Cep boy kitap okur musunuz ?

Cep boy kitaplar..

Günümüzün ekonomik koşullarında sürekli büyüyen ve cebe sığmayan akıllı telefonların aksine, küçülen ve “beni oku” diye bas bas bağıran çeşit çeşit kültür kitapçıkları..

Kimine göre okuyamamanın gerçek sebebi, kimine göreyse klişe bir bahanedir kitap fiyatları. Yükselen kağıt fiyatlarının bir sonucu olarak doğan ve yayınevlerinin tutunduğu en son dal olarak tam karşımızda duruyor. Bu zamana kadar sadece dua ( Yasin-i Şerifler ) kitaplarının ulaştığı boya artık, edebi anlamda yazılmış kitaplarda ulaştı. Peki bu avantajlı hamle, daha geniş kitlelere kitap okutur mu sorusuna ne cevap vereceğiz?
Benim cevabım elbetteki evet. Fakat çok cüzi bir oranda etkili olacak bir uygulama. Yazımın en başında Akıllı telefonların devasa boyutlara ulaşan büyümesinden bahsetmiştim. Yani hazırcı, kolaycı ve seyirci bir karaktere bürünen milletimizin çok fazla rağbet gösterdiği görsel tatmine. Hem de kolaycı hem de tatminkar seyirci kültürüne.
Konuya buradan başlamamın bir kaç sebebi vardı. Bunların ilki, kitap okumanın bu büyük cihazlarla daha kolay ve taşınabilir olduğuna dikkat çekmekti.Yaklaşık 10 yıl kadar önce e-kitap uygulamaları ile toplumların daha fazla kitap okuma alışkanlığı edineceğine dair bir ümit vardı. Hatta bu sebeple e-book denilen ve edebi eserleri, word ya da pdf ye çeviren cihazlar üretilmişti. Zaman geçti ve görüldüki e-kitap, kitapseverlerin matbu yani kağıtla olan ilişkisine benzer bir ilişki kuramadı. Halbuki mantıklı düşünüldüğünde, yanınızda taşıyacağınız 6 inç lik bir cihazla tüm kitapları okumanız mümkündü. Yani kütüphanenizi yanınızda taşıyabilecektiniz. Ama olmadı maalesef. Bunun sebebi Hem e-kitapların fiyatlarının beklenildiği gibi düşük olmamasıydı. Ayrıca tüm eserlerde kolayca aktarılmıyordu uygulamaya.
Fakat en büyük sebep, okurun kağıt kokusuna olan sevdası ve kütüphanede biriktirme alışkınlığıydı.
Şimdi ise cep boy kitaplarla bu mümkün. Ama tabii bu uygulamanında eleştirelecek yanları var. Fiyat konusunda sıkıntı yok. Çünkü 5 TL lik fiyat insanları çok zorlamayacaktır. Ancak kitabın küçülmesiyle yazılarında küçülmesi ciddi bir handikap. Okumak için kitabı ciddi anlamda kendinize yaklaştırmak zorunda kalacaksınız. Hele bir de görme probleminiz varsa işiniz iş!. Bunun dışında yine kitabın iç kısımlarını okumak için kitabı daha fazla açtırmanız gerekecek. Çünkü kitabın tutturulmuş ya da dikişlenmiş yerleri okumanıza engel olacak kadar bitişik olacak diğer sayfayla.

Konfora ve rahatlığa feci halde alışan milletimiz, bu dezavantajlara rağmen bu uygulamaya alışabilecek mi? bunu yakın bir zamanda göreceğiz. Umarım işe yarar.

 

Gülten Akın / Çağrı

Evler büyük dedikçe büyük
Ben insanların en garibi
Uzağı ilk defa kavradım
Görür yahut dokunur gibi
Eski bir saçakta kuşlarla
Yele yağmura karşı oturdum
İç içe daireler çiziyor
İçine adımı yazıyorum
Gün uzun türküsünü bitirdi
Karlı dallara yürüdü karanlık
Yalnızlık çekilmez bu vakit
Delirdi denizde yosun çayda balık
Gel artık.

Gülten Akın / Çağrı

Yaşamak / A. Cahit Zarifoğlu

“Bu kaçıncı gecedir kendi kendime onunla konuşuyorum. Geçmiş acılı günlerin tartışmasını yapıyorum. Anlatıyor ve bütün yanlış anlaşılmaları, haksızlıkları düzeltiyorum. Onları yeni baştan yaşanacak bir zamanın önüne getiriyorum.”

Cahit Zarifoğlu, Yaşamak

Övgü ve kadın üzerine..

Eğer sizden övgü isteyen bir kadınsa, mutsuz olma arefesindedir. Ona istediğini verin ki sizi mutsuz kılmasın.”

Kırkevinkedisi / Övgü üzerine – 1

____________________________________________

Övgü dediğimiz şey aslında her kadın için bir ağrı kesici görevi görür. Halbuki bu tatmin, kadını geçici bir süre rahatlatır. Burada asıl önemli olan şey, kadının geçici değil uzun süreli mutluluğu ve huzurudur. Bu huzura sahip olabilmesinin tek yolu ise sevdiği erkeğin kendisini anlamadığı halde hep anlıyormuş gibi şefkatli ve kibar yaklaşmasıdır. Yoksa zaten her kadın, erkeğinin onu tam olarak anlayabileceğine hiçbir zaman ihtimal vermez.

– Kırkevinkedisi / Övgü üzerine -2

Satranç dersleri / İlhami Çiçek

İlhami Çiçek / Santranç dersleri / şiir

Uzun bir nehirdir satranç
kıvrak ve uzatarak boynunu
nice güneş batışını yerinde görmüş boynunu
oysa veba tarihçileri bilmemişlerdir
her karenin bir karşıveba girişimi olduğunu

göğe bezgin bakanların bir türlü öğrenemediği
bir oyundur satranç

evet ilk aşk gibi bir şeydir ilk açılış
artık dönüş yoktur
kuşku bağışlanmasa da
tedirginlik doğal sayılabilir
ancak
yürümenin dışında bütün eylemlerin adı
kaçış kaçış kaçıştır

çapraz özgürlüklerinde filler
acılardan yapılmış bir alanda
ne zaman ki esrirler
yazsak defterlere sığar mıydı
şah açmazında vezirin ölümcül tutkusunu
yerine göre piyon da bir tufandır
içinde hep bir vezir sürekli mahzun
düz gider çapraz vurulur ve uzun uzun
günbatımlarını çağrıştırır

hüznü uçlarından dolanıp
yalın sıçrayışlarıyla piyonlar arasından
ürkek ama cesur ama sevimli
açsa duyargalarını o tarihsel şiire
iyi bir oyuncu en çok atları sever

sen ey atını kaybeden oyuncu
bir ilkyazdan koca bir güz yontan adam
bırak oyunu

artık
öyle bir ıssızlık düşle ki içinde
yeryüzünü kişnesin
bizim atlar

Yakalanan Zaman /Marcel Proust

“Sahi özgürlüğe sevgiyi bulamadığımız için mi mecbur oluruz ? Yada sevgiyi buluruz da özgürlüğümüzü kaybetmemek için mi istemeyiz?
Hangisi sizlerin tercihi ve neden?

İnsanlar ço­ğunlukla sevmek ister, ama bunu nasıl yapacaklarını bilmezler; yenilgi peşinde koşar, ama bulamazlar; deyim yerindeyse, özgürlüğe mecbur olurlar.

Yakalanan Zaman, Marcel Proust

İnsan rakibine muhtaçtır..

Rakipleriniz siz çok farkında olmasanızda çok kıymetlidirler. Size rakip olan herkes sizin bir becerinizi veya bir yeteneğinizi geliştirir bir şekilde. Onlarda  sizi hic sevmezler ama aslında onlarda farketmeden sizin menfaatinize çalışırlar. Sizi güdülerler hatta tabiri caizse gazlarlar. Her yeni başarınızda belki bildiginiz, belki de hiç adını duymadığınız bir rakibi geçmişsinizdir. Sizin her türlü gelişiminize katkı sağlayan rakipleriniz, sizin hayattaki başarı çıtanızıda sürekli yukarı taşır. Çoğumuz rakiplerimiz sayesinde kendimizi keşfetmeye ve eksik yönlerimizi geliştirmeye devam ederiz.

Rakiplerinizinde iyisi ya kötüsü hep hayatınızda olmaya devam edeceklerdir. Fakat bu çok önemli değildir. Çünkü önemli olan var olmalarıdır. İyi rakipleriniz olursa bilin ki siz daha güçleneceksiniz. Aşk, iş, sosyal statü ve bir çok alanda ne kadar çok yükselirseniz. O kadar rakibinizi devre dışı bırakmakmış olacaksınız

Yükselmenizi sağlayacak sağlam ve sıkı rakipler bulmanız dileğiyle..

 

Başı ezilemeyen yılanı beslemek..

Kendinizi sürekli ezilmeye çalışılan biri gibi görüp savunmada kalıyorsanız..

İstişare edeceğiniz ve edemeyeceğiniz konuları,birbirinden ayıramıyorsanız..

Eşitlik ve denklik konusunda kendinizi ya da karşınızdakini sizden üstte ya da altta görüyorsanız..

İyi niyet ve mücadele kavramını, sizin dışınızdaki herkesten daha fazla görüyorsanız kendinizde..

Doğrularınız kimse tarafından eleştirilemez ya da tartışılamazsa..

Başkalarının kusurları onları küçük görmenize neden oluyorsa..

Yapıcı olmak, destek olmak, yanında olmak gibi cümleler,yaşadığınız insanlarla ortak kullanamadığınız duygularsa..

Ben ve başkaları ayrımı size,hep en yakın ve en kolay uygulanabilir bir metodmuş gibi geliyorsa..

Halden anlamak kadar halden anladığınızı göstermenin de, önemli bir şey olduğunu kabul edemiyorsanız..

Çevrenizde,sizin varlığınızdan, neşenizden ve enerjinizden istifade etmek isteyen insanlar olduğunu unutuyorsanız..

Kendi içinizde yaşayarak duygularınızı gizliyerek ve yardımsız yaşamayı umuyorsanız..

Bilin ki o başı ezilmeyen yılanı,besleyen sizsiniz içinizde!

 

İnsanları ciddiye alın ama hiç birini kafanıza takmayın..

İNSANLARI CİDDİYE ALIN AMA KAFANIZA HİÇ BİRİNİ TAKMAYIN!

İnsanları ciddiye alın ama kafanıza hiiiiç birini takmayın…
İnsanları hem çok ciddiye almak hem de hiç kafaya takmamak, elbette tam bir bir insani uzmanlık konusu. Bakmayın siz benim bu cümleyi bu kadar rahat kurduğuma. Başta ben ve belki de milyarlarca insanın harcı değil bunu başarabilmek. Çünkü çok uzun bir hayat mücadelesi ya da az bir zamanda çok badire atlatanların edindiği tecrübe ile kazanılıyor bu tavsiye.

İnsanları ciddiye almak, bizim zaten insan olarak sorumlu olduğumuz bir mecburiyet… Yaşadığımız dünya, sosyal ve ekonomik bakımdan tam bir çıkarlar dünyası. Bizlerin hayattaki anahtar statüleri ve yardımcı statüleri, yine bizim tercihlerimiz, gayretimiz, tembelliklerimiz,cesaretimiz,korkaklıklarımız ve bunları takdir eden ya da etmeyen toplulukların bize bakış açıları gibi belli sıfatlardan oluşuyor.

İnsanları bir çok nedenle ciddiye alırken, içlerinden bazılarını farketmeden ya da çok bilinçli bir biçimde kafamıza takıyoruz. Bu bazen bir iş arkadaşı, bazen bir akraba, bazen de doğrudan hiç bir temasımız olmayan bir politikacı ya da siyasetci olabiliyor.

Peki niye takıyoruz bu insanları? Çok değer verdiğimizden mi? Eğer sebep değer ise, bizim için değerli olan birilerinin hatalarına ya da davranışlarına neden bu kadar kızıyoruz?

Ya da tam tersine, değersiz ise neden bu kadar değerliymişcesine sürekli kafamızda büyütüyoruz?

Bu sorulara gayet güzel ve mantıklı cevaplar, çok sevdiğim bir abimden geliyor : “İnsan ancak kendinde olanı (ahlâk) başkasında göremeyince ya da başkasında olanı ( para ve ahlak ) kendinde bulamayınca takar kafasına.”

Yukarıda ki düşünce biçimini bende %90 destekliyorum aslında. İnsan belli bir olgunluğa ulaşıncaya kadar en büyük meşgalesi ve derdi toplum ve insanlık oluyor.
Bu kafaya takma mevzusuna bir çok farklı bakış ve görüşde var elbet. Mesela bu davranışın kaynağında, kıskanma, hırs, korkaklık, özgüvensizlik, gizli rekabet gibi duyguların yattığını edenler oldukça fazla..

Aslında yukarıdaki bu görüş akla ve mantığada çok yakın duruyor. Fakat bu davranış biçiminin sebebi ne olursa olsun, bu rahazlık en çok da, hayatının manasını daha tam olarak bulup tasdik edememiş, fikriyatta olgunlaşamamış, doğru kavramını kendisiyle çok fazla bağdaştırmış, araçlar ile amaçları birbirine karıştırmış ve manevi yönden zayıf düşmüş bireylerde görülüyor.

Demek ki o zaman insan şu başlıkların ve kuralların bilincine mutlaka varmalı. Peki nedir o başlıklar ve kurallar ?

1-İnsanları ciddiye alacağız evet, çünkü ortak çıkarlarımız ve beklentilerimiz var.
2- İnsanları ciddiye alacağız çünkü bizi yaratan Allah, bunu bize yaradılışda kodlamış. ( İçinizde en hayırlınız kendisi için istediğini müslüman kardeşi için isteyendir” hadisini hatırlayın )
3-İnsanları ciddiye alacağız evet. Çünkü insani akıl ve toplumsal yaşam normları, bu düzenekle dengede kalmayı başarıyor.
4- İnsanları ciddiye almalıyız evet.Çünkü bizler birer yansıtıcı, birer aynayız. Dünyada yaratılmış mahlukatlar içinde Etki-tepki kuramının etkilerini ve sonuçlarını en hızlı yaşayan bizleriz.

Peki niye kafaya takmamalıyız?

1- Kafaya takmayacağız evet!. Çünkü bu davranış bizim kendimizden uzaklaşmamızın en büyük nedeni.
2- Kafaya takmayacağız evet!. Çünkü aslında farketmeden gizli ve yogun bir empatinin içinde debeleniyoruz.
3- Kafaya takmayacağız evet! Çünkü suizan ve önyargılar bizim dengemizi bozar.
4- Kafaya takmayacağız evet! Çünkü kafaya taktıklarımız bize bir fayda getirmez. Bilakis değersiz olanlara beynimizde ayırdığımız yerler, aslında orada olmayı gerçekten hakeden insanların yeridir.

-Tevfik Sadi / kırkevinkedisi

İnternette dolaşan sahte Can yücel şiirleri listesi

İNTERNETTE SAHTE CAN YÜCEL METİNLERİ (GÜNCEL LİSTE)
10 Ağustos 2018

1.Bağlanmayacaksın
2.Kadın Dediğin
3.Erkek Dediğin
4.Seninle Olmanın En Güzel Yanı
5.Anladım
6.Herşey Sende Gizli
7.Eğer
8.Herkes Gitmek İstiyor
9.Sevdiğin Kadar Sevilirsin
10.Sağlık Olsun
11.Tam zamanında Yaşamak (Yaşamak Zamanı)
12.Tersten Yaşamak
13.Biraz Değiştim
14.Bir gün Anlarsın
15.Gitmek
16.Seninle Yaşlanmak İstiyorum
17.Asla Keşkelerim Olmadı
18.Özledim Seni
19.Bilmelisin ki
20.Aşk
21.Boş ver ve Yaşı Başı
22.Olmuyorsa Zorlamayacaksın
23.Ben Benden Olgun İnsan İsterim Karşımda
24.Öyle Sabah Uyanır Uyanmaz Fırlama Yataktan
25.Farkında Olmalı İnsan
26.Bir Eşi Olmalı İnsanın
27.Unutma
28.Sevgi Emekmiş
29.Özleme Dair (Kim Özlerdi?)
30. Ömür Dediğin Bir Gündür O da Bugündür
31.Aşk Ayakkabı Gibidir
32.Rakı İçen Kadınlar
33.AteşveSu
34.Ülke Bölünsün İstiyorum
35.Kadınım Ben
36.Senin İçin Yasak Dediler
37.Bayram Şiiri
38.Dostlar Irmak Gibidir
39.Öye Bir Hayat Yaşadım ki
40.Bir Yolun varsa Gidilecek
41.Ömür Dediğiniz Nedir ki

Prof. Dr. Semih Çelenk

Başka bir yer olmalı / Ursula K. Le Guin

Başka bir yer olmalı, insan için…
Nefes almaktan fazlasını yaşayacağı,
konuşmadan derdini anlatacağı…
Yalnızca bakmasının yeterli olduğu,
çünkü baktığıyla gördüğünün her zaman aynı olduğu…
Bambaşka bir yer…
Her an kulağında bir ‘an’ şarkısının çaldığı,
en berbat anında bile bir an mutlu olduğu…
Başka türlü bir şey…

Ursula K. Le Guin

Halil Cibran / Bize çocuklardan bahset

Halil cibran / Bize çocuklardan bahset / şiir

Sonra yavrusunu göğsüne bastırmış bir kadın söz aldı ve
…bize çocuklar’dan söz et, dedi.
Ve El Mustafa yanıtladı:
Sizin diye bildiğiniz evlatlar gerçekte sizin değildirler,
Onlar kendini özleyen Hayat’ın oğulları ve kızlarıdırlar.
Sizler aracılığıyla dünyaya gelmişlerdir ama sizden değildirler.
Sizlerin yanındadırlar ama sizlerin malı değildirler.
Onlara sevginizi verebilirsiniz ama düşüncelerinizi asla.
Çünkü onların kendi düşünceleri vardır.
Onların vücutlarını çatabilirsiniz ama canlarını asla.
Çünkü onların canları geleceğin sarayında oturur
ve sizler düşlerinizde bile orayı ziyaret edemezsiniz.
Kendinizi onlara benzetmeye çalışabilirsiniz
ama onları kendinize benzetmeye kalkışmayın hiç.
Çünkü Hayat ne geriye gider ne de geçmişle ilgilenir.
Sizler, evlatların birer canlı ok gibi fırlatıldıkları yaylarsınız.
Yayı geren, sonsuza açılan yolda kendine hedef edinmiştir
ve oklarını en uzağa eriştirebilmek için Kendi gücüyle sizleri gerer.
Yayı gerenin elinde seve seve bükülün.
Çünkü Oku atan O güç,
uzaklaşan okları sevdiği kadar elindeki sağlam yayı da sever.

İnsanlar / Ataol Behramoğlu

İNSANLAR / ATAOL BEHRAMOĞLU

İnsanlar da ülkelere benziyor
Sınırları var, yüzölçümleri
Yasaları var
Bayrakları, ilkeleri
Kimi dağlık bir arazidir.
Kimi kıraç
Kimi bereketli
Kimi dardır
Kimi engin gözalabildiğince
Kiminin sınırlarından sıkı pasaport denetimiyle girilebilir.
Elini kolunu sallayarak girersin kiminden içeri
Sonuçta ne küçümse insanları kızım
Ne de önemse gereğinden çok
Ama anlamaya çalış
Nedir ve ne kadar genişleyebilir yüzölçümleri.

Ve benden gelsin devamı

Sonrasında hangileri koca bir gezegen’e dönüşür kopup kızıp şu yerden?
Hangileri tazelenmiş insanlar besler içinde?
Hangileri bir zifiri karanlıkla boyar insanın tenini?
Mutlu ölenler için bir dünya…
Mutsuz ölenler için bir dünya…
Bir de ölemeyenler için kurulur belki de
yeni ölümlü dünyalar.

Gayrete tabi adamların en hası o…

İnsan yeter ki istesin. Başarı denilenmücevheri isteyince taştan isteyince en derin okyanuslardan çıkarır. İstemek, hesabı iyi yapılmış bir plan ve gayretle birleşirse başarısızlık kişinin lügatından düşer. Bu gayrete bir de Rab, o sihirli dokunuşu yaparsa işte o zaman insan ismini, tarih denilen dünya hafızasının ilgili kategorisine en büyük puntolarla yazdırır.

İşte Cengiz Ünder’de yukarıdaki tarife
en çok yakışacak isimlerin başında geliyor. Şımarmadan ve pes etmeden yaptığın mücadelen için Allah’a dua eden milyonları herzaman arkana alman dileğiyle kardeşim…

 

Ahmet Kutsi Tecer / Dost yüzü / Şiir

 

O şimdi bendedir her gün her saat,
Benimle bölüşür yalnızlığımı.
Onunla başlayan bu yeni hayat,
Yemekle bitmeyen üzüm salkımı.

Allahım,ne güzel şey bu dost yüzü!
İnsanın kalbine dolan bu bakış!
Ey çorak ruhlara veren bu süsü,
Ey gönül,sana alkış,alkış,alkış!

Gel dostum,yanıma otur,
Dizime koy sıcak başını.Konuşmayalım,
Bakışalım yalnız.Ama sen yine
Cevap ver:-Sevdin mi beni bakalalım?

Gördüm yükselirken dudaklarından
Bir uzun hasrete benzeyen alev,
Şimdi ellerimi öpüp yalayan
Zavallı köpeğim diyor:”Beni sev!”

AHMET KUTSİ TECER / Dost yüzü / şiir

Vedası cebinde gezer insan..

Vedalar, bazen erken çağrılır, bazen geç..

Vedaların gerekli olduğu haller,sadece mecburiyetlere dayalı değildir. Veda, arada mecburiyetlerin bile haberi olmadan gerçekleşir.

Veda eden aslında kendi hayatının belki koca bir bölümünüde azat eder kendinden. Veda insanı ayırır evet ama bu süre yalnızca doğacak boşluğu yine kendisi doldurana kadardır. Neyle doldurabileceği, nasıl doldurabileceği gibi sorulara takılmaz o an insan.

Veda, bir kader gibi yazılmıştır. Günü, saati hatta saniyesi belirsiz. Gelir, vurur, öldürür ve tekrar diriltir..

İnsan çoğu zaman umduğunu bulduklarına bile, sırf kendi varlığına duyduğu saygı sebebiyle veda edebilir. Veda edenler veda ettiklerini hiç bir zaman unutmazlar fakat bu zaptedilemez hissizleşme hali, geçmişte yaşanan tüm güzel anları hayalleştirir. Verilenler ve alınanlar ( eşyalar ) somut bir meta halinde saklanır fakat bu sadece geçmişe duyulan saygı sonucudur.

Veda ettikleriniz sizin için çok değerlidir fakat bu veda ettiklerinizin, size aynı değerle bakıldığı anlamına da gelmez. İşin içinde bir yerlerde, mutlaka bir gönül kırıklığı vardır. Kimisi böyle bir kırıklığı yaşamadan da çok cılız ama çok sarsıcı bir vedayı gerektirecek bir incinme ile ayrılma ya da bir kopma duygusu yaşayabilir. Değer ve kıymetin ölçüsünün beklentilerin altında kalması, insanı yalnızlık denilen girdabın içinde amansız bir hayatta kalma mücadelesine iter. Yani insan tüm yaşanmışlıklarında kıymet dediğimiz sahiplenmeyi, belki çok gizliden büyütülmüş gizli bir karşılıklı doyum kurgusuna dönüştürür. Verilenlerin karşılığında alınanlar çok cüzi bir düzeyde kalırsa insan kendi kıymetini ve egosunu hatırlar.

Aşık Veysel’in dediğine benzer bir durumdur bu: “Güzelliğin 10 par etmez bende ki bu aşk olmasa.” Evet insan verdikçe büyür ama bu büyüme insanın zamanla kendinden geçmesiyle sonuçlanabilir.. Olmak üzereymiş, oluyormuş, yolunda gidiyormuş gibi olan süreçler aslında insanın gayet farkında olduğu ama komple korkunç bir kaybetme korkusunun etkisiyle, hasır altı edilen geçiştirmeler gibidir.

Kafka da bu durumu : “Olmamasına razıyım: oluyormuş gibi olmasın yeter” diyerek tanımlar. Oluyormuş gibi olan her yaşanmışlık, insanın ömrü boyunca karşılaşacağı bir danışıklı dövüş misali oynanır durur..

Veda vaktini tayin edişiniz ve akabinde eyleme geçtiğiniz an, belki yalnız kendi yolunuzu, belki de veda ettiğiniz insanın yolunu seyrini değiştirecek an’dır.

Veda ederken yolunu kaybedenlerden olmama dileğini her daim cebinde gezdirmeli insan..

– Tevfik Sadi