Âsafın mikdârın bilmez Süleymân olmayan
Bilmez insân kadrini âlemde insân olmayan…
| Ziya Paşa
Yeni Zelanda Başbakanı Jacinda Ardern, Chirstchurch kentinde 50 kişinin hayatını kaybettiği, iki camiye yönelik terör saldırısını düzenleyen kişinin adını asla anmayacağını belirtmiş, Parlamentoda Müslüman toplum liderleriyle de bir araya gelen Yeni Zelanda Başbakanı’nın, toplantıya katılanları “selamünaleyküm” diyerek selamlaması, islam aleminden övgü almış..
Dün sabah ajanslara düştü haber. Della Miles, Türkiye’de müslüman olmuş.Valla bu yaşıma kadar hiç duymamıştım adını. Meğer ünlü bir vokalmiş. Vakti zamanında Michael Jackson ve Whitney Houston’a vokallik yapmış.

Sonrasında Türkiye’ye de gelmiş konserleri için. Sonra ani bir kararla bizim Dalyan’a yerleşmiş. 700 metrekare bir arsa almış ve burada yaşamaya başlamış. 2018 yılı içinde İslam dini ile ilgili araştırma yapmaya başlamış. Ve en sonunda da müslüman olmaya karar vermiş. E o zaman aramıza hoşgelmiş..
Dikkat ediyorum, her sene böyle bir iki dünyaca tanınan oyuncu ya da şarkıcı müslüman oluyor ve haberlere konu oluyor. Biz pek şaşırmıyoruz da Avrupa gerçekten şok yaşıyor bu konuda.. Büyük bir ün’e paraya ve rahata sahip bir insan neden gider müslüman olur diye..
Peki müslüman olunca ne oluyor? Elbette doğru yolu buluyorlar. Hidayete eriyorlar. Hatta bir aksilik olmazsa doğrudan cennete girecekler diye bir iddia da var.
Peki bize ne faydası var?
Hiç.

Belki, belli fanlarını ya da hayranlarının müslüman olmasına vesile olacak o kadar..
Peki biz?
Doğuştan müslüman olma şansına sahip olup, müslüman gibi yaşamayan bizler neye sevinip huzur bulacağız?
Bence bizler kadar riskli durumda olan başka millet yok. İslamın en rahat yaşandığı bir toplum içinde islamın hakkını verememek, başlı başına bir vebal bence. Ben kendi adıma ne zaman sonradan müslüman olmuş birinin haberini görsem otomatik olarak bunu düşünüyorum. Üstelik bu insanlar islamı seçince hayatlarına ciddi anlamda çeki düzen verip, daha ölçülü ve daha insani bir yaşam sürüyorlar..

Bizse anadan babadan olma müslümanlığımızla övünüyor, nasılsa cennete gideceğiz diye yan gelip yatıyoruz.
Bence bu konuda biraz daha dikkatli olmak lazım. Çünkü bizi yaratan müslüman doğan müslüman ölür gibi bir kaide koymamış dünyada.

Önemli olan bu dine mensup olarak vefat etmekse, herkesin de sonunu iyi düşünmesi lazım. Dünyada yaşanılan hayatın genel toplamı, insanın müslüman ölüp ölmeyeceğinin bir göstergesi çünkü..
Mevzuyu Della’nın İslamiyeti seçmesinin ardından verdiği bir demeçle bağlayayım bari.. Della şöyle demiş : ‘‘Dünyanın bir çok yerinde İslamafobi bir hastalık gibi yayılıyor. Bunun en vahşi örneğini Yeni Zellanda’da gördük. Kanımız dondu… İçimiz parçalandı… Çağın vebası sevgisizlik, ve hoşgörü eksikliği. Bunun tam tersi İslamsa sevgi ve hoşgörü dini. Bir kedi incinmesin, uyanmasın diye kıyafetini kesen Hz. Muhammed’in inancını benimsemek beni çok mutlu ediyor. Verdiğim karardan dolayı son derece huzurluyum. Allah beni hayatımın en güzel günlerinde İslam’la ödüllendirdi..”
I
Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
Nasırdan çektiği kadar
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda
Anmazdı ama Allah’ın adını,
Günahkar da sayılmazdı.
Yazık oldu Süleyman Efendiye
II
Mesele falan değildi öyle,
To be or not to be kendisi için;
Bir akşam uyudu;
Uyanmayıverdi.
Aldılar, götürdüler.
Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü.
Duyarlarsa olduğunu alacaklılar
Haklarını helal ederler elbet.
Alacağına gelince…
Alacağı yoktu zaten rahmetlinin.
III
Tüfeğini depoya koydular,
Esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı,
Ne matarasında dudaklarının izi;
Öyle bir rüzgar ki,
Kendi gitti,
İsmi bile kalmadı yadigar.
Yalnız şu beyit kaldı,
Kahve ocağında, el yaz işiyle:
‘Ölüm Allah’ın emri,
‘Ayrılık olmasaydı
(Okumanız şiddetle tavsiyedir)
Yarınki Türkiye’nin kurucuları, yaşama zevkini bırakıp yaşatma aşkına gönül verecek, sabırlı ve azimli, lakin gösterişsiz ve nümayişsiz çalışan, ruh cephesinin maden işçileri olacaklardır. Bu ruh amelesinin ilk ve esaslı işi, insan yetiştirmektir. Hünerleri hep fedakarlık olan bu hizmet ehli gençler, hizmetlerinin mükafatını da hizmet ettikleri insanlardan beklemiyecekler, sonsuzluğa sundukları eserin sesinin akislerini yine sonsuzluktan dinleyeceklerdir. Yarınki Türkiye’nin kurucuları, millet ve cemaat uğrunda fedakarlıklar kabullenenlerin artık bulunmadığı cemiyetimizde, muhtelif simada insanları şahıslarında birleştireceklerdir. Onlarda Yunus Yavuz’la birleşecek; Sinan Akif’e uzanacak; Ebu Hanife Hüseyin Avni’yi tebrik edecektir. Ve onların eseri olan yarınki Türkiye, şu temellerin üstünde kurulacak: Anadolu’nun toprağından kaynayan bir kan, cemaat için harcanan emek, bin yıllık bir tarih, otoriteli bir devlet ve ebedi olduğuna inanmış bir ruh…
NURETTİN TOPÇU
Dünyanın içine edenler hep insanlarız malum. Bu durumda onarma görevi de bizden başkası değil doğal olarak.
Dünya kadar pisliği, atığı, kimyevi maddeyi gezegene salan, ondan sonra da nasıl toplarız diye, kara kara düşünen yine biziz..
Sigara.. Malumunuz sigara da, hiç bir halta faydası olmayan, hem sağlığa hem de bütçeye düşman en büyük felaket buluş! Zehir deposu. Ama bizler için bir dost, bir arkadaş gibi sanki.. Sevindin, kutlamak için.. Üzüldün, kahretmek için..
İctin sigaranı tamam, sonra izmaritini ne yapacan? Tabi ki onu da yere atacan. Nasıl olsa birileri toplar.. İşleri ne o temizlikçi arkadaşların di mi?!
Peki o izmaritler nereye gider?
Çöpe diyceksin.
Doğru!
Yani çevreye zarar veren bir atık daha geldi otomatikmen.. İzmarit!
Ama Allah’tan kafası çalışan bilim insanları, bu zehirden bir fayda üretmeye çalışıp başarmışlar.. Hatta bir kaç fayda desem daha doğru..
Bunlardan ilki, izmaritten kağıt üretmek.. Bir kaç aşamadan geçen izmaritler, sonunda bir kağıta dönüştürülmüş.. 25 izmarit, 1 sayfa kağıt yapmak için yeterli gelmiş.. Dünyada her yıl 6 trilyon izmarit çöpe atılıyormuş. Siz yapın şimdi hesabı..
Bir diğer fayda, izmaritten asfalt yapımı.. Bilim insanları, sigaranın içinde ki zehrin etkin malzemesinden güçlü bir kimyasal elde etmişler.. Asfaltın daha kuvvetli olmasına katkı sağlayacak kadar güçlü hem de..
Ve son olarakta, araç yakıtı. İzmaritleri bir takım kimyasallarla karıştıran bilim insanları, gerekli yanmayı sağlayacak maddenin izmaritin kağıdında olduğunu tespit etmişler..
Yaa. Bir de sigaraya faydası olmayan düşman diyorduk di mi? Meğer ne çok çevre dostuymuş sigara da haberimiz yokmuş..
O zaman napıyoruz? Dünyamızı kurtarmak için günde 2 paket içiyoruz! ( Şaka yaptım tamam, ciddiye almayınız) Umarım bu faydalar bir an önce hayata katılır da içen arkadaşların bir faydası olur dünyaya..
Sapla samanın birbirine karışması gibi doğru ile yanlışın birbirine karıştığı absürd bir zamanda yaşıyoruz. Birileri bu kavramları, kendi çıkarlarına göre doğal ve yerleşik tanımlamalarını saptırıp evrimleştiriyor tabiri caizse..
Şimdi size sorsam, ve desem ki hırsızlık kötü bir şey midir?
Hepiniz doğrudan ve hiç düşünmeden “evet” dersiniz. Çünkü hırsızlığın bir emek gaspı olduğunu bilirsiniz. İnandığınız din de bunu destekler… “kul hakkına girmektir” der. “Kolay yoldan insan sömürmektir” der. Hırsızlık her şekilde hak olmayanı haketmeden ele geçirmektir.
Buraya kadar tamam, sorun yok. Peki şimdi yeni soru bir soru daha soruyorum: “Bebek maması çalan baba hırsız mıdır?” Nasıl soru ama? İş biraz değişti di mi kafanızda..
Bir baba var. Ve bu baba çocuğuna bebek maması çalıyor. Şimdi zaten cümle içinde ki “çalan” kelimesi sorunun cevabını zaten gayet veriyorken bu soruyu niye sordum?
Anlatayım..
Bugün Gel konuşalım’ı izliyorum Tv8 de. Malum Hakan Ural’ı ve bakış açısını doğru bulduğum ve sohbetini sevdiğim için. Neyse.. işte programı izlerken Nur Tuğba günün anket sorusu olarak, size yukarıda sorduğum soruyu sordu anket sorusu mahiyetinde.

Anket başladı sonuclar gelmeye başladı. %81 hayır cevabı %19 evet cevabı geldi. Tabi bende şok.. Nasıl bu kadar duygusal olabiliyoruz diye düşündüm. Hem ahlaki hem hem de inanç ritüellerine göre her ne olursa olsun hırsızlık doğru bir şey değildir. Neyse anket ilerliyor ama sonuçlar değişmiyor. Yani bu sonuçlara göre işin içine duygusal bir takım yaklaşımlar girince bizler her halükakarda doğru bildiğimiz her etiğin ve erdemin peşini bırakmaya hazırız hale gelmişiz diye düşündüm.Tabi içiniz de bana gaddar diyenler de çıkacak şimdi. Ama emin olun ben de en az sizin kafar duygusalım fakat aramızda ki fark şu :ben olaya duygularımı %100 de katarak bakmıyorum. Bir de enterasandır. Tv 8 in bu programında ki ankette soru net ve yoruma açık değil.

O zaman anket sonucuna göre şöyle düşüneceğiz.. Geçinemeyen baba gidip istediği marketten istediği mamayı, istediği kadar çalabilecek! Bunu gören tüm dar gelirli babalar, anneler artık çocukları için elbise, diş fırçası, bebek bezi, et, süt, yumurta çalabilecek! Ticaret erbabı dükkan sahipleri de göz yumacak öyle mi!
Bu sonuçların gideceği yer, hiç iyi bir yer değil. Bir kere o çalınan gasp edilen mal o çocuğun boğazından nasıl geçirilicek ebebeyn tarafından?
Bugünün Türkiyesinde evet, geçim çok zor. Alım gücümüz çok düşük seviyelerde. Ülke bin bir badire atlatıyor içeride ve dışarıda ki ekonomik dalgalanmalardan. Fakat tüm bu ağır şartlar, hırsızlık yapmak için bir dayanak değildir. Onurlu, gururlu ve inançlı hiç bir insan böyle bir şeye kalkışmaz. Bir kere rısk’ı veren de vermeyen de Allah’tır. İnsanlar yalnızca birer vesiledir bu işte.
E napsın adam?. Çocuğunun ölmesine göz mü yumsun?” gibi anlamsız sorular soran arkadaşlar da çıkar şimdi içinizden. Kusura bakmayın ama, gerçekten saçma bir soru bu.
Bugün devlet, geçmişte ki eksikliklerini ve yetersizliklerini, her anlam da telafi etme gayretinde. Bu gayreti aş evleriyle, huzur evlerinde ki yeni yapılanmalarla, kadın sığınma evleri ile, uyuşturucu ile mücadele klinikleriyle, engelli vatandaşlara ve onların bakımını sağlayan ailelerine bağladığı aylıkla, çocuk bakan anneanne ve babaannelere verdiği bakım desteğiyle, muhtarlıklar aracığıyla yoksul ailelerin tespiti doğrultusunda yapılan gıda yardımlarıyla , belediye ve valiliklerle oluşturulan yardım ekipleriyle gayet net ortaya koyuyor.
Bu arada siyasi reklam yapma derdinde olmadığımın altını da şimdiden çizeyim. Bu destekler, Sosyal devlet olmanın gerekliliğidir zaten. Hangi iktidar ve hangi parti olursa olsun bunları yapmak zorundadır.

Neyse,, sonra aklıma “neden böyle bir anket sorusu soruldu” diye bir düşünce takıldı. Google’a girdim ve ” bebek maması çalan baba” yazdım. Çıkan sonuçların en tepesinde, onedio adlı sitenin haberi çıktı. Meğer olay, Diyarbakır’da bir marketten mama çalan bir adam’dan ve kasada yakalanmasından ibaretmiş.. Tabi bu adli olay basın tarafından duyulunca, mevzu ülkenin haline, daha doğrusu sosyal medyada “açız” ve “geçinemiyoruz” provakasyonlarına dönüştürülmüş. Milletçe duygusal olmamızdan yararlanan kesimler, bu haberi siyasi bir tartışma zeminine taşımaya çalışmış. Bu ülke ve bu millet, bu zamandan çok daha ağır yokluklarla mücadele etti ve hiç bir zaman hırsızlığa kalkışmadı. 1945-50 arası ekonomik krizi, 1960 darbesi yılları, 1980 darbesi ve yokluklukları, 1995 ve 1999 krizlerinde bile böyle bir şeye kalkışmadı. Ne talan ne de hırsızlık, bizim milletimizin kolay kolay yelteneceği bir şey değildir çünkü..

Günümüze dönelim tekrar. Aklıma şey geldi bu sefer haberi okuyunca, “acaba Diyarbakır’da, gerek belediye gerekse sivil toplum dernekleri, yoksul vatandaşlara karşı görevlerini tam yapıyorlar mı yoksa yapmıyorlar mı? diye bir bakayım dedim Google’a.
Karşıma çıkan haberler tatmin ediciydi. İlk haber, bu yılın başında açılan ” dileğim yoksullara yardım derneği” oldu. Diyarbakır’ın sivil toplum ve belediye destekli bir derneti bu..

Bir diğeri de hayır sever bir vatandaşın 35 yıldır yoksullara ettiğini anlatan bir haberdi bu. Bölgede “Derman baba” lakabıyla anılan Yılmaz Acu adlı vatandaşın bunca yıldır, belediye ve valilik destekli yardımlar yapmaya çalışması konu edilmiş haberde..o haberin bir ekran görüntüsünü paylaşayım aşağıda..

Tabi bunlarla da sınırlı değil, yardım faaliyetleri.. Aşağıda Diyarbakır’da hizmet veren yardım kuruluşlarını bulmak da hiç zor değil. Yine Google’a girin Diyarbakır’da yardım kurumları yazın ve maps’te aratın. Karşınıza hemen geliyor o bölgede ki kuruluşların yerleri. Söz konusu mamayı marketten çalmaya yeltenen baba için ”bu kadar yardım derneğinden faydalanmayı gururuna yediremediği için bu suçu işlemiştir” falan da demeyin sakın. Komik olur çünkü..

Ben bu babayı ne zaman haklı bulurum biliyor musunuz? Devlet, sosyal devlet görevini yerine getiremiyorsa, hiç bir yardım derneği yoksa, vakıflar yoksa, gönüllü ve zengin hayırseverler artık bu yardımı kesmişse yoksullardan.. İşte o zaman makul bulurum. Fakat bu yokluklar bile hırsızlık yapmış olmasını meşru kılmaz. Ancak, “Allah’ın rahmetine sığınıp yapmış” derim. Tabi bu baba değil, kimin başına gelirse gelsin aynı şeyi derim. Kendi başıma gelse bile…( Allah kimseyi çaresiz ve dermansız bırakmasın. Kimsenin eline baktırmasın )
Bu yüzden duyduğumuz her habere ve hadiseye, birilerinin yönlendirmeleriyle değil, kendi mantığımızla ve objektif bir gözle bakmak şart!
Acun Ilıcalı, gerek girişimciliği gerekse yayıncılık anlayışı ve sahibi olduğu TV8 le her zaman adından söz ettiren bir adam. Yaptığı işlerde sürekli tartışılıyor olması da gayet doğal..
Ilıcalı, kanalın raiting’ini düşünmek ve dikkat çekici izlenenilebilir programlar yapmak zorunda elbette. Fayda ve halkı bilinçlendirme gibi konulara hiç girmeden ( zaten diğer kanallarda yeterince var ) daha çok eğlence ağırlıklı bir yayıncılığı benimsiyor. Yarışma programlarını takip eden çok ciddi bir kitle var elinde. Ve bu kitle Ilıcalı’nın işini görüyor şimdilik. Avrupadan ithal yarışma formatlarına onun sayesinde alıştığımızda bir gerçek.
Fakat Ilıcalı belki bilerek belki de bilmeden eğitici gayet doğal bir formata sahip gel konuşalım’ı yayına verdi. Program yol’a klasik bir magazin anlayışıyla yola çıkmıstı. Fakat zaman içinde Hakan Ural bu kurgunun dışına çıkardı programı. Bunu da tamamen kendine has doğal insan karakterini halka yansıtarak gerçekleştirdi. Halk, programı artık bir magazin programı olduğu için değil, Hakan Ural’ın insani ve samimi yorumlarını beğendiği için izlemeye başladı. Ve bana göre bu program Tv8 in bugüne kadar yayınladığı en samimi ve doğal seyreden programı oldu.

Acun’un Hakan’ı program için düşünmesi, hiç şüphesiz bu işi ne kadar iyi bildiğinin bir göstergesi..
3 Yıl önce Seda Akgül ile partner olarak başladığı program, sonradan Nur Tuğba Algül’ün eklenmesi ve Seda ile yollarını ayırmasından sonra raiting’ini en az ikiye katladı. Bunun nedeni, Seda Akgül’le Ural’ın aynı dili konuşamıyor oluşuydu. Seda hep baskın geliyor, Hakan ise daha geri plandan sesini duyuruyordu.Sedanın programın sahibi benim havası, Hakan’ı sürekli konuk yorumcu olarak lanse ediyordu. Acun’un bu sıkıntıyı farketmesi çok uzun sürmedi tabi. Hakan’a daha uyumlu bir partner gerekiyordu. Ve o partneri de hemen buldu. Ama şimdi o partnerin kim olduğuna geçmeden önce Hakan Ural profilini biraz daha irdeleyelim..


Öncelikle Hakan Ural, bu program sayesinde ne kadar beyfendi bir adam olduğunu, hak ve adalet kavramlarına olan saygısını, mütevazi bir adam olduğunu, vatansever ve doğal bir adam olduğunu topluma çok net göstermiş oldu. Bu program olmasaydı, çoğu insan Ural’ı sadece Sibel Can’ın eski kocası olarak bilecekti.
Bence Hakan Ural, bu çizgisini bozmadan devam edebilirse, bir sonraki seçim de bağımsız belediye başkanlığına adaylığını koyabilir. Ve yine bence, çok büyük ihtimalle de kazanır. Fakat Ural’ın böyle birşeye niyetlenebileceğini hiç sanmıyorum. Çünkü Ural, gözlemleyebildiğim kadarıyla, çok duygusal bir adam. Kolay yıpranır ve çok sıkıntı yaşar.


Peki Hakan Ural, neden bu kadar seviliyor diye baktığımda, en önce beyefendi ve mütevaziliği kişiliği ön plana çıkıyor şüphesiz. Sonrası da halkını, milletini ve devletini iyi tanıması geliyor. Yani Hakan Ural, hayatını yalnızca nişantaşın da, kadıköy’de bebek te geçirmediği çok açık. Ve bir de onda gayet üst seviyede olan empati yeteneğine değinmeden geçemeyeceğim. Bu konuda Hakan Ural, duyarlı ve anlayışlı bir Türk erkeği nasıl olur sorusunun, çok net bir cevabı niteliğinde..
Ve yüz ve ifadesi .. Ural’ın güven veren bir yüzü ve ses tonu var. Konuşurken tane tane konuşuyor. Konuyu ne çok uzatıyor ne de kısa kesiyor. Magazin bölümüne çok bulaşmıyor. Bir iki ortalama cümleyle geçiştiriyor. Ki bence doğru olanı yapıyor.

Bunun dışında, programa video gönderen seyircilerin özellikle Hakan Ural’a olan sevgilerini gösteriş biçimleri çok keyifli. Hakan Ural, bu sevgiyi ve ilgiyi sonuna kadar hakediyor bence de..
Burada Nur Tuğbaya’da biraz değinmek istiyorum. Tuğba, Ural için doğru partner. Ekrana yakışıyor ve sunuculuğu profesyonel. Bu becerisi haber spikerliği yaptığı dönemden kaynaklı kesinlikle.

Nur Tuğba ile ilgili biraz araştırma yaptığımda, geçmişte bir haber kanalında sicilinin biraz lekeli olduğunu gördüm. Belki hatırlayanlarınız çıkar, Nur Tuğba NTV de haber spikeriyken, bir şehit haberi sunduktan sonra, ekrana haberin görüntüleri geldiği sırada, şarkı mırıldanması ve bu mırıldanın arka planda duyuluyor olmasından dolayı, büyük tepki görmüş ve NTV ile olan ilişiği kesilmişti. İşte nasıl olduysa ve Ilıcalı, Nur Tuğba’yı nasıl bulduysa buluyor ve TV8 e transfer ediyordu. Nur Tuğba’nın yaptığı davranış, duyarlı vatansever bir insanın yapabileceği bir gaf değil kesinlikle. Bence bu haber spikerleri zaman içinde aynı haberleri suna suna, hissizleşiyor. O gün Tuğba Nur’da bunu yaşamış olabilir.

Tabi bu gaf’ı içinde linç etmeye gerek yok Nur Tuğba’yı. Zaten unutuldu gitti. Ve Hakan Ural sayesinde de bu olumsuz sicilini kimse önemsemiyor. ( Ya da bilmeyen de çoktur )

Sonuç olarak program, magazin kısmı hariç gayet keyifli ve hatta Ural sayesinde, eğitici ve sosyolik mesajlarla halk’ın bakış açısını geliştiriyor. Her kesimden izleyicisi olan bu kadar az program varken, gel konuşalım hepsinin üstünde olması da kaçınılmaz bir gerçek..
Biz kavramı, aslında çok geniş bir kitleyi ya da toplulumu ifade eden üç harflik bir kelime..
Biz..
Bizler..
Bizimkiler..
Cümle içinde biz kelimesini kuran her kişi, kendisini de içine koyduğu bir gruptan, bir kalabalıktan ya da bir toplumdan bahseder. Söyleyen kişinin “biz” kelimesini kullanmasındaki sebep, birbirine benzeyen eş değerler, ya da birbirinin aynısı bir takım benzerliklerin o topluluğu kapsamasıdır.
“Bizi biz yapan değerler” cümlesi, bir toplumun kendini anlatış biçiminin tekil ve buna bağlı olarak büyüyen çoğul bir ağızın,bir arada hareket etmesi halidir.
Yani değerler, içinde bulunduğu toplumun birlik ve beraberlik içinde hareket etmesini sağlayan unsur ya da unsurlardır.
Meselâ her toplum için geçerli olan “biz’i” oluşturan bir takım değerler vardır. Birbirinden farklı değerler, zaman içinde kaynaşmış ve toplumun biz’ini oluşturmuştur. Tarih, coğrafya,aneneler, gelenek ve görenekler, kahramanlıklar,inançlar,sevinçler,bayramlar ve yas’lar bu birlikte olmanın doğurduğu “biz” tanımlasının alt öğelerini oluştururlar.
Türk milletinin “biz”lerinin en tepesinde ise temel olarak, bayrak, vatan, din ve dil yer alır. Bu kutsallar 1000 yıldır aynı kıymete sahip olarak günümüze gelmeyi başarmışlardır. Bunların dışında örf ve adetler, bayramlar, islami kültür ve milliyetçi anlayış bize ait biz’lerdir.
Fakat son 20 yıllık periyotta, bu ortak “biz” kavramında farklı algılamalar ve yaklaşımlar türemiştir. Bu türemelerin başında islam inancına sahip kesimin değişkenlikleri gelir. Ateizm, deizm, hristiyanlık, ve yeni dünya dinleri gibi inançların, toplumun birbirinden farklı kesimlerinde görülmeye başlamasıyla beraber, inanç sisteminin sembolü olmuş ezan’a, müslümanlar için kutsal olan ramazan ayı’nın millet üzerindeki etkilerine, yine dinin sembolü olmuş olan tesettür kullanan kadın vatandaşlarımızın gündelik yaşamını eleştiren kesimde, ciddi bir artış olmuştur. Yani bu kesim, bizi biz yapan değerler arasında olan din’i bir şekilde bu dörtlü içinde görmemektedir.
Yine zaman içerisinde, batı kültürüne entegre olmuş aydın kesim de, miliyetçi gelenek ve ilkelerin bir çoğundan kendilerini soyutlayıp, milliyetçilik ilkesinin dışında kalmışlardır.
Bizi biz yapan dörtlülerden olan “tek bayrak ve tek vatan” kavramlarının da, ülkenin eyalet sistemine geçmesini ve etnik azınlıklara mahsus doğacak yeni küçük devletçikler isteyen kesim tarafından çıkarılmak istendiği aşikardır.
Ve son olarak, herşeyiyle bize benzeyen, fakat bizden olmayan, devletimizin ve milletimizin iyiliğine karşı olan bir takım yabancı devletlerin, içimizdeki ajanları, bizim içimizde biz görünen güruhu oluştururlar.
Kullandığımız dil ise tam bir kültür emperyalizmine uğramışrır yine son 20 yıllık süreçte. Özellikle ingilizcenin dilimize olan karışmışlığı sebebiyle ortaya yeni, verimsiz ve melez bir dil yaratmıştır. Doğunun dilimizde ki ağırlığını hafifletme amacıyla, Cumhuriyet döneminde ki sadeleştirme hareketleri, dilimizde ciddi anlamda bir anlam boşluğuna ve eksilmelere neden olmuş, ve akabinde ingilizce’nin moda, sanat, teknoloji, teknik bakımdan gelişmişliğinin bir sonucu olarak yeni terimler türemiştir. Türeyen bu terimler ve kelimeler, başta ticari bir yolla, devamında da günlük konuşma dilimize girmiştir. Fakat yine çok enterasandır, bu kadar yabancı kelimenin dilimize girmesine rağmen, toplumun yalnızca %20 si ingilizce konuşabilmektedir.

İşte bizde ki “biz” kavramının genel durumu bu. Sonuç olarak baktığımızda, bizi biz yapan değerler dörtlüsünün içinde, arkasında adam gibi durabildiğimiz yalnızca iki unsur vardır. Bunlardan biri bayrak, diğeriyse inançdır. ( Çok şükür )
Devlet politikası olarak belirnenen “milli ve yerli” hedefinin sağlıklı işleyebilmesi için, etkin, kolay uygulanabilir ve herkesi içinde barındıran,fakat temel değerlerden hiç bir şekilde taviz vermeden, bizim, “olmazsa olmaz dörtlü kutsalımızı” bilinçli ya da bilinçsiz olarak sahiplenmeyen kesime, ülke yurttaşlığı bilinci ve aidiyet duygusu kazandırılmalıdır. Bu kazandırma eylemi ise şüphesiz onların düşünce özgürlüklerine saygı ve her devlet çatısı altında yaşayan her yurttaşa, eşit ve adil davranabilmekten geçiyor.
Çanakkale destanının yeni bir yıldönümüne daha ulaştık çok şükür. Onlarca destan ve yüzlerce kahramanlık öyküsüyle dolu bir başka millet daha yoktur dünyada malumunuz.. Var olduğunu iddia eden ya hiç tarih okumamıştır, ya da art niyetlidir diye düşünürüm ben.
Dünya’ya adalet yaymış bir imparatorluğun, içeriden ve dışarıdan, yüzyıllar boyunca yıpratılması, son 30 yılında ise bozuk para gibi harcanmasından sonra, istiklâlini ve istikbalini korumak uğruna herşeylerinden vazgeçen inançlı ve vatanser bir milletin, dünya’ya tüm gücüyle haykırmasıdır Çanakkale..
Yokluklar içinde, gardı düştü düşecek diye bakılan bir toplumun, belki de dünya da hiç bir millete nasip olmayacak bir destana, şahit kılmışızdır Tüm Avrupayı ve tüm dünya devletlerini..

Bu zafer, elbette ki her Türk vatandaşı gibi benimde göğsümü kabartıyor. Verilen mücadelelere bakınca gördüğüm gurur duyduğum en büyük gurur, Allah ve vatan sevgisini iliklerine kadar işlemiş atalarımın torunu olmak bugün.
Pes ettirilemeyen bir milletin bir ferdi olmak, Bu inancı nesilden nesile taşımak, Her son’dan yeni bir başlangıç çıkaran bir millet elbette ki dünyada ki tüm milletlerden daha üsttedir ve şanına kimse laf edemez.
Benim içimi serinleten gururumu katlayan bir başka neden de, kutladığımız her tarihi zafer yıldönümlerinin çoşkusunun, Avrupayı rahatsız etmesi, ve o aç gözlülüklerinin bedelini en ağır şekilde ödettirdiğimiz hezimetlerin, her defasında yüzlerine bir tokat gibi çarpmasını hissedişimdir.
Türk’ün olan Türk’ün kalır. Türk istemezse ondan kimse zorla bir şey alamaz. Türk’ün zamanında elinden çıkanlar bile aslında halâ Türk’ündür. Çünkü Türk girdiği her coğrafyayı sonsuza kadar vatan bilir, kendinin bilir. Zamanında batıda Avusturya’ya kadar olan, doğuda ise şuan elinde olmayan kutsal topraklarda ki her müslümanı korumaya, hakkını aramaya devam eder. Hatta Afrika bile halâ Türklerindir. Çünkü bugün Afrikaya en çok yardımı yapan ülkedir. Bir yere sahip olmak demek, orayı nüfusuna katmak değildir sadece. Gönül bağını yaşatmak, oraya destek olmakta bir nevi sahip olmaktır. Bunu bir babalık bir abilik mantığıyla anlamak mümkündür.

Biz ne kadar anlatırsak anlatalım Çanakkale’yi bir Akif’in anlatışının yarısı kadar anlatamayız, övemeyiz.
Akif, İstiklal marşından sonra Çanakkale destanında da kendini harika ortaya koyar, sevinciyle ve yaşadığı gururla..
İşte Akif şöyle anlatır Çanakkaleyi..
Şu Boğaz Harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?
En kesîf orduların yükleniyor dördü beşi,
-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya-
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde -gösterdiği vahşetle- “bu: bir Avrupalı!”
Dedirir -yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
Eski Dünyâ, Yeni Dünyâ, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi, tûfan gibi, mahşer mahşer.
Yedi iklîmi cihânın duruyor karşına da,
Ostralya’yla berâber bakıyorsun: Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk;
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ…
Hani, tâ’ûna da züldür bu rezîl istîlâ!
Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-i asîl,
Ne kadar gözdesi mevcûd ise, hakkıyle sefîl,
Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz…
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel’undaki tahrîbe müvekkel esbâb,
Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.
Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,
Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer…
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara, vâdîlere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sînelere,
Sürü hâlinde gezerken sayısız tayyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermîler…
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdîde güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal’â mı göğsündeki kat kat îman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te’sis-i İlâhî o metîn istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki’-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkîf edemez sun’-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ’nın ebedî serhaddi;
“O benim sun’-i bedî’im, onu çiğnetme” dedi.
Âsım’ın nesli…diyordum ya…nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmûsunu, çiğnetmeyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar…
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,
Yaralanmış tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker! 582
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhîd’i…
Bedr’in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?
“Gömelim gel seni târîhe” desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb…
Seni ancak ebediyyetler eder istîâb.
“Bu, taşındır” diyerek Kâ’be’yi diksem başına;
Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;
Sen bu âvîzenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvîzeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana…
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salîbin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddîn’i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran…
Sen ki, İslâm’ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a’sâra gömülsen taşacaksın…Heyhât,
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât…
Ey şehîd oğlu şehîd, isteme benden makber,
Sana âgûşunu açmış duruyor Peygamber.

Bu şiirin üstüne bir şey demek imkansız. Allah bize bu kahramanlık destanını hediye eden tabi ki başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk’e, tüm silah arkadaşlarına, 15 yaşından 80 yaşına kadar, elinde ne varsa vatanı için ortaya koyan o koca milletin şehitlerine ve gazilerine rahmet diliyorum Allahımdan..
Mekanları cennet olsun. Allah bizleri, bu vatanı savunma görev ve sorumluluğuna sahip olduğumuz şuurdan asla ayırmasın..
Amin..
Algı yönetimleri..
Son 200 yüzyılın en büyük yönetim tekniği. Tabi her stratejik atraksiyonun membağı olan Avrupa menşeili..
Algı yönetimin sahneye çıkan aktörleri, toplumun dikkatini istediği yere yoğunlaştırırlar önce. Sonra konunun içinde belli noktalara temas ederler. Bu noktalar toplumun sinir uçlarına dokunan bazen bir cümleden bazen de bir görselden oluşur. Algı yönetimleri, genelde (sözde ) tarafsız olduğunu iddia eden medya kanallarına ya da yazılı basın kanalları üzerinden yapılır.
Toplum, bu yönetim biçiminin, bilinçli bir yönlendirme yöntemi olduğunu idrak edemez. Bu yönlendirmeler, hedef aldığı her neyse ( kişi, kurum, millet, ırk, din, ) ya değer katar ya da değersizleştirir.
İşte İslam dini de, bu algı yönetimlerinin elinde sürekli farklı değer süreçleri yaşar. Özellikle Avrupa, din üzerinden yaptığı bu yönlendirmelerin hedefine genel olarak İslam’ı koyar. İslam dinine mensup insanların genel olarak, gerici, dünyadan kopuk, asi ve uygarlaşamamış bir topluluk olduğu fikrini yerleştirir kendi toplumuna.
Kapitalizm’in kültür emperyalizminin ve küreselleşmenin en yıkıcı etkilerini yaşattıkları islam toplumlarını, bu şekilde yansıtmak, onlar için hiç te zor bir iş değildir. Bir olamayan, hatta birbirinden kopuk olan onlarca islam ülkesi, bu algının altında ezim ezim ezilir de, bir gık diyemez dünya’ya. Bunun sebebi elbette ki siyasi ve ekonomik anlamda ki yetersizlikleridir.
İslami terör tabiri ise yalnızca Avrupa’da değil ülkemizde de artık çok kanıksanmış, alışılagelmiş, kabul edilmiş bir tanım haline gelmiştir.
İlk önce Avrupa’nın islamı, terörle nasıl ilişkilendirmiş olduğuna bir bakalım. Bu ilişkiyi kurdukları zaman dilimi tam olarak Amerika’nın Baba Bush dönemidir. Irakta ki Saddam rejimi yıkmak için sözde Saddam Hüseyin’in elinde kimyasal füzeler olduğu iddiasını ortaya atarlar. Bu iddia, algı yönetimlerinin islam ülkeri üzerinde ki ilk görüntüsüdür. Yaratılmak istenen algı şudur : Saddam diye bir lider vardır. Bu lider bir müslümandır. Ve bu lider elindeki füzelerle dünya barışını tehdit eder hale gelmiştir.
Halbuki dünya barışını tehlikeye sokacak en büyük güç, her zaman Amerika, Avrupa ve İsrail olmuştur. Bu gerçeğe rağmen Amerika, küresel güç olması ve her ülkede kendi çalışan medyası, zengin sınıfı ve ajanlarıyla bu algıyı çok hızlı bir sürede kabul ettirmiştir dünyaya..
Sonrası malum. Ele geçirilen yeni bir islam ülkesi, kendi liderine hain ve diktatör diyen bir millet. Ve islam olan ülkelerin her an dünya barışını tehdit edebileceği algısı.( ki sonradan pişman olmaları çok uzun sürmemiştir Irak halkının )
Irak bu algı yönetiminin ilk kurbanı olduktan hemen sonra, yine sözde dünya barışını tehdit eden bir lider daha yarattı Amerika. O da Bin Ladin’den başkası değildi. 11 Eylül olayı Amerikanın islam dünyasını hedef alan ve dünyaya islamafobia denen sanal korkuyu büyüten , en büyük algı yönetimi olmuştur.
Dünya toplumu artık, İslam deyince siyahi, sakallı, beyaz entarili, göbekli cahil adamları aklına getirir olmuştur. Tabi bu adamların yanında, cahil, ezik, hiç bir hakkı olmayan, simsiyah çarşaflar içinde yaşayan kadınlar vardır.
Bu algı yanıltmalarının en son halkası, hepinizin bildiği ve ilk uydurulduklarında, simsiyah giyinen, boğaz kesen, şaç derisi kazıyan, kadınları kendine köle eden, ve sözde dünyaya gerçek dini getireceklerini iddia eden Amerikan senaryosu olduğu çok belli olan bir terör örgütü canlanır gözümüzde. Bu algı yönetiminin hepimiz kurbanı olduk en başta evet. Fakat çok şükür ki kendi toplumumuzun büyük bölümü bu oyunu artık biliyor. Fakat üzülerek söylemek gerekirse, içimizde halâ bu algı yönlendirilmesi sebebiyle, bilinç altında islamdan çekinen korkan vatandaşlar var. Öyle ki bu insanlar, Amerika kadar büyüyecek bir islam devletinin, dünyanın başına Amerika’dan fazla bela olacağını düşünürler.
Halbuki islam’ın doğasında baskı, zulüm, insan hakları tecavüzleri, kan ve gözyaşı barınmaz, barınamaz. Çünkü Allah, islamı dünya’ya bir rahmet ve kurtuluş yolu olarak indirmiştir. Sonsuz bir hayatta yaşanacak rahat bir düzende yaşamanın tek yolu olan İslam,( Allah ) nasıl olur da insanların zararına ve sıkıntısına sebep olacak bir kurallar bütünlemesini kullarına dayatabilir? Bu mantık sağlıklı bir mantık değildir. Tarihte dönem dönem uygulan yanlış islamı yönetimler, bu gerçeği değiştiremez.
Günümüzde yaşanan olaylar ve çekişmeler de artık gösteriyor ki, İslam dininin dünya’ya doğru şekilde anlatacak bir lider ülkenin varlığına her zamankinden fazla bir ihtiyaç vardır.
Benim kanaatim bu lider ülkenin Türkiye cumhuriyeti devleti olacağı yönündedir. Bu kanaate sahip oluşumun temel nedeni elbette 800 ler de islamla tanışan biz Türkler’in dünya’ya hakim olduğu ( Osmamlı adıyla ) 600 yıllık adaletli yönetim biçimidir. Zaten dünyada bizden başka başarabilen hiç bir medeniyet de yoktur.
İslamın temel iki direği olan, Ahlâk ve adalet kavramının yeniden inşaası için gerekli olan en büyük unsur, Dünya’ya bir çok bakımdan örnek olabilecek bir toplum modelidir. Bu modelin başta Avrupa’ya etki etmesinin ilk yolu da insani değerlerin her zamankinden fazla parlatılmasına dayanır.
Avrupa’nın şuan içinde bulunduğu yaşam biçiminde ki geldiği üst nokta, ( Teknolojik, teknik, bilgi, ) insani coğu değerin paslanmasına ya da yozlaşmasına sebebiyet vermiştir. Empati, paylaşım dayanışma dediğimiz üçlü değerler kümesi, yaşanan refah ve konformist anlayışla, yaşanmaz, yaşanamaz bir hale gelmiştir.
Bu hale gelen her gelişmiş ülke, kendi coğrafyası dışındaki toplumlara da hakir ve hasmani bir gözle bakınca ( baktırılınca aslında ) yukarıda bahsettiğim üçlünün yaşaması ve yaşatılması da bir imkansızlığa doğru sürüklenmektedir.
Dünya milletlerinin şuan içinde bulunduğu buhranlı yapıya dokunacak el, kesinlikle kendini onarmış, yenilemiş bir islam alemi olacaktır. Bu elin güçlenmesi için en başta lider bir devlet, akabinde yine bu devletin ahlâk’i değerlerine sıkı sıkıya bağlı vatandaşlarının doğması şarttır.
Bence dünyanın kaderi, islamın kucaklayıcı, bütünlükçü ve adil bir yapıyı genele yaymasına bağlı. Umarım bunu yapabilecek kabiliyete sahip olabiliriz bir gün..
“Maske yırtılmasa hala bize afetti yüz…
Medeniyet denilen kahbe, hakikat,yüzsüz.”
Mehmet Akif Ersoy
( Şu yeni Zelanda katliamcısı yaratığa “terörist mahluk” diyemeyen Avrupa’ya gelsin bu söz! )
Avrupa Medyası halâ şirin gösterme derdinde olayı. Bu kahpece saldırıyı bağlayacak bir yer bulamayınca, sebebini kanserden ölen babasına bağlamışlar karaktersiz medya!

Her katliamdan sonra aynı hikaye..
Sanaldan öteye gidemeyen beddualar..
Avrupa’nın çok şiddetli kınamaları..( sözde )
Avrupaya diklenmeye cesareti olmayan, sahte islam aleminin, cılız kınama sesleri..
Katliamı ilistirasyonlarla döken islami kanadın sosyal medyası..
Tüm dünyadaki katliamları yapan Avrupa’ya, bunun adı “Hristiyan terörüdür” diyemeyen dünya..
“Dişe diş, kana kan” diyen ülkücü kardeşlerimizin, Türklük ve islam tarihinden derledikleri sözler ve fotoğraflarla bir sinerji yaratma çabaları..

Kuran-ı Kerim’den kafirler ve yaptıkları ile ilgili ayet paylaşımları yapan, ümmetçi ve dindar kardeşlerimiz..
Peki başka?
Bitti. Bu kadar işte!
Katliamı yapan kansız, vicdansız mahlukların amaçlarına nasıl ulaştikları, müslüman dünyasının çaresizliği, bitmişliği, Avrupaya ve Hristiyan dünyasına bir napıyorsunuz? diyememenin ezikliği, bu hain saldırı ile artık tamamen kabak gibi ortaya dökülmüş oldu artık..
Yalnız bu menfur saldırının diğerlerinden bir farkı var. O da Bu Hristiyan teröristlerin çok ciddi anlamda bir öfkeyle ve eş zamanlı bir saldırı katliamı yapmaları. Yani belli bir kesimin gazlayarak müslümanlara saldıran tipler değil bunlar. Tam bir haçlı askeri mantığıyla yetiştirilmiş, donatılmış ve en acımasızlarından seçilmiş bir grup. Bir islamofobi etkisi altında kalmış bir genç değil bu mahluk!

Fakat bu fark, Arap dünyasının, işlenen her katliam ve saldırılar karşısında sessiz ve yaptırımsız kaldığı gerçeğini değiştirmiyor. islam dünyası, İslamofobi denilen hortlağın iştahını kabartmaktan başka hiç bir boka yaramıyor bu haliyle
Üzülüyorum. Fakat bu üzüntümden doğan öfkem, üzüntümü baskılyor, gölgeliyor ve neredeyse yok ediyor. Öfkemse çift başlı bir yılan gibi, hem Terörist Avrupayı hem de kendini müslümandan sayan Amerika’ya ve İsrail’e köpeklik eden Arap dünyasını sokmak, tüm zehriyle eritmek istiyor.
Dünyada en yaygın kitlesi olan iki inanç sisteminden biri olan ve yaklaşık 2 milyar insandan beslenen islam dünyası, nasıl olur da bu kadar aciz, ezik ve korkak olabilir?
Bence bu katliam artık bir uyanmanın, bir baş kaldırmanın miladı olmalı. Benim devletim dışında tüm bu yaşananlara dur deme cesaretini gösteren bir tane devlet yok mu?

Yoksa 90 senedir başsız ve halifesiz kalmanın sıkıntısı mıdır bunlar? Başsız kalan gövdenin her bir uzvunun sırayla kesilmeye çalışılması mıdır?
Evet evet! Budur..
Aynı, bir elin baş parmağının kesik olması gibi. 4 parmak bir şeyi tutmak ister ama tutamaz. Halbuki diğer parmaklardan ayrı duran baş parmak, o dört parmağı yeri gelir kavramak için yönlendirir. Yeri gelir bir yumruğa çevirir.
Siz buna ister halifelik deyin, ister islam başkanı, isterseniz de başkan, farketmez, tüm dünya müslümanların bağlılık yemini edeceği, dünyanın neresinde bir müslümana zulmedilirse edilsin, anında birleşip tepki koyan bir tek vücut olmak şarttır. Bu vücuda baş olmak da elbette Türkiye Cumhuriyeti devletine düşer..
Yoksa dünyadaki bu islamofobik anlayış sebebiyle, dünyadaki tüm müslümanlar, bu katliamlara maruz kalmaya devam edecekler..

Allah, şehit olan bu müslüman kardeşlerimizin yakınlarına sabır versin. Fakat İslam aleminin de başı sağ falan olmasın! Çünkü o alemin yarısının başı, gövdesinde boşuna duruyor!
Allah başta bizlere ve tüm müslümanlara uyanmayı, birbirimizi koruyup kollayacak kardeşlik duygusunu tekrar kazanmayı nasip etsin..
Sosyal medya.İçinde binlerce haber, eğlence, görsel, analiz, oyun ve buna benzer yüzlerce başlığın bulunduğu gerçekliğin sanal hali.
İçinde bu kadar şey barındıran hayali diyardan oldukça memnunuz. Yani çoğu zaman…
Peki bunca veri, bilgi ve haberin içinde bulunduğu bu platformda her gördüğümüz, okuduğumuz, duyduğumuz veri ne kadar doğru diye hiç düşünüyor muyuz?
Elbette düşünüyoruz diyeceksiniz. Peki bu düşünceye sahipseniz, yanlış ve doğru haberleri nasıl ayırabiliyorsunuz?
Şöyle düşünün şimdi. Herhangi bir haber kanalında bir haber okudunuz ya da seyrettiniz. Mantığınızada yattı. Eğer o haber kanalınada güveniyorsanız, işte o haberi, doğru olarak onaylıyor beyniniz.
Peki ya doğru değilse?
Haberin teyitini nasıl yapacağınızı biliyor musunuz?
Vereceğiniz ilk cevap, farklı haber kanallarına göz atarım olacaktır. İlk bakışta mantıklı bir yöntem gibi görünüyor. Fakat kaçırdığınız bir şey var. O da, o haberi servis eden haber sağlayacısının, tüm kanallara aynı haberi servis ettiği..
Aynı haber, aynı an da, yüzlerce haber sitesine otomatik olarak düşüyor. Eğer haber yanlış ya da uydurma ise bu habere tüm haber kanalları ortak olmuş oluyor.
Ya da bir başka örnek vereyim. Diyelim ki A kanalında izlediğiniz haber, kanalın kendi özel haberi, ve de uydurma.. Doğru-yanlış sağlamasını nasıl ve nereden yapacaksınız? Öyle ya bu haber sadece A kanalının haberi.
Cevabınız nedir bu örneklere göre?
Bence vereceğiniz tek cevap : “Bilemeyiz” olacaktır.
O zamanda çıkan sonuç şu : Her gün belki onlarca yanlış habere bakıp, yanlış bilgilendiriliyoruz. Başta Facebook sonrasında twitter, ardından onlarca haber kanalı bizi yanlış ve uydurma haberle bizi bir yerlere yönlendiriyor.
Çözüm nedir desem peki?
Kesin bir çözüm yok ama, alternatif bir doğrulama aracı var. Üstelik bu araç şüpheli ve iddia’ya dayalı söylemi ya da eylemi, ciddi analizlerle araştırıp doğruyu ortaya koymaya çalışıyor. Bu “Doğrucu Davut” sitenin adı. Teyit.org

Yani Teyit.org sizin medyada izlediğiniz, okuduğunuz ya da iddia olarak ortaya atılan haberleri inceleyen, araştıran ve doğru-yanlış kritiğini yapan ciddi ve tarafsız bir platform. ( Yani biraz inceleyebildiğim kadarıyla )
Peki Teyit.org’u nasıl buluyor insanlar? Diyelim ki bir haber okudunuz. Ve şüphe ettiniz bu haberden. İşte o zaman google’a giriyorsunuz ve haberin başlığını yazıp doğru mu? diye de ekliyorsunuz. Eğer Teyit.org da sizin gibi şüphe etmişse araştırdığı haberi paylaşıyor. Tabi bu yöntem teyit.org la tanışmamış olanlarınızın deneyerek ulaştığı bir süreç. Teyit.org u bende bu şekilde tanımış oldum açıkça söylemek gerekirse..
Ama çok iyi oldu. Çünkü ben günlük hayatımda çevreme : “gördüğünüz her habere inanmayın, araştırın” diyen bir adamım. Ki buna rağmen ben bile bir çok zaman kandırıldığımı farkediyorum. Tabi iş işten geçtikten sonra.
Meselâ bugün denk geldiğim bir olay. Bilirsiniz Facebook her gün “anılarınızı önemsiyoruz” sloganıyla sizin geçmişte yaptığınız paylaşımları size hatırlatır. Siz de yaptığınız paylaşımlara bakıp ” vay be geçen sene bugün şuradaymışım” ya da 5 sene önce bugün şöyle bir söz söylemişim” şeklinde cümleler kurarsınız.
İşte bende bugün bu anılara bakarken, paylaştığım espirili bir post gördüm. Post şudur :

Söz konusu post’ta paylaşımı yapan arkadaş bildiğin bir photoshop yaparak, duvardaki tabloları kaldırmış. Yani aslında o sergide gezenler, gerçekten tablolara bakıyorlar. Fakat bu post’u hazırlayan muzip arkadaş, herkesi kafalayarak bir ironi yapmış. Görünmez oda isminden yola çıkarak yaptığı bu kurguyla, sergiyi gezen insanlarıda gerizekalı yerine koymuş. Fotoğrafın orjinali ise aşağıda.

İşte böyle.. Bu yüzyılda kandırılmak, geçmiş hiç bir yüzyılda olmadığı kadar kolay.
Yine bir başka örnek, Amerikada yaşayan 84 yaşındaki Barry Dawson isimli vatandaşın 62 sene boyunca karısına sağır numarası yaptığı haberi. Bu haberde tamamen kurmaca. Zaten haberi yapan sitenin işi de bu. Yani kurmaca haber yapıp, haberin altina da, küçük puntolarla “bu haber tamamen hayal ürünü olabilir” yazması.

Teyit.org bu haberin de fake olduğunu duyuruyor sitesinde.
Peki kim bu teyit.org sitesinin kurucusu diye baktığınızda, karşınıza akademik kariyerleri oldukça dikkat çekici koca bir ekip çıkıyor. Kurucusu ise Mehmet Atakan Foça.Böyle bir site için gayet tatmin edici bir kariyere sahip Foça..

Yine ekibin şef editörü de, en az Foça kadar başarılı bir akademik kariyere sahip olan Gülin Çavuş..

Teyit.org açıkcası beni her haliyle güven anlamında tatmin etti. Bence bu siteyi takip etmeniz tabiri caizse farz! Aşağıda sitenin araştırdığı haberlerden bir kaçının görselini paylaşıyorum. Kesinlikle dikkatinizi çekecektir.



Japonlar..
Bu çalışkanlıkları genlerinden mi yoksa Amerikalıların elinden iki atom bombası yemelerinden mi kaynaklanıyor halâ bilemediğim milletin adı..
Bu insanlardaki disiplin ve teknik, dünyada hiç bir millette yok. Bundan artık eminim. Hep bir fayda sağlama dertleri. Hem kendilerine hem de dünyaya.
Robot yapmaksa, bu millet için artık bir çocuk oyuncağı sayılır. Ki zaten ilköğretimdeki veletleri bile, evlerinde can sıkıntısından robot yapıyor. Eğer bir gün robotlar dünyayı ele geçirirse, bunun sorumlusu olarak, doğrudan küfür edeceğiniz bir kaç devletin içinde olacak japonlar.
Neyse.. Asıl mevzuya gireyim ben. Asimo adını verdikleri sevimli robot, artık bir savaş makinasına dönüşmesi, bir de dünyaya yeni bir Einstein örneği olmamak için ( Einstein’in atomla ilgili çalışmaları Amerika’nın elinde kitle imha silahına dönüşmüştü ) artık üretilmiyor. Yani Asimo projesi artık rafa kalktı. Şimdi ise daha eğlenceli ve ticari anlamda güzel kârlar yapabilecekleri robotlar yapıyorlar.
En son yaptıkları robotsa, yeni nesil evcil hayvan robotu olan “Lovot”. Japonlar bunu çalışmaktan çocuk yapmaya fırsat bulamayan bunun yerine hayvan beslemek isteyip, bu seferde hayvanın kılıyla boğazıyla uğraşmaya üşenen insanlar için tasarlamışlar. ( En başta kendileri için ) Yani Lovot aslında bir dostluk etme robotu. Yani daha doğrusu ” kanka robot ”
Ne hayvanı olduğu belli olmayan bir robot olan Lovot, yapay zekası sayesinde insanlarla iletişim kurup, insanların duygularını anlayabiliyormuş. Yani yalnızlıklarını bu şekilde gidermek istemiş japonlar. İşe yarar mı bilemiyorum. Bir robotla samimiyet kuran japonlar, iki sonra bunlarla düğün dernek yapıp evlenmezlerse bir şey demiyorum ben!
Üstelik bir robotla duygusal bağ kurmanın fiyatınıda belirlemişler. Rrobotun fiyatı 3 bin 100 dolar; yaklaşık 17 bin TL. Ya hu bir robota bu kadar para vereceğime gider sokakta yaşayan insanlarla dostluk kurarım, empatim gelişir ” diyorsanız, bende size aynen katılıyorum.. E tabi en son söylediğim şeyi yapamaz japonlar. Çünkü bunlarda sokakta yaşayan gariban da yok. Hatta sokakta yaşamak bile yasak. Boş adam istemiyorlar memlekette, ne güzel aferim 🙂
O zaman çıksınlar, sokak hayvanlarını sevsinler diycem. Sokakta, berduş berduş gezen hayvanda yok 🙂 Onlara da iş vermişlerdir kesin. Japonlar, bu robotu iç pazara sunduktan sonra ABD’de de satışa çıkaracaklarmış.
Bu kafa yapısıyla, bu adamlar, bu dünyaya ait bir millet gibi gelmiyor bana. Benim için uzaylı demek artık japon demektir bundan sonra. Bu böyle biline..
GEÇİLMEZ
Bu kapıdan kol ve kanat kırılmadan geçilmez.
Eşten,dosttan,sevgiliden ayrılmadan geçilmez.
İçeride bir has oda,yeri samur döşeli;
Bu odadan gelsin diye çağrılmadan geçilmez.
Eti zehir,yağı zehir,balı zehir dünyada,
Bütün fani lezzetlere darılmadan geçilmez.
Varlık niçin,yokluk nasıl,yasamak ne,top yekun?
Aklı yele salıverip çıldırmadan geçilmez
Kayalık boğazlarda yön arayan bir gemi;
Usta kaptan kılavuza varılmadan geçilmez.
Ne okudun,ne öğrendin,ne bildinse berhava;
Yer çökmeden,gök iki sak yarılmadan geçilmez.
Geçitlerin,kilitlerin yalnız Onda şifresi;
İşte,işte o eteğe sarılmadan geçilmez.
Video’da afrika’da bir köyde, bizimkilerin bir sondaj makinası başında, bir su kaynağı bulma gayreti ve bu gayret sonucunda tam da suyun bulunup, fışkırdığı anın sevinci ve çoşkusu en güzel haliyle sunuluşu yansıtılıyordu. Teknolojik ve kültürel anlamda tam bir altın çağı olan bu yüzyılda, çok uzak bir cografya’da ; bir toplum,su bulmanın ve bu suya kavuşmanın sevinciyle yaşıyor. Afrika’da suyun bulunma mutluluğu, biz de ancak ev sahibi olduğumuzda ya da piyango’nun büyük ikramiyesine sahip olduğumuzda yaşanır!

Şu denkliğin dengesizliğine bakar mısınız!
Sahip olduğu her şeyin kıymetini zaman içinde sıradanlaştıran, kıymetsizleştiren insandan başka kimdir.

Bizler hayatta kalmayı, bir aşk’a, bir geçime, bir kariyer hedefine bağlamışken, Afrika’nın insanları sadece hayatın kaynağı olan “su” için yaşıyorlar. Su bulmak, yiyecek bulmak ( kuraklık ve kıtlık ) ve hasta olmamak en büyük yaşam planı bu insanların..
İşte şimdi bizimkiler, bu yaşam planını komple değiştirmek için Afrika’da. Atalarımızın ( Osmanlı imparatorluğu ) bir çok uzun zaman önce, hakkı, emeği ve inancı götürdüğü, fakat sonrasında elinden alınan öksüz, yetim ve umursanılmaz olmaya mahkum edilmiş Afrika…

400 yıl önce, Avrupa’nın orada ki yerlilere bir tanrı hediye edip, sonrasında oranın herşeyine el koyduğu, sömürdüğü coğrafyada Afrika..
Renkleri ve ırkları sebebiyle hor görülmüş, itimiş, kakılmış ve iliklerine kadar sömürülmüş, yüzümüze bir kara leke olarak sürülmüş kimsesizler diyarı.
Çeşitli yardım kanallarının, medya ya da Gsm hatları üzerinden yalnızca 5 lira yardım talep ettiği ama bizlerin hiç umursamadığı, görmezden geldiği hayatları ve istikballeri kendi renkleri gibi kara olan bir mazlumlar cumhuriyeti..

Ne mutlu oradayız şimdi. Bir dönem yakın akraba olduğumuz, ekmeği ve emeği paylaştığımız temiz yürekli insanlara tekrar sahip çıkmak, ve onlarında bu dünyada yaşarken, dünyadaki her insanın sahip olduğu hakları, insanca yaşamayı tekrar diriltmek için.
İşte devletimle aramın iyi olmasını olmasını, onu sevmemi, yüceltmeye çalışmamı sağlayan en büyük sebeplerden biri de bu. Mazlum’a güçsüze güç olması, koruması ve yaşatması..
Allah’ım hem biz Türkler, hem de dünyada ki mazlumların istikbali için her daim güç versin. Muaffakiyetler versin..

Bizim milletimiz için hayatta en büyük gaye ev sahibi olmaktır. Ve bu gaye her bir vatandaşın ömründen ortalama 10 yıl götürür. Yani ancak her şeyden kısılan bir hayat yaşarsanız ve buna 10 boyunca katlanırsanız, ev alabilmenin bedelini ödeyebelirsiniz. İşte bu bedeli ödemenize aracı olacak kurumun adı da bilindiği üzere bankalardır. Bankalar, bugün ev alabilmenin en hızlı ama aynı zamanda en masraflı yoludur ne yazık ki…
Kentleşme ve kentlileşmenin az olduğu yıllarda, vatandaşın ya köyünde ya da kazasında, kendisine ait olan bir arazide bir, bilemedin iki katlı evi olurdu. Tabi o zamanlarda ev sahibi olmak diye bir amaç da yoktu. Belli sayıda tuğla, az bir kum ve çimento ile tek katlı bir ev yapmak ( bugün gece kondu diyoruz biz ona )pek bir kolaydı. Yani herkes kendi evini çok zorlanmadan yapardı desek, mübalağa etmiş sayılmayız.

Neyse biraz daha ilerletelim o dönemleri..1980 ler’in ilk bir kaç yılında,kente göçetmiş vatandaşa ev sahibi olabilme imkanını, bankalar sağlamıyordu o yıllarda. Kooperatifçilik sistemi, insanları ev sahibi yapmanın tek yoluydu. Fakat sektördeki hızlı büyüme ve hızla artan nüfus, üçkağıtçı kooperatifçi sayısını da arttırdı. Mağduriyetler ise çığ gibi büyüdü. İnsanlar devletin gözünün önünde kandırılıyor, kanunlarsa bu süreçte vatandaşını koruyup kollayamıyordu.
İşte bankalar ve sunduğu avantajlar, bu dönemde hayatımıza girdiler. Fakat bu giriş faizin ve yasal tefeciliğin bütün yaptırımlarını da beraberinde getirdi.
İnsanlar kiracı oldukları evde, ev sahibince zorla çıkarılıyorlar. Ya da açıkta kalma kaygılarına mahkum, ev sahiplerinin fahiş kira arttırımlarına boyun eğiyorlardı.

Eminoto’da, ( Sonradan emin evim hizmedi de eklenecekti firmaya ) işte böyle bir süreçte doğdu. İmece yani yardımlaşma usulü bir borçlanma ile otomobil sahibi olma imkanı sağlamışlardı. Süreç içinde Emin Evim, bu konuda kısa bir süre içindr çok başarılı oldu. Tabi bu başarı, bir çok tüccarın para kazanma hevesini kabarttı. Emin Oto’dan sonra bir çok firma aynı yöntemi kullanarak pastadan paylarını almak istedi. Fakat buraya da çirkeflik bulaştıracak bir çok karaktersiz para babalarını da dadandırdı.
Devlet de, 1980 li yıllarda yerine getiremediği vatandaşını koruma becerisini biraz daha kuvvetlenmiş biçimde, bu sistemin üçkağıtçılarına göz açtırmayarak göstermiş oluyordu.
Eminoto ise devletin her hangi bir ağır yaptırımına maruz kalmadan, kendi icat ettiği uygulamanın arkasında durdu. Bu inanç Emin Oto’ya daha büyük bir başarılar kazandırdı zaman içinde. Kazanılan bu büyük başarı ivmesinin bir göstergesi de, Emin Oto’nun vatandaşları zorlanmadan ev sahibi yapmaya niyetlenmesi oldu.
EminOto, Eminevim adıyla insanları ev sahibi yapmaya da başlıyordu artık. Bu başarı çok değil 15 yıllık bir süreçte sektörde tek olmasını sağlayacaktı.
Eminevim bu süreçte doğrudan reklam satışına başlamadı. Basını kullanarak,öyle her yerde dönen reklamlara da girmedi. Daha çok muhafazar kesimin gazete ve yayın organlarında göründü bu süreçte. Bunun en büyük sebebi reklamın Eminevim’den ev sahibi olan insanların, ev sahibi olamayanlara sistemi tanıtması, yani kısacası memnun müşterinin müşteri getiriyor olmasıydı.
“Memnun müşteri, müşteri getirir ilkesi” yavaş fakat ayağı yere sağlam basan bir tanıtım ilkesi olmuştur her zaman.
Öyle ya, zamanın getirdiği yüksek enflasyon sebebiyle bankaya bulaşmadan, faiz ödemeden nasıl ev sahibi olunabilirdi? İşte Eminevim, bu sistemi bir yardımlaşma ve dayanışma sistemi olarak, her ay ödenen düşük ve faizsiz kira ödeme kolaylığıyla ve devamında, ülkenin istenilen her yerinden bir ev alabilme fırsatı olarak tanımladı kısaca.
Tabi Eminevim, bu çok cazip olan bu sistemi bulmuş olmasına rağmen işi çok kolay değildi. Çünkü insanlar yıllarca başka firmalarca kandırılmalarından mütevellit, sistemi kılı kırk yararcasına irdeliyor ve araştırıyordu.
Bu araştıranlardan biri de bendim. 2004 ikinci çeyreğinde, bizzat Bursa Eminevim’in il sorumlusu olan bir abiyle tanıştım. Elbette ki Eminevim, o yıllarda bu kadar çok şubesi olan, binlerce personel çalıştıran, kurumsallaşmış bir yapıda bir kurum değildi. Eminevim, Bursada ki merkez ofisinin bulunduğu şuan ki binanın yan tarafında, ikinci katta, toplasan 15 metrekarelik bir oda da hizmet veriyordu.
Ben, firmayı 2000 lerin ilk çeyreğinde tanımama rağmen, evlendikten sonraki 4. yılda, 2 sene düşünüp öyle girmiştim sisteme. Tabi bu bir güvensizlik meselesi değildi. Ekonomik süreçlerim, ülkenin durumu gibi nedenler sisteme geç girmeme neden olmuştu. Bu arada müşteri temsilcim Hızır Zengin’e ayrı bir parantez açmak istiyorum. Hızır, duruşu, sistemi anlatması ve samimiyetiyle çok etkili olmuştu sisteme girişimde. Zaten Eminevim’de hiç bir temsilci size bir şey satmaya çalışmaz, sadece danışmanlığınızı yapar. Siz oraya niyetinizi ve şartlarınızı ortaya gerçekçi bir biçimde ortaya koyup danışmanlık hizmeti almaya gidersiniz, müşteri temsilciniz de sizin ekonomik şartlarınıza bakarak bilgi verir. Ve üstünüze “alın alın” şeklinde bir baskıyla gelmezler.
Zaten mantıklı olan da budur. Eminevim, ancak istikrarlı ödeme yapabilecek sisteme uzun soluklu bir süreç olarak bakacak olan vatandaşlara hizmet verir. “Bugün sisteme girsin, yarın sistemden çıksın” mantığının kimseye bir fayda getirmeyeceğinin farkındadır.
Neyse devam edelim. Biz 2016 yılında Emin evim sistemine girip, ödemelerimize yeni başlamıştık ki, daha ilk kurada ev çıktı. Normalde 3 yıllık bir kura sistemine girmiş, kendimizi uzun soluklu bir sürece hazırlamışken, ilk kurada çıkmak, büyük bir nasiplik durumuydu. Sevindik tabi. Ev’in seçme sürecine girdik. Fakat bir süre sonra Eminevim hiç beklemediğimiz, güzel bir teklifle geldi. “Ev için aceleniz yoksa, paranızı bir yatırım aracı olarak kullanabilirsiniz” dedi. Bu öneri çok cazipti ve kabul ettik. Ve bu kabul ediş bizi ekonomik anlamda elimizi çok ciddi kuvvetlendirdi. Sistemin detaylarını burada anlatmak uzun sürer diye kısa geçiyorum.
Ve 4 yıldır da Eminevim’le yatırım ortaklığım sürüyor. Hatta yakınımda iki aileyi de Emin evim’le tanıştırıp, sisteme eklettim.
Ve işte bugün..
Eminevim, artık Türkiye’de kurumsal bir markanın adı oldu. Türkiyenin hemen her ilinde şubelendiler. Bir çok insana iş imkanı, ekonomik istihdam sağladılar. Bunların hepsi Eminevim’in yavaş ama emin adımlarla, insanlara samimi ve net bir şekilde hizmet vermesiyle oldu.
Tabi şimdi Eminevim, aynı 1990 lı yılların başında ki başarısını görüp, sektöre girenler şirketler gibi. Bugünde aynı benzer firmalarla da ister istemez bir rekabet içine girdi. Hatta bu rekabet etmeye yeni yeni başladığı firmada, Fuzul Ev.
Yani Eminevim sisteminin bir benzerini olmuşturmuş Fuzul’da. Hatta reklamlarında Zahide Yetiş’i oynatacak kadar da iddialı bir giriş yaptı sisteme, sözünü ettiğim firma. Tabi Fuzul Ev’de faizsiz ev alma sisteminin avantajlarından faydalandıracak insanları. Fakat bu sistemi bilmeyenler, Fuzul Ev sistemini reklamlarda ilk kez görenler, Fuzul’u bu işin ilk uygulayanı olarak tanıdılar.

Halbuki bu sistemin mucidi, Eminevimdi. Eminevim’de bunu farkettiğinden dolayı bir reklam filmi yayınladı. Bu reklam filminde, sistemi bulan firmanın kendisi olduğunu, 1991 den bu yana otomobil ve ev sayısı yaptığı insanların sayısını, sistemin risksiz ve avantajlı olduğunu ve en önemlisi faizsiz ev alma yöntemi olduğunun altına kalın bir çizgi çekti. Üstelik reklamda ünlü bir ismi oynatmaya bile ihtiyaç duymadan. ( ki Eminevim zaten bu yüzden sevilir. Show’lara ve gösterişe ihtiyaç duymaz.
Tabi Fuzul Ev’inde bir yanlışını falan duymadım şuana kadar fakat, insan her zaman işin ustasına, en tecrübelisine gitmeli derim ben hep.
Bakalım ilerleyen zamanlarda, bu faizsiz ev alma sistemine giren firmaların sayısı kaça çıkakacak? Umarım sistemi karalayıcı ve güven sarsıcı faaliyetde bulunan firmalara göz yummaz devletimiz..
Ufkumda bulutlar kümelerken kara bahtım,
Ben her gönül ufkunda doğan sabahtım.
Devran herkese taslarla zehir sundu da birden
Ben herkese bir neşe yarattım o zehirden.
Bir köprü kurup, zulmetin ardında, seherle,
Bildim gülüp eğlenmeyi ömrümce kederle.
Alnımdaki her çizgi beyaz bir gece saklar,
Bir başka şafaktır saçımın gördüğü aklar.
Farkım ne, emel kaynağı bir körpe çocuktan,
Mademki henüz gelmedi son yolcum ufuktan?
Ömrümce neden yılları zincir gibi çektim,
Mademki bir aşk uğruna can vermeyecektim?
Bir müjde taşır her gün uzaktan bana rüzgar;
Elbet gelecek, gelmedi, bir beklediğim var!
Son beklediğim gelmeden, ölsem de yüzünde,
Devran bulacak yar ile ağyarı hüzünde.
İsmim gezecek pembe dudaklarda elemle,
Gözler dolacak bir çocuk ölmüş gibi nemle,
Bir günde doğup can veren altın kelebekler,
Bizden daha genç bir şair öldü diyecekler