Gayrete tabi adamların en hası o…

İnsan yeter ki istesin. Başarı denilenmücevheri isteyince taştan isteyince en derin okyanuslardan çıkarır. İstemek, hesabı iyi yapılmış bir plan ve gayretle birleşirse başarısızlık kişinin lügatından düşer. Bu gayrete bir de Rab, o sihirli dokunuşu yaparsa işte o zaman insan ismini, tarih denilen dünya hafızasının ilgili kategorisine en büyük puntolarla yazdırır.

İşte Cengiz Ünder’de yukarıdaki tarife
en çok yakışacak isimlerin başında geliyor. Şımarmadan ve pes etmeden yaptığın mücadelen için Allah’a dua eden milyonları herzaman arkana alman dileğiyle kardeşim…

 

Vedası cebinde gezer insan..

Vedalar, bazen erken çağrılır, bazen geç..

Vedaların gerekli olduğu haller,sadece mecburiyetlere dayalı değildir. Veda, arada mecburiyetlerin bile haberi olmadan gerçekleşir.

Veda eden aslında kendi hayatının belki koca bir bölümünüde azat eder kendinden. Veda insanı ayırır evet ama bu süre yalnızca doğacak boşluğu yine kendisi doldurana kadardır. Neyle doldurabileceği, nasıl doldurabileceği gibi sorulara takılmaz o an insan.

Veda, bir kader gibi yazılmıştır. Günü, saati hatta saniyesi belirsiz. Gelir, vurur, öldürür ve tekrar diriltir..

İnsan çoğu zaman umduğunu bulduklarına bile, sırf kendi varlığına duyduğu saygı sebebiyle veda edebilir. Veda edenler veda ettiklerini hiç bir zaman unutmazlar fakat bu zaptedilemez hissizleşme hali, geçmişte yaşanan tüm güzel anları hayalleştirir. Verilenler ve alınanlar ( eşyalar ) somut bir meta halinde saklanır fakat bu sadece geçmişe duyulan saygı sonucudur.

Veda ettikleriniz sizin için çok değerlidir fakat bu veda ettiklerinizin, size aynı değerle bakıldığı anlamına da gelmez. İşin içinde bir yerlerde, mutlaka bir gönül kırıklığı vardır. Kimisi böyle bir kırıklığı yaşamadan da çok cılız ama çok sarsıcı bir vedayı gerektirecek bir incinme ile ayrılma ya da bir kopma duygusu yaşayabilir. Değer ve kıymetin ölçüsünün beklentilerin altında kalması, insanı yalnızlık denilen girdabın içinde amansız bir hayatta kalma mücadelesine iter. Yani insan tüm yaşanmışlıklarında kıymet dediğimiz sahiplenmeyi, belki çok gizliden büyütülmüş gizli bir karşılıklı doyum kurgusuna dönüştürür. Verilenlerin karşılığında alınanlar çok cüzi bir düzeyde kalırsa insan kendi kıymetini ve egosunu hatırlar.

Aşık Veysel’in dediğine benzer bir durumdur bu: “Güzelliğin 10 par etmez bende ki bu aşk olmasa.” Evet insan verdikçe büyür ama bu büyüme insanın zamanla kendinden geçmesiyle sonuçlanabilir.. Olmak üzereymiş, oluyormuş, yolunda gidiyormuş gibi olan süreçler aslında insanın gayet farkında olduğu ama komple korkunç bir kaybetme korkusunun etkisiyle, hasır altı edilen geçiştirmeler gibidir.

Kafka da bu durumu : “Olmamasına razıyım: oluyormuş gibi olmasın yeter” diyerek tanımlar. Oluyormuş gibi olan her yaşanmışlık, insanın ömrü boyunca karşılaşacağı bir danışıklı dövüş misali oynanır durur..

Veda vaktini tayin edişiniz ve akabinde eyleme geçtiğiniz an, belki yalnız kendi yolunuzu, belki de veda ettiğiniz insanın yolunu seyrini değiştirecek an’dır.

Veda ederken yolunu kaybedenlerden olmama dileğini her daim cebinde gezdirmeli insan..

– Tevfik Sadi

Kredi kartı sponsorluğunda kutlanan Sevgililer gününe ulaştık elhamdülilah..

Peluş oyuncak bir ayı’nın sevgi sembolü haline gelmesi bile başlı başına bir sevgi erozyonu değil mi? Sevgi dediğimiz içeriği ve zenginliği sınırsız olan üstelik en çok da insanın üretmeyi basardığı kutsal bir erdemi, kapitalizim isimli yıkıcı ve hatta yok edici bir canavarın eline teslim etmek ne acı..

Samimiyetin en yüksek dozdaki hali olan sevgi’nin taşındığı kalpte diğer metalaşan duyguların altında inim inim inlediği günümüzde yeni bir sevgililer gününe daha kavuşmanın hüznü ve eleştirisi içindeyim. Sevgiyi gösterme biçimlerinin en tepesindeki yerini her zaman koruyan çicekler, artık tek başına yeterli gelmiyor. Sevgiyi maddeleştirme arzumuz, dünya hevesimizin azgınlığından beslenmiyor mu sizce de?

Özel günler diye uydurulan ve alım gücü denilen özelliğimizi sömüren bu anlayış, bizi sevdiklerimize olan yoğun duyguları nasıl da maddi bir beklentiye dönüştürüyor böyle..

Üstelik aldığımız hediyelere baktığımızda ömrü hiç te uzun olmayan, gereksiz ve bir sonraki seneye kadar muhafaza etmeye bile lüzum görmediğimiz eşyalara meylettiğimize şahit oluyoruz.

Bir sevgiye sahip olmak ve sevgililer gününde yalnız kalmamak gibi bir kuruntuya sahip olanların günübirlik sevgili arayışları, sevgililer gününde sırf sevgilisine mahçup olmamak için dünya kadar parayı lüzumsuz bir peluş bir oyuncağa harcamaları, En lüks mekanlarda yemek yeme heveslileri, tek taş denilen pahalı, ışıltılı, satın alındıktan sonra etrafa hava atmaya yarayan fakat sonrasında hiç bir manevi değer taşımayan uydurma taş’a olan rağbet, ne kadar da egomuza köle olduğumuzun bir vesikası gibi.

Ben tüm özel günlerin genel anlamda boş olduğuna inanan bir kafadayım. Genel olarak diyorum çünkü varsa sadece bir faydası vardır. O da sevdiklerini ihmal eden insanların böyle günlerde daha insani ve samimi duyguları yaşayabilmesi. Yoksa samimi anlamda sevebilen ve yeterli değeri gösterebildiğiniz yanınız güçlüyse, böyle günleri önemsemiyorsunuz bile..

Şimdi adet yerini bulsun diye her sevenin sevgililer günü kutlu olsun. ( Hediyesiz ve doğal anlamda tabi ki )

İnsan profilleri ve yarışma programları üzerine

İnsanları tanımak zor, insanları anlamaksa çok daha zor günümüzde. Samimiyetten giderek uzaklaşan insanlık, kendine her an bir zarar gelecek endişesiyle sürdürüyor hayatını. Bu endişede insanları günlük hayatları içinde, korunma adına bir kaç farklı maskeyle dolaşmasına sebebiyet veriyor. Kendini açıkça ortaya koyduğunda insan, yanlışlarını ve zaaflarınıda herkesin görebilme ihtimalini yükseltiyor bir bakıma.

Yani insan, iç dünyasını (özelini sosyal medyada sonuna sergilemesine rağmen) toplumda ne kadar gizli tutarsam o kadar korunmuş oluyorum gibi bir düşünceye sahip artık.

İnsanları tanımanın (en azında ciddi bir fikir sahibi olmanın)  birbirinden farklı yolları var elbet.. Bu yolların içinde en önde gelenler: Gönül, iş ve para ilişkileri.

Çünkü bu diyaloglarda, ana karakterinizin temel özellikleri belirli bir süreden sonra çok net ortaya konuyor. Bu başlıklardan para ile doğrudan bağlantısı olan yollardan biri de yarışma programları. Günümüz insanını tanımanın en etkin yollarından biri bence..

Evet evet! Tv de yayınlanan bilgi ve eğlence yarışmalarından bahsediyorum. Çerçevesi ve formatı önceden çok titiz ve sıkı bir dsiplinle belirlenmiş bu yarışma programlarına katılan yarışmacılar, bir yandan belli bir kazanç için mücadele ederken, diğer yandan da yarışmanın formatının dışında tamamen kendine has bir takım karakteristlik özelliklerini ifşa etmiş oluyorlar milyonlara.

Fakat eğlence amaçlı yarışmalara katılan karakterlerle, bilgi yarışmalarına katılanları ayrı ayrı değerlendirmek gerekiyor bence.

Mesela Survivor, yetenek sizsiniz, o ses Türkiye, yemekteyiz ve yaparsın aşkım gibi yarışmalarda katılımcıların format gereği kendisi gibi değil de, o formata uygun bir sahte karakter yaratması isteniyor. Katılımcılarda bu kural gereği sahte bir karakterle yarışıyorlar mecburen. Dolayısıyla bu insanların bu yarışmacıların tamamen doğal bir şekilde oldukları gibi davrandıklarına inanmak hemen hemen imkansız.

Bilgi yarışmaları ise yarışmasına katılanlar ise, sadece kendilerini tanıtmaları istenen bölümde kendilerini ifade etmelerine rağmen, konuşma biçimlerinden, mesleklerinden, memleketlerinden ve aile durumlarından bahsederken bizim onları daha iyi tanımamıza olanak sunuyorlar. Akabinde yarışma içindeki heyecan biçimleri, risk alabilme kabiliyetleri, zekaları, espri anlayışları, kültürel birikimleri gibi temel ve sosyal hayatın içinde ki olmazsa olmazlar, doğrudan ve olduğu gibi geçiyor ekran başında ki seyirciye.

Bu yukarıda saydığım insan modellerinin yarıştığı yarışmalara örnek olarak ” kim milyoner olmak ister” ile ” Kelime oyunu” isimli yarışma programlarını sayabilirim. Kenan Işık’la ( Allah şifa versin) başlayan ve bugün Murat Yıldırım’la yoluna devam edip artık efsaneleşen yarışmanın bu kadar sevilme nedeni belki de katılan yarışmacıların profilleri. Yarışmacıların içinde her kesimden, her kültürden karakterler görmek mümkün.. 3 üniversite bitirip ilk soruda elenen tiplerden tutun, ilk okul mezunu olup paraya çok ihtiyacı olan yaşlı bir teyzenin hatrı sayılır bir ödülle evine döndüğüne şahit olmuşluklarımız oldukça fazla. Bu sebeple ben en doğal insan karakterlerinin bu yarışmada olduğunu düşüyorum.

Bir diğer örneğim olan kelime oyunu ise İhsan Varol’un yarışmanın raiting’ine  kattığı %85 lik enerji dışındaki bölümde yarışmacı profillerinin doğallığı.

Bu yarışma, kim milyoner olmak ister formatından farklı olarak belli bir tahsil oranına sahip, daha okur ve kelimelerle arası iyi olan katılımcılardan oluşuyor. Yarışmaçiların kim olduğu ve hayat hikayelerinden çok yarışma içindeki çok yüksek doza ulaşan heyecan ve bu heyecanın yarışmacıların davranışlarına kattığı sempatiklik, bize bu insanlar hakkında doğal bir karakter analizi yaptırabilecek güçte.

Yani sonuç olarak bu tip yarışma programları sayesinde, günlük hayatımızda göremediğimiz samimi ve doğal insan profillerini daha çok görme imkanına sahip oluyoruz.

Bendeniz’in git-gel’leri..

 

1990 ların hemen başı. Pop-art kültürün doğduğu sene. Ülkemin müzik türü ve çeşitliliği o zamanlarda bu güne kıyasla oldukça az. Aşkın Nur Yengi, Yonca Evcimik, Harun Kolçak ( toprağı bol olsun ), Kader ( Kader de kim demeyin yarı fantezi yarı pop söylerdi. Evcimikle aynı zamanda kaseti elime geçmişti ) ve tabi ki Bendeniz sürecin en başında ki  3-4 isim. Hemen arkasindan, Tayfun, Hakan Peker, Mustafa Sandal, Sertap Erener, Kenan doğulu, Ah canım Ahmet gelir. 1990 ile 1995 arası tabiri caizse sektörün kaymağını yiyen bu isimlerdi.

O isimler arasında ses kalitesi ve vizyon olarak gelen bir kaç isim var sadece. 1990-2000 arası popçu furyasının mısır patlağı gibi patır patır döküldüğü zamanın en iyi yanı söz ve beste kalitesinin çok yüksek değerlerde seyretmesiydi. Günümüzde ise yapılan şarkıların hepsinin bir birbirine benzemesinin temel nedeni de işte bu.

Neyse, işte Bendeniz de ki gerçek adını artık bilmeyen kalmamıştır, ( Deniz Çelik ) farklı sese sahip iyi bir yorumcu olarak çıkmıştı karşımıza. Deniz’in kendini tanıtmak için kullandığı ben deniz, biz de  Bendeniz mantığına dönüşüverdi. O zamanlarda Eldeniz, Güldeniz gibi isimlerde en çok sevilen isimlerde olunca, Deniz’in adı Bendeniz kaldı. İyi de oldu aslında tanıtım manasında. Deniz’in ses rengini Sezen Aksu’ya benzetenler de çıktı, Aksu’nun koltuğuna geçer diyenler de..

Ama hiç biri olmadı Deniz. Olmadı diyorum çünkü böyle bir gayesi yoktu Deniz’in. Ya sen ya hiç, ağlayayım mı?, müjdeler ver, sen kaybettin, ah bir dönsen isimli şarkıları, Harun Kolçak ve Yonca Evcimik şarkıları ile kıyasıya bir rekabetle yarışıyordu müzik listelerinde.

İlk albümden iki sene sonra Bendeniz II yeni albümüyle piyasaya tekrar hızlı bir giriş yaptı. Gönül yareler içinde, neler olacak, elveda dedin, deli yarim, 80 günde devri alem, istemiyorum ve sevme gibi şarkıları Deniz’i ilk albüme göre daha profesyonel bir noktaya taşıdı.

Hemen sonrası zamanın pop kralı Harun kolçakla bir kaç başarılı düette adını neredeyse popun kraliçesi olarak yazdıracaktı. Ve sonrasında zamana yayılan gerileme süreci başladı. Sektörün genişlemesi, yeni kaliteli isimlerin adını duyurmaya başlaması Deniz’i biraz gözden düşürdü.Özellikle yeni pop kültürünün cıstak cıstak ve manasız uyduruk şarkı sözlerine olan hevesi Denizi de bu bu furyaya uymaya zorladı. Deniz akabinde 8 albüm daha yaptı. Fakat artık her albümde hit olan şarkı sayısı iki ve 3 ü geçemedi. Zaten Single dediğimiz olayda bu zamanlarda başladı. Yalnız deniz değil diğer önemli isimlerde de etkilendi bu süreçten. İcinde  10-12 şarkı barındıran albümler yerini 5-6 şarkılık hit olma ihtimali yüksek olan albümlere bıraktı. 5-6 şarkı dediğime bakmayın. Bu şarkıların iki taneside remix denilen farklı versiyonla tekrar ekleniyordu albüme. Yani aslında yeni 4 şarkı dinliyordunuz.

Neyse tekrar Deniz’e dönelim. Deniz 2000 lerden sonra bence müzikten koptu. Her ne kadar iki-üç yılda bir albüm yapsada, fanlarının büyük bölümünü kaybetti. Açık söylemek gerekirse bende 2000 lerden sonra takip etmeyi bıraktım. Sadece yeni çıkan her albümde müzik listelerinin anca yarısına kadar yükselip bir hafta sonra kaybolan tınılarına denk geldim. Deniz belki bu süreçte zamanın beste fabrikası isimlerinden destek alsaydı popülerliğini ve kalıcılığını sürdürebilirdi.

Bugüne gelince deniz’i yine medyada duymaya başladık. Fakat yeni bir albümle değil best of vol 1 adını verdiği eskilerinin yeniden düzenlenilip sunulduğu bir albümle. Deniz bunu sanki 2000 yılında da yapmıştı diye hatırlıyorum.

Niye yeni bir albüm değil de eskileri ısıtıp geri geldi anlamak zor. Halbuki yeni ve slow ağırlıklı bir albüm yapsa daha etkili olurdu diye düşünüyorum. Çünkü deniz’in en popüler dönemin yaş grubu bugün 35-40 yaş aralığında. Yani müzik kulağı son derece tecrübeli ve nostaljiyi seven bir kitle. Denizin nostalji albümü yapma mantığını kendi adıma şöyle yorumluyorum. Yeni jenerasyona eski müzikaliteyi tattırıp, devamında yeni bomba bir albümle bu kuşak gençleri fanları arasına katmak. İnşallah deniz bunu yapmaya çalışır. Yoksa yine antin kuntin şarkıların peşine düşerse işi yine zora sokar.

Best of albümüne geri dönelim. Albümden 3-4 şarkıyı dinledim. Şarkılar zaten hit orasına diyecek bir şey yok. Fakat yeni aranjeler güzel.Hiç te sıkıcı değil. Dinlerken yorulmuyorsunuz. Hareketlileri yumuşatıp slowları özgünleştirmesi de iyi olmuş. Kesinlikle alınıp dinlenilebilecek bir albüm.

Yalnız burda denizin bu albümü iyi tanıtmasıda çok önemli. Bir iki hafta kadar önce bir gazete röportajında deniz’in müzik kanallarının yayınlayacağı klipler için çok yüksek rakamlar istediğini okumuştum. Deniz gereksiz bir kıyas içine girip, yeni çıkan popçularla aynı sınıfta görülüp aynı sınıfta görülmesine çok içerlemiş. Dediğim gibi çok lüzumsuz bir kıyas. Bu faturayı bence ödemesi lazım deniz’in. Çünkü piyasadan uzak,  boşa geçirdiği zamanlar oldukça fazla. Yeni nesil bi haber doğal olarak deniz’den.

Ve yine Tv ve radyoları çok etkin kullanması gereken bir dönem bu dönem. Sadece youtube’den istedigi performansı alması zor. Tv lerin müzik programlarına. Halk konserlerine, dizi müziklerine ve hatta mümkünse reklam müziklerine kadar çok yerde görülmesi ve duyulması gerekiyor.

Denizin insancıllığını karakteristlik yanlarınıda geçirmesi gerekiyor izleyiciye. Bunlar elbette bir an da olmayacak. Fakat zamana düzgün bir şekilde yayarsa bu süre çok uzun sürmez.

Umarım başta deniz ve 1990 ların tüm tüm nostaljik isimleri bunu başarmaya çalışır.

 

Empatiyi devşirmenin adı: Duyumsama

Empati, bir yetenek değildir. Empati, herkesi bildiği klasik anlamıyla kendini başkasının yerine koymaktır. Fakat bu imkansız bir denemedir. Babasını küçükken kaybeden sonrasında fakirlik içinde çırpınan, annesine sahip çıkmaya, evine reis olmaya çalışan bir çoçuğu kim hangi empatiyi kurarak anlayabilir? Üstelik bir de hırsızlık yapmaya başlamışsa o çoçuk, hatta günün birinde gelip sizin cüzdanınızı çalarsa, sizin tutumunuz ne yönde olur? Sizin babanız yaşıyorsa, anneniz hayatta ise ve ekonomik durumunuzda gayet güzelse empatinin e’sini dahi kuramazsınız. Ki, kurduğunuzu sansanız bile bunun imkansız olduğunu tekrar hatırlatalım. İşte bu yüzden insanlar, ancak karşısındaki insanla aynı ruh hallerini tatmışsa, kişiyi duygusal ve sezgisel anlamda hissedebilir. Şehit yakınlarının o iç yakan feryatları, üzüntüleri, sokakta kalmış insanları, şiddet gören hayvanları… Bunların hiç birinin ne hissetiğini asla tam anlamıyla bilemezsiniz. İnsan sadece acır, üzülür, ve anlayış gösterir. Eğer kişi, vicdan ve sorumluluk sahibi ise duyumsama dediğimiz şeyi yapabilir.

Duyumsama ise karşıdaki görünen hali üzerine bir takım kurgular oluşturma ve anlama ve yardım etme çabasıdır. Bir çoğumuzun empati zannederek yaptığı hissiyat, sadece duyumsamadan ibarettir. Duyumsama, insana verilmiş uygulanabilirliği en kolay duygusal eylemlerdendir. Kısacası halden anlama bizim için kafidir.

-Emrah Kadir USLU

Maneviyatı bol bir yazındır. Okuyunuz..

Bir duraklama noktasıdır derler bu dünya için ve bende gönülden katılırım bu söze. Yüce Allah bizi kısa bir dönem için bırakıverir dünyaya ve seyreder bir köşeden. Her birimiz unutup geliriz onu öte alemden ya da daha doğrusu “o” unutturur kendini bize. Sonra ortak iradeler aralarında kısa ve uzun paslaşmalarla nihayete vardırır ömrümüzü. İşte o ömrün sonu toptan görülecek bir hesapta buluşturur tüm insanlığı. Sonra gelsin ödüller ve cezalar. Hak sahibi o gün herkese nasibini verir. Sonrada yeni bir hayatı başlatır.

Fakat şimdi gelin tekrar bu finalin gerisine yani ömür dediğimiz zaman diliminin ortalarına dönelim. İnsanın olgunlaşma dönemine ait yaşlara. Özelliklede yolun yarısı diye tabir edilen 35-40 lı yaşlar dönemine. Gerçek dostlukların ortaya çıktığı, sahtelerin hayatımızı terkettiği ya da kovulduğu, ömrün geri kalanını kimlerle geçirmek istediğimizden emin olduğumuz yaşlardır işte bu dönem. Bir adam ya da bir kadın oluşumuzun en net tavır ve davranışları sergileriz farkına varmadan bu bölümde. Tabi burada iyi ya da kötü sıfatlarının bize yakıştırılması işini toplum üstlenir kendince. Bu sıfatlardan hangisini ne zaman ve niçin alacağımızı biz bilemeyiz. Bizim artık tek bildiğimiz şey ne yapıyorsak arkasında sonuna kadar durmayı göze almaktır. Bu sebeple toplumun bizim ismimizin önüne takacağı sıfatlarda bizi pek enterese etmez.

Yine bu dönemde biz, ailemiz, dostlarımız diye bir grup oluşturmuşuzdur artık. Akrabalık denilen bağlar bayramlarda, düğünlerde ve cenazelerde bizi bir araya getiren sembolik etkinliklerdir. Dostlar ve dostluklar dediğimiz kavram ise içinde belki bir çocukluk arkadaşı belki sonradan tanıştığımız bir iş arkadaşı ya da hiç beklenmedik bir yol kesişmesi ile birleşen kader bağlarından oluşur. Dostlar, şu yolunu şaşırmış dünyanın bizi beşik gibi sallarken tutunduğumuz ve hatta sallamın şiddetine göre sıkıca sarıldığımız nefes alan tutmaçlar gibidirler. Yolunda gitmeyen işlerin yoluna girme sürecinde bize muavinlik yaparak yolu tarif ederler. Dost dediğimiz kişilerin sayısal azlığı onları daha da kıymetli kılar. Bu sayısal azlığın temel sebebinide aslında yine bizler oluştururuz. Nasıl mı? Dostluk denilen bağın izlerini bizden önce birileri yine önce bizim için atsın diye bekleyerek. Yani dost olacak insanlar kapımıza gelsin isteriz. Halbuki bu iş karşılıklıdır. Dost kazanmak dünyanın belki de en zor işleri listesinde birinciliği zorlar. Çünki parayla alınmaz satılmaz ve kırılmaz gibi görünsede bazen zorlu fırtınaların koparamadığı eller bazen küçük bir esinti ile ayrılıverir. Bu durum çoğu zaman iki kaderin çok yoruldugu zamanların çakışma anıyla oluşur. Belki bilmem kaç yıllık dostluğunuz kesiliverir. Üzülürsünüz evet hayatınızda beş para etmeyen insanlara gösterdiginiz sabrı o an dostunuza gösteremezsiniz. Hep birlikte çevreden gelen her türlü saldırıya birlikte tepki koyan bünyeler birbirleriyle çatıştıklarında yürekler daha ağır yaralar alırlar. Bir dostu kaybetmek trilyonluk bir servet kaybetmekten daha acıdır. Çünkü para tekrar kazanılır fakat dost çoook zor.

İşte bu sebeple dostlarınıza daha bir sıkı sarılın. Çünkü emekler, tecrübeler, acılar ve sevinçler en çok onlarla güzel.
Yazımın sonunda buradan orta yaşı devirmiş ve hayatı yeniden tatmaya başlayan tüm kardeşlere tekrar iyi bayramlar ve keyifli bir hayat diliyorum. Dostlara selam…

-Emrah Kadir USLU

Geçmişin huzurunu tekrar yaşamak mümkün mü?

İleride bir zamanda, unutamayacağımız fakat sonrasında ayrı kalacağımız bir kaç özel insanın bir gün hayatımızın bir yerinden içeri gireceğini hiç unutmayalım şu hayatta. Bu durumu gayet doğal karşıyalayalım. Ama doğal olmayan şey nedir derseniz, o konudaki fikrim : unutamadıklarımızla bir araya gelerek aynı zamanları, aynı şekilde ve aynı koşullarda tekrar yaşama hevesimizin bizi yıprattığıdır. Böyle bir hevesin gerçekleşmesinin mümkün olmadığını düşünüyorum ben. Eğer mümkün olsaydı, bugüne kadar binlerce ayrılık ve aşk şarkısı da hiç yazılmamış olacaktı.

-Kırkevinkedisi

Fayda vermek üzerine

Kabuğunu kıran insan fayda verir. Kabuğunu kıramayan dalında çürür. Kabuk insanın hem donanımlarının koruyucusu hem de tabularıdır. İnsan yeniden doğuşa hazırlığını bu yolla yapar. Her yeni doğuş, mutlak bir ölüm getirir peşinde…