Tamam da, bilgi kirliliği var diye internete de mi girmiycez?

Sosyal medya.İçinde binlerce haber, eğlence, görsel, analiz, oyun ve buna benzer yüzlerce başlığın bulunduğu gerçekliğin sanal hali.

İçinde bu kadar şey barındıran hayali diyardan oldukça memnunuz. Yani çoğu zaman…

Peki bunca veri, bilgi ve haberin içinde bulunduğu bu platformda her gördüğümüz, okuduğumuz, duyduğumuz veri ne kadar doğru diye hiç düşünüyor muyuz?

Elbette düşünüyoruz diyeceksiniz. Peki bu düşünceye sahipseniz, yanlış ve doğru haberleri nasıl ayırabiliyorsunuz?

Şöyle düşünün şimdi. Herhangi bir haber kanalında bir haber okudunuz ya da seyrettiniz. Mantığınızada yattı. Eğer o haber kanalınada güveniyorsanız, işte o haberi, doğru olarak onaylıyor beyniniz.

Peki ya doğru değilse?

Haberin teyitini nasıl yapacağınızı biliyor musunuz?

Vereceğiniz ilk cevap, farklı haber kanallarına göz atarım olacaktır. İlk bakışta mantıklı bir yöntem gibi görünüyor. Fakat kaçırdığınız bir şey var. O da, o haberi servis eden haber sağlayacısının, tüm kanallara aynı haberi servis ettiği..

Aynı haber, aynı an da, yüzlerce haber sitesine otomatik olarak düşüyor. Eğer haber yanlış ya da uydurma ise bu habere tüm haber kanalları ortak olmuş oluyor.

Ya da bir başka örnek vereyim. Diyelim ki A kanalında izlediğiniz haber, kanalın kendi özel haberi, ve de uydurma.. Doğru-yanlış sağlamasını nasıl ve nereden yapacaksınız? Öyle ya bu haber sadece A kanalının haberi.

Cevabınız nedir bu örneklere göre?

Bence vereceğiniz tek cevap : “Bilemeyiz” olacaktır.

O zamanda çıkan sonuç şu : Her gün belki onlarca yanlış habere bakıp, yanlış bilgilendiriliyoruz. Başta Facebook sonrasında twitter, ardından onlarca haber kanalı bizi yanlış ve uydurma haberle bizi bir yerlere yönlendiriyor.

Çözüm nedir desem peki?

Kesin bir çözüm yok ama, alternatif bir doğrulama aracı var. Üstelik bu araç şüpheli ve iddia’ya dayalı söylemi ya da eylemi, ciddi analizlerle araştırıp doğruyu ortaya koymaya çalışıyor. Bu “Doğrucu Davut” sitenin adı. Teyit.org

Yani Teyit.org sizin medyada izlediğiniz, okuduğunuz ya da iddia olarak ortaya atılan haberleri inceleyen, araştıran ve doğru-yanlış kritiğini yapan ciddi ve tarafsız bir platform. ( Yani biraz inceleyebildiğim kadarıyla )

Peki Teyit.org’u nasıl buluyor insanlar? Diyelim ki bir haber okudunuz. Ve şüphe ettiniz bu haberden. İşte o zaman google’a giriyorsunuz ve haberin başlığını yazıp doğru mu? diye de ekliyorsunuz. Eğer Teyit.org da sizin gibi şüphe etmişse araştırdığı haberi paylaşıyor. Tabi bu yöntem teyit.org la tanışmamış olanlarınızın deneyerek ulaştığı bir süreç. Teyit.org u bende bu şekilde tanımış oldum açıkça söylemek gerekirse..

Ama çok iyi oldu. Çünkü ben günlük hayatımda çevreme : “gördüğünüz her habere inanmayın, araştırın” diyen bir adamım. Ki buna rağmen ben bile bir çok zaman kandırıldığımı farkediyorum. Tabi iş işten geçtikten sonra.

Meselâ bugün denk geldiğim bir olay. Bilirsiniz Facebook her gün “anılarınızı önemsiyoruz” sloganıyla sizin geçmişte yaptığınız paylaşımları size hatırlatır. Siz de yaptığınız paylaşımlara bakıp ” vay be geçen sene bugün şuradaymışım” ya da 5 sene önce bugün şöyle bir söz söylemişim” şeklinde cümleler kurarsınız.

İşte bende bugün bu anılara bakarken, paylaştığım espirili bir post gördüm. Post şudur :

Söz konusu post’ta paylaşımı yapan arkadaş bildiğin bir photoshop yaparak, duvardaki tabloları kaldırmış. Yani aslında o sergide gezenler, gerçekten tablolara bakıyorlar. Fakat bu post’u hazırlayan muzip arkadaş, herkesi kafalayarak bir ironi yapmış. Görünmez oda isminden yola çıkarak yaptığı bu kurguyla, sergiyi gezen insanlarıda gerizekalı yerine koymuş. Fotoğrafın orjinali ise aşağıda.

İşte böyle.. Bu yüzyılda kandırılmak, geçmiş hiç bir yüzyılda olmadığı kadar kolay.

Yine bir başka örnek, Amerikada yaşayan 84 yaşındaki Barry Dawson isimli vatandaşın 62 sene boyunca karısına sağır numarası yaptığı haberi. Bu haberde tamamen kurmaca. Zaten haberi yapan sitenin işi de bu. Yani kurmaca haber yapıp, haberin altina da, küçük puntolarla “bu haber tamamen hayal ürünü olabilir” yazması.

Teyit.org bu haberin de fake olduğunu duyuruyor sitesinde.

Peki kim bu teyit.org sitesinin kurucusu diye baktığınızda, karşınıza akademik kariyerleri oldukça dikkat çekici koca bir ekip çıkıyor. Kurucusu ise Mehmet Atakan Foça.Böyle bir site için gayet tatmin edici bir kariyere sahip Foça..

Yine ekibin şef editörü de, en az Foça kadar başarılı bir akademik kariyere sahip olan Gülin Çavuş..

Teyit.org açıkcası beni her haliyle güven anlamında tatmin etti. Bence bu siteyi takip etmeniz tabiri caizse farz! Aşağıda sitenin araştırdığı haberlerden bir kaçının görselini paylaşıyorum. Kesinlikle dikkatinizi çekecektir.

Japonların yeni zengin oyuncağı : “Lovot”

Japonlar..

Bu çalışkanlıkları genlerinden mi yoksa Amerikalıların elinden iki atom bombası yemelerinden mi kaynaklanıyor halâ bilemediğim milletin adı..

Bu insanlardaki disiplin ve teknik, dünyada hiç bir millette yok. Bundan artık eminim. Hep bir fayda sağlama dertleri. Hem kendilerine hem de dünyaya.

Robot yapmaksa, bu millet için artık bir çocuk oyuncağı sayılır. Ki zaten ilköğretimdeki veletleri bile, evlerinde can sıkıntısından robot yapıyor. Eğer bir gün robotlar dünyayı ele geçirirse, bunun sorumlusu olarak, doğrudan küfür edeceğiniz bir kaç devletin içinde olacak japonlar.

Neyse.. Asıl mevzuya gireyim ben. Asimo adını verdikleri sevimli robot, artık bir savaş makinasına dönüşmesi, bir de dünyaya yeni bir Einstein örneği olmamak için ( Einstein’in atomla ilgili çalışmaları Amerika’nın elinde kitle imha silahına dönüşmüştü ) artık üretilmiyor. Yani Asimo projesi artık rafa kalktı. Şimdi ise daha eğlenceli ve ticari anlamda güzel kârlar yapabilecekleri robotlar yapıyorlar.

En son yaptıkları robotsa, yeni nesil evcil hayvan robotu olan “Lovot”. Japonlar bunu çalışmaktan çocuk yapmaya fırsat bulamayan bunun yerine hayvan beslemek isteyip, bu seferde hayvanın kılıyla boğazıyla uğraşmaya üşenen insanlar için tasarlamışlar. ( En başta kendileri için ) Yani Lovot aslında bir dostluk etme robotu. Yani daha doğrusu ” kanka robot ”

Ne hayvanı olduğu belli olmayan bir robot olan Lovot, yapay zekası sayesinde insanlarla iletişim kurup, insanların duygularını anlayabiliyormuş. Yani yalnızlıklarını bu şekilde gidermek istemiş japonlar. İşe yarar mı bilemiyorum. Bir robotla samimiyet kuran japonlar, iki sonra bunlarla düğün dernek yapıp evlenmezlerse bir şey demiyorum ben!

Üstelik bir robotla duygusal bağ kurmanın fiyatınıda belirlemişler. Rrobotun fiyatı 3 bin 100 dolar; yaklaşık 17 bin TL. Ya hu bir robota bu kadar para vereceğime gider sokakta yaşayan insanlarla dostluk kurarım, empatim gelişir ” diyorsanız, bende size aynen katılıyorum.. E tabi en son söylediğim şeyi yapamaz japonlar. Çünkü bunlarda sokakta yaşayan gariban da yok. Hatta sokakta yaşamak bile yasak. Boş adam istemiyorlar memlekette, ne güzel aferim 🙂

O zaman çıksınlar, sokak hayvanlarını sevsinler diycem. Sokakta, berduş berduş gezen hayvanda yok 🙂 Onlara da iş vermişlerdir kesin. Japonlar, bu robotu iç pazara sunduktan sonra ABD’de de satışa çıkaracaklarmış.

Bu kafa yapısıyla, bu adamlar, bu dünyaya ait bir millet gibi gelmiyor bana. Benim için uzaylı demek artık japon demektir bundan sonra. Bu böyle biline..

 

Afrika’da su bulunmasının bizde ki karşılığı..

  1. İnstagram’da gezerken Trt Belgesel’in paylaştığı kısa bir videoya denk geldim. Ve çok aşırı hatta feci duygulandım içten. Çünkü videoyu izleyipte etkilenmemek, insan olan birinin kolay kolay yapabileceği bir iş değil. Devlet olarak hizmet anlamında Afrika’da artık ciddi ciddi, ağırlık gösterişimizin belki küçük fakat samimi bir kesitiydi bu.

Video’da afrika’da bir köyde, bizimkilerin bir sondaj makinası başında, bir su kaynağı bulma gayreti ve bu gayret sonucunda tam da suyun bulunup, fışkırdığı anın sevinci ve çoşkusu en güzel haliyle sunuluşu yansıtılıyordu. Teknolojik ve kültürel anlamda tam bir altın çağı olan bu yüzyılda, çok uzak bir cografya’da ; bir toplum,su bulmanın ve bu suya kavuşmanın sevinciyle yaşıyor. Afrika’da suyun bulunma mutluluğu, biz de ancak ev sahibi olduğumuzda ya da piyango’nun büyük ikramiyesine sahip olduğumuzda yaşanır!

Şu denkliğin dengesizliğine bakar mısınız!

Sahip olduğu her şeyin kıymetini zaman içinde sıradanlaştıran, kıymetsizleştiren insandan başka kimdir.

Bizler hayatta kalmayı, bir aşk’a, bir geçime, bir kariyer hedefine bağlamışken, Afrika’nın insanları sadece hayatın kaynağı olan “su” için yaşıyorlar. Su bulmak, yiyecek bulmak ( kuraklık ve kıtlık ) ve hasta olmamak en büyük yaşam planı bu insanların..

İşte şimdi bizimkiler, bu yaşam planını komple değiştirmek için Afrika’da. Atalarımızın ( Osmanlı imparatorluğu ) bir çok uzun zaman önce, hakkı, emeği ve inancı götürdüğü, fakat sonrasında elinden alınan öksüz, yetim ve umursanılmaz olmaya mahkum edilmiş Afrika…

400 yıl önce, Avrupa’nın orada ki yerlilere bir tanrı hediye edip, sonrasında oranın herşeyine el koyduğu, sömürdüğü coğrafyada Afrika..

Renkleri ve ırkları sebebiyle hor görülmüş, itimiş, kakılmış ve iliklerine kadar sömürülmüş, yüzümüze bir kara leke olarak sürülmüş kimsesizler diyarı.

Çeşitli yardım kanallarının, medya ya da Gsm hatları üzerinden yalnızca 5 lira yardım talep ettiği ama bizlerin hiç umursamadığı, görmezden geldiği hayatları ve istikballeri kendi renkleri gibi kara olan bir mazlumlar cumhuriyeti..

Ne mutlu oradayız şimdi. Bir dönem yakın akraba olduğumuz, ekmeği ve emeği paylaştığımız temiz yürekli insanlara tekrar sahip çıkmak, ve onlarında bu dünyada yaşarken, dünyadaki her insanın sahip olduğu hakları, insanca yaşamayı tekrar diriltmek için.

İşte devletimle aramın iyi olmasını olmasını, onu sevmemi, yüceltmeye çalışmamı sağlayan en büyük  sebeplerden biri de bu. Mazlum’a güçsüze güç olması, koruması ve yaşatması..

Allah’ım hem biz Türkler, hem de dünyada ki mazlumların istikbali için her daim güç versin. Muaffakiyetler versin..

Kimse kusura bakmasın! EMİNEVİM, bu işin hem mucidi hem duayeni.

Bizim milletimiz için hayatta en büyük gaye ev sahibi olmaktır. Ve bu gaye her bir vatandaşın ömründen ortalama 10 yıl götürür. Yani ancak her şeyden kısılan bir hayat yaşarsanız ve buna 10 boyunca katlanırsanız, ev alabilmenin bedelini ödeyebelirsiniz. İşte bu bedeli ödemenize aracı olacak kurumun adı da bilindiği üzere bankalardır. Bankalar, bugün ev alabilmenin en hızlı ama aynı zamanda en masraflı yoludur ne yazık ki…

Kentleşme ve kentlileşmenin az olduğu yıllarda, vatandaşın ya köyünde ya da kazasında, kendisine ait olan bir arazide bir, bilemedin iki katlı evi olurdu. Tabi o zamanlarda ev sahibi olmak diye bir amaç da yoktu. Belli sayıda tuğla, az bir kum ve çimento ile tek katlı bir ev yapmak ( bugün gece kondu diyoruz biz ona )pek bir kolaydı. Yani herkes kendi evini çok zorlanmadan yapardı desek, mübalağa etmiş sayılmayız.

Neyse biraz daha ilerletelim o dönemleri..1980 ler’in ilk bir kaç yılında,kente göçetmiş vatandaşa ev sahibi olabilme imkanını, bankalar sağlamıyordu o yıllarda. Kooperatifçilik sistemi, insanları ev sahibi yapmanın tek yoluydu. Fakat sektördeki hızlı büyüme ve hızla artan nüfus, üçkağıtçı kooperatifçi sayısını da arttırdı. Mağduriyetler ise çığ gibi büyüdü. İnsanlar devletin gözünün önünde kandırılıyor, kanunlarsa bu süreçte vatandaşını koruyup kollayamıyordu.

İşte bankalar ve sunduğu avantajlar, bu dönemde hayatımıza girdiler. Fakat bu giriş faizin ve yasal tefeciliğin bütün yaptırımlarını da beraberinde getirdi.

İnsanlar kiracı oldukları evde, ev sahibince zorla çıkarılıyorlar. Ya da açıkta kalma kaygılarına mahkum, ev sahiplerinin fahiş kira arttırımlarına boyun eğiyorlardı.

Eminoto’da, ( Sonradan emin evim hizmedi de eklenecekti firmaya ) işte böyle bir süreçte doğdu. İmece yani yardımlaşma usulü bir borçlanma ile otomobil sahibi olma imkanı sağlamışlardı. Süreç içinde Emin Evim, bu konuda kısa bir süre içindr çok başarılı oldu. Tabi bu başarı, bir çok tüccarın para kazanma hevesini kabarttı. Emin Oto’dan sonra bir çok firma aynı yöntemi kullanarak pastadan paylarını almak istedi. Fakat buraya da çirkeflik bulaştıracak bir çok karaktersiz para babalarını da dadandırdı.

Devlet de, 1980 li yıllarda yerine getiremediği vatandaşını koruma becerisini biraz daha kuvvetlenmiş biçimde, bu sistemin üçkağıtçılarına göz açtırmayarak göstermiş oluyordu.

Eminoto ise devletin her hangi bir ağır yaptırımına maruz kalmadan, kendi icat ettiği uygulamanın arkasında durdu. Bu inanç Emin Oto’ya daha büyük bir başarılar kazandırdı zaman içinde. Kazanılan bu büyük başarı ivmesinin bir göstergesi de, Emin Oto’nun vatandaşları zorlanmadan ev sahibi yapmaya niyetlenmesi oldu.

EminOto, Eminevim adıyla insanları ev sahibi yapmaya da başlıyordu artık. Bu başarı çok değil 15 yıllık bir süreçte sektörde tek olmasını sağlayacaktı.

Eminevim bu süreçte doğrudan reklam satışına başlamadı. Basını kullanarak,öyle her yerde dönen reklamlara da girmedi. Daha çok muhafazar kesimin gazete ve yayın organlarında göründü bu süreçte. Bunun en büyük sebebi reklamın Eminevim’den ev sahibi olan insanların, ev sahibi olamayanlara sistemi tanıtması, yani kısacası memnun müşterinin müşteri getiriyor olmasıydı.

“Memnun müşteri, müşteri getirir ilkesi” yavaş fakat ayağı yere sağlam basan bir tanıtım ilkesi olmuştur her zaman.

Öyle ya, zamanın getirdiği yüksek enflasyon sebebiyle bankaya bulaşmadan, faiz ödemeden nasıl ev sahibi olunabilirdi? İşte Eminevim, bu sistemi bir yardımlaşma ve dayanışma sistemi olarak, her ay ödenen düşük ve faizsiz kira ödeme kolaylığıyla ve devamında, ülkenin istenilen her yerinden bir ev alabilme fırsatı olarak tanımladı kısaca.

Tabi Eminevim, bu çok cazip olan bu sistemi bulmuş olmasına rağmen işi çok kolay değildi. Çünkü insanlar yıllarca başka firmalarca kandırılmalarından mütevellit, sistemi kılı kırk yararcasına irdeliyor ve araştırıyordu.

Bu araştıranlardan biri de bendim. 2004 ikinci çeyreğinde, bizzat Bursa Eminevim’in il sorumlusu olan bir abiyle tanıştım. Elbette ki Eminevim, o yıllarda bu kadar çok şubesi olan, binlerce personel çalıştıran, kurumsallaşmış bir yapıda bir kurum değildi. Eminevim, Bursada ki merkez ofisinin bulunduğu şuan ki binanın yan tarafında, ikinci katta, toplasan 15 metrekarelik bir oda da hizmet veriyordu.

Ben, firmayı 2000 lerin ilk çeyreğinde tanımama rağmen, evlendikten sonraki 4. yılda, 2 sene düşünüp öyle girmiştim sisteme. Tabi bu bir güvensizlik meselesi değildi. Ekonomik süreçlerim, ülkenin durumu gibi nedenler sisteme geç girmeme neden olmuştu. Bu arada müşteri temsilcim Hızır Zengin’e ayrı bir parantez açmak istiyorum. Hızır, duruşu, sistemi anlatması ve samimiyetiyle çok etkili olmuştu sisteme girişimde. Zaten Eminevim’de hiç bir temsilci size bir şey satmaya çalışmaz, sadece danışmanlığınızı yapar. Siz oraya niyetinizi ve şartlarınızı ortaya gerçekçi bir biçimde ortaya koyup danışmanlık hizmeti almaya gidersiniz, müşteri temsilciniz de sizin ekonomik şartlarınıza bakarak bilgi verir. Ve üstünüze “alın alın” şeklinde bir baskıyla gelmezler.

Zaten mantıklı olan da budur. Eminevim, ancak istikrarlı ödeme yapabilecek sisteme uzun soluklu bir süreç olarak bakacak olan vatandaşlara hizmet verir. “Bugün sisteme girsin, yarın sistemden çıksın” mantığının kimseye bir fayda getirmeyeceğinin farkındadır.

Neyse devam edelim. Biz 2016 yılında Emin evim sistemine girip, ödemelerimize yeni başlamıştık ki, daha ilk kurada ev çıktı. Normalde 3 yıllık bir kura sistemine girmiş, kendimizi uzun soluklu bir sürece hazırlamışken, ilk kurada çıkmak, büyük bir nasiplik durumuydu. Sevindik tabi. Ev’in seçme sürecine girdik. Fakat bir süre sonra Eminevim hiç beklemediğimiz, güzel bir teklifle geldi. “Ev için aceleniz yoksa, paranızı bir yatırım aracı olarak kullanabilirsiniz” dedi. Bu öneri çok cazipti ve kabul ettik. Ve bu kabul ediş bizi ekonomik anlamda elimizi çok ciddi kuvvetlendirdi. Sistemin detaylarını burada anlatmak uzun sürer diye kısa geçiyorum.

Ve 4 yıldır da Eminevim’le yatırım ortaklığım sürüyor. Hatta yakınımda iki aileyi de Emin evim’le tanıştırıp, sisteme eklettim.

Ve işte bugün..

Eminevim, artık Türkiye’de kurumsal bir markanın adı oldu. Türkiyenin hemen her ilinde şubelendiler. Bir çok insana iş imkanı, ekonomik istihdam sağladılar. Bunların hepsi Eminevim’in yavaş ama emin adımlarla, insanlara samimi ve net bir şekilde hizmet vermesiyle oldu.

 

Tabi şimdi Eminevim, aynı 1990 lı yılların başında ki başarısını görüp, sektöre girenler şirketler gibi. Bugünde aynı benzer firmalarla da ister istemez bir rekabet içine girdi. Hatta bu rekabet etmeye yeni yeni başladığı firmada, Fuzul Ev.

Yani Eminevim sisteminin bir benzerini olmuşturmuş Fuzul’da. Hatta reklamlarında Zahide Yetiş’i oynatacak kadar da iddialı bir giriş yaptı sisteme, sözünü ettiğim firma. Tabi Fuzul Ev’de faizsiz ev alma sisteminin avantajlarından faydalandıracak insanları. Fakat bu sistemi bilmeyenler, Fuzul Ev sistemini reklamlarda ilk kez görenler, Fuzul’u bu işin ilk uygulayanı olarak tanıdılar.

Halbuki bu sistemin mucidi, Eminevimdi. Eminevim’de bunu farkettiğinden dolayı bir reklam filmi yayınladı. Bu reklam filminde, sistemi bulan firmanın kendisi olduğunu, 1991 den bu yana otomobil ve ev sayısı yaptığı insanların sayısını, sistemin risksiz ve avantajlı olduğunu ve en önemlisi faizsiz ev alma yöntemi olduğunun altına kalın bir çizgi çekti. Üstelik reklamda ünlü bir ismi oynatmaya bile ihtiyaç duymadan. ( ki Eminevim zaten bu yüzden sevilir. Show’lara ve gösterişe ihtiyaç duymaz.

Tabi Fuzul Ev’inde bir yanlışını falan duymadım şuana kadar fakat, insan her zaman işin ustasına, en tecrübelisine gitmeli derim ben hep.

Bakalım ilerleyen zamanlarda, bu faizsiz ev alma sistemine giren firmaların sayısı kaça çıkakacak? Umarım sistemi karalayıcı ve güven sarsıcı faaliyetde bulunan firmalara göz yummaz devletimiz..

 

Beril Dedeoğluna rahmet diliyorum..

Bizler değerli ve çok kıymetli insanların farkına varmayız çoğu zaman. Hele siyasetin ya da devlet kademesinin bir yerinde bir görevde bulunmuşsa, onu hemen mimler, tepeden inme diye tanımlarız. Halbuki devlet, kendi kurumlarının başına son 3-4 yıldır, konusunda uzman,ve gerçek manada aydın sıfatı taşıyan kişileri atıyordu.

İşte bunlardan biri de Beril Dedeoğluydu. Taraflı tarafsız bir çok kesim için değerli bir isimdi Dedeoğlu. Geçtimizin ayın son günü, beyin kanaması geçirmiş ve hastaneye kaldırılmıştı. Az önce haber sitelerine vefat haberi düşmüş. Allah rahmet etsin inşallah..

 

Peki kimdi Beril Dedeoğlu?

1961doğumlu olan Dedeoğlu, 1982 Galatasaray Lisesi mezunlarından. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümünü 1986 yılında bitirdi. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Uluslararası İlişkiler Bölümünde yüksek lisans ve doktorasını tamamlayan Dedeoğlu, 2005 yılından itibaren Galatasaray Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölüm Başkanlığını yürüttü.

Bir çok gazetede dış politika üzerine yazılar yazan Dedeoğlu, geçen yıl ekim ayında Cumhurbaşkanlığı Güvenlik ve Dış Politikalar Kurulu üyeliğinde de görev almıştı. Aynı zamanda Yükseköğretim Kurulu Üyesi olan Dedeoğlu, 2015 yılında kısa bir süre Avrupa Birliği Bakanı olarak da görev yapmıştı.

Prof. Dr. Beril Dedeoğlu’nun, Avrupa Birliği, uluslararası politika, uluslararası güvenlik alanında çok sayıda araştırma, makale ve kitaplarıda mevcuttu.

Allah böyle değerli ve aydın kadınlarımızın sayısını arttırsın inşallah..

Allah, bu millete bir istiklâl marşı daha yazdırmasın!

Her sene İstiklâl marşımızın yeni bir yıldönümünü kutlamanın haklı gururunu yaşıyoruz. Vatansever şair, edebiyatçı ve istiklâl marşımızın yazarı merhum Mehmet Akif Ersoy’u rahmetle ve saygıyla anıyorum. İstiklal marşını bir gecede, Tacettin Efendi dergahında yazan Akif, aslında yalnızca bir marş yazmadı. Bir milletin özünü, karakterini azmini, Allah’a olan sarsılmaz inancını döktü kağıda.

Kurtuluş savaşı sırasında ordumuza morâl vermek amacıyla dönemin Milli eğitim bakanı Hamdullah Suphi Tanrıöver tarafından ödüllü bir şiir yarışması tertip edilir.( 500 lira ) Fakat yarışmaya ödül olduğu için katılmak istemez Akif. Hamdullah Bey, Akif’in yarışmaya katılmadığını farkedince, Akif’e bir mektup yazar :

Pek Aziz ve Muhterem Efendim,İstiklâl Marşı için açılan yarışmaya katılmayışlarındaki sebebin ortadan kaldırılması için pek çok tedbirler vardır. Usta kişiliğinizin istenilen şiiri meydana getirmesi, amacın gerçekleşmesi için son çare olarak kalmıştır. Asil endişenizin gerektirdiği ne varsa hepsini yaparız. Memleketi bu etkili telkin ve heyecan kaynağı aracından mahrum bırakmamanızı rica ve bu vesile ile en derin hürmet ve sevgilerimi arz ve tekrar eylerim efendim.

5 Şubat 1921

Yarışmaya 740 civarı eser katılır. Fakat Akif’in şiiri Hamdullah Suphi tarafından seslendirildiği an da, tüm millet vekilleri ayakta alkışlarlar şiiri. Hepsinin tüyleri diken diken olmuştur.

İşte bugün bile o günün heyecanıyla okuyoruz bu şiiri.

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;

Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak…

O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;

O benimdir, o benim milletimindir ancak.

dizesiyle başladığı şiir,

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilâl!

Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helâl.

Ebediyyen sana yok, ırkıma yok izmihlal:

Hakkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet;

Hakkıdır, Hakk’a tapan, milletimin istiklal.

dizesiyle biter. Fakat bu şiirin her satırı bir gurur bir cesaret hissiyatı ile sarar bizi.

Akif’in bu şiir karşığında alması gereken 500 liralık ödülü, almama sebebini yine kendi açıklar. “Millet’e yazılmış ve yalnızca millete ait olan bir şiir, hiç bir ödülle değerlendirilemez.

Ve yine Akif’in şiiri yazdıktan hemen sonra Allah’a ettiği bir dua’nın bizi her zaman  duygulandıracak olması, o yılların istiklal mücadelesinin acılarını, bedellerini ve kederlerini hatırlatacak bir cümledir. Akif’in o duygu duası şöyledir:

“Allah, bu millete bir daha istiklâl marşı yazdırtmasın!”

İstiklal marşımızın kabul edilişinin 98.yılı kutlu olsun. Allah, bize bu aziz vatanı emanet ataların dedelerin ruhlarını şad eylesin. Bize de sonsuza kadar bu vatana sahip çıkabileceğimiz şuuru ve mücadele gücünü kat be kat arttırarak versin.

Bastığın yerleri ‘’toprak!’’ diyerek geçme, tanı!

Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.

Sen şehid oğlusun, incitme, yazıktır, atanı:

Verme, dünyaları alsan da, bu cennet vatanı.

Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda?

Şüheda fışkıracak toprağı sıksan, şüheda!

Canı, cananı, bütün varımı alsın da Huda,

Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda.

 

Karanlıkta gülenler..

Karanlıkta gülenler..

Bu üçlü fotoğraf size ne çağrıştırıyor bilmiyorum ama, benim için gayretin, inanmışlığın ve kendiyle barışık olmanın fotoğrafı..

Ray Charles..

Ray Charles Robinson ABD’li bir piyanist, müzisyen, ɾitim ve blues ustası. Soul müziğin babası..Ray, 5 yaşındayken, küçük kaɾdeşi Geoɾge, banyo küvetine kafa üstü düşeɾek ve boğulaɾak ölüyor.  Ray bu acı kayıpla o çocuk yaşında zor dönemler yaşıyor. Fakat bu acı daha çok tazeyken bu seferde Ray yedi yaşındayken görme yetisini kaybediyor. (Köɾ olmasının nedeni glokom adlı biɾ göz hastalığı). Fakat sonrasında Ray, hayata tüm gücüyle tutunmaya çalışıyor. Bu tutunmada ona destek olan tek şey ise Müzik.. Ray’in müzik sayesinde, çok büyük iki kaybın üstüne kocaman bir başarı hikayesi dikiyor. 7 yıllık bir görsel hafızayla yaşıyor ölümüne kadar. Fakat o milyonlarca insanın sevgisi ile görüyor artık dünyayı. Sayısız ödül ve milyonlarca hayran kitlesi ile unutulmaz oluyor. O karanlıkta gülebilen milyonlarca insanın sesi ve müziği oluyor..

Kani Karaca…

Kani Karacayı kısaca Türk hâfız ve mevlithan olarak tanımlayabiliriz. İstanbul tilavet geleneğinin son temsilcisi olmasının yanında ses rengi ve müzikle olan yakınlığı sebebiyle bizim topraklarımızda yetişmiş, namı dünyaya yayılmış bir üstad..

Kani Karacanın hikayeside Ray’in hikayesine benzer nitelikte. Hatta biraz daha trajik ..

Kani Karaca, Adananın Adalı köyünde doğar. Dört kız sahibi babası, erkek evlat hasretiyle ikinci kez evlenir. İkinci evlilikten doğar Kani. Üç aylıkken annesinin tarlaya giderken Kaniyi evde bırakmasını fırsat bilen üvey anne, kıskançlıktan Kaninin yüzüne bir kimyasal döker. Bu olay sonrasında Kani kör olur. Fakat Kani, bu olaydan daha büyük bir badireyi babasının ölümünden sonra yaşar. Kendi öz annesi tekrar evlenebilmek için Kaniyi diri diri toprağa gömmeye çalışırken olayı görüp engel olan köylüler tarafından kurtarılır. Sonrasında o da müzik ve musikiye sarılır. Ve musikinin babası olarak görülür ve 40 yıl boyunca onlarca eser verir. Ve arkasından gelen nesile örnek olur. Karanlıkta gülenlerin Türkiye kolundandır. Ne mutlu ki Türk’tür..

Steve Wonder..

Amerikalı dünyaca ünlü müzisyen. Wonder’ın karanlıkta gülenler sınıfına dahil olması, prematüre doğması, tedavisi sırasında oksijenin fazla verilmesi sebebiyle kör oluyor. Işığı hiç göremeden karanlıkla tanışıyor o da bizim Kani Karacamız gibi..12 yaşına geldiginde evinde yaptığı müzik kayıtlarına dinletiyor. Kilise korosunda büyük beğeni topluyor. Bir kaç müzik aletini çalmayı başarıyor. Bu sebepten harika çocuk lakabı takılıyor Wonder’a. Sonra klisideki dini eğitiminde etkisiyle yardım konserleri veriyor onlarca ülkede. Tam 22 kez Grammy’i kazanıyor.

Charles, Karaca ve Wonder üçlüsünün en büyük ortak paydası karanlıkta kalmaları elbette. Ama bu karanlık onların mücadele ve şavaşma kabiliyetlerini veren en büyük gücün adı oluyor. Artık, görenlerin karanlıkta gezdiği şu dünyaya her renkten kattığınız her keyif için teşekkürler…

Bir şarkı, iki farklı yorum.. “İkimize birden”

Gülçin Ergül..

Dünyaca ünlü Spice Girls grubunun Türkiye versiyonuydu Hepsi grubu. 4 kızdan oluşan ve pop tarzı şarkılarıyla 5 seneye yakın bir süre o dönemin en popüler gruplarından oldular. O grubun üyelerinden biri de Gülçin Ergül’dü.

Grubun en iyi sesi oydu. Ve o da bunun farkındaydı. Sonrasında grubun dağılma sürecini başlattı Ergül. Geride kalan 3 kız “Gülçinsiz de yaparız” dediler ama olmadı. Grup 2009 da dağıldı.

Ergül iki yıl sonra geri döndü,grup dönemini anımsatan bir müzik tarzıyla. Fakat istediği çıkışı yakalayamadı. Ergül, bence Türkiyenin en güçlü kadın vokallerinden biri. Bizim, zenci gırtlağı benzetmesini yaptığımız bir ses kalitesine sahip. Üstelik ingilizce şarkıları harika okuyor.Yani Ergül’ün okuyamayacağı bir şarkı yok.

Neyse..

Ergül tekrar kayboldu piyasadan. Sonra 2015 te tekrar geri döndü. ”Birtanecik aşkım” adında ki şarkısı epey bir ses getirdi. Ergül bu sefer aynı şarkının acapellasını yaptı. Sonra yetmedi, gitti bir de yabancı tarzda tekrar okudu şarkıyı. Belki de bu şarkının, önünü açacağını düşündü, bilemiyorum.

Ardından “harabeyim” isminde bir şarkı geldi Ergül’den, fakat şarkı hit olamadı. Üstüne de yabancı bir cover yaptı.

Ergül’ün sürekli farklı tarzlar denemesi fanları için iyiydi fakat bu durum kitle sayısını arttıramıyordu. Ardından 2018 de Harun Kolçak hitlerinin toplandığı albümde, Kolçak’ın sevilen hitlerinden olan “Ağlat beni” şarkısını okudu. Ki bence o albümdeki şarkıları en iyi yorumlayan bir kaç vokalden biriydi. Akabinde, sonradan müzisyen olan Tuna Kiremitçiyle bir düet yaptı. Bu şarkı yine çok iddialı olmayan şarkılardandı.

Gülçin’in yerli ve yabancı şarkılar arasındaki git-gellerine alışmıştı fanları.

Bunun dışında bir çok cover’a stüdyo kaydı yaptı. Ve en sonunda 2018 in Ağustosun’da “Arabesk” albümünü yaptı. Niye arabesk sorusuna şöyle bir cevap verdi Ergül :

 “Bir gün bir kebapçıya gittik. Ben orada ciddi bir arabesk şarkı söyledim. Kanalımda paylaştım video’yu takipçiler çok beğenince, yapımcım haydi bir arabesk albüm yapalım dedi. Ve sonrasında albüm geldi.”

Albümde 12 Fantazi / Arabesk tarzı şarkı var bir çok önemli arabesk hit doğrusunu söylemek gerekirse. İşte o şarkılardan ikisini dinlediğim kadarıyla, bu albümü yapmakla çok doğru bir karar vermiş şarkıcı.

Albümden gelen ilk klip daha önceki sene Alişan’dan da dinlediğimiz “ikimize birden” adlı şarkıya oldu.Ve bana göre Alişan’dan daha çok uydu sesine. Tabi tarzlar farklı ama şarkının sahibi Mert Ekren, şarkıyı sanki bir tık daha slow pop tarzında bestelemiş. Şarkıyı ilk Alişan okuyunca tarzını tam arabesk’e çevirmişti. Alişan da hakkını vererek okudu şarkıyı Allah için, hakkını yemeyeyim. Fakat Gülçin daha düz ve pop tarzı okuyunca bence daha rahatlamış şarkı.

Bu arada Mert Ekren’ den de bahsetmek lazım biraz. Ekren 1995 lerde o dönemin sevilen popçularındandı. Yakışıklı ve kendi bestelerini yapan bir adamdı. Fakat sonra 2000 lerde kendini geri çekti ekran yorumculuktan ve de ekran önünden.Kendi bestelerini piyasadaki yorumculara vermeye başladı. Farklı yorumculardan dinlediğimiz bir çok şarkı da, onun imzası var.

“İkimize birden” şarkısı da yaptığı en iyi şarkılardan biri bence. Artı bir bilgi, bu şarkı hem pop hem de fantazi arabesk tarzında yorumlanılmaya uygun. Ergül’ün albümünün tamamını dinlediğimde, Bir Gülçin Ergül yazısı daha yazmak farz olacak sanırım..

 

“Bilmesin o felek” şarkısı ne güzeldir..

Bilmesin o felek şarkısı, Orhan Gencebay’ın en bilinen şarkılarından olmasa da, Gencebay hit’leri arasındaki yerini her zaman korur. Yanılmıyorsam 1980 li yılların şarkılarındandı Bilmesin o felek..

Konuya nerden geldim onu anlatayım. Geçen gün Hop dedik Ayhan’ı dinliyorum radyoda. Ayhan’ı severim.Eskilerdendir. Çok sık radyoda dinlemem ama o gün nasıl olduysa radyo açtım.O anda da Ayhan, bu şarkının anons’unu yaptı. Ayhan her türlü müziği çalar ama eskileri hiç ihmal etmez. Neyse, devam edeyim. Anonsu yaptı ama söyleyen Gencebay değil Sibel Can’dı. Evet Sibel Can bir dönem bir Gencebay albümü yapmıştı. Hatta bir düet albümüydü bu.

Fakat bu şarkı Sibel Can’ın farklı bir albümündeydi. Can’da Gencebay şarkılarını en iyi okuyan kadın vokaldir. Kim ne derse desin. Şarkıyı dinlemeye başlayınca, bu şarkıyı çok uzun zamandır dinlemediğimi farkettim. Şarkı, hem sözleri hem de bestesiyle birlikte çok keyiflidir. Gencebay bu şarkısını biraz ağır okur Can’a göre. İkisinden de aynı tadı alırsınız ama biraz ritm seviyorsanız Can’ın yorumunu daha çok seversiniz. Ki bende Can’ın yorumunu beğenirim. Gencebay bu şarkıyı 1986 yılbaşında TRT 1 de eğlence programında okur. Video youtube da mevcut. Kesinlikle tavsiyemdir. Dinleyiniz.

Şarkının sözleri ise şöyle:

Bilmesin o felek 
Seni çok sevdiğimi 
Duymasın kaderim 
Seni istediğimi 

Alırlar seni benden 
Vururlar yüreğimden 
Bilmezsin sensizliğin bana 
Neler neler çektirdiğini 

Söyleme kıskanırlar 
Ağlama dertli sanırlar 
Çalarlar koparırlar 
Bizi bizden ayırırlar 

Kadınlar gününü kimler, niçin kutlar?

Yazımın başlığının ” kadınlar gününü kim,niçin kutlar? ” olmasının sebebi, cevabını arayışım değil tabi ki. Tüm dünyada özel kabul edilen günün, bizler için ne anlama geldiğini sorgulayışımın bir soruya dönüştürülmüş hali bu.

Bu özel günü kim, Neden, ve Nasıl kutluyor? ona bir bakalım şimdi. Öncelikle sosyal medyada hesabı olanların %70-80 nin( kadın erkek farketmiyor) hazır bir kutlama post’u kullanarak yaptığı paylaşımları aklıma geliyor. Fakat bu paylaşımlar bir kutlama değil. Yani bir “haberim var o yüzden paylaşıyorum” demenin farklı bir şekli. Yavan ve sıradan bir göstermecilikten ibaret. “Paylaşmış” dedirtmek için yapılan bir davranış.

Peki sosyal medya dışında kim, nasıl kutluyor bu günü?

Elbette en başta kadın dernekleri, lionslar, rotariler, sivil toplum örgütlerinin büyük bir bölümü. 5 yıldızlı büyük otellerde, yemekli, alkollü, şarkılı, sözlü eğlence tertipleri.

Ya da, belediyelerin kültür dairelerinin düzenlediği, sempozyum, panel ve söyleşilerde, genelde akademik ağızlardan çıkan “… malı”  “… meli gibi eklerle, gayet ezbere ve gayet basma kalıp hale gelen, kadını övücü ve kollayıcı bir takım söylemlerin ağızları..

Başka?

Resmi ve siyasi erkanın önde gelenleri. Bir kutlama mesajı yayınlarlar, ve “oldu bitti gitti” durumu..

Başka? Başka?

Bu kadar..

Yani Kadınlar günü, yalnızca “yaptık oldu dağılalım arkadaşlar” göstermecesinden ibaret.

E tamam işte! daha ne olsun? diyenler dahil olmak üzere, hemen hemen, herkes yapmacık.

Dünyadaki kadın hakları, avrupada zaten gerekli kanunlar anlamında çooook uzun yıllar önce kadın hakları sağlam teminatlarla güvence altına alınmış. Onlara bir sözüm yok. Hatta bence Avrupalı kadınlar bugünü kutlamasada olur. Çünkü yaşamlarının neredeyse tamamını bu günün kıymetini bilerek geçriyorlar.

İş bizim memlekete gelince, olayın rengi, şekli şemali tümden değişiyor. Bunun sebebi, kadının hem hukuki hem de toplumdaki yaşam tarzı ile ilgili ciddi bir buhranın içinde olması. Eğitimli, kendini çağdaş ve aydın sayan, makam ve mevki sahibi ve zengin diye tabir ettiğimiz kadın  sınıflarında, kadın hakları ve yaşam tarzları ilgili engellemeler yok denecek kadar az. Hatta bu günü, onlarda kutlamasa olur. Bunu neden dedim? Çünkü bence bu sınıf, alt sınıftaki hem cinslerini yeterince koruyup kollayıcı eylemlerde bulunamıyor. Bu tesbitim sebebiyle ben bu sınıfı çok samimi bulmuyorum. Bir de enterasandır, bu kesimin büyük bölümü, kadınlar gününü gerçekten felekten bir gece geçirme günü algılıyorlar. Sabahlara kadar eğlence mekanlarında kurtlarını döken bu sınıf,( istisnalara saygım var. Eğlenmeleri değil kastım, hemcinslerine karşı ikiyüzlü oluşlarına) bugün dışındaki günlerde, ezilen, baskılanan, hor görülen, şiddet gören hemcinslerini nasıl savunacaklar?

Bu konuda, bence erkekler kadın hakları duyarlılığına daha fazla sahipler ( eğitimli adamlardan bahsediyorum)

Alt sınıf kadınlarına sürekli feminen bir takım gazlarla, ” ayaklanın” ” direnin” gibi gazlar vermek, hiç bir işe yaramayan yöntemlerdir. İşleri güçleri “ezilen kadın kocasından boşansın” “adamından, devasa bir nafaka talebinde bulunsun” olan kadın gruplarının bu mantığını anlamak imkansız! Sanki bu çok kolay bir şeymiş gibi sürekli aynı nasihatı defalarca yenilemekten başka yaptıkları hayırlı bir iş var mı? Çok merak ediyorum.Haksızlığa ya da şiddete uğrayan kadının Tv kanallarında görüp savunmaya kalkmak ne kadar samimidir. Önemli olan o kadınları Tv de görünmeden bulmaları, ve Tv kanallarına raiting malzemesi olmadan önce, başına gelen felaketi engel olmak, asıl başarı değil midir? Bu kadar kadın derneği varken, kadına şiddet olaylarından mağdur olan kadınlarının sesini Tv de ki bir kaç kadın programı mı duyurmalıdır?

Komik!

Hatta trajikomik!

Hem bu kadın dernekleri, neden hep kadına bir şeyler yaptırma derdindeler? Kadınlar yerine onların kocalarına ulaşmayı deneseler ya bir de!  Bir sürü psikolog ve psikiyatrist kadınımız, bu derneklere üye. Bu dernekler diyorum, meselâ belli periyotlarda ve tarihlerde “kadın günleri” adı altında, bu konusunda uzman hemcinsleri ile birlikte, önceden çalışması yapılmış köy ve ilçelerde, o bölgenin valiliğinden gerekli izinleri alıp, belediyelere ait toplantı mekanlarında ya da sosyal tesislerde, kadınları eşleri ile birlikte gelecek şekilde ikramlı, toplantılar düzenleseler diyorum.

Güzel olmaz mı?

Aslında bu toplantılara kadınları değil de kocalarını davet etseler daha mantıklı değil mi? Çünkü sorunun temelinde ilk unsur erkek değil mi? Kocalara verilecek eğitim sohbetleri, eşlerini daha iyi anlamalarına bir katkıda bulunmaz mı?

Kadına şiddetin sonu, ancak erkeğinin eşini önce bir insan, sonra bir anne olarak tanımasından geçmiyor mu? Karısını hem fizyolojik hem de ruhsal olarak anlayamamış ve tanıyamamış her erkek, bir kadın baskılayıcısı değil de nedir?

Ya, bence artık bırakalım bu kadınlar günü kutlama söylemlerini! Net olalım. Kadınlığını bilen kadınlar ve adamlığı bilen erkekler yetiştirelim..

Devlet, ilgili STK ları maddi manevi desteklesin ve bu destek karşısında derneklerin hem samimyetini sorgulayıp ölçsün. Hem de hiç fark gözetmeksizin, alt sınıf, üst sınıf ayırt etmeden ortak temel haklar belirlesin. Hatta alt sınıf diye adlandırılan kadın kesimlerine daha fazla pozitif ayrımcılık uygulasın!

Tüm bunlar gerçekleşecek güne kadar, bizler de göstermecilikten doğan, şu sanal “Kadınlar günü” kutlamalarımızı paylaşmaktan vazgeçelim..

Manş denizinin adını hep severdim ama yerini bilmezdim

Bende hepiniz gibi okul hayatımda bol miktarda çoğrafya dersi gördüm. Dünya fiziki haritasına en az yüz kere bakmışlığım vardır. Fakat Manş denizinin yerini bilmediğimi daha bugün yeni anladım. Ciddiyim! Evet itiraf ediyorum ben Manş denizinin yerini bilmiyorum. Bu sebeple tahsil hayatımdaki tüm coğrafya hocalarımdan özür diliyorum. ( Samimiyetle ) Bu yazıyı yazmadan yaklaşık 15 dakika önce google’da araştırdım. Meğer Manş Denizi Atlas Okyanusunun, İngiltere ile Fransa’yı birbirinden ayıran kolundaki denizmiş. Belli bir bölümde daralması yüzünden elbise kolu manasına gelen Fransızca “le Manche”( Manş ) adı verilmiş.Batıdaki uzunluğu 180 km, doğudaki koluda 33,7 km’ye düşermiş bu daralma sebebiyle. 89.900 km2lik bir yüzölçümüne sahipmiş. Ortalama derinliği 45-120 km arasında gidip gelirmiş.

Ve artık biliyorum. İçinizdeki bilmeyenleri de aydınlatabildiğim için ayrıca bir mutluluk taşıyorum üstümde an itibariyle..

“Depresyonda falan değiliz aslında. Sadece yalnızız ve korkuyoruz”

“Depresyondayım” kelimesi artık söylemeye çok alışık olduğumuz bir kelime. Günlük stres, gelecek kaygılarımız, yalnızlık ve değersizlik hislerimiz, bizi bu halimizle ilgili bir tanım yapma eğilimine sokmaya başladığında, kendi kendimize koyduğumuz teşhisin tek adı oluyor ” depresyon ”

Oysaki depresyona içerik olarak baktığımızda, çok ağır üzüntü travmaların bizleri, günlük hayatında aşırı rahatsız ettiğine şahit olarak ciddi bir rahatsızlık görüyoruz. Yani bizde ki her stres hali ve problem, toplumun geneli ile mukayese edildiğinde bir depresyon değil aslında.

Depresyon kelimesi aynı diğer bir çok kelimenin anlamı değiştirdiğimiz sınıfa girmiş durumda. Herkesin her tanımlamayı aslına göre değil kendi algısına ve orjinal tanımına aykırı bir şekillendirme içine girdiğini görüyoruz.

Toplumda ciddi bir akademik eğitim almış psikolog ve sosyologların dönem dönem yaptığı araştırmalarda, yoğun stresin insanı nasıl etkilediğini hem istatistiki hem de ruhsal anlamda ortaya koydukları sonuçlarını okuyoruz medyadan.

Mesalâ yapılan araştırmalarda son on yılda anti deprasan kullanımının %27 oranında arttığını görüyoruz. ( Bu oran dünyada özellikle Avrupa’da %50 oranında ) Yani toplumlar artık yoğun stresin etkilerini genelde tavsiye usulü olmak üzere, eczaneden reçetesiz satılan ve kolayca ulaşılan hafif anti depresan ilaçlarla gidermeye çalışıyorlar. Yani beynin ve sinir sinir sistemini rahatlatan bu ilaçlar bizim en yakın dert ortaklarına dönüştü.

Bu ilaçların dışında bir psikolog ya da psikiyatrist’e gidebilme imkanımızın artmasıda insanın iç dünyasındaki gerilimin geldiği son durumu belgeliyor aslında. İstatistiki verilerde bunu kanıtlar mahiyette.

Meselâ yine Türkiye’de 2011’de 100 bin kişiye, 2.1 psikiyatrist düşerken bu oran günümüzde 3.5 seviyesine ulaşmış durumda. Gelişmiş ülkelerde her 100 kişiye 12 psikiyatr düşüyor.”

Ben tüm bu verilerden sonra konuyu belli yerlere bağlayacağım elbette. Öncelikle iletişimin teknolojik olarak kendini sürekli geliştirmesine rağmen, yaşadığımız iletişimlikten kaynaklanan bir sürü hezeyanlar taşıyoruz. Havadan sudan diye tabir ettiğim, iç dünyamızı ve ruhsal olumlamalarımıza uzak her konuyu, önemli olarak adlediyoruz beynimizde. Yani içsel dünyamız, duygularımız, insani melekelerimiz bizzat kendimiz tarafından bastırılıyor. Kendimizi sıkıntılı ve altından kalkamayacağımız bir yalnızlığın ortasına bırakıyoruz. Bu yalnızlığımıza aynı evi paylaştığımız anne, baba ve eşler bile dokunamıyor. Çünkü gereksiz bir mahremiyet barındırıyoruz. Duygusal ve manevi yaklaşımlar artık stabil ve ezbere bir davranış modeline dönüşüyor.

Korkularımızın, kaygılarımızın, hayallerimizin, sevinçlerimizin çok az bir bölümünü yansıtıyoruz sosyal çevremize. Bir herkesleşme dönemi yaşıyoruz fakat sanal bir herkese benzeme durumu bu.

Aynı yönlendirmelere, aynı paradigmalara, aynı zevklere, aynı polpüler kültüre ve aynı yaşam tarzlarına benzeşik yaşam tarzlarına yönlendirilmemizin sonucu aslında bu yalnızlığımız.

Bizi mutlu edecek farklıları, içinde yaşadığımız toplumun tarzına karşı bir başkaldırış gibi değerlendirip uzak duruyoruz. Hakbuki ihtiyacımız olan şeylerin içinde bu var. Yani kendiyle tanışık, kendiyle barışık bir yaşam anlayışına ihtiyacımız var. Beklentilerimizin belki de %80 i aynı paralelikte toplumla ( iç dünyamızın beklentileri kastım ) Bu etkileşimin bizi tek tip insana dönüştürdüğünün farkındayız fakat,içimizdeki ben’i ortaya koymaya ya üşeniyor ya da çekinir bir halde devam ediyoruz.

İnsanın kendine ait dar alandaki problerine, toplumun gidişatının sıkıntılı bir yerlere kaydığını, Tv kanallarında, sosyal medya haberlerinde görmekte bize ayrı bir umutsuzluk ve keyifsizlik ekliyor.Toplumsal çatışmalarımız da maalesef artarak devam ediyor. Çocuğa, kadına, hayvana yönelik şiddet, sağlık çalışanına yönelik şiddet, cinsel şiddet, aile içindeki şiddet,savaşlar, ekolojik dengenin bozulması ve siyasi çekişmeleri sanki bizim bireysel, kişisel sorunlarımız gibi kabul ediyoruz artık. Adelet sistemine güvensizlik de herkesleştiğimiz toplumda en baş problemlerimizden. Üstelik her hangi bir mağduriyet başımıza gelmemiş bile olsa, toplumla aynı tepkileri veriyoruz. Tamam empati yapamıyoruz fakat mantıkal olan bir tepkimede daha çok birleşiyoruz. Tüm bunlar psikiyatrik hastalıklarımızın artmasına ve ilaç tüketimine neden oluyor.

Ben çok şükür ki bugüne kadar kşisel anlamda bir psikolog yardımı görmemiş olsamda içimde kendimin görmediği dışarıdan akademik eğitim almış bir uzmanın beni incelemesini istiyorum aslında. Bir arkadaşın ve dostun size sizi anlatmasına kırılmaktan korkacağınız ya da sizi eleştirmesine açık olmayacağınız için, bir psikolog desteği eksiklik ya da artılarınızın oranını öğrenmek için mantıklıca geliyor bana. Yine psikolog ya da psikiyatri desteği alan bir çok arkadaşınız sizinde destek almanızı söylüyordur aslında.

İlaçlar çözüm gibi görünsede aslında değil. Geçici bir dönem sizi uyuşturması ve sakinleştirmesi bir çözüm değil bir geçiştirme aslında. Saf bir idrakla, kendinle objektif bir yüzleşmeyle, kendini ve başkalarının hatalarını daha kabul edilebilir ve affedilebilir bir anlayışa sahip olmakla ve iç dünyanıza dokunacak kaynaklara ulaşıp sahiplenmenizle aşırı stresten, depresyondan ve takıntılarınızdan kurtulabilmeniz mümkün bence.

Bu yukarıda saydıklarıma bir de tevekkül’ü ekleyebilirseniz yıkılmaz bir içten dünyasına sahip olursunuz.

Bana “peki tüm bunları sağlayabildin mi” diye soranlara “tabiki sağlayamadım” diyorum. Sağlama ve farkında olma gayretimse hiç azalmıyor çok şükür. Çünkü ben bu durumumu, sorunların çözüme giden yolları bularak, isteyere ve inanarak yoluma devam ediyorum. Sağlıklı bir kafa yapısına sürekli olarak sahip olmak çok zor olduğu bu böyle bir zamanda başka yapılabilecek eylemde yok zaten. Yardıma hem alma hem de verme anlamında değer veren insanlar bulup, onlara sıkı sıkı sarıldığınızda (ama en önce ve en başta yaratıcımıza tabi ) hayatın karışık ve her sapağı çok bilinmeyenli denklemlerini çözmek işimizi daha bir kolaylaştırıcak gibi duruyor bence..

 

Bu adama ciddi özeniyorum valla!

Hayat, evle iş arasında mekik dokumadan ibaret artık.Kentleşmiş yaşamlar ve rutini alıp üstüne alıp giysi yapmışlar zümresinin bir ferdiyiz. Başkasının işinde çalışmak ne zor bir mecburiyettir. Başta geçim derdi, sonra patron derdi ve evin dertleri derken insan kendine hasret kalıyor. Şöyle istediğin zaman çalışıp, istemediğinde yatacağın bir işin bir hayatın olsa ne güzel olurdu değil mi?

satıyorer, böyle bir yaşamın ancak hayalini kurabilirken, bu hayatı yaşamayı gerçekten isteyen, ve bu uğurda çeşitli risklere girmeyi göze alan insanların hayat hikayelerinide şahit oluyoruz arada.

Ne güzel..

Özgür bir hayatı, çeşitli riskleri göze alarak, minimum sorumlulukla yaşayanlardan biri de oyuncu ve müzisyen olarak tanıdığımız Teoman Kumbaracı. Bugün okuduğum yerel gazetenin magazin ekinde de oyuncunun bir haberi, ek’in manşetinde geçiyordu.

Kumbaracıyı hatırlamanız için Eyvah Eyvah filminde, ispanyol karakterini canlandıran  oyuncu demem yeterli olur herhalde.

Neyse, Kumbaracıyı haber yapan konu, oyuncunun, oyunculuk ve müzik dışında pazarlarda kendi yaptığı süt reçelini halk pazarlarında satıyor olması. E haliyle Tv medyası da bu tip haberlere çok az denk geldiğinden, haberi manşet yapmış. Oyuncuyla yapılan röportajda, oyuncunun bu işten gocunmadığına ve kafasına göre rahat yaşadığına atıfta bulunmuş medyamız. Kumbaracı, epeyce bir şeyler anlatmış tabi ama ben kısa bir özet geçeyim.

•Oyunculuktan uzaklaşmaşdım fakat şarkı söylerken çok özgürüm demiş.

•2009 dan beri müziklede uğraşıp konserler verdiğini söylemiş.

•”Televizyon dizileri ve sinema filmlerinde oynuyorum.Müzik yapıyorum ve özgürce dolaşıyorum” demiş.

Şimdi röportajın bu kısmına dikkat. 22 metrekare bir evde yaşamını sürdüren Kumbaracı’nın hayat tarzı ile ilgili söyledikleri, benim yazının en başında vurguladığım basit yaşama ve mutlu olma hayali birbiriyle iniltili.

Ne diyor Kumbaracı :

“Parasız kalınca da reçel satıyorum.Yani ben öyle bir şeye bağlı hissetmiyorum kendimi. Sanatta fanatik değilim. Ben sanatı derdimi anlatacağım enstrüman olarak görüyorum. Pazarlarda sattığım süt reçelinden gocunmuyorum. Param bittiği zamanlarda pazarda tezgah açıyorum. Evde yapıp sattığım süt reçeli, tamamen doğal. Çocuklara doğal ve sağlıklı bir şeyler yedirmekten mutlu oluyorum”

İşte, oyuncu Teoman Kumbaracı da, yazımın en başında anlattığım “hayatının kontrolünü kendi elinde tutan ve basit yaşamayı kendine felsefe edinmiş” insanlardan.

Haberi okurken özenmemek ve kıskanmamak gerçekten imkansız. ( Feci özendim bu arada ) Sorumluluklarınızı kendinizin belirlediği bir hayatta yaşamak nasıl da keyifli olurdu. Hesap verdiğiniz insanları en aza indirgeyerek, hayattan aldığınız huzuru maksimum seviyelere yükseltmek..

Allah, bu hayatı gerçekten yaşamak isteyen ve bu yolda gayret eden herkese nasip etsin inşallah..

 

Nilgün hanımı anlamak, anlamamak ve ötesine dair..

Ben Nilgün Bodur’u pek sevemedim. Fakat benim Bodur hakkındaki bu hissiyatım, onu gözümde değersiz biri olduğunu anlamınıda çıkartmasın yazıyı okuyanlara. Topluma samimi olarak yaklaşan, topluma iyi bir şeyler vermek için gayret eden, bunu yaparkende cesaretini kaybetmeyen herkes değerlidir gözümde. Zaten Bodur, iyi bir şeyler yapmıyor olsa, bu yazıyı yazmaya da gerek duymazdım. Sizde bu yazıyı okumuyor olurdunuz şu an.

Bodur, hem içi çok dolu bir kariyere sahip olması hem de yaşanmışlıklarının ardından ulaştığı kişisel aydınlanmayı, çok açık bir yüreklilikle topluma sunabilme cesareti ile, ciddi bir alkışı en başından hakediyor zaten.

Fakat bir an da sosyal medyanın ilgi odağı olması,  piyasaya çıkardığı son kitabı ve kendini tanıtma biçimi ve bir takım hatalarıyla sosyal medyanın ona olumlu bakmasını sağlayamadı o dönem yazar. Hatta sosyal medya çok itici buldu onu. Fakat bu durum onun sosyal medyayı etkin kullanamadığı anlamına gelmiyordu. Bodur, kendisine olan bu negatif bakış açısını gayet akıllıca yaptığı hamlelerle ve dik duruşuyla, pozitif bir tanıtım lansman’ına çevirdi. Bu başarı, Bodur’un çok uzun yıllar kurumsal firmaların marka imajlarını belirleme tecrübesine sahip olması ve buna ilave olarak, sosyal medyayı etkin kullanmayı gayet iyi bilen bir kadın olmasınada bağlanabilir. Fakat ben Bodur’un kendi imajının pozitif bir şekilde halka yansıtamamasının sebeplerini biraz detaylıca irdelediğimde, en başta kendini yalnızca aldatılan ve ezilen kadınların sesi olarak lanse ettiğini gördüm. Halbuki Nilgün hanım, bu konumlama yerine içinde kadın-erkek ayrımı olmayan, insanların günlük hayatlarında, kendisiyle ve çevresiyle olan iç ve dış çatışmalarını baz alarak, bu sorunlara akılcı ama bir yandan da duygusal anlamda teşhis ve tedavi reçetelerine odaklansaydı.İstediği ilgiyi daha net görebilirdi diye düşünüyorum. Eğer bunu başarabilmiş olsaydı, şuan da yakaladığı popülerliğe belki çok daha önce ulaşmış olacaktı.

Diğer bir sebepse, kitabında geçen ve farklı düşünürlerce söylenen sözlerin sahiplerinin isimlerini belirtmeyişi, bu sebebe bağlı olarak da, çalıntı söz kullanmış durumuna düşmesiydi. İşte bu nedenle halk onu edebi bir hırsız olarak algıladı. Medyada bu iddiayı halka sürekli pompalıyınca, Bodur’un bu sıfatı tescillendi. Fakat Nilgün hanım bu iddiayı kabul etmeyerek, yaptının  bir çeşit “esinleme” olduğunu savundu.

Yukarıdaki nedenlerin dışında söylemleri ile ilgili, irili ufaklı bir kaç neden daha var.

Bunlar :

•Bodur’un düşüncelerini, sanki arkasından atlı kovalıyormuşcasına, aşırı bir seri konuşmasına dayaması

•Düşüncelerini ifade etmeye çalışırken çok uzun cümleler kurması

•Kadınlara verdiği tavsiyeleri sanki bir direktif verir gibi kullanması

•Topluma vermek istediği mesajları, ilginç hatta fantastik, biraz da esprili kelimer kullanarak boğması

Bizlerin Bodur’u ne demek istediğini anlamamız için yeterli manilerdi. Ve ne yazık ki bu sözlerin bizde yarattığı etki, ortalama 1-2 dakika içinde kayboluyordu beynimizde. Nilgün hanımın anlatacağı çok şey olduğu belliydi,fakat bizim onun sözlerini anlamak için bu kadar kafa yormamıza gerek yoktu. Onlarca tavsiyeyi 1 dakikalık bir instangram videosu içinde kullanmak yerine, 20 saniyede daha sakin bir sunumla, sağlam 3 tavsiye cümlesi verse daha anlaşılır olacaktı. Kulağımızın birinden aniden girip, diğerinden çıkmasına neden olmaktan ileri gidemiyordu Bodur’un cümleleri.

Ben Bodur’un instagram videolarını dinlerken yoruluyordum açıkçası. İzlediğim videodan sonra biri bana “ne anladın? diye sorsa, “en fazla iki cümleyi anladım. Onlarıda bir kaç dakikaya unuturum” derdim. Buna ilaveten Nilgün hanımın beden dilini hiç kullanamayan o yavan sunumu. Hep aynı saç modeli ile sanki yüzüne botoks yaptırmış da mimiklerini bu yüzden kullanamıyormuş gibi duran yüz ifadesi, mimik denilen önemli detayı atlaması bir yana, üstüne bir de yüzüne zoraki bir tebessümü takıp konuşması, Bodur’u ciddi anlamda itici hale getiriyordu. Hatta ben takibi bıraktım bu sebeplerden.

Bodur’un az zamanlara çok uzun anlatımlar sığdırmaya çalışması, vermeye çalıştığı mesajları, kurduğu süslü sözcükler ve enterasan benzetmelerle değersizleştirmesi kendi sonunu hazırlıyor gibiydi.

Fakat bugün, bir paylaşım sitesinde Bodur’un bir fotoğrafına denk geldim ve deyim yerindeyse şok oldum. Fakat olumlu bir şoktu bu. Bodur, saçlarını salmış ve sanırım ciddi bir şekilde kilo vermişti, üstelik makyajınıda tam ayarında yapılmıştı. Kısacası eski sıradan halinden eser kalmamış, Nilgün alımlı bir kadına dönüşmüştü.

Sonra merakımdan instagram sayfasına da baktım. Bodur gerçekten kendini baştan aşağı yenilemişti. Görüntü tamamdı. Fakat mimik ve konuşma üslubuda yenilenmeliydi. İnstagramdaki bir iki videosunda bu konularda da yaptığı bu ciddi değişime şahit oldum.

Bence Bodur asıl şimdi başlıyor yazarlık kariyerine. İçindeki tecrübe hazinesini alabilecek paylaşım sandıklarının boyutlarını da yeniden belirlemesi gerekiyor Nilgün hanımın. Yazarlık konusunda başarılı olmaya kendini proglamış bir kadın Bodur’un, acele etmezse emin adımlarla yürürse, takipci kitlesini iki ya da üç katına çıkarabileceğine inanıyorum ben.

Peki ben, o kitleye dahil olur muyum? inanın hiç bilmiyorum. Fakat  en başta söylediğim gibi Bodur, gerçekten hem  hemcinslerini hem de erkek milletini eşit anlamda kazanmaya çalışırsa, ve feminen yaklaşımlarını dengelemeye gayret ederse, ben de takip ve takdir kısmında, onu alkışlayan ellerin arasında olurum mutlaka.

Allah yardımcısı olsun diyeyim.

Gökçe Bahadır’ın “sana doğru”yorumu, mü-kem-mel!

Eskiden Tv medyası, Televole tarzı programlarla, mankenden oyuncu olur mu? Oyuncudan şarkıcı olur mu? gibi saçma sapan, lüzumsuz bir konuyu gündemde tutar, bizi de bu gereksizlikle oyalar dururdu. Olsa ne olacaktı, olmasa ne? Bu boş muhabbet, çok değil bir 10 yıl kadar sonra, herkesin her işi yapabileceğini göstermesiyle sonlanmış oldu. Yeteneği olan her insan istediği alanda başarılı olabilirdi.

Bir çok oyuncu şarkıcı oldu. Manken de oyuncu. Hatta şimdilerde yazarlar müzisyen bile olabiliyor. Bu halkaya en son katılan isimse Gökçe Bahadır..

Yaprak dökümü dizisiyle herkesin bildigi bir isim olan Bahadır. Sonraki yıllarda iyi dizi ve filmlerde yıldızını iyice parlattı. En son “ufak tefek cinayetler” dizisinde gösterdiği oyunculuk, Bahadır’ın “artık ben oldum” demesine hiç bir mani kalmadığının göstergesiydi.

Fakat bununla yetinmemiş Gökçe. Müziğe olan ilgisini ve yeteneğini de gösterdi. 80 lerin meşhur bir Ajda şarkısı olan “sana doğru” isimli şarkıyı okudu. Ve bence zor bir seyin altından kalkmayı başardı. Bahadır sesi, öyle aman aman bir ses değil. Fakat yorumu harika. Ayrıca ses rengi çok güzel. Kulağı hiç yormayan bu sesten, bu şarkıya benzer bir çok şarkıyı dinlemek keyifli olabilir. Cover dediğimiz şeyi doğru olarak yapabilen çok az sanatçı varken, Bahadır bu işi hakkını vererek yapmış. Bence Gökçe bu şarkıyla kalmayacak. Albüm ya da albümler yapmaya niyetlenirse şaşırmam. Ve umarım yapar. Şarkının klibide gayet iyi. Şarkının ruhunu yansıtmış. Sana doğru’yu Gökçe’nin sesinden dinlemenizi şiddetle tavsiye ederim.