İneği kutsal bellersen, gelir hızlı tren çarpar!

Dün izlediğim bir haber..

Hindistan’da inşa edilen ilk yüksek hızlı tren, göreve başladıktan sadece bir gün sonra bir inek sürüsüne çarptıktan sonra bozulmuş.

Hint basını haberi şöyle duyurmuş. Tren 15 Şubat Cuma günü Delhi’den yola çıkarak, ülkenin kuzeyinde Varanasi kentinde Başbakan Narendra Modi’nin katılımıyla bir tören düzenlendi.16 Şubat Cumartesi günü Delhi’ye geri dönerken trenin bir inek sürüsü ile çarpıştığını ve bunun sonucunda da elektrik sisteminin ve fren sisteminin kırıldı.

Bu haber tabi üzücü. Fakat İronik olarak, trene değil ineklere üzülmüş hindular.  İnanç olarak bir hayvanı kutsal bellemenin sonucu bu olay. Hinduizm’deki kutsal hayvanlar olarak kabul edilen inekler . Hinduizm Hindistan nüfusunun neredeyse yüzde 80’inin inancını oluşturuyor. Sürekli tanrılarına çarpıp öldüren hindu milletinin işi çok zor gerçekten…

 

Yeşil Dedektör bir ispiyonculuk hattı mı?

Hatırlarsınız Devlet, Sağlık Bakanlığı iş birliği ile 2008’de Yeşil Dedektör uygulamasının başlatmıştı. Niye yeşil dedektör dendiğini zaten hemen kavramıştık. Çevre duyarlılığı bizim evimizin dışındaki her alanda titiz olmamızı gerektiren vicdani bir sorumluluk..

Fakat sigara yasağı, bu konunun içinde istisnai bir yer tutuyor çünkü kamuya açık ama çevresi kapalı alanlarda bizim dışımızda diğer insanların sağlını da önemsettiriyor bize.

İşte bu “Yeşil Dedektör” uygulaması kapalı mekanlarda tütün mamüllerinin kullanım yasağına uyulmasının sağlanmasının, ihlallere karşı toplumda farkındalık oluşturulmasının ve tütün mamullerini kullanmayan vatandaşların da haklarını korumanın amaçlıyordu. Bu uygulamaya gösterdiğimiz ilginin rakamsal sonuçları, iç rahatlatan bir sayıya ulaşmış. Şu anda bu uygulamayı kullanan mobil kullanıcı sayısının 251 bine ulaştını öğrendim.

Yani başta kendi, sonrasında diğer vatandaşların gösterdiği duyarlılık sevindirici. Bu uygulama ilk çıktığında işletmesinde sigara ihlaline göz yumanlar, bu uygulamaya ispiyonculuk demişlerdi. Sanki sağlığını düşünenler esnafın ekmegiyle oynuyormuş gibi bir algı yaratılıyordu. Sonuçda hem içine hem de izin verene yüklü bir para cezası kesiliyordu.

Halbuki bu illet şu anda sade bizim ülkemizin değil tüm dünyanın baş belası..

Son verilere göre dünya genelinde 1,2 milyar insanın sigara kullandığı, tütün kaynaklı hastalıklar sebebiyle her yıl 1,7 milyon insanın öldüğünü biliyoruz.

Bu uygulamadan haberi olmayanlar için kısa bir bilgi vereyim hemen.

Uygulamayı internet üzerinden cebinize indiriyorsunuz. Dışarıda bulunduğunuz kapalı alanda birinin sigara ictiğini gördüğünüzde, uygulamaya girip harita üzerinde mekanı seçiyorsunuz. Akabinde de ihbarın bilgisini yazıyorsunuz. Yani bu kadar kolay.

Haydi şimdi indirin programı…

Zidan’ın “orantısız beden dili” adını verdiğim kafa vuruşu..

Konuşma dillerinin çeşitleri vardır. Bu diller yüzlercedir. İnsanlar iletişimlerini hep bu dili kullanarak yapmışlardır. Fakat bazen bu dillerin hiç biri bir iletişimi kurmak için yeterli gelmez. Çünkü karşınızdaki yalnızca hormonlu bir beden dilinden anlar. İşte insan çaresiz kaldığı zamanlarda bu dili de kullanabilmelidir. Konuşarak anlaşamayan insanlar bu dili çok rahat kullanırlar. İşte o maçta Zidan’da bu dili kullanmak zorunda kaldı. Çünki konuştuğu dil olayı çözmeye yetmiyordu.

Bu kafa, az ama öz bir anlatımın bir hatırası olarak tarihe kazındı. Çok yaşa Zidan..

Deep Purple deyince kör adam aklıma gelir hemen

Bu şarkı gerçekten kafa yapar. Deep Purple’ın “When a Blind  A Man Cries” şarkısından bahsediyorum tabi. Ümitsiz, yalnız ve kör bir adamın hikayesi..

Hem müzik, hem sözler ne de güzel oturmuş birbirine. Bir çeşit metal arabesk bu ya hu!

Harika..

 

DEEP PURPLE / When a blind man cries

If you’re leaving, close the door
Gidiyorsan, kapıyı kapat
I’m not expecting people anymore
Artık insanlardan bir şey beklemiyorum
Hear me grieving, I’m lying on the flor
Duy beni kederleniyorum, zeminde yatıyorum
Whether I’m drunk or dead I really ain’t too sure
İçsem ya da ölsem gerçekten çok emin değilim

I’m a blind man
Ben kör bir adamım
I’m a blind man
Ben kör bir adamım
And my world is pale
Ve sözlerim solmuş
When a blind man cries
Kör bir adam ağladığında
Lord, you know there ain’t no sadder tale
Lord, bilirsin burada daha hüzünlü bir masal olmayacak

Edirne Müdavimi Erzurumlu Mehmed Şükrü Paşa’yı bol anın..

 

 

“Düşman savunduğumuz hatları geçtikten sonra ölürsem, kendimi şehit kabul etmiyorum. Beni mezara koymayın, etimi kuşlar ve itler çeke çeke yesinler. Fakat savunma hattımız bozulmadan şehit olursam, kefenim, lifim ve sabunum çantamdadır. Beni bu yere gömeceksiniz ve gelecek nesiller üzerime bir abide dikecekler.”

Kaynak: Edirne’nin 600. Fetih Yıldönümü Türk Tarih Kurumu Yayınları 31 Mart Vakası ( İsmail Hami Danişmend )

 

EDİRNE MÜDAVİMİ ERZURUMLU MEHMED ŞÜKRÜ PAŞA (1857-1916)

Ruhun şad mekânın Cennet olsun. Dünya savaş tarihine altın harflerle geçen eşi görülmemiş bir inançla tam beş ay beş gün süren Edirne savunması ve bu büyük komutanımızın kıymetini ancak ölümünden yıllar derinlemesine araştırınca öğrenip anlayabildik. Bu büyük vatansever insanı notlarımın arasına almamak olmazdı.

Kırmızı ibikli küçük tavuk masalı, Aktivistlerin diline düşerse..

Kapitalizmin Ekonomik İlişkiler Döngüsü
“ABD ve İngiltere’de ilkokul çocuklarına okutulan, Rus kökenli bir halk masalı var.
Adı, Kırmızı İbikli Küçük Tavuk.

Kırmızı ibikli küçük tavuk, gezinirken buğday tanesi bulur, o buğdayı tarlaya ekebilmek için çiftlikteki öbür hayvanlardan yardım ister, hiçbiri yardım etmez, kırmızı ibikli küçük tavuk mecburen iş başa düştü der, kendisi eker, kendisi büyütür, kendisi hasat eder, kendisi değirmene taşır, kendisi un yapar, neticede ekmek yapar. Mis gibi ekmek kokusu etrafa yayılır. Kırmızı ibikli küçük tavuk “beraber yiyelim mi?” diye sorar. O hiç yardım etmeyen öbür hayvanların ağzı sulanır, “eveeeet yiyelim” derler. Kırmızı ibikli küçük tavuk acı acı gülümser, “yok öyle yağma” der, bir lokma bile vermez.


UNICEF’in sitesinde yayınlananan yazın şöyle :

Kırmızı ibikli küçük tavuk, gezinirken buğday tanesi bulur, o buğdayı tarlaya ekebilmek için çiftlikteki öbür hayvanlardan yardım ister.
Ördek “sen buğdayı filan boş ver, sana kahve tohumu satayım, acayip para kazanırsın, istediğin kadar buğday alırsın” der.
Domuz “sen buğday yerine kahve ek, nasıl satarım diye merak etme, ben senin adına pazarlarım” diye seslenir.
Fare iyice cesaretlendirir, “buğdayla uğraşma, kahve ekebilmen için istediğin kadar borç vereyim, ufak ufak ödersin” diye akıl verir.
——————-
Kırmızı ibikli küçük tavuğun aklına yatar.
“Kahve üretiminden anlamam ki, nasıl yapacağım” diye sorar.
Ördek “sana gübre satayım, çok çabuk büyür” der.
Domuz “böceklerden korumak için ilaç satayım” diye seslenir.
Fare gene finansal açıdan yaklaşır, “gübre ve ilaç alabilmen için sana istediğin kadar borç vereyim, ufak ufak ödersin” diye akıl verir.
———-
Neticede hasat vakti gelir.
Kırmızı ibikli küçük tavuk “şimdi ben ne yapacağım bu kahveyi” diye sorar.
Ördek “paketlemek için benim fabrikama getirebilirsin” diye akıl verir.
Domuz “kusura bakma, herkes kahve ekti, fiyatlar acayip düştü, senin kahve beş para etmez” diye seslenir.
Fare ise “borcunu öde artık” der!
————-
Kırmızı ibikli küçük tavuk, ibiğini kaptırdığını fark edince…
“Aç kaldım, ekmek verecek yok mu” diye ağlar.
Ördek “ekmek kolay da, alacak paran var mı” diye sorar.
Domuz “herkes kahve ekti, buğday karaborsaya düştü, kusura bakma, istersen ekmek yapman için sana ithal buğday tohumu satayım” der.
Fare ise avukatıyla gelir, “borcuna karşılık tarlanı haczetmek zorundayım, uslu tavuk olursan artık benim olan tarlamda yevmiyeyle çalışıp buğday yetiştirmene izin veririm” diye akıl verir.
———
Artık maalesef, kırmızı ibikli küçük tavuk, eskiden kendisine ait olan tarlada ırgat olarak çalışır olmuş.
Yevmiyeyi almaya gittiğinde, ördek, domuz ve farenin aslında senelerdir şirket ortağı olduklarını öğrenmiş.”

 

Pozitif Ayrımcılık elbette iyi bir şey. Fakat yalnız hakedenler için..

 

Pozitif ayrımcılık; sosyal, ekonomik ve politik yaşamda kadınlar, engelliler gibi taşıdıkları özellikler nedeniyle dışlanmış azınlıkların, dışlanmışlıklarını azaltmak ve uzun vadede engellemek amacıyla ortaya konulan politika ve uygulamaları ifade eder. Başka bir deyişle, siyaset veya iş alanında boş bir kadroya, istenen nitelikleri taşıyan taliplerden cinsiyeti nedeniyle kadın olanı seçmektir. Bu eğitim, donanım ve becerileri eşit olan kişilerden kadının tercih edilmesi anlamına gelir.

Ulaştırma bakanına sesleniyorum: Yayalara ehliyet mecburi olsun!

Yürümek..

İnsanın bebeklik dönemlerinde ortalama 2-3 yaşları arasında öğrendiği bir beceri. İki ayağının üzerinde durmak ve sonrasında düşmeden iki ayağının tabanının sırayla ileri ya da geriye doğru attığı adımlar ibaret..

Peki yürümek dediğimiz şeyin doğrusu ve yanlışı yok mudur? Yolda doğru yürümek diye bir şey vardır bilirsiniz. Yolda, yolun durumuna göre, yavaş ya da hızlı yürümenin bir kuralı olur mu? İnsan sosyal bir hayatın içinde diğer insanlarla birlikte yaşamak zorunda değil mi?

Dağda yürüyen bir insanla caddede ya da bir sokakta yürüyen insanı yürüme şekli aynı olabilir mi? Elbette olmaz, olamaz.

Bir kaldırımda yürüyen insan yürüdüğü istikamette, diğer insanları rahatsız etmeden, engellemeden, çarpmadan yürüyebilme becerisine sahip olmalı değil mi?

Bu konu benim çok uzun sıkıntı yaptığım bir konudur. Kaldırımı aynı trafikteki gibi şeritler olduğunu düşünerek, geçiş üstünlüğüne uyarak ya da aniden durma yapmayarak, giderken sağdan dönerken soldan gelmek ne kadar zor olabilir ki? Söz konusu millet bizim milletimiz, hatta bizim kadınlarımız olursa çok zor olur!

Örneklere başlayayım şimdi :

Mesela önümde normal hızda yürürken sağda bir dükkanda bir giysi görüp aniden duran teyze..

Kaldırımda endi yolumda giderken, yolun kenarındaki bir dükkandan çocuk arabasıyla yolumu kestiği yetmiyotmuş gibi bir de çarpan genç anneler..

Üç kişilik kaldırımda 3 kişi kolkola giren, ve hiç acelesi olmayan genç kızlar( Hem arkadan geleni hem de karşıdan gelenin hızını keserler )

Kaldırımın ortasında karşılaşıp ( pazar arabalarıyla birde! ) yine tam yolun ortasında karşılıklı sogbete dalan 50 lik teyzeler..

Yolumdan giderken karşıdan gelen ve üstüme üstüme yürüyen ve kesin çarpacak düşüncesi ile kendimi sağa yola atmama rağmen yine de az da olsa bana çarpan teyze…

Yine kaldırımda yürürken karşıdan gelen orta yaş bir ablanın, benim ona yol verme, onunsa dikkatsizce geçmesini bir kural varmış gibi, rahat ve yayıla yayıla geçmesi…

Örnekler örnekler..

İnanın hem cinslerim, hem karşı cinse hem de kendi cinsine daha duyarlı bu konuda. Ben bunu bildiğin Trafik sürücü ehliyeti almalarına bağlıyorum. Çünkü motorlu taşıt alan bir kişi, trafik kurallarını öğrendiği için yaya trafinde de aynı araç kullanırmış gibi görüyor kendini. Şeridini koruma, sinyasil dönüş yapmama, ani duruşlar yapmama, geçiş üstünlüğü, hatalı sollamama gibi kurallar aynı yaya trafinde de var aslında. Burada tek fark insan bir araca binmiyorda kendisi bir araca dönüşüyor sanki. Yani kendini araç gibi düşünüyor. Kulakları çınlasın eniştemin ehliyet aldığım zaman bana bir nasihatı olmuştu. Kayınço derdi. “Trafikte araba kullandığını düşünmeyeceksin.Arabanın ta kendisi olacaksın” derdi. “Unutma, sen arabasın! Çünkü araba kullanmak refleks işidir. Trafikte senin ebadın, araban kadardır. Kilonda, kullandığın arabanın kilosu. Hızında arabanın hızı kadardır” derdi sağolsun.

Şimdi benim bir önerim var( size saçma gelebilir ama olsa süper olur ) sürücü ehliyeti olmayan erkek ve kadın vatandaşlara yaya ehliyeti eğitimi ve kursu verilsin. Komik mi geldi? 🙂 Evet komik geldi kesin. Ama düşünsenize bu kurs sonunda yukarıda örneklendirdiğim bir sürü teyze yolda yürüme kuralını öğrenecek 50-60 ında..

Belediyeler bu hizmeti vermekte yetkin organ olabilir meselâ.. Neyse içimi döktüm rahatladım hiç degilse..:) Herkese kaldırımda çarpışmasız günler diliyorum..

Kraliyet ailesi haberi alamazsam yaşayamam ölürüm ben!

Kim bu Kraliyet ailesi arkadaş? Başta Hürriyet gazetesi olmak üzere hemen tüm haber kanallarında hatta Atv de bile İngiltere prens ve prensesinin magazinel hayatı gözümüze gözümüze sokuluyor! Bu haberler düzenli olarak dünyaya servis ediliyor. Bildiğiniz, bariz bir Soy reklamı bu…

Yok Kate Middleton istenmiyormuşta, Harry Kate’ye selam vermemişte, Kraliçe bilmem ne renginde şapka takmışta..

Hayır, şöyle bir damla haber değeri taşıyan bir olay haberi duysam gam yemeyeceğim! Neredeyse ishal olsalar haberdar olacağız!

Bir de bu aile sözde Kraliyet ailesi ama ortada Kral yok. 100 yaşına merdiven dayamış ve ölmeye hiç niyeti yokmuş gibi gezinen bir Kraliçe, bir de 80 yaşına gelmiş ve halâ prens sıfatıyla gezen ihtiyar insanlar topluluğu..

Ve yine çok sade yaşayan ve pinti diye tabir edilen karakterler bir arada. Kraliçe’nin 20 yıldır giydiği elbiseler var gerisini siz düşünün!

Aileyi biraz araştırmaya kalktım ve ekşi sözlükte şöyle bir tanıma rastladım :

Norman sülalesiyle 1066’da başlayan kraliyet ailesi. 1154 yılında prenses mathilda’nın anjou’lu geoffrey ile evlenmesiyle plantagenets sülalesi tahtı kapıyor fakat 1485’de prenses margaret ,edmund tudor’la evleniyor ve taht tudors sülalesi geçiyor. prenses mary de lord darnley’le evlenince taht bu sefer 1605 yılında stuarts’a geçiyor. bunlardan da sophia hanover valisiyle evleniyo, taht 1714’te hanoverlara geçiyo. ve en sonunda victoria saxe-coburg-gotha prensi albert’la evleniyo ve taht 1857 saxe-coburg ve windsor ailesine geçiyo. hala daha başlarında bu sülale var. 5 sülale geçmiş, simdi altıncısı…

1000 yılda 6 aile ve işte koca birleşik krallık bundan ibaret. Ha bir de şu bilgiye denk geldim sözlükte Prens Charles ve prens Harry birlikte aynı an da ölmeyelim diye aynı uçağa binmiyormuş 🙂 Valla ciddi bir tedbir bu tebrik ederim. Ama ölümün insanı nerede ve ne zaman yakalacağı hiç belli olmaz. Allah muhafaza uçakta, Harry’de bir at’ın altında ruhunu teslim ederse şaşırmam ben. Allah bol ömür versin gerçi veriyor da..

 

 

 

 

 

 

 

 

Ben TRT HABER izliyorum.

Şimdi size TRT Haber kanalının reklamını yapacağım. Ciddiyim! Hem de hiç para almadan ve bir çıkarım olmadan..

Yalnız TRT Haber’i TRT 1 kanalı haberleriyle karıştırmayın. Çünkü alakası yok. Malum heryerimiz haber. Akşama kadar gerek sosyal medyadaki haber sitelerinden, gerekse Tv deki haber kanallarından onlarca haber alıyoruz. Tabi bunlar en başta Siyaset, politika, ekonomi, magazin, spor ve sağlık haberlerinden oluşuyor. Her kanalda aynı haberi izliyorsunuz ve artık fenalık geçirecek hale geliyorsunuz. Ama TRT HABER de bu haberlerin yüzde 80 i yok. Çünkü TRT HABER en az 10 farklı başlık altında yüzlerce haberi topluyor. İçinde yaşam, kültür-sanat, sosyal etkinlik haberleri gibi keyifli ve bu ülkede meğer ne güzel şeylerde oluyormuş dedirten haberler bunlar. Daha insancıl, daha halktan ve samimi yapılan haberler..

Sadece tv haberleri değil, web portalıda çok keyifli. Uzatılmadan, abartılmadan ve sıkıcılık uyandırmayan haberler sizi habere doyuruyor. Bence bu konuda TRT kurumu dünya haber kanallarına da en iyi örnek. Son 10 yılda kendini muazzam yenilen TRT bence seyredilmeye değer. Şimdi TRT nin halktan aldığı pay muhabeti aklına gelenler olacaktır. Fakat bilgisi olmayanlar için buradan duyurayım. Elektirik faturalarına eklenen %2 lik pay, 01.07.2017 tarihli resmî gazetede yayınlanan  7033 sayılı Sanayinin Geliştirilmesi ve Üretimin Desteklenilmesi Amacıyla Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanunun 27. Maddesi ile 3093 Sayılı TRT Gelirleri Kanunun 4/2-C) maddesine;   “(sanayi sicil belgesine sahip sanayi işletmelerine yapılan elektrik enerjisi satışı hariç)” ibaresi eklenmiştir. Yani eklenilen bu ibare ile sanayi sicil belgesi olan elektrik abonelerin de tutarı yüzde 2 olan TRT payı kaldırılmış. Peki kaldırılmış olmasaydı ne olurdu? Benim için bir şey farketmezdi. Neden mi? Çünkü millet özel kanallardaki yabancı format yarışma programlarının raiting’ini tavan yaptırıp milyarlarca reklam geliri kazandırırken, ben TRT nin %80 kendi yapımlarını izleyip karşılığında vereceğim %2 lik payı helâl ederdim. Çünkü çatır çatır TRT izliyorum..

 

Niloya’yı sevmek..

Evet Niloya’yı sevdim..

O koca kafasını, saftirik hallerini, merakını, kafaya koyduğunu yapmasını, cesaretini, meteyle olan uyumunu, yardımseverliğini, saygısını, iştahını, o cıvıl sesini, sempatikliğini yani herşeyini sevdim. Bence bu çizgi film TRT nin yaptırdığı en iyi yapımlardan biri. Zaten oyuncak piyayasıda bunu söylüyor. Niloya bizim,elalemin meşhur Heidi’sinden ( Haydi ) sonra  en iyi kitleye sahip. Gerçi Heidi daha yüksek bir grubuna hitap ediyor fakat Niloya kendi yaş grubunun Heidi’si..

Ne yani sen şimdi oturup Niloya mı izliyorsun? diye soranlara evet diyorum. Benim iki yaşındaki fındığımla beraber boş kaldığım her gün hem de..

Gerçi benim kızcoş akıllı tavşan momo fanıydı,fakat artık o da Niloyacı. Niloya’nın o uydurmasyon şarkılarını pür dikkat dinliyoruz. Hele Niloya’nın o tospik isimli kaplumbağasının kendisini terkettiği rüyasını gördüğü an da söyleyediği “tospik canım arkadaşım” şarkısı olağan üstü.

Niloya bu yapısı ile kız çocuklarına çok güzel bir rol model bence. Karaktere verilen özellikler tam dozunda. “Büyümüşte küçülmüş” benzetmesine bire bir uyuyor. Fakat bunu gören oyuncak piyasası Niloya bebeğinden faiş fiyat geliri elde etmeyi başarıyor. Büyük oyuncakçılarda iki tip Niloya bebeği var. Birebir benzemeyen 40 birebir benzeyeni ise 70 lira civarı. Tabi 70 lira olan pilli ve şarkı söylediği için daha kıymet görüyor hem çocuklar hem de ebebeynleri için..

Öyle ya da böyle Niloya artık koca bir marka. Bence popülerliği Pepe’nin bir zamanlar ki bilinmişliğinden bile fazla..

Hey Ebeveyn! baksana bi bana..

Fransa’da meclis genel kurulu, eşcinsel çiftlerin heteroseksüel çiftlerle eşit haklara sahip olması kapsamında okullardaki formlarda yazan anne ve baba terimlerini Ebeveyn1 ve Ebeveyn 2 olarak değiştirme kararı almış.

 Yeni yasa değişikliği ile beraber cinsiyetsiz terimler, geleneksel ve cinsiyet belirten terimler yerine kullanılacakmış..

Haber Hürriyet gazetesinden!

Şaşırdım mı? Hayır! Bu uygulamayı zaten bekliyordum gidişatlarından.. Anne ve Baba kavramının bitmesini özellikle eşcinseller çok istiyordu. Cinsiyetsizlik kavramının bu kadar rahat yaşandığı bir ortamda sonuç normal.

Düşünsenize, doğuran anne, annelikten çıkmış. Baba da babalıktan. Numaralandırma var artık. Nüfusa gidiyorlar memur soruyor : Bebeğin annesi ben diyor. Sonra ” pardon ben ebeveyn 1 im diyor. Peki babası? Orada bulunan diğer kadın: “Bende 2 numarayım” diyor ( Lezbiyen mantığıyla ) Peki bu durumda biyolojik baba kim? O da kim bilir nerede 1 ya da 2 numara olmuştur kesin!

Genetiğe, biyolojiye, etiğe ve ahlâk’a uzaktan yakından uymayan bu kanun artık hayatımızda. Bu çocuk büyüdüğünde nasıl bir kafa karışıklığı içinde büyüyecek kimsenin umrunda değil. Cinsel anlamda bir sapkın hastalığa düşen hastalıklı beyinlerin dünyanın ahlaki geleceğine dinamit koyan Fransız devletinin aklına sı…yım ben!

Ya hu haydi böyle bir halta onay verdiniz bari anne-baba kavramları ile oynamasaydınız. Çocuk konuşmaya başladığında annesine anne yerine Ebeveyn 1 diye seslenecek yani şimdi öyle mi?

Ya anneler gününde ne diyecek? Babalar günü? Ya hu diyecek bir şey bulamadım ben artık size!

Edepsiz ebeveyn kılıklılar sizi!

Ebru Gündeş ve mektup tadındaki şarkısı “Aşık”

Bu şarkıyı ilk dinlediğimde pek havasına girerememiştim. Fakat sonra bir kaç yerde daha denk gelince hoşuma gitti açıkçası..

Özellikle şarkının dili çok başarılı. Sanki bir mektubu okur gibi yorumlamış Gündeş. Zaten Gündeş’in kötü bir şarkısına denk gelmek imkansızdır. Son 3-4 yıldır Gündeş şarkılarında ciddi bir değişim var. Arabesk ve fantezi enstrumanlarından ziyade daha özgün ve modern enstrumanları tercih ediyor. Keza yine düşük tonda ama yine küçük nağmelerle şarkıların duygusunu bize harika geçiriyor. Bence Ebru artık fantezi yorumcusu olmaktan sıyrıldı. Şarkı seçimleri çok titiz. Ritmik şarkılar yerine slow şarkılara ciddi bir meyletti. Ben bu durumdan şikayetçimiyim?  tabiki de hayır. Çünkü bu tarz şarkıları sıkılmadan ve bol tekrarlı dinlemek mümkün. Mesela bu yazıyı yazarken en az 5-6 kere dönmüştür Aşık şarkısı. Bu Aşık şarkısı, genel olarak aynı formda söylediği şarkılara çok benzese de sözler çok samimi ve daha öncede söylediğim gibi sanki sevgiliye yazılan bir mektup tadında..

Şöyle başlıyor şarkının sözleri..

Aşkı aşık olana sor.Geceyi karanlıkta kalanaKeşke yanımda olsaydı.Canım öyle özledim ki. Ben aynı bildiğin gibiyim.Bakma sen bugün iyi değilim.Kim bilir belki havalardandır. Sen alınma söz vermedin ki. Aşktan oğlum bir hoş sağım solum. Sevdim malum ki en güzel huyum.Şu dünyadan bir aşık geçti deseler. Ben o’yum

Bu şarkı sözleri bana Rahmetli Kayahan’ın Bizim ki bir aşk hikayesi şarkısını anımsattı. Kayahan şarkının sonundaki şiir bölümünde şöyle diyordu: son mektubunu dün aldım teşekkür ederim…
ben sana yazmıştım; grip salgını var demiştim bak yine gribe yakalanmışsın. Neyse geçmiş olsun…
buralarda da hava soğuk ama hasta felan değilim…
gözlüklerle başım dertte, hayat işte yuvarlanıp gidiyoruz.
hepinizi çok özledim…

Bu sözlerin samimiyeti, Gündeş’in şarkısının tamamında var kesinlikle. “Aşktan oğlum bir hoş sağım solum” ne kadar içten bir ifadedir. İyi söz yazmak kesinlikle derin bir yaşanmışlık ve yetenekle ilgili. Ha bu arada şarkının sözlerini Ayla Çelik yazmış. Kendisi ekranlarda pek yok ama sözleri en güzel ağızlarda yankılanıyor. Müzikte Gökhan Tepe’ye ait. Bu kısma şaşırdım. Tepe’nin müzik düzenlemesini yaptığına ilk defa şahit oldum. Onunda eline sağlık. Güzel iş çıkarmışlar. Ben böyle şarkıları kusana kadar dinlemeye bayılırım. Kesinlikle listelerde ilk 3 te yer bulur kendine..

 

Cep boy kitap okur musunuz ?

Cep boy kitaplar..

Günümüzün ekonomik koşullarında sürekli büyüyen ve cebe sığmayan akıllı telefonların aksine, küçülen ve “beni oku” diye bas bas bağıran çeşit çeşit kültür kitapçıkları..

Kimine göre okuyamamanın gerçek sebebi, kimine göreyse klişe bir bahanedir kitap fiyatları. Yükselen kağıt fiyatlarının bir sonucu olarak doğan ve yayınevlerinin tutunduğu en son dal olarak tam karşımızda duruyor. Bu zamana kadar sadece dua ( Yasin-i Şerifler ) kitaplarının ulaştığı boya artık, edebi anlamda yazılmış kitaplarda ulaştı. Peki bu avantajlı hamle, daha geniş kitlelere kitap okutur mu sorusuna ne cevap vereceğiz?
Benim cevabım elbetteki evet. Fakat çok cüzi bir oranda etkili olacak bir uygulama. Yazımın en başında Akıllı telefonların devasa boyutlara ulaşan büyümesinden bahsetmiştim. Yani hazırcı, kolaycı ve seyirci bir karaktere bürünen milletimizin çok fazla rağbet gösterdiği görsel tatmine. Hem de kolaycı hem de tatminkar seyirci kültürüne.
Konuya buradan başlamamın bir kaç sebebi vardı. Bunların ilki, kitap okumanın bu büyük cihazlarla daha kolay ve taşınabilir olduğuna dikkat çekmekti.Yaklaşık 10 yıl kadar önce e-kitap uygulamaları ile toplumların daha fazla kitap okuma alışkanlığı edineceğine dair bir ümit vardı. Hatta bu sebeple e-book denilen ve edebi eserleri, word ya da pdf ye çeviren cihazlar üretilmişti. Zaman geçti ve görüldüki e-kitap, kitapseverlerin matbu yani kağıtla olan ilişkisine benzer bir ilişki kuramadı. Halbuki mantıklı düşünüldüğünde, yanınızda taşıyacağınız 6 inç lik bir cihazla tüm kitapları okumanız mümkündü. Yani kütüphanenizi yanınızda taşıyabilecektiniz. Ama olmadı maalesef. Bunun sebebi Hem e-kitapların fiyatlarının beklenildiği gibi düşük olmamasıydı. Ayrıca tüm eserlerde kolayca aktarılmıyordu uygulamaya.
Fakat en büyük sebep, okurun kağıt kokusuna olan sevdası ve kütüphanede biriktirme alışkınlığıydı.
Şimdi ise cep boy kitaplarla bu mümkün. Ama tabii bu uygulamanında eleştirelecek yanları var. Fiyat konusunda sıkıntı yok. Çünkü 5 TL lik fiyat insanları çok zorlamayacaktır. Ancak kitabın küçülmesiyle yazılarında küçülmesi ciddi bir handikap. Okumak için kitabı ciddi anlamda kendinize yaklaştırmak zorunda kalacaksınız. Hele bir de görme probleminiz varsa işiniz iş!. Bunun dışında yine kitabın iç kısımlarını okumak için kitabı daha fazla açtırmanız gerekecek. Çünkü kitabın tutturulmuş ya da dikişlenmiş yerleri okumanıza engel olacak kadar bitişik olacak diğer sayfayla.

Konfora ve rahatlığa feci halde alışan milletimiz, bu dezavantajlara rağmen bu uygulamaya alışabilecek mi? bunu yakın bir zamanda göreceğiz. Umarım işe yarar.

 

Övgü ve kadın üzerine..

Eğer sizden övgü isteyen bir kadınsa, mutsuz olma arefesindedir. Ona istediğini verin ki sizi mutsuz kılmasın.”

Kırkevinkedisi / Övgü üzerine – 1

____________________________________________

Övgü dediğimiz şey aslında her kadın için bir ağrı kesici görevi görür. Halbuki bu tatmin, kadını geçici bir süre rahatlatır. Burada asıl önemli olan şey, kadının geçici değil uzun süreli mutluluğu ve huzurudur. Bu huzura sahip olabilmesinin tek yolu ise sevdiği erkeğin kendisini anlamadığı halde hep anlıyormuş gibi şefkatli ve kibar yaklaşmasıdır. Yoksa zaten her kadın, erkeğinin onu tam olarak anlayabileceğine hiçbir zaman ihtimal vermez.

– Kırkevinkedisi / Övgü üzerine -2

İnsan rakibine muhtaçtır..

Rakipleriniz siz çok farkında olmasanızda çok kıymetlidirler. Size rakip olan herkes sizin bir becerinizi veya bir yeteneğinizi geliştirir bir şekilde. Onlarda  sizi hic sevmezler ama aslında onlarda farketmeden sizin menfaatinize çalışırlar. Sizi güdülerler hatta tabiri caizse gazlarlar. Her yeni başarınızda belki bildiginiz, belki de hiç adını duymadığınız bir rakibi geçmişsinizdir. Sizin her türlü gelişiminize katkı sağlayan rakipleriniz, sizin hayattaki başarı çıtanızıda sürekli yukarı taşır. Çoğumuz rakiplerimiz sayesinde kendimizi keşfetmeye ve eksik yönlerimizi geliştirmeye devam ederiz.

Rakiplerinizinde iyisi ya kötüsü hep hayatınızda olmaya devam edeceklerdir. Fakat bu çok önemli değildir. Çünkü önemli olan var olmalarıdır. İyi rakipleriniz olursa bilin ki siz daha güçleneceksiniz. Aşk, iş, sosyal statü ve bir çok alanda ne kadar çok yükselirseniz. O kadar rakibinizi devre dışı bırakmakmış olacaksınız

Yükselmenizi sağlayacak sağlam ve sıkı rakipler bulmanız dileğiyle..

 

Başı ezilemeyen yılanı beslemek..

Kendinizi sürekli ezilmeye çalışılan biri gibi görüp savunmada kalıyorsanız..

İstişare edeceğiniz ve edemeyeceğiniz konuları,birbirinden ayıramıyorsanız..

Eşitlik ve denklik konusunda kendinizi ya da karşınızdakini sizden üstte ya da altta görüyorsanız..

İyi niyet ve mücadele kavramını, sizin dışınızdaki herkesten daha fazla görüyorsanız kendinizde..

Doğrularınız kimse tarafından eleştirilemez ya da tartışılamazsa..

Başkalarının kusurları onları küçük görmenize neden oluyorsa..

Yapıcı olmak, destek olmak, yanında olmak gibi cümleler,yaşadığınız insanlarla ortak kullanamadığınız duygularsa..

Ben ve başkaları ayrımı size,hep en yakın ve en kolay uygulanabilir bir metodmuş gibi geliyorsa..

Halden anlamak kadar halden anladığınızı göstermenin de, önemli bir şey olduğunu kabul edemiyorsanız..

Çevrenizde,sizin varlığınızdan, neşenizden ve enerjinizden istifade etmek isteyen insanlar olduğunu unutuyorsanız..

Kendi içinizde yaşayarak duygularınızı gizliyerek ve yardımsız yaşamayı umuyorsanız..

Bilin ki o başı ezilmeyen yılanı,besleyen sizsiniz içinizde!

 

İnsanları ciddiye alın ama hiç birini kafanıza takmayın..

İNSANLARI CİDDİYE ALIN AMA KAFANIZA HİÇ BİRİNİ TAKMAYIN!

İnsanları ciddiye alın ama kafanıza hiiiiç birini takmayın…
İnsanları hem çok ciddiye almak hem de hiç kafaya takmamak, elbette tam bir bir insani uzmanlık konusu. Bakmayın siz benim bu cümleyi bu kadar rahat kurduğuma. Başta ben ve belki de milyarlarca insanın harcı değil bunu başarabilmek. Çünkü çok uzun bir hayat mücadelesi ya da az bir zamanda çok badire atlatanların edindiği tecrübe ile kazanılıyor bu tavsiye.

İnsanları ciddiye almak, bizim zaten insan olarak sorumlu olduğumuz bir mecburiyet… Yaşadığımız dünya, sosyal ve ekonomik bakımdan tam bir çıkarlar dünyası. Bizlerin hayattaki anahtar statüleri ve yardımcı statüleri, yine bizim tercihlerimiz, gayretimiz, tembelliklerimiz,cesaretimiz,korkaklıklarımız ve bunları takdir eden ya da etmeyen toplulukların bize bakış açıları gibi belli sıfatlardan oluşuyor.

İnsanları bir çok nedenle ciddiye alırken, içlerinden bazılarını farketmeden ya da çok bilinçli bir biçimde kafamıza takıyoruz. Bu bazen bir iş arkadaşı, bazen bir akraba, bazen de doğrudan hiç bir temasımız olmayan bir politikacı ya da siyasetci olabiliyor.

Peki niye takıyoruz bu insanları? Çok değer verdiğimizden mi? Eğer sebep değer ise, bizim için değerli olan birilerinin hatalarına ya da davranışlarına neden bu kadar kızıyoruz?

Ya da tam tersine, değersiz ise neden bu kadar değerliymişcesine sürekli kafamızda büyütüyoruz?

Bu sorulara gayet güzel ve mantıklı cevaplar, çok sevdiğim bir abimden geliyor : “İnsan ancak kendinde olanı (ahlâk) başkasında göremeyince ya da başkasında olanı ( para ve ahlak ) kendinde bulamayınca takar kafasına.”

Yukarıda ki düşünce biçimini bende %90 destekliyorum aslında. İnsan belli bir olgunluğa ulaşıncaya kadar en büyük meşgalesi ve derdi toplum ve insanlık oluyor.
Bu kafaya takma mevzusuna bir çok farklı bakış ve görüşde var elbet. Mesela bu davranışın kaynağında, kıskanma, hırs, korkaklık, özgüvensizlik, gizli rekabet gibi duyguların yattığını edenler oldukça fazla..

Aslında yukarıdaki bu görüş akla ve mantığada çok yakın duruyor. Fakat bu davranış biçiminin sebebi ne olursa olsun, bu rahazlık en çok da, hayatının manasını daha tam olarak bulup tasdik edememiş, fikriyatta olgunlaşamamış, doğru kavramını kendisiyle çok fazla bağdaştırmış, araçlar ile amaçları birbirine karıştırmış ve manevi yönden zayıf düşmüş bireylerde görülüyor.

Demek ki o zaman insan şu başlıkların ve kuralların bilincine mutlaka varmalı. Peki nedir o başlıklar ve kurallar ?

1-İnsanları ciddiye alacağız evet, çünkü ortak çıkarlarımız ve beklentilerimiz var.
2- İnsanları ciddiye alacağız çünkü bizi yaratan Allah, bunu bize yaradılışda kodlamış. ( İçinizde en hayırlınız kendisi için istediğini müslüman kardeşi için isteyendir” hadisini hatırlayın )
3-İnsanları ciddiye alacağız evet. Çünkü insani akıl ve toplumsal yaşam normları, bu düzenekle dengede kalmayı başarıyor.
4- İnsanları ciddiye almalıyız evet.Çünkü bizler birer yansıtıcı, birer aynayız. Dünyada yaratılmış mahlukatlar içinde Etki-tepki kuramının etkilerini ve sonuçlarını en hızlı yaşayan bizleriz.

Peki niye kafaya takmamalıyız?

1- Kafaya takmayacağız evet!. Çünkü bu davranış bizim kendimizden uzaklaşmamızın en büyük nedeni.
2- Kafaya takmayacağız evet!. Çünkü aslında farketmeden gizli ve yogun bir empatinin içinde debeleniyoruz.
3- Kafaya takmayacağız evet! Çünkü suizan ve önyargılar bizim dengemizi bozar.
4- Kafaya takmayacağız evet! Çünkü kafaya taktıklarımız bize bir fayda getirmez. Bilakis değersiz olanlara beynimizde ayırdığımız yerler, aslında orada olmayı gerçekten hakeden insanların yeridir.

-Tevfik Sadi / kırkevinkedisi