Kusura bakma diyenlerin kusuru..

İnsanların kalbini kırmanın ne acı bir şey olduğunu ancak kendi kabimizin birileri tarafından kırıldığında anlıyoruz. Ve hangi özrün bu acıyı dindirebileceğini bilmeden söyleyiveriyoruz. İşte  yazar Şermin Yaşar, tam da bu an da konunun tam özüne inip çektiği o koca fotoğrafı önümüze koyuveriyor :

“Beş dakika gecikince, “Kusura bakma” dersin; birine kazara omuz geçirince dersin, üstüne yanlışlıkla çay dökünce dersin. Fakat, bir insanın kalbini dağlayınca da denir mi?

Yine de kusura bakmadım.

 

Sadece kusura değil, kimselere bakmadım, kendime bakmadım, önüme bakmadım, arkama bakmadım… “

Kendini sevmek mi? Her şeyin üstünde görmek mi?

Kendini sevmekle, “ben her şeyden ve herkesten kıymetliyim” düşünceleri birbirinden alakasız şeyler. Çoğu insan ikinci bahiste ki hastalığa yakalandığının farkında olmadan yaşıyor. Genelde Facebook ve instangram gibi paylaşım sayfalarından da millete empoze edilen bu felsefi görünümlü hastalık, günümüzdeki huzur evlerindeki artışın ve boşanmaların da neredeyse %90 ını oluşturuyor bence. “Kimse benden kıymetli değil” anlayışı, sevdiklerinizden birinin kuyruğunuza basmasıyla ya da rahatınızı bozduğunda veyahut yine sevdiklerinizin size, sizin arzu ettiğiniz derecede ilgi göstermemesi, sizin anında bu insanlara tavır yapmanıza, uzaklaşmanıza ve dahi kopmanıza neden olabiliyor ne yazık ki.

Yukarıda verdiğim iki örnek, yani boşanmalar ve huzur evleri meselesi kendimize verdiğimiz değerin aslında insanlığı ve toplumu nasıl yerinden yaraladığınızın en net sonuçları..

Boşanmalardan başlayalım önce. Temelinde ekonomik sebepler, aldatma, şiddet gibi bir kaç madde olsa da. Aslında bunlarında altında bireylerin kendini aşırı kıymetli bulmaları yatıyor. Hep ilgi görmek isteyen, para sıkıntısına gelemeyen, eşinin hatalarını rahat rahat eleştirirken karşı tarafın eleştirilerine gelemeyen ( burnundan kıl aldırtmayan ) eşi ve ailesi dışındaki erkek ve kadınlardan da övgü ve takdir bekleyen, çocuğunun şımarıklıklarına katlanamayıp bakıcı tutan ( hatta hafta sonu dahil ) Tatil yüzünden, kıyafet yüzünden, aileler yüzünden sürekli kavga edip eşini baskı altına almaya çalışan tüm bireyler kendilerine verdikleri aşırı önem yüzünden huzursuz yaşıyor ve husursuzluk yayıyorlar.

Huzur evlerindeki artışın sebebini de buna bağlamıştım. Anne ve babasına çalıştıkları için bakamayacağı bahanesi ile huzur evlerine gönderen ( evde geli’nin ya da kocanın huzuru kaçacak ) insanlarda kendi kıymetlerini, ebeveynlerinden üstün tutan insanlar oluyorlar. Halbuki bu konuda yapılacak iş, evde bir bakıcının yaşlı bireyle ilgilenmesidir. Ancak yaşlı birey oğlunun eşini ya da kızının eşini aşırı rahatsız edeceği düşünüyorsa ve buna ilave olarakta, gideceği huzur evinde, kendisi gibi olan insanlarla yeni bir sosyal hayat kurabileceğine kanaat getirmişse o zaman bu konuda yapılabilecek tek iş yaşlı bireyi huzur evine uğurlamaktır. Ben hemen bir hayal kurup ilerideki halimi göz önüne getirdiğimde arzu ettiğim şey, huzur evinde kalmaktır. Çünkü yaşlı bir adamın bakımı, yaşlı bir kadından zordur. Fakat çocuklarımın en azından 15 günde bir sadece bir günlüğüne beni evlerinde ağırlamalarını isterdim. O da torunlarıma yabancılaşmamak ve onlarla hasret giderebilmek için. ( ya hu yazıya nasıl başladık nereye geldi? Huzur evlerinde yaşar oldum )

Neyse çok dağıldım. Biraz toplayayım konuyu.. Evet kendimiz, karakterimiz çok kıymetli olmalı. Ama bu kıymet sevdiğimiz insanlar söz konusu olduğunda, onların değerlerini aşağı çekmeden varlığını sürdürebilmeli. Rabbim, dileyen herkese mütevazi ve sevdiklerine en az kendi kıymetleri kadar değer veren kullarından eylesin..

Türk islam ülkücülerini işaretle.. / Seyyid Ahmet Arvasi

“Din eğitim ve öğretiminde, İslâm’ımın bu dış ve iç disiplinine gerekli önem verilmelidir. Akaid ve fıkıh kadar tasavvufa yabancı kalınmamalıdır.
Türk ve İslâm dünyasında yetişen gerçek ve yüce mutasavvıflar ve onların fert ve cemiyet terbiyesindeki değerleri kavranmalıdır. Ülkede gercek, ciddi ve resmi bir din eğitimi yaygınlaştırılmalı ve planlanmalıdır.

Bu yapılmazsa, iç ve dış düşmanlar harekete geçer, tertemiz dini hayat perişan edilmekle kalmaz, devlet de cemiyet de, fert de büyük zararlara maruz kalır.

Böyle bir işi de ancak Türk – İslâm Ülkücüleri gerçekleştireceklerdir”

Ölüm karşısında delirmek / Yaşar Kemal

“Biliyorum, ben de biliyorum şu insan yaratığının her bir şeyi berbat ettiklerini. Tanrı hiçbir yaratığı onlara benzetmesin. Onlar gibi tanrı hiçbir yaratığı ölüm karşısında delirtmesin. Biliyorum, onların işi doğumlarından ölümlerine kadar kendilerinden, ölümden, gerçeklerden kaçmak. Ve bu kaçıştan, korkudan dolayı önlerine ne çıkarsa yok etmek…”

Tahtarevalli mantığıyla Empati..

Empati denilen şeyi ben bir tahtarevalliye benzetiyorum. İki çocuk karşılıklı oturuyor. Sonra her ikiisi de aynı keyfi, hep yükseldiklerinde alabiliyorlar. Fakat bu oyunda mühim olan şey, çocukların kilolarının birbirine denk olması. Eğer çocuklardan biri kilo olarak diğerine göre fazlaysa aynı hazı alamıyor. Bu durumda ne zayıf çocuk ne de sişman olan birbirlerinin hislerini anlayamıyor. Yani sonuç olarak, empati dediğimiz yerine geçme olayı, yalnıca birbirine denk olan kuvvetlerde mümkün olabiliyor. Sınıf,ekonomi ve kültür bakımından denk ya da denkliğe yakın bireyler ya da grupların empatiye yatkın olmalarıda bu teoremden kaynaklanıyor. Zenginin fakiri, eğitimlinin cahile karşı uzak olmasını yadırgamak gayet insani fakat bir o kadar da anlamsız bir bir düşüncedir. Bunun mümkün olma ihtimali bu kadar düşükken, taraflardan birbirlerini anlamasıda beklenemez. Kendini başkasının yerine koyması için benzer deneyim yaşanmışlıklarının az da olsa bulunması gerekiyor. Doğuştan zengin bir ailede yetişen bir çoçuğun, yokluk denilen sıkıntıyı bilmememesi, büyüdüğü zaman yardım ve merhametten uzak bir hayat sürmesi çok normal bir davranış biçimidir. Fakat bu hâl, yardım ve merhamete yakın olmayan insanın, yokluk çeken insana üzülmeyeceği anlamına da gelmez. Üzülmek başlı başına doğuştan gelen bir duygudur. Fakat empati kurmak için yeterli değidir. Zorluk çeken insanlarla geçirilecek zamanlar yaratılırsa empati belli bir zaman içinde kendine bir yer açabilir insan algısında. İnsana saygı duyma eğitiminin temeli çocuklukta verilebilirse, birey ileride bu duyguyu otomatik olarak sahiplenir.

İstanbul’u seyir hali..

Yalova sahiline indiğinizde, İstanbul’a döner yüzünüz. Fakat net göremezsiniz karşıyı gözler her zaman. Sisler mani olur. İşte o zaman size göz olacak bu dürbüne yaklaşırsınız. İstanbulu seyir haliniz başlar. 1 lira ya İstanbul’a göz kırparsınız..

Gösteri toplumu / Guy Debord

“Otomobilden televizyona kadar, gösteri sisteminin seçtiği bütün mallar aynı zamanda “yalnız kalabalıklar” ın tecrit koşullarını sürekli olarak güçlendirmek üzere sistem in kullandığı silahlardır. Gösteri, kendi varsayımlarını her seferinde daha somut olarak yeniden keşfeder”

Kamu spotundaki çocuğa özenipte,kendini yola atma ey yaya!

En sonunda yaya geçiç üstünlüğüne dair en büyük adım atıldı. Devlet, bu konunun önemini artık kavramış olduğunu, kural ihlâli yapan sürücülere 488 TL para cezası keserek göstermeye başladı. Eyvallah..

Hatta bu cezayı duyurmak için, milletin cep telefonuna kısa mesaj olarakta attı. Yetmedi, bir de Tv lerde kamu spotları yayınlamaya başladı ( zorunlu yayın ). Her şey çok güzel tamam da, peki bu ihlâl olayını her yerde ve her zaman nasıl tespit edecek emniyet? Her yaya geçidine bir polis mi koyacak? Yoksa kamera mı? Tabi ki bu iki şıkda çok zor. Yaya geçişi üstünlüğüne olan saygının böyle kazandırılması imkansız. Çünkü bu kanun sadece sürücüleri para cezası ile korkutarak kurala uygun davranmalarını sağlayabilir ancak. Avrupada bu kural bir ahlâk anlayışı olarak benimsenmiş. İnsanın diğer insanlara saygısının bir sonucu oradaki uygar tablo.

Bence bu kuralı, yani sürücülerin kural ihlâli yapmasıni engellemek için, içinde ahlâki bir takım empati cümleleri bulunan tabelaları yaya geçitlerinin kenarına yerleştirmek iyi bir fikir olabilir. Bu tabelâlarda ” Bu yaya geçidinden bir gün annen de geçecek” yine ” bu yaya geçidi insanlar ezilsin diye yapılmadı” veya ” yolun karşına geçecek yayalarında acelesi var” gibi duyumsama içeren cümleler, sürücülerin olayı özümsemesine katkıda bulunabilir.

İhlâlleri engellemenin ya da daha doğrusu azaltmanın bir yolu da, yayaların ihlâlde bulunacak sürücüleri video ya da fotoğraf makinaları ile tespit edip trafiğe bildirmeleri olabilir. Tabi bu uygulama yanlışlıklara sebebiyet verebilir.

Yine son olarak bir fikrim daha var. O da şu: Yaya, yaya geçidinin ilk çizgisine bastıgı an da, yol kenarındaki sensörler yolun kenarında kurulacak olan büyük ışıklı ledli ekranda ” Yayaya yol ver” yazısı yanacak. Bu ikaz sürücüyü hızını düşürmeye zorlayacak ve sonrasında duracak.

Bir de buradan Trafik müdürlüğüne bir tavsiyem var. Şu hazırlanan iki kamu spotundan çiflere yol veren aşiret anası senaryosunu değil de, diğer kendini yola atıp ” işte geçmek bu kadar kolay” diyen arkadaşın senaryosunu düzeltin. Bu spotu izleyip kendini yola atan bir vatandaş Allah muhafaza canından olabilir. Ki ben dikkatli bir şekilde denedim bunu bu akşam. Nilüfer Carrefour’un önündeki uzun yaya geçidinden geçerken çok hızlı gelen, ve gelirkenden yoldan çekilmem icin utanmadan sellektör yapan lüx araçlı bir öküze denk geldim. Buna rağmen çekilmedim yoldan. Biri önümden biri arkamdan korna çalarak geçti. Şimdi bu iki piçi ( evet piç dedim ) nasıl tespit edeceğiz peki? Evet bu insanlara kıymet vermeyen iki dangalak neden 488 TL ceza yemeden nasıl geçti gitti?

İşte bu yüzden, Trafik denetçilerinin bu uygulamayı biraz daha kontrol ve takip mantığında geliştirmesinin gerekli olduğunu kavraması gerekiyor.Ki kimse canını yaya geçidinde kaybetmesin!

Türk işi IKIGAI nasıl yapılır?

Dünyanın en prensipli, en dsiplinli ve en huzurlu milleti kim desem, aklınıza hemen uzakdoğu ülkeleri gelir kesin..

Yani bunlarda ya çin’li ya da japondur dersiniz. Aynen öyle bu insanların fıtratında çalışmak, çalışmaktan mutlu olmak ve de düzen doğuştan gelen bir erdem sanki. Peki bunu nasıl başarıyorlar? Çinlilerin meşhur atası Konfiçyus’un bir sözü geldi simdi aklıma. “Uyumak için kolum( üstüne başını koyuyormuş) yemek içinse pirincim var daha ne isterim?” diyor zatı muhterem. Gerçekten öyle insan dünyada ne kadar az beklentiyle yaşarsa o kadar huzurlu oluyor. Çinlilerde aza kanaat eden ve mütevaziliği elden bırakmayan bir millet.

Ve bu yaşam biçimlerinin bir adı var elbet. Bu felsefenin adı da “IKIGAI.” Yalnız IKIGAI, Çinlilerin değil Japonların yaşam tarzının adı.

Japonya’da Okinawada yaşayan bir halk var. Dünyanın en yaşlı ihtiyarları burada. Ortalama 100 sene ömürleri var.

“IKIGAI” iki sözcüğün birleşmesinden oluşuyor. “IKI” hayat, “GAI” hedef, amaç ve gaye anlamına geliyor. Yani ikigai bir hedefe, gaye ya da arzuya hiçbir zorlama olmadan içten ve kendiliğinden bağlılık hissetme duygusu.Bu insanlar sabah uyandığınızda ‘İyi ki yaşıyorum’, ‘İyi ki hayattayım’ demeyi düstur edinerek yaşıyorlar.

Tabi biz bu insanlar gibi bir ortamda stresten uzak yaşayamıyoruz ama bizimde kendimize göre bir ikigaimiz olmalı. Bunu felsefeye geçmek için önce bir takım sorulara bir takım elestirel cevaplar bulmalıyız..

Meselâ bu hayatta beni en çok mutlu edecek şey nedir ve gerçekten ben ne yapmak istiyorum? diye bir soru sorun kendinize. Sonra ben neyi seviyorum ve enerjimi neler yükseltiyor diye sorun. Devamında benim yetenekli olduğum alanlar ne diye sorun. Ve de sevdiklerinizin kıymetini ne kadar bilip ne kadar bilmediginizi sorun. ( İnanın kıymet bilmiyoruz )

Hepimiz dünyada hep mutlu olmak, huzurlu olmak gibi bir amaç güderken bunu temin etme yolunun genelde para olduğunu sanıyoruz. Fakat bu yanlış. Çünkü para bir araç ve hep bir araç olarak kalacak. Kendimizle barışıklığımız ise bizi şu hayatta en mutlu edecek şey. Çünkü bunun için yalnızca sağlığa ve kimsenin eline bakmayacak kadar paramızın olmasına ihtiyaç var.

Şimdi düşünün bakalım siz kendi ıkıgaı’nızı nasıl oluşturabilirsiniz?