddetin bir başka türünü arkasına takıp geliyor medya da.

Toplum son 15-20 yıldır şiddet eşiğini ve algısını ciddi anlamda yükseltti. Öyle ki bir şiddet haberine haber bülteninde rastladığımızda, çok normal görüyoruz. Fakat eğer bu şiddet,rutin şiddet haberlerinden farklı olarak canice ve despotça işlenirse kınıyor ya da bir takım sert tepkiler ortaya koyuyoruz. Örnek: Emine Bulut cinayeti.. Şuçun işlenme biçimi ve gerçekleşme anında, orada bulunan genç kızımız gibi etkenler olmasa,bu olay bizim için sıradan bir siddet-cinayet haberi olacaktı.

Sadece bunlar mı? Yani Film-dizi ve çizgi filmler mi bizi şiddete normal bir gözle baktıran? Hayır. Bir de bilgisayar oyunları var. Mesela az önce Facebook da denk geldiğim ve sponsorlu reklam veren Mafia City oyunu var. Bence Biz Mavi Balina’ya fazla odaklandığımızdan burnumuzun dibinde ki asıl suç ve şiddet oyunlarını kaçırıyoruz.

Bakın Mafia city tanıtımını nasıl yapıyor.. Diyor ki: “Hemen Gangester hayatına başla,sayısız saygıdeğer mafya babasına dönüş” Yani tamamen şiddeti,kötülüğü ve tehlikeli eylemleri övücü bir şartlandırma bu!

Bu karede polis, gangaster olmuş oyuncu kardeşimize bagajı aç diyor oyunun içinde.

Peki sonra ne oluyor?

 

Oyun, oyunu oynayan yeni ergen belki de 20 li yaşlarda ki gencimize polisi öldürmesi emrini veriyor. E şimdi bana söyleyin bunun Mavi Balina denilen oyundan aşağı kalır bir yanı var mı? Kanuna düzene karşı olup, düzeni koruyan bir polis memurunu öldüren ve bundan haz alan bir gencin, bu topluma ne vereceğini düşünüyorsunuz gerçek hayatta!

Bence Devlet Tv den önce bu bilgisayar ve internet kullanımı psiklog ve sosyologlar desteğiyle denetlemeli ve sınırlandırmalı. İlla bir vatandaşın kalkıp şuç duyurunu beklememeli. Bu konuda ne yazık ki hukuksal yaptırımlar da çok az. Hatırlasanıza.. Evlilik programları denilen çapsız ve hiç bir değeri olmayan yapımlara kaç yıl mahkum edildik? Toplumun çoğunluğu dayanamayıp “bitirin artık şu kepazeliği” dediği an da devlet yumruğunu vuruvermişti.

Bence sanal alemde de bir RTÜK vari oluşuma gidebilmeli. Tabi sanal RTÜK’te bu işte Psikolog,eğitimci ve sosyolog statüsüne sahip değerli isimler üzerinden denetlemeli sosyal medya’yı.

Şiddeti bitirmeyi değil ama en azından teşvik ediliciliğini ortadan kaldıracak bir denetim masası kurulması çok mu zor size göre?

Değil.. Hem de hiç değil.

“Geçmiş ve eski” meğer ne kıymetli şeylerimizmiş..

İnsanlık son 30 yıl da, kendini sürekli yenileyen teknoloji,bilgi ve iletişim gelişimleriyle hayatlarımı bambaşka bir gidişata yönlendirdi. Hep yeni,geniş ve gösterişli şeylerin peşinde koşuyoruz. Bu koşuşturma ve akabinde gelen tüketim çılgınlığına,toplumun çok büyük bir bölümünün yenik düştüğü de herkesin ortak fikri.

Gelin görün ki, bunca hızlı gelişime ve yenilenmelere rağmen, bi yanımız hep eskiyi,geçmişi ve o zaman diliminin tadlarını arıyor. Yani bir şeylere ulaşmanın çok kolay olmadığı,ulaşmak için çok özverili bir gayret sarfetmenin mecburi olduğu,başına genelde “eski” sıfatını koyarak özlemle andığımız zamanları anlatıyoruz.

Hızlı tüketim, herşeyi daha ulaşılabilir kılsa da, eskinin doğallığı ve orjinalliği değerini hiç bir zaman kaybetmedi kaybetmeyecek.

Bugün sosyal medyada bir arkadaş paylaşmış. Kıymeti tekrar hatırlanan ve tekrar moda ya da trend olan şeyleri..

Meselâ normal beyaz ekmek yerine, tam buğday ya da ekşi mayalı ekmek alışımızı fırından.

Samanlar içinde simetrisi ve renkleri hiç de nizami olmayan, kirli ve  söz de organik gezen tavuk yumurtası almayı prensip edişlerimizi.

Köy kahvaltırına tekrar meyledişlerimizi.

Hazır yoğurt yerine sütü kendimizce mayalayıp doğal yoğurt yapışlarımızı.

Ot,sebze ve baharatlara olan merakımızı.

Dışarıda, sıkma portakal ya da sıkma meyve suyu satan dükkankarda, bir bardak meyve suyuna 15 lira verişlerimizi.

İçinden kurt çıkan meyveyi iştahla yiyişlerimizi ( doğal mantığı var diye )

Dört duvar arasına sıkışıp yapılan düğünler yerine, kır düğünü yapma heveslerimizi.

Apartman dairesi yerine,bahçe katı daire ya da müstakil ev’de oturma arzularımızı.

Bir zamanların ışık ve aydınlatma için kullanılan bir eşya olan mum’u,doğumgünlerin de ya da romantik yemek masalarında yakma hevesimizi..

Salaş giyinmeyi, dağınık olmayı..

Ve son olarakta, plastikten metalden vazgeçip her eşyamızın deri ya da ahşap olmasına özen gösterişlerimizi irdeliyordu o güzel post.

Gerçekten de öyle değil mi? Herşeyin orjinaline dönme hevesimiz ne kadar da belirgin. Fakat ne yazık ki adı üstünde heves.. Yani gerçekte öze dönüş değil bu. Sadece moda,giyim,inşaat ve gıda sektörünün belli demirbaş firmâlarının, söz de doğal olarak lanse ettiği eski üzerinden yeni bir para kazanma gayreti. Yoksa asıl doğal’a dönüş, bu şekilde olmaz. Her vatandaşın moda’dan, bilişim ve iletişim teknolojilerinden ve marka takıntısından bıkıp samimiyetle eskiyi yaşatma gayretidir.

Bence sektörlerin şuan ki söz de doğala dönüş pazarlamaları, kendi kuyularını kendilerinin kazması haline dönüşünecek çok yakın bir tarihte..

Her şeye çabuk alışan ve hemen tüketmeye alışkın milletimiz, özellikle sağlık ve moda konusunda uğradığı dezenformasyona karşı gösterdiği sabrı yitirecek ümidindeyim ben şahsen..

Yapay ve sahte kurgularla kurgulanan bir dünyanın sonunda,insanlığın varacağı tek nokta, en başına geri dönmek olacaktır..

 

 

Bayram tebriği çilesi / Aziz Nesin

AZİZ NESIN’İN BAYRAM TEBRİĞİ ÇİLESİ

1965 senesiydi. İşe gireli henüz iki hafta olmuştu. Bir genel müdürlükte, özel kalem müdürünün yardımcısıydım. Bayrama on gün kala, müdürüm hastalandı ve rapor aldı. Ertesi gün, genel müdür, beni odasına çağırdı.

Buyrun efendim.

Tebrik kartları hazır mı evladım?

Hangi tebrik kartları efendim?

Eyvahlar olsun, Şükrü sana söylemedi mi? Bayram geldi, tebrik kartı göndermeli. Şimdiye çoktan postaya vermiş olmamız gerekirdi.

Hiç haberim olmadı efendim

Hemen, hemen hemen ! Yarına istiyorum üç bin adet kartı sabaha kadar yaz ve postaya ver.

Emredersiniz efendim! dedim ve odadan çıktım. Ancak üç bin adet bayram tebrik kartını tek tek nasıl yazacağım

Genel müdür, kartların çini mürekkeple ve güzel bir yazıyla yazılmasını isterdi. Üç bin adet kartın iki bin tanesi makamca kendinden aşağıda olanlara şu şekilde yazacaktım:

Bayramını kutlar, gözlerinden öperim.

Kalan bin tanesi de, daha üst makamdakilere:

Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederim. şeklinde yazılacaktı

Hiç vakit geçirmeden masamın başına geçip kolları sıvadım. Önümde davetiyelerden oluşan irili ufaklı pek çok dağ duruyordu. Ben mesaim bitiyor, az sonra çıkar evime giderim derken, sabaha kadar burada kalıp üçbin kartı yazmak zorunda kaldım. Sızlanmanın faydası yok, işe başlayım:

Bayramını kutlar, gözlerinden öperim.

Bayramını kutlar, gözlerinden öperim.

5,10,20,50,100, 750,875. Yazıyorum yazıyorum bitmiyor! Vakit gece yarısını geçti gitti bana öyle bir sıkıntı bastı ki, tarif edemem.

Yazıyorum, yazıyorum, yazıyorum.. bitmiyor.

En nihayetinde alt makam kartları bitti. Ama ben de bittim. Şafak sökmek üzereydi. İşi biten kartları masamın üzerinden alıp başka bir yere koydum.

Ama önümde hâlâ bin adetlik bir kart yığını durmaktaydı. Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederime başladım..

Durmadan yazıyordum. Göz kapaklarIm öyle ağırlaşmıştı ki, gözlerimi açık tutmam her bir karttan sonra daha da zor bir hale gelmişti. Resmen işkence çekiyordum.

125,279,400, 689. yazdım yazdım yazdım. Bir vakit sonra, artık ben kaleme değil o bana hakim olmaya başladı. Ama hâlâ yazıyordum:

Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederim.

Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederim.

Niyaz ederim başarılı günler sizinle eşinizin bayramını kutlarken…

Kutlarken eşinizin bayramını saygıyla sıhhatli günler diler Niyazi ile beraber ederim…

Niyazi ile birlikte sizin ve eşinizin bayramını kutlarken ayrıca sıhhatle ederim…

Önce bayramınızı eder, sonra eşinizle Niyazi’ye başarılı günler dilerim…

Sizin de eşinizin de Niyazi’nin de bayramını saygıyla eder, sıhhat dilerim..

Sıhhatli eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, Niyazi’ye başarılar diler aynı zamanda ederim…

Bayramınıza etmeden önce eşinizi saygıyla kutlar Niyazi’nin gözlerinden öperim…

Sizin de, eşinizin de, Niyazi’nin de, bayramını da, tatilini de, gelmişini de, geçmişini de.. saygıyla ederim…

Sabah tam mesai saatinde, gözlerim kan çanağı bir halde kartları yetiştirdim.. Genel müdür bir-ikisine şöyle bir baktı:

Aferin dedi. Bitirmen iyi olmuş. Hemen postalayın!

Hemen postaladık.

Üç gün sonra da önce bizim genel müdürü, ardından bendenizi postaladılar.

Bayram tebriği / Aziz Nesin..

“Farklı bir şeyler izlemek istiyorum” diyen sinema severler için iki öneri..

Sinema sezonu açıldı malum. Vizyonda yine birbirinden farklı,fakat temelde aynı tür de filmler gösterimde. Bol aksiyonlu macera,bilim kurgu,korku-gerilim ve yerli komedi tadında 5-6 film. Filmlerin konularıda geçmişteki benzer muadillerinin yeni versiyonları şeklinde.

Dolayısıyla, bizi şöyle ciddi şaşırtabilecek,film çıkışında “vay arkadaş ne enterasan filmdi” dedirtebilecek kadar etkileyecek bir film bulmakta zorlanıyoruz.

Günlük hayatın içinde sıradan,yalın manâda bir konuya sahip filmlere hasretim ben kendi adıma. Film sektörü son 10 yıldır kendi tekrar eder vaziyette yoluna devam ediyor. Özellikle Holywood sineması,tamamen gişe başarısı yüksek kurgulara sarılıp,aynı pilavı ısıtıp ısıtıp koyuyor önümüze. Bizlerde hiç düşünmeden aynı pilava kaşık sallıyoruz. Gişede başarılı olmuş filmlere gitmeyi maharet sayıyoruz bu vesileyle..

Ama tabi ki arada,bizi şaşırtan filmlere de şahit oluyoruz. Yani 0 efektli,tamamen insan duygusu içerikli,diyalogların daha saf ve doğal olduğu filmler çıkabiliyor karşımıza.

Dün Tv izlerken vizyondaki filmleri tanıtan programa denk geldim. İşte tam da yukarıda bahsettiğim tarzda bir film tanıtımına denk geldim.

Filmin adı “deri ceket” Film Fransız yapımı bir komedi. Yönetmeni ise son dönemin dikkat çeken yönetmenlerinden Quentin Dupieux.. ( Quentin deyince aklıma Tarantino geldi. Dupieux’da aynı Tarantino kafasında bir adam bence )

Filmin konusu ise kısaca şöyle :  Karısı tarafından terkedilmiş, dengesiz tutarsız bir adam olan Georges, gidip bir deri ceket alıp onunla konuşmaya başlıyor. Sonra bu ceket üzerinden, gerçek hayatta hiç şahit olamayacağınız delilik ve cinayet serüvenlerine karışıyor. Yani film tam manasıyla uçuk bir senaryo!  Bence filmin konusu bile daha en baştan “beni seyredin” mesajını veriyor bize.

Bu filmin dışında,yine vizyonda dolanan ve farklı kurguya sahip ikinci filmse “Oray”

Bu filmin konusu ise tamamen çok ciddi bir gerçekçilikle kurgulanmış. Almanya’da gurbetçi bir ailenin oğlu olan Oray isimli arkadaşımız, ilk gençlik yıllarında suça bulaşmış, hapis yatmış. Eşi Burcu’yla mutluluğu yakaladığı yeni hayatında eski alışkanlıklarından uzak durmaya çalışırken,bir yandan da Almanya’daki İslamcı akımlara kapılmış. Sonra efendim işte eşiyle tartıştığı bir gün İslam’a göre boşanma anlamına gelen “boş ol” sözlerini söyleyiveriyor. Danıştığı bir imam ona, üç ay eşinden uzak kalması gerekir diyor. Oray’da Köln’e gidip üç ayın geçmesini bekliyor. Fakat gelin görün ki, Köln’de danıştığı başka bir imam tamamen ayrılmaları gerektiğini söylüyor.Tabi Oray’ın içine düştüğü durum içler acısı bir kafa karışıklığı..

Yönetmen, Oray ile “Almanya’da, Batılı, demokratik, seküler bir ülkede Müslüman olmak, din yoluyla kendini ifade etmek istemek ne demek?” sorusuna yanıt aradığını söylüyor.

Valla bence bu iki film de ( Deri ceket – Oray ), “ben farklı tür de bir şeyler izlemek istiyorum” diyen sinema severleri gayet memnun edecek tür’de

Bende fırsat bulursam gideceğim inşallah ikisinede..

 

Basma fistan masumiyeti / Hatice Sevim

Mevânperver’idim çok evvelce…
Gelen giden, konaklayan göçen…
Geniş, ferah yaylalarım, öbek öbek buğdayım yetim doyuran besleyen….
Benimdi yeryüzü fersah fersah, ve gökyüzü, alabildiğine gözüm…
Emrime amade yıldızlar, durur durur göz kırpar, kaydıraktan kayar gibi selamlardı beni bir zamanlar…
Seni sevmeden önce…
Ve güneş ısıtırdı sahil kenarında bir güz esintisine karşı gündüz vakti….
Benimdi zaman, vakit, lahza, an…
Ve akıp giden zamanlarda tümden ne varsa geriye kalan…
Adımı şakır kuşlar, serçeler başıma konmak için yarışır, tarlaya bana inat dadanırdı kargalar…..
Seni sevmeden önce….
Yağmur sormadan yağmaz üzerime, istediğim yöne eserdi rüzgar. Kurutur yağmurdan kalanlarımı, tutup kaldırır yeldeğirmeninin kanadına asardı saçlarımı….
İzin alır usulca, gönlümü alır sonra dağıtırdı fırtına…
Karanlıktan korkarım diye çakardı şimşekler, kapat kulaklarını derdi; aydınlatmadan önce. Ve başla saymaya yavaş yavaş dokuzdan geriye….
Resimlerimi çeker biriktirirdi, çeyiz sandığına sakladığı albümlerde….
Ben seni sevmeden önce…
Duman tüterdi ocağımdan, annem kokardı pişen ekmeklerim..
Ve babama benzerdi gördüğüm tüm adamlar…
Basma fistan masumiyeti bulaşmış bir kız çocuğu gezerdi, çıplak ayakla tütün tarlasında, gece vakti sulanmış nemli toprağa semizotu tohumları saça saça….
Seni sevmeden önce…
Geniş yaylalarım vardı benim ferah sinem gibi. Ve benzim gibi sarı sapsarı..
Hasadı bol, doyuran gözü önce, zengin sofralara dönüşen bir küçük tebessümle….
Gürül gürül akardı dereler, yıkar yunar paklar, giderdi, yüreğime serpilip istediğim yöne….
Dünya döner, döner bakardı bana. Alır aklımı gezdirir diyar diyar, toplar bırakırdı avucuma akşam ezanından önce….

Aynaya az gelen, yeterdi bir zamanlar tüm yeryüzüne…

Ben çok severdim beni…
Seni sevmezden önce….