Seksekli şiir

Baştan sona sıçramaktır dedi çocuk ruhlu adam, hayat nedir diye sorduklarında. Sıçramalar arasına sıkışan yaşanmışlıklardır. Değişken ve sürekli edinilen gayeleri, tek ayak üstünde taşımaktır. Yandığımız anlar yakındıklarımıza ve üzüldüklerimize bağlanmıştır. Her yanışımızda ta en başa dönüp sıfırladığımız hayatlardır. Seksek bir gayrettir hem kendimize hem istemeden rakip olduklarımıza. Menzilse bir taşla iki sıçrama noktası kadardır. Menzil dengedir. Kırılgandır,anı yaşamaktır. Yaptım diyebilmenin hazzıdır. Doyurucudur ve bağımlık yapandır. Seksek, menzilin yoludur. Kazanma arzusudur. Kaybetmenin sonunun olmayışıdır. Hayatın oyunsal bir simgesidir. Seksek,sekerek kazanmayı bilmektir. Yürünesi olmayan..

Osman Erim Naiboğlu

 

Bir Öğretmenin 24 Kasım dileği..

Bugün sosyal medya da denk geldim. Genç bir öğretmenimizin, 24 Kasım Öğretmenler günü dileklerine. Öğretmenimizin eğitimle ilgili her kesime temennileriydi bunlar. Yani bu öğretmenimiz öğretmenler günü tebriklerini kabul edip, bir teşekkür ile sonlandırmaya alışık olmayan ögretmenlerdendi. E zaten olması gereken de bu değil miydi? Öğretmen yalnızca okulda eğitim veren bir meslek erbabı değildi çünkü. Öğretmenliği kutsal kılan bir meslek oluşu değildir bilinegelmişliği dışında, bir artı  değere sahiptir bu meslek. Öğretmenliği kutsal  kılan şey,bu mesleği seçen insanların, hayatlarının her anında topluma örnek olarak yaşama gayretidir. Öğretmen öğrettiklerinin yanında, yaşam tarzı ve ileri görüşlülüğü ile de çevresini aydınlatmaya devam eder.

İşte bu nedenle, “ne mutlu” öğretmenliği ile gurur duyanlara.. Ne mutlu öğretmenliği hakkıyla yapmaya çalışanlara..

Öğretmenimizin paylaştığı yazıyı,aynen paylaşıyorum aşağıda..

Öğretmenler günü bugün evet yetiştirdiğimiz öğrencilerimizden,meslektaşlarımızdan ,eşimizden, dostumuzdan güzel kutlamalar almak elbetteki gurur verici ve aslında ne kadar güzel bir iş yaptığımızı hissettiren davranışlar.

Benim bu yılki öğretmen günü dileğim :

Öğrencilerim için : Beyinleri sulanmamış ,telefonla yapışık siyam ikizi olmamış,
Ahlaki değerleri öğrenebilmiş ve akademik bilgileri bunun üzerine eklemiş ,saygı duymayı ve sevmeyi bilen ,ne yaparsa yapsın nasılsa sistem geçiriyor kalmak yok ki diye okula hobi olarak devam etmeyen, yetenekleri ve yapabildiklerini sonuna kadar deneyen ,sorumluluk sahibi ,meslek bölümlerini ,görsel sanatlarında en az fen matematik alanı kadar değerli olduğunun bilincinde olan,güzel öğrenciler yetiştirebilmek.

Öğretmenlerim için : Hep inandığı değerler için mücadele eden,önce eğitim sonra öğretimle yollarına devam eden,sistemdeki eksikliklere takılıp düşmeyen ya da üst birimlerden ne kadar olumsuzluk yaşatılırsa yaşatılsın mücadeleyi bırakmayan ,egolarını öldürmüş,yenilerin öncekilerden tecrübece faydalandığı,önceden göreve başlamış olanların yeni meslektaşlarından akademik olarak faydalanabilecek kadar alçak gönüllû olabilen, eksikliğinin farkında olup eksik olan yönünü gizlemek yerine iyileştirmek için çabalayan güzel öğretmenlerle çalışabilmek.

Ve sevgili büyükler için dileğim :

Bulunduğu mevkinin hakkını verebilen,şu karşı dağları ben yarattım. Şunu da bunu da ben yarattım” kafasından ne zaman kurtulup öğrencilerin öğretmenlerin içine girerseniz üstteki dileklerim o kadar çabuk gerçekleştirilecek. Eğitim dışında saçma sapan egolarla,uygulamalarla uğraşmaktan çocuklarımızı,gençlerimizi yetiştirmeye fırsat verilmiyor. İdare ,öğretmen ,öğrenci karşı karşıya değil yanyana yürüyünce bir şeyleri iyileştirebiliriz,en azından bizlere böyle öğretildi.

Günü kurtarmak hiç de eğitimde işe yaramıyor biz bile bunu biliyoruz ,ya siz biliyormusunuz?
Küstürmeyin öğretmenleri haksızlıklara maruz bırakmayın yanında durun . Sonra bu çocuklar neden böyle oldu sorusunu sormaya hakkınız bile yok. Onların minicik adımlarını destekleyin öğretmenlerin ki koşabilsinler . İnin koltuklarınızdan birazda sadece DYS `den takip etmeyin işleyişi. Eğriye eğri deyip doğruda öncü olun doğruda da doğru deyip yanında olun öğretmenlerin veliyi üzenleri üzerken öğretmeni üzenlerede bir çeki düzen verin.

Kısaca küstürmeyin öğretmenleri .Yarası olan olmayan herkes gocunsun.
Amin.

Mesleğini hakkıyla yapan tüm meslektaşlarımın günü kutlu olsun .

Burda izinden gitmeye çalıştığım canımmmm ilk öğretmenlerime Adnan Ersoy ve Halime Ersoy’a sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.

Beni hiç bırakmayan ellerinden saygıyla öpüyorum.

S.B

Cambridge,İmam Hatip ve Rümeysa üçlemesi..

Kartal Anadolu İmam Hatip Lisesi öğrencisi Rümeysa Hakyemez, Cambridge Üniversitesi (Cambridge Üstün Başarı Ödülleri) Igcse sınavında Dünya Birincisi olmuş.

E ne var bunda? diyenler için söyleyeyim,çok şey var. Öncelikle ülkemizden bir gencimizin birincilik alması çok önemli.

İkincisi, bu başarıyı gösteren bir kız öğrencimiz.( Ki bu konuda kızlarımız hep önde ne mutlu )

Üçüncüsü ve en önemlisi de bu başarıyı yakalayan kızımızın İmam Hatip okuyan bir öğrencimiz olması. Bundan 15 yıl önce Cambridge üniversitesi ile İmam Hatip lisesini bir arada bile hayal bile edemezken. Bugün habere bakıp sadece ” bravo ” deyip geçebiliyoruz. Bu da aslında ülke olarak eziklik ve bir sürü farklı komleksten kurtulduğumuzu gösteriyor.

E tabi bu başarıya muhafazakar kesim, aydın ve seküler mantıkla hareket eden kesime göre daha fazla alkış tutuyor. Dolayısıyla muhafazakar kesim sosyal medyası da, bu başarıyı  büyük bir keyif ve gururla paylaşıyor. Tabi bu paylaşımlar gördüğüm kadarıyla elit ve laiklik parolasını hayatın her alanına yedirmeye çalışan kesimlerce yeterince alkışlanmıyor. ( Sosyal medya ki sayfalarına bakınca gördüğüm bir tespit bu.)

Peki niye böyle? “İmam Hatip lisesinde okuyan bir çocuğumuz ya da gencimiz, ilim ve bilim odaklı alanlarda hayatta başarılı olamaz” önyargıların elinde oyuncak mıyız hâlâ?

Yoksa İslam’ı bilim ve aydınlanma konularında yetersiz bulan kitlenin ağzıyla mı hareket ediyoruz? Eğer böyleyse Cambridge, niye bizim gibi düşünmüyor?

Ortaçağ Avrupasının yobaz din anlayışının aynısı İslamdır” şeklindeki aptal algıyı neden hâlâ kıramıyoruz hastalıklı beyinlerden?

Acaba kaç Rümeysa çıkarmamız lazım inancın bilim ve fen’e düşman olmadığını anlatmak için?

Benim anladığım kadarıyla bu sayıyla olacak bir şey değil. Tamamen eğitimle ilgili bir durum. Bu tür başarıları elde etmek için inanmanın ve gayretin herşeyin üstünde bir yer aldığını gençlerimize anlattığımız gün, gencimizin ne inancina, ne nereli olduğuna ne de cinsiyetine bakacağız. O gün gördüğümüz tek şey bu ülke  için elde ettiği başarı olacak..

Aferin Rümeysa.. Bu ülkenin adını dünya’ya başarınla duyurduğun için..

 

Sarah Connor Terminatörle geri dönmüş

Terminatör filmi serisine son halkayı eklemek Tim Miller’a( yönetmen ) nasip olmuş. Tabi James Cameron prodüktörlüğünde.. Filmin adı da Terminatör 6 değil “Kara Kader” konulmuş. Valla frangmanı izlediğim kadarıyla hiç fena değil film. Ayrıca Linda Hamilton’ı Sarah Connor rolünde tekrar görmekte gerçekten güzel. Çünkü Terminatör demek bi bakıma da Sarah Connor demektir. Tabi filmin konusu yine aynı. Gelecekten gelen ölüm makinaları, Ya Sarah’ı ya çocuğunu ya da yine Sarah ile ilgili birilerini öldürmeye gelirler dünyamıza. Bu seferde öyle olmuş.

Yalnız yönetmen Cameron, bu sefer işi biraz daha renklendirmiş. Sarah’a destek olarak gelecekten gelen bir asker ayarlamış. Bir de üstüne bizim yaşlı kurdu T-800 ü ( Arnold ) görevlendirmiş.

Valla Hamilton, yaşını başını almış bir teyzemiz olsa da formundan hiç bir şey kaybetmemiş gibi duruyor. Bence bu film gişede iyi iş çıkarır. Fakat şu gelecekten gelen robot rolündeki arkadaş, ( Gabriel Luna )kadro demirbaşlarının arasında biraz zayıf kalmış gibi geldi bana. Bir de yine çok robotsal hareketler gözlemledim. Umarım filmin içinde ufak espriler geçiyordur bu arkadaşla ilgili. Filmin ilk gösterimi Ekim ortalarında Belçika’da yapılmış. Ve şimdi de ülkemizde gösterimde. ( 1 haftadır da gösterimde. Ders çalışmaktan vizyona bakamamışım ) Valla bence Linda için gidin bu filme. Ben de sadece onun için gidicem kesinlikle..

Filmin konusunu merak edenler için [yoktur ama ben  yine de paylaşayım 🙂 ]

 

Terminatör: Kara Kader, gelecekten gelen Terminatörlere karşı zorlu bir mücadeleye giren Sarah Connor’ın hikayesini konu ediyor. Sarah Conor’ın Mahşet Günü’nü engellemesinin ve insan ırkının kaderini yeniden belirlemesinin üzerinden yıllar geçmiştir. Dani Ramos, kardeşi ve babasıyla ile birlikte Mexico City’de kendi halinde yaşayan bir kadındır. Ancak gelecekten süper asker özelliklerine sahip olan Rev-9 adındaki yeni bir Terminatör, Dani’yi öldürmek üzere geçmişe gelir. Dani’nin kurtulma şansı, Grace ve Sarah Conor’a bağlıdır. Grace de gelecekten gelen bir süper askerdir. Bu sırada Rev-9, hiçbir şeyi umursamadan hedefine giden yolda karşısına çıkan her şeyi yok ediyordur. Dani, Grace ve Sarah’nın yolu sonunda T-800’e düşecektir. Sarah’nın geçmişi, onların tek umudu olur.

Bir gece / Mehmet Akif Ersoy

Ondört asır evvel, yine bir böyle geceydi,
Kumdan, ayın ondördü, bir öksüz çıkıverdi!
Lâkin o ne hüsrandı ki: Hissetmedi gözler;
Kaç bin senedir, halbuki, bekleşmedelerdi!
Nerden görecekler? Göremezlerdi tabî’î:
Bir kere, zuhûr ettiği çöl en sapa yerdi;
Bir kere de, ma’mure-i dünyâ, o zamanlar,
Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi.
Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta;
Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi!
Fevzâ bütün âfâkını sarmıştı zemînin
Salgındı, bugün Şark’ı yıkan, tefrika derdi.

Derken, büyümüş, kırkına gelmişti ki öksüz,
Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi!
Bir nefhada kurtardı insanlığı o ma’sum,
Bir hamlede kayserleri, kisrâları serdi!
Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi;
Zulmün ki, zevâl akılına gelmezdi, geberdi!
Âlemlere, rahmetti, evet, Şer’-i mübîni,
Şehbâlini adl isteyenin yurduna gerdi.
Dünya neye sâhipse, onun vergisidir hep;
Medyûn ona cem’iyyeti, medyûn ona ferdi.
Medyûndur o ma’sûma bütün bir beşeriyyet…
Yâ Rab, bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret.

Hilvan, 11 Rebîülevvel 1347
(28 Ağustos 1928)

Şiddetle içli dışlı hallerimiz ve medya..

Memleket son 2 yıldır sürekli artan şiddet olaylarını konuşuyor. Tv’ler de tartışma programları,stüdyolarında ağırladıkları psikolog,sosyolog ve hukukçularla; şiddetin neden böylesine arttığını tartışıyor,sebeplerini ve şiddetin yıkıcı sonuçlarını masaya yatırıyorlar.

Sonra ne oluyor?

Hiç!

Ne eğitim ne de hukuksal hiç bir adım atılmıyor. Anca lâf.. Anca lâf..

Bence şiddetin asıl kaynağı, popülerite ve raiting..

Bu iki unsur, gerek sinema sektöründe gerekse dizilerde başarıya giden yolun catışma ve şiddetten geçtiğini keşfeden yapımcı ve prodüktörler eliyle bize külliyen zarar olarak dönüyor. Hatta son dönem animasyon ve çizgi film sektörü de şiddeti aksiyonun içine tatlı tatlı yediriyorlar. Elbette ki hayatın içinde ne yazık ki şiddet,kan,cinayet ve türlü zalimlikler ve zulümler var. Fakat bunların varlığını, özendirici, teşvik edici ve suçu normalleştirici bir şekilde sunmak,toplumları asıl dezanformayana iten sebepler oluyor.

Eşkiya dünyaya hükümdar olmaz ve Çukur gibi dizilerin bu denli raiting almasının temelinde, iyi karakterlerin kötüleri yenmek için silaha ve şiddete başvurması,sonunda da kötüleri alt etmesi yatmıyor mu?

Savaşçı ve Söz gibi dizilerde, terörle mücadele eden askeri kahramanların raiting olarak, Çukur ve Eşkiya dünyaya hükümdar olmaz gibi yapımların gerisinde kalmasının sebebi ise kuralsızca mücadele edememeleri.. Çünkü ordu,belli bir disiplinle suçu ve şucluyu yok etmeyi millet ve devlet adına gerçekleştiriyor. Dolayısıyla belli sınırları var. Fakat mafya,yeraltı ve çeteci zihniyetin içinde büyüyen iyiler ve kötüler,kendi varlıklarını ve çıkarlarını sürdürmek için olüyor ve öldürüyor.

Bu yukarıda bahsettiklerim şiddetin en net en bilinir sunumu. Bir de toplumda kadına karşı uygulanan baskı ve şiddet var. Genelde aile dramları türünde ki diziler, kadını sürekli aşağılar,ezer ve ağır baskılar altında gösteriyor. Çocuğunun babası belli olmayan kadınlar,zengin koca peşinde türlü entirikalar çeviren rollerde ki kadın tiplemeleri,aşk uğruna her batağa düşen kadın rolleri.. Elbette ki bu rol ve tiplemelerin kadınlar üzerinde bir özendiriciliği yok. Fakat normalleşme yani şiddetin kadın üzerinde hep var olduğunu kanıksamaya, bunun kadının doğasında kaderinde bir şekilde olacağını bilinçaltımıza kazımaya çalışan senaryo ve kurgular..

Çatışma her defasında şiddetin bir başka türünü arkasına takıp geliyor medya da.

Toplum son 15-20 yıldır şiddet eşiğini ve algısını ciddi anlamda yükseltti. Öyle ki bir şiddet haberine haber bülteninde rastladığımızda, çok normal görüyoruz. Fakat eğer bu şiddet,rutin şiddet haberlerinden farklı olarak canice ve despotça işlenirse kınıyor ya da bir takım sert tepkiler ortaya koyuyoruz. Örnek: Emine Bulut cinayeti.. Şuçun işlenme biçimi ve gerçekleşme anında, orada bulunan genç kızımız gibi etkenler olmasa,bu olay bizim için sıradan bir siddet-cinayet haberi olacaktı.

Sadece bunlar mı? Yani Film-dizi ve çizgi filmler mi bizi şiddete normal bir gözle baktıran? Hayır. Bir de bilgisayar oyunları var. Mesela az önce Facebook da denk geldiğim ve sponsorlu reklam veren Mafia City oyunu var. Bence Biz Mavi Balina’ya fazla odaklandığımızdan burnumuzun dibinde ki asıl suç ve şiddet oyunlarını kaçırıyoruz.

Bakın Mafia city tanıtımını nasıl yapıyor.. Diyor ki: “Hemen Gangester hayatına başla,sayısız saygıdeğer mafya babasına dönüş” Yani tamamen şiddeti,kötülüğü ve tehlikeli eylemleri övücü bir şartlandırma bu!

Bu karede polis, gangaster olmuş oyuncu kardeşimize bagajı aç diyor oyunun içinde.

Peki sonra ne oluyor?

 

Oyun, oyunu oynayan yeni ergen belki de 20 li yaşlarda ki gencimize polisi öldürmesi emrini veriyor. E şimdi bana söyleyin bunun Mavi Balina denilen oyundan aşağı kalır bir yanı var mı? Kanuna düzene karşı olup, düzeni koruyan bir polis memurunu öldüren ve bundan haz alan bir gencin, bu topluma ne vereceğini düşünüyorsunuz gerçek hayatta!

Bence Devlet Tv den önce bu bilgisayar ve internet kullanımı psiklog ve sosyologlar desteğiyle denetlemeli ve sınırlandırmalı. İlla bir vatandaşın kalkıp şuç duyurunu beklememeli. Bu konuda ne yazık ki hukuksal yaptırımlar da çok az. Hatırlasanıza.. Evlilik programları denilen çapsız ve hiç bir değeri olmayan yapımlara kaç yıl mahkum edildik? Toplumun çoğunluğu dayanamayıp “bitirin artık şu kepazeliği” dediği an da devlet yumruğunu vuruvermişti.

Bence sanal alemde de bir RTÜK vari oluşuma gidebilmeli. Tabi sanal RTÜK’te bu işte Psikolog,eğitimci ve sosyolog statüsüne sahip değerli isimler üzerinden denetlemeli sosyal medya’yı.

Şiddeti bitirmeyi değil ama en azından teşvik ediliciliğini ortadan kaldıracak bir denetim masası kurulması çok mu zor size göre?

Değil.. Hem de hiç değil.

Akıllı telefon piyasasası fena kızışmış. Neyse ki ben tercihimi yaptım.

Ben ortalama 2 yıl da bir telefonunu değiştirenlerdenim. Bu grubun içinde bulunmamın sebebi, hem ekonomik koşullar hem de akıllı telefon pazarının ortalama 2-3 yıl da bir çıtayı bir tık yukarı yükseltmeleri.

Telefon tercihi yaparken de, öyle üst segment kategoriye falan kaymam. Tabi tercihini üst gruptan kullananlara da bir şey demem. Yani ” herife bak bi telefona 10 bin lira vermiş enayi” falan da demem. “Vatandaş’ın b*k gibi parası vardır. Harcayacak yer bulmuştur harcar,kime ne” diye düşünürüm.

Neyse..

Evet işte, yeni bir akıllı telefon alma arefesinde olduğum şu günlerde, anormal araştırmalar yapıyorum. Piyasa kızışmış,telefon üreticileri sürekli bir rekabet halinde. Piyasanın en aktif oyuncuları da, Samsung,Xiaomi,Huawei,Honor,General mobile, İphone,LG,Vestel,Casper ve Asus gördüğüm kadarıyla. Tabi bu oyuncular, telefon piyasasının üst segment amiral gemilerini astronomik fiyatlara ulaştırınca,kendi ayaklarına sıkmışlar bi bakıma! Bu durumda telefon satışları da oldukça düşmüş. “Napacaz, napacaz” diye düşünürken,akıllarına orta fiyatlı yeni modeller çıkarma fikri gelmiş. 1000-1500 TL ile 1500-2500 TL arası çok seçenekli modeller piyasaya çıkarmışlar. Bu stratejinin sebeplerinin başında şüphesiz Xiaomi geliyor. Ürettiği üst segment özellikli cihazları, rakiplerinin nerdeyse %50 altında,2000-3000 TL ye satınca Samsung da,orta ve orta üst gruba uygun cihazlar piyasaya sürmüş,orta segment satışlarında müşteri kaçırmamak adına.

Bunun dışında yerli üreticiler Casper,Vestel ve Genaral Mobile de, yeni piyasaya sürdükleri modelleri 1500-2500 TL fiyat etiketiyle pazardaki paylarını arttırma gayretindeler.

Orta segment modellerinde ise rakipler,birbirlerine çok benzer modeller üretiyorlar. Ortak özellikler de cok benzer aslında. 6.2 inç ekran, 3-4gb ram, parmak izi sensörü,yüz tanıma, 3000-4000 amper pil, arkada 2 kamera, önde çift özcekim kamera,ağır oyunları düşük çözünürlükte oynabilme,full Hd çekim, damla çentik kamera ve gorilla class 3-5 cam özelliği bu fiyat grubunda ki tüm modellerde var hemen hemen..

Ben abartmadan söyliyim en az 10 farklı modeli kıyasladım alacağım telefon seçimi için. Ortalama 1600 ile 2000 TL arası grupdaydı incelediğim telefonlar. Bu araştırmaların sonunda vardığım sonuç, Xiami red mi note 8 oldu. Çünkü hem kamera kalitesi, hem tasarımı hem de işlemci tarafıyla beni tatmin etti. Üstelik fiyatı da 2500 liralardan 1700 e kadar gerilemiş. Red mi note 8 nerdeyse Samsung ve Huawei’nin orta üst sınıfını yakalamış diyebilirim. Her haliyle iş görür bir cihaz. Önümüzde ki 2 yıl beni taşımaya yeter özellikleri toplamış bünyesinde.

Benim fotoğraf ve video konusunda ki merakım da bu seçimi yapmama neden oldu diyebilirim aslında. Yoksa eğer kamera olmasa Alcatel 5 v modeli Huawei’nin P smart 2019’u Asus’un zenfone 5’i de işimi görebilirdi. Tabi bir yanımda milli duygularla örülü. Bu yüzden Casper ve Vestel’i ( Z20 ) de tercih ermek isterdim. Fakat ne yazık ki Kamera da Red mi note 8 i yakalayamadıkları gibi fiyat olarak da 2000 seviyesinde fiyatlara sahipler. İşte bu yüzden son kararım Xiaomi red mi note 8 oldu.

Eğer siz de telefonunuzu yenileyecekseniz ve bunu 1000-1200 arasında halletmek istiyorsanız, çok alternatifiniz var. Bu konuda da yaptığım kıyaslamalar doğrultusunda 3 marka tavsiye edebilirim size.. Bunlardan ilki Alcatel 5 V. Diğeri Redmi note 6 pro. Sonuncusu da Vestel Z20. Bu üc telefonda şuan Trendyol,gitti gidiyor ve hepsiburada gibi sitelerde 1000-1200 TL arası fiyatları ile satışta.

 

“Geçmiş ve eski” meğer ne kıymetli şeylerimizmiş..

İnsanlık son 30 yıl da, kendini sürekli yenileyen teknoloji,bilgi ve iletişim gelişimleriyle hayatlarımı bambaşka bir gidişata yönlendirdi. Hep yeni,geniş ve gösterişli şeylerin peşinde koşuyoruz. Bu koşuşturma ve akabinde gelen tüketim çılgınlığına,toplumun çok büyük bir bölümünün yenik düştüğü de herkesin ortak fikri.

Gelin görün ki, bunca hızlı gelişime ve yenilenmelere rağmen, bi yanımız hep eskiyi,geçmişi ve o zaman diliminin tadlarını arıyor. Yani bir şeylere ulaşmanın çok kolay olmadığı,ulaşmak için çok özverili bir gayret sarfetmenin mecburi olduğu,başına genelde “eski” sıfatını koyarak özlemle andığımız zamanları anlatıyoruz.

Hızlı tüketim, herşeyi daha ulaşılabilir kılsa da, eskinin doğallığı ve orjinalliği değerini hiç bir zaman kaybetmedi kaybetmeyecek.

Bugün sosyal medyada bir arkadaş paylaşmış. Kıymeti tekrar hatırlanan ve tekrar moda ya da trend olan şeyleri..

Meselâ normal beyaz ekmek yerine, tam buğday ya da ekşi mayalı ekmek alışımızı fırından.

Samanlar içinde simetrisi ve renkleri hiç de nizami olmayan, kirli ve  söz de organik gezen tavuk yumurtası almayı prensip edişlerimizi.

Köy kahvaltırına tekrar meyledişlerimizi.

Hazır yoğurt yerine sütü kendimizce mayalayıp doğal yoğurt yapışlarımızı.

Ot,sebze ve baharatlara olan merakımızı.

Dışarıda, sıkma portakal ya da sıkma meyve suyu satan dükkankarda, bir bardak meyve suyuna 15 lira verişlerimizi.

İçinden kurt çıkan meyveyi iştahla yiyişlerimizi ( doğal mantığı var diye )

Dört duvar arasına sıkışıp yapılan düğünler yerine, kır düğünü yapma heveslerimizi.

Apartman dairesi yerine,bahçe katı daire ya da müstakil ev’de oturma arzularımızı.

Bir zamanların ışık ve aydınlatma için kullanılan bir eşya olan mum’u,doğumgünlerin de ya da romantik yemek masalarında yakma hevesimizi..

Salaş giyinmeyi, dağınık olmayı..

Ve son olarakta, plastikten metalden vazgeçip her eşyamızın deri ya da ahşap olmasına özen gösterişlerimizi irdeliyordu o güzel post.

Gerçekten de öyle değil mi? Herşeyin orjinaline dönme hevesimiz ne kadar da belirgin. Fakat ne yazık ki adı üstünde heves.. Yani gerçekte öze dönüş değil bu. Sadece moda,giyim,inşaat ve gıda sektörünün belli demirbaş firmâlarının, söz de doğal olarak lanse ettiği eski üzerinden yeni bir para kazanma gayreti. Yoksa asıl doğal’a dönüş, bu şekilde olmaz. Her vatandaşın moda’dan, bilişim ve iletişim teknolojilerinden ve marka takıntısından bıkıp samimiyetle eskiyi yaşatma gayretidir.

Bence sektörlerin şuan ki söz de doğala dönüş pazarlamaları, kendi kuyularını kendilerinin kazması haline dönüşünecek çok yakın bir tarihte..

Her şeye çabuk alışan ve hemen tüketmeye alışkın milletimiz, özellikle sağlık ve moda konusunda uğradığı dezenformasyona karşı gösterdiği sabrı yitirecek ümidindeyim ben şahsen..

Yapay ve sahte kurgularla kurgulanan bir dünyanın sonunda,insanlığın varacağı tek nokta, en başına geri dönmek olacaktır..

 

 

Bu mantığa göre pastırma sıcağı ismini bulanlar …

“Pastırma sıcağı” ya da “pastırma sıcakları” tabirini yetişkin herkes bilir. Sonbahar’da havaların soğumasıyla birlikte üşümeye başlayan millet, ani bir sıcak hava dalgasının etkisiyle yaz’ı hatırlayıp mutlu oluşunun adıdır Pastırma sıcakları…

Kıştan önceki son güneş banyosudur bu kısa dönem. Parklar, bahçeler ve mesire alanları dolar bu dönem. Yaz’ı şöyle güzel bir mangal yapamadan kapatan vatandaşlar için alternatif bir fırsattır. Peki bu sıcak hava dönemine neden “pastırma sıcakları” adını vermişler hiç düşündünüz mü? Valla ben hiç merak etmemiştim. Eminim büyük bir çoğunluk da merak etmemiştir. Google da ufak bir araştırma yaptım merakımdan. Bir kaç haber sitesi de,neden bu ismin verildiğine dair aynı bilgiyi haberleştirmiş ve birbirlerine benzer şekilde paylaşmışlar.

Sebep şu bu ismin verilişinde.. Gece ile gündüz arasındaki sıcaklık farkının birbirine yakın olması sebebiyle, pastırmanın da en iyi bu dönemde kurutulduğu için, bu ismi layık görmüşler muhtemelen. Bu yüzden de bu döneme pastırma yazı adı verilmiş.. Bu mantığa göre bu ismi bulanlar da Kayserili pastırma tüccarları oluyor efendim 🙂

Tabi bu tabir biz de geçerli sadece. Sonuçta bu sıcak hava dalgası farklı ülke coğrafyalarında da yaşanıyor malumunuz. Dünyanın pek çok yerinde yaşanan bu sıcak dönem, Almanya’da “kocakarı yazı”, İsveç’te “Azize Birgitta yazı”, Amerika Birleşik Devletleri’nde “Yerli yazı” (Indian summer) olarak anılmış.

Metoorolojinin verdiği bilgiye göre hafta sonu başlıyormuş bakalım meşhur pastırma sıcağı memlekette. Umarım herkes için keyifli bir zamanlar olur. Tabi inşallah geceleri de sıcak olur da, kombileri uykusundan uyandırmayız bir süre daha..

 

Bayram tebriği çilesi / Aziz Nesin

AZİZ NESIN’İN BAYRAM TEBRİĞİ ÇİLESİ

1965 senesiydi. İşe gireli henüz iki hafta olmuştu. Bir genel müdürlükte, özel kalem müdürünün yardımcısıydım. Bayrama on gün kala, müdürüm hastalandı ve rapor aldı. Ertesi gün, genel müdür, beni odasına çağırdı.

Buyrun efendim.

Tebrik kartları hazır mı evladım?

Hangi tebrik kartları efendim?

Eyvahlar olsun, Şükrü sana söylemedi mi? Bayram geldi, tebrik kartı göndermeli. Şimdiye çoktan postaya vermiş olmamız gerekirdi.

Hiç haberim olmadı efendim

Hemen, hemen hemen ! Yarına istiyorum üç bin adet kartı sabaha kadar yaz ve postaya ver.

Emredersiniz efendim! dedim ve odadan çıktım. Ancak üç bin adet bayram tebrik kartını tek tek nasıl yazacağım

Genel müdür, kartların çini mürekkeple ve güzel bir yazıyla yazılmasını isterdi. Üç bin adet kartın iki bin tanesi makamca kendinden aşağıda olanlara şu şekilde yazacaktım:

Bayramını kutlar, gözlerinden öperim.

Kalan bin tanesi de, daha üst makamdakilere:

Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederim. şeklinde yazılacaktı

Hiç vakit geçirmeden masamın başına geçip kolları sıvadım. Önümde davetiyelerden oluşan irili ufaklı pek çok dağ duruyordu. Ben mesaim bitiyor, az sonra çıkar evime giderim derken, sabaha kadar burada kalıp üçbin kartı yazmak zorunda kaldım. Sızlanmanın faydası yok, işe başlayım:

Bayramını kutlar, gözlerinden öperim.

Bayramını kutlar, gözlerinden öperim.

5,10,20,50,100, 750,875. Yazıyorum yazıyorum bitmiyor! Vakit gece yarısını geçti gitti bana öyle bir sıkıntı bastı ki, tarif edemem.

Yazıyorum, yazıyorum, yazıyorum.. bitmiyor.

En nihayetinde alt makam kartları bitti. Ama ben de bittim. Şafak sökmek üzereydi. İşi biten kartları masamın üzerinden alıp başka bir yere koydum.

Ama önümde hâlâ bin adetlik bir kart yığını durmaktaydı. Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederime başladım..

Durmadan yazıyordum. Göz kapaklarIm öyle ağırlaşmıştı ki, gözlerimi açık tutmam her bir karttan sonra daha da zor bir hale gelmişti. Resmen işkence çekiyordum.

125,279,400, 689. yazdım yazdım yazdım. Bir vakit sonra, artık ben kaleme değil o bana hakim olmaya başladı. Ama hâlâ yazıyordum:

Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederim.

Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederim.

Niyaz ederim başarılı günler sizinle eşinizin bayramını kutlarken…

Kutlarken eşinizin bayramını saygıyla sıhhatli günler diler Niyazi ile beraber ederim…

Niyazi ile birlikte sizin ve eşinizin bayramını kutlarken ayrıca sıhhatle ederim…

Önce bayramınızı eder, sonra eşinizle Niyazi’ye başarılı günler dilerim…

Sizin de eşinizin de Niyazi’nin de bayramını saygıyla eder, sıhhat dilerim..

Sıhhatli eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, Niyazi’ye başarılar diler aynı zamanda ederim…

Bayramınıza etmeden önce eşinizi saygıyla kutlar Niyazi’nin gözlerinden öperim…

Sizin de, eşinizin de, Niyazi’nin de, bayramını da, tatilini de, gelmişini de, geçmişini de.. saygıyla ederim…

Sabah tam mesai saatinde, gözlerim kan çanağı bir halde kartları yetiştirdim.. Genel müdür bir-ikisine şöyle bir baktı:

Aferin dedi. Bitirmen iyi olmuş. Hemen postalayın!

Hemen postaladık.

Üç gün sonra da önce bizim genel müdürü, ardından bendenizi postaladılar.

Bayram tebriği / Aziz Nesin..

“Farklı bir şeyler izlemek istiyorum” diyen sinema severler için iki öneri..

Sinema sezonu açıldı malum. Vizyonda yine birbirinden farklı,fakat temelde aynı tür de filmler gösterimde. Bol aksiyonlu macera,bilim kurgu,korku-gerilim ve yerli komedi tadında 5-6 film. Filmlerin konularıda geçmişteki benzer muadillerinin yeni versiyonları şeklinde.

Dolayısıyla, bizi şöyle ciddi şaşırtabilecek,film çıkışında “vay arkadaş ne enterasan filmdi” dedirtebilecek kadar etkileyecek bir film bulmakta zorlanıyoruz.

Günlük hayatın içinde sıradan,yalın manâda bir konuya sahip filmlere hasretim ben kendi adıma. Film sektörü son 10 yıldır kendi tekrar eder vaziyette yoluna devam ediyor. Özellikle Holywood sineması,tamamen gişe başarısı yüksek kurgulara sarılıp,aynı pilavı ısıtıp ısıtıp koyuyor önümüze. Bizlerde hiç düşünmeden aynı pilava kaşık sallıyoruz. Gişede başarılı olmuş filmlere gitmeyi maharet sayıyoruz bu vesileyle..

Ama tabi ki arada,bizi şaşırtan filmlere de şahit oluyoruz. Yani 0 efektli,tamamen insan duygusu içerikli,diyalogların daha saf ve doğal olduğu filmler çıkabiliyor karşımıza.

Dün Tv izlerken vizyondaki filmleri tanıtan programa denk geldim. İşte tam da yukarıda bahsettiğim tarzda bir film tanıtımına denk geldim.

Filmin adı “deri ceket” Film Fransız yapımı bir komedi. Yönetmeni ise son dönemin dikkat çeken yönetmenlerinden Quentin Dupieux.. ( Quentin deyince aklıma Tarantino geldi. Dupieux’da aynı Tarantino kafasında bir adam bence )

Filmin konusu ise kısaca şöyle :  Karısı tarafından terkedilmiş, dengesiz tutarsız bir adam olan Georges, gidip bir deri ceket alıp onunla konuşmaya başlıyor. Sonra bu ceket üzerinden, gerçek hayatta hiç şahit olamayacağınız delilik ve cinayet serüvenlerine karışıyor. Yani film tam manasıyla uçuk bir senaryo!  Bence filmin konusu bile daha en baştan “beni seyredin” mesajını veriyor bize.

Bu filmin dışında,yine vizyonda dolanan ve farklı kurguya sahip ikinci filmse “Oray”

Bu filmin konusu ise tamamen çok ciddi bir gerçekçilikle kurgulanmış. Almanya’da gurbetçi bir ailenin oğlu olan Oray isimli arkadaşımız, ilk gençlik yıllarında suça bulaşmış, hapis yatmış. Eşi Burcu’yla mutluluğu yakaladığı yeni hayatında eski alışkanlıklarından uzak durmaya çalışırken,bir yandan da Almanya’daki İslamcı akımlara kapılmış. Sonra efendim işte eşiyle tartıştığı bir gün İslam’a göre boşanma anlamına gelen “boş ol” sözlerini söyleyiveriyor. Danıştığı bir imam ona, üç ay eşinden uzak kalması gerekir diyor. Oray’da Köln’e gidip üç ayın geçmesini bekliyor. Fakat gelin görün ki, Köln’de danıştığı başka bir imam tamamen ayrılmaları gerektiğini söylüyor.Tabi Oray’ın içine düştüğü durum içler acısı bir kafa karışıklığı..

Yönetmen, Oray ile “Almanya’da, Batılı, demokratik, seküler bir ülkede Müslüman olmak, din yoluyla kendini ifade etmek istemek ne demek?” sorusuna yanıt aradığını söylüyor.

Valla bence bu iki film de ( Deri ceket – Oray ), “ben farklı tür de bir şeyler izlemek istiyorum” diyen sinema severleri gayet memnun edecek tür’de

Bende fırsat bulursam gideceğim inşallah ikisinede..

 

Basma fistan masumiyeti / Hatice Sevim

Mevânperver’idim çok evvelce…
Gelen giden, konaklayan göçen…
Geniş, ferah yaylalarım, öbek öbek buğdayım yetim doyuran besleyen….
Benimdi yeryüzü fersah fersah, ve gökyüzü, alabildiğine gözüm…
Emrime amade yıldızlar, durur durur göz kırpar, kaydıraktan kayar gibi selamlardı beni bir zamanlar…
Seni sevmeden önce…
Ve güneş ısıtırdı sahil kenarında bir güz esintisine karşı gündüz vakti….
Benimdi zaman, vakit, lahza, an…
Ve akıp giden zamanlarda tümden ne varsa geriye kalan…
Adımı şakır kuşlar, serçeler başıma konmak için yarışır, tarlaya bana inat dadanırdı kargalar…..
Seni sevmeden önce….
Yağmur sormadan yağmaz üzerime, istediğim yöne eserdi rüzgar. Kurutur yağmurdan kalanlarımı, tutup kaldırır yeldeğirmeninin kanadına asardı saçlarımı….
İzin alır usulca, gönlümü alır sonra dağıtırdı fırtına…
Karanlıktan korkarım diye çakardı şimşekler, kapat kulaklarını derdi; aydınlatmadan önce. Ve başla saymaya yavaş yavaş dokuzdan geriye….
Resimlerimi çeker biriktirirdi, çeyiz sandığına sakladığı albümlerde….
Ben seni sevmeden önce…
Duman tüterdi ocağımdan, annem kokardı pişen ekmeklerim..
Ve babama benzerdi gördüğüm tüm adamlar…
Basma fistan masumiyeti bulaşmış bir kız çocuğu gezerdi, çıplak ayakla tütün tarlasında, gece vakti sulanmış nemli toprağa semizotu tohumları saça saça….
Seni sevmeden önce…
Geniş yaylalarım vardı benim ferah sinem gibi. Ve benzim gibi sarı sapsarı..
Hasadı bol, doyuran gözü önce, zengin sofralara dönüşen bir küçük tebessümle….
Gürül gürül akardı dereler, yıkar yunar paklar, giderdi, yüreğime serpilip istediğim yöne….
Dünya döner, döner bakardı bana. Alır aklımı gezdirir diyar diyar, toplar bırakırdı avucuma akşam ezanından önce….

Aynaya az gelen, yeterdi bir zamanlar tüm yeryüzüne…

Ben çok severdim beni…
Seni sevmezden önce….

Kötülük neden kahramanlaştırılıyor diye, düşündüm biraz..

Son dönemde kafama çok takılan konulardan biridir “kötü karakterlerin kahramanlaştırılması”

Bu yüzyılın karmaşıklığı ile doğrudan bağlantılı bir konudur bu. Yani iyi ve kötü kavramlarının yeniden sorgulanmaya başlanması. Bundan önceki yüzyıldan geriye doğru gidilip Hz. Adem’in çocuklarına varıncaya kadar olan bölümde bile iyi ve kötü’yü bu kadar sorgulamamıştık. Bir şey, ya iyi,ya da kötüydü beynimizde. Kahramanlar hep iyilerdi bu süreçte. İyiye beyaz,kötüye ise siyah rangi tanımlayarak sürdürüyorduk yaşamlarımızı. Fakat bu yüzyıl,arada kalmışlarda eklendi bu gruba. Yani özünde iyi olan fakat belli şartlar sebebiyle kötülüğü yaşayan ve yaşatan tipler..

Üstelik artık bu arada kalmışlarda sevilip kahramanlaştırılmaya başlanıyordu artık. Renkleri ise Gri oldu. Ne siyah ne de beyaz olan Gri’lerin fanları oluşmaya başladı. Peki nereden doğdu bu griler?  Yani iyi ve kötü karakterler artık bizi heyecanlandırmıyor muydu? Sonunda hep iyilerin kazanması bizi sıkıyor muydu yoksa?

Bence sıkmıyordu. Fakat bir takım üst akılların arz’ı ve denemeleri doğrultusunda, tüm dünya toplumlarında,bu ses yankı buldu. Avrupa,dolayısıyla da AmerikAmerika’nın sinema üzerinden yaptığı bu denemeler,bize önce kötü karakterleri sempatik buldurdu. Yani iyi ve kötünün mücadelesinde iyinin yanında durmaya devam etmesine rağmen,kötü karakterin iyiyi çok zorlamasını ya da yine kötü karakterin komik olmasına sempati göstermeye başladık. İyi ve kötünün mücadelesinde kötü,geçmişte hiç bir dönemde olmadığı kadar sempatik gelmeye başladı bize.

Batı bunu bize önce,disney ile sundu. Yaptıkları çizgi filmlerde, iyi karakterin karşısında ki kötüyü, en az iyi kadar iyi ve komik çizdi. Tom ve Jerry meselâ..

Sevimli, küçük ama çok zeki bir fare ile İri yarı,çok kararlı, inatçı fakat fare kadar zeki olmayan bir kedinin mücadelesiydi bu. Fakat kötülük peşinde ki kedi( Tom ) fareden ( Jerry’den )  çok daha komikti. Artık Kediye bakınca,kötü bir kedi değil başrolü fareyle paylaşan sempatik bir kedi görüyorduk. Bu hâl, zamanla yönetmene Tom ve Jerry’i, aynı safta başka zorluklara karşı bir araya getirtti. Böylece ve iyi kötü kavramının belli şartlarda birlikte ortak hareket edebileceğini gördük.

Daha sonra bu kurgunun devamı,kendini bir çok çizgi film de gösterir oldu. Bug’s Bunny ve peşinde ki avcı, tweety ve peşinde ki kötü kedi( Sylvester )ve diğerleri..

Bu süreç içinde ise,başlı başına bir başrol karakteri olan Tazmanya canavarı’nı ayrı bir yere koyuyorum. Çünkü bu çizgifilmden öncekilerde başrol her zaman iyi’de türlü kötülük ve plan peşinde koşan kötüyse,iyi’nin yanında yardımcı başrôdeydi. Fakat Taz, fimde, bir kötü olarak başrolü alıyor, iyi karakterleri de yardımcı başrolde oynatıyordu. ( Daha sonra Taz, Tazmanya ailesi adı altında yeni bir seriyle, kötü bir canavardan, bir ailenin yaramaz bir erkek çocuğuna dönüşüyordu )

Ninja Kaplumbağalar’da ki Raks tedi ve bibap’da yine sevimli kötü olarak algımıza yerleşti. Kötüler,hem da komik hem de sempatikdi bu yapımda.

Red Kit’de ki Dalton kardeşlerin en kötüsü Joe çok sevimli ve akıllıydı. Gelin görün ki Avarel, Joe’nin bütün planlarını bozuyordu. Burdan çıkan anafikir, kötülerin hep kendi kazdığı çukura düşmeleriydi. Fakat Dalton kardeşler hiç bir zaman Red Kit’in önüne geçemediler.

Holywood,bu denemelerden sonra,normal sinema izleyicilerini de bu yönlendirmeye ve algı yönetimine tabi tuttu.

Terminatör filmi, bu yeni algı denemesinin ilk türüydü. Gelecekten gelen ve Sarah O’connor’ı öldürmeye niyetli robotumuz,kötü bir profili canlandırırken, serinin devam filminde Robotumuz 360 derece değişerek bir iyilik meleğine dönüşüveriyor. Oldu mu kötü,tepetaklak iyi?

Bir başka filmse,Maske.. Jim Carrey’in harika oyunculuğu ile hepimizin aklımıza kazıdığı filmde, pasif ve sıradan bir adamın, büyülü bir maskeyle birlikte komik bir süper kahramana dönüşüp kötü adamlarla alay ederek hezimete uğratması anlatılıyordu. Maske karakteri özünde iyi gibi durmasına rağmen,yaptıklarıyla lakayt,şımarık,bencil umursamaz ve benmerkezci bir kişilikti. Onu iyi görmemizi sağlayan şey, kötülerle girdiği mücadele ve komik olmasıydı. Yoksa kötüler olmasa,iyilerin başına belâ olacak bir kural tanımazın biri olacak,hatta zarar bile verebilecekti..

Yine Elm sokağı kabusu filminde ki Freddy Krueger’i hatırlayın. Serinin ilk filminde ürkütücü ve korkunç bir yaratık olan Krueger, zaman içinde sempatik bir kötü karakterine dönüştürüldü senaristlerce. Artık Freddy’nin oynadığı serilere, bir korku filmi gözüyle değil, Masum ve sıradan insanları,nasıl farklı yöntemlerle katledeceğini izlemek için takip ediyorduk. Freddy artık sempatik bir kötüydü.

Hulk’da ( Yeşil Dev) böyle bir karakterdi. Hulk, başlı başına bir vahşi hayvan zekasına sahip bir kötüydü. Fakat içindeki doktorun ruhu onu kontrol ederek kötülerle savaşmasını sağlıyordu. Hep iyi ve kötü iç içe geçiriliyor biz de kötüye artık normal bakıyorduk. Kötülerde iyiydi artık. Yani Gri’ler hayatımızda ki yerini sağlamlaştırıyordu bu filmlerle ve gerisinde ki algı yönetimleri ile..

Venom isimli karakter de bu grilerdendi. Bir dönem örümcek adama bulaşan bu kötü yaratık daha sonra, yeni bir yapımla başrol karakterine dönüşüyordu. Elbette yine kötülerle savaşarak. Venom, kurgusunu bir yönüyle Hulk ve Maske fimlerinin temel konusundan alıyor aslında. İçinde ya da dışında ki kötülüğü bastırıp,kötüyü iyi işlerde kullanma gayretinden..

Yine Alien ve Predator filmlerini  hatırlayın. İkisi de uzaydan gelen ve insanlığı bitirme gayretinde olan yaratıklar değiller miydi? Sonra ne oldu? Birbirlerini hedef aldılar. Ve biz iki kötü karakterin mücadelesinde Predator’un tarafını tuttuk. Neden? çünkü Predetör daha zeki ve insani gelmişti bize. Alien ise sadece vahşi bir yaratıkdı.

Ki bu filmin bir benzeri, yine “King Kong Godzilla’ya karşı” olmuştu. Biz Kong’u tutmuştuk çünki Kong’un duyguları vardı..

Bir başka örnek John Wick.. Kahramanımız kötüyken, hayatına sevdiği kadın için iyi olarak devam etmek istiyor.Fakat karısı ölünce ve sonrasında köpeği de öldürüldüğü için tekrar kötüler dünyasında bir iyi olarak devam etmeye çalışıyor. Yani o da bir çeşit gri oluyor artık. Kötülerle mücadesini iyi biri olarak sürdürmeye çalışan bir katil olan Wick’i ne yalan söyliyeyim bende feci takip ediyorum. ( Fimin devam serisine daha bir yıl var.. Bekliyoruz )

Arada senaristler bunun tersini de denediler. Meselâ Batman ve Süperman filmi buna örnektir. İnsanlığın iyiliği için mücadele ettiğine inandırıldığımız iki kahraman birbirine girdi. Dolayısıyla biz izleyici de ortadan ikiye bölündük. Çünkü ilk defa başımıza geliyordu böyle bişiy.. İki iyi neyi paylaşamıyordu anlamak zordu. Tabi filmin son bölümünde yine omuz omuza mücade ettiler ama yine de, iyi kavramına karşı bakış açımızın temeline ciddi bir kazma vurdular.

Ve işte bana bu yazıyı yazdıran Joker filmine geldi sıra.. Bildiğiniz gibi Joker, Batman filmlerinde,kahramanımızı feci halde zorlayan sinema sektörünün en kötü karakterlerinden biriydi. Yapımcılar onu da dönüştürme amacıyla yeniden sinemaya uyarladılar. Hiç kimse doğduğunda kötü değildi mantığıyla, Jokerin de mecburen bir kötüye dönüştüğü algısını yaratmak istediler bence. Evet doğru. Kimse doğduğunda kötü değildir. Fakat yaşamı boyunca insan geçirdiği zorluklardan sebep yanlışlara başlayabilir. Kendisine ve çevresine istemeden zarar verebilir. Fakat kötülük yapma fikri, bir tercih sebebidir. Yani insan mecburen kötü olmaz. Kötülüğü bile isteye tercih ettiği için “kötü” sıfatıyla adlandırılır. Tabi filme daha gidemedim. Ama Filmin tanıtım yazıları ve film üstüne yapılan yorumları düşündükçe, mesajın ve yaratılmak istenen algının ne olduğunu kestirebiliyorum.

Tüm bu anlattıklarımdan çıkarmanızı istediğim sonuçlarsa şunlar ; Kötülük artık siyah değil,gri renkle veriliyor bizlere birilerince. İyi ve kötü arasında kalmamız ve orta bir yolla ikisini de sahiplenmemiz ya da nötr olmamız bekleniyor birilerince. Kötülüğün bir tercih değil bir kader olduğu ve herkesin grileşeceği algısı yaratılmaya çalışılıyor birilerince…

Üst aklın yöneticisi Batı. Menfatleri doğrultusunda tüm dünya insanlığını,filmlerle ve dizilerlerle eline almaya çalışıyor. İyi ve kötü kavramının bulanıklaştırılması da bu ideoloji yüzünden. Hakem gözüyle bakamayacak, olaylara ve olgulara taraf olurken, sürekli kararsızıklar yaşayan toplumlar yaratılmak isteniyor. Bu da hiç bir konu da hem fikir olamayan ve ayrışan halklar anlamına geliyor. Örf adet, gelenek,ahlak ve din konusunda bile ortak bir platformda tek vücut olamayan insan yığınları yaratılmak istenen..

Allah tüm dünya insanlığını Avrupadan,Amerikadan ve elbette ki İsrail doğan siyonist,emperyalist ve kapitalist oyunlardan korusun diyeyim son cümlemde..

 

 

 

 

 

Michael Kiwanuka diye bir adam var dinleyin..

Bazı şarkılar vardır. Daha ilk dinleyinişde vurur sizi. Ya ritm yakalamıştır ya da sözler.. Bazen o an ki halet-i ruhiyenizi okşar sadece. Sonra bir daha aynı tadı alamazsınız.

Meselâ yabancı şarkılar benim duygularımı daha derinden yakalar. Tabi 40 yaşıma gelip te,halâ şu lanet olasıca ingilizceyi öğrenemediğimden sözler beni yakalayamıyor. Fakat şarkının sözleri ile kullanılan enstrumanlar ve beste,sözlerin aynası oluveriyor. Genelde bu durum slow parçalarda daha net ortaya çıkıyor.

Ben yerli yabancı herşeyi dinleyen bir müziksever olduğumdan,yeni parçalar keşfetme ve dinleme hevesim de fazladır. Arada farklı türlerde müzik yapan radyoları dinlerim. İşte bugün de,yine bu radyolar arasında gezinirken mükemmel bir parçaya denk geldim. Şarkının daha girişinde,şarkının ruhu beni aldı. Tabi hemen vokale ve şarkının adına baktım. Şarkının adı : One More Night. Söyleyen isimse Michael Kiwanuka isminde siyahi bir kardeşimiz. Sonra şarkıyı youtube’da bir kaç kez daha dinleyip izledim. Ve akabinde bu bomba şarkının Türkçe çevirisini buldum. Gördüm ki sözler ve şarkının ritmi birbirini harika tamamlamış. Bakın sözler şöyle :

Bir Gece Daha

Bir gece daha
Bir gece daha var sabaha kadar
Bir gece daha
Bir gece daha var güne kadar
Iyi olacağım
Iyi olacağım sabah
Iyi olacağım
Iyi olacağım gündüz
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Deneyeceğim
Deneyeceğim sabah
Deneyeceğim
Deneyeceğim gündüz
Artık yalan yok
Artık yalan yok sabah
Artık yalan yok
Artık yalan yok gündüz
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Ben tutacağım
Tutulanağım
Ben tutacağım
Ve tutulanacağım
Ben tutacağım
Ve tutulanacağım
Bir gece daha
Bir gece daha var sabaha kadar
Bir gece daha
Bir gece daha var güne kadar
Yanıyorum
Yanıyorum tüm sabah
Yanıyorum
Yanıyorum tüm gün
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Ama buna inanıyorum
Bir gece daha var sabaha kadar
Sözlerden de anlaşılacağı gibi, şarkı tam bir motivasyon şarkısı.. İçinde kararlılık ve ümitten bahsediyor tekrar tekrar. Bu şarkı bence, hem bir uzun yol eşlik parçası, hem de bir hobiniz varsa onu yaparken yanında harika bir tamamlayıcı olur.
Şimdi bu kadar övdüğüm bu şarkının link’ini vermesem olmaz..
https://youtu.be/1Sw2JJ5nSbM

Trump dili ve edebiyatı

Ona çatlak diyen de var. Dengesiz diyen de.. Halbuki Trump,bence gelmiş en iyi kriz yöneten Amerikan başkanı. Her attığı adımı deliliğe vurarak yönetiyor. Yani klasik kuklavari Amerikan başkanlarından da ayrılıyor bu yönüyle.

Trump aslında tam bir ticaret adamı. Ülke yönetimini bir ticarethane mantığıyla şekillendiriyor. Bu yönü onu, klasik siyasi lider konumlandırmalarından çok başka yerlere taşıyor.

Trump geldiğinden beri Amerikan derin devletiyle de zıt görüşleriyle dikkat çekiyordu. Fakat bu Suriye meselesi ve bizim “Barış Pınarı” harekatı da Trump’ı şu ana kadar yaşamadığı bir strese soktu. Kendisine baskı yapanlar arasına,kendi partisinin üyeleri bile katıldı bu harekatla..

Trump,durumu idare etmekte zorlanınca işi,birbiri ardına attığı tweetlerle sürdürmeye başladı. Bir tweet’i baskı ile bizim aleyhimizde atarken,bir sonraki paylaşımı,bizim meşru harekatımızı destekler şekilde yorumlayarak attı. E tabi bu da Trump’ın arada kalmışlığını tüm dünyaya gösterdi. Bir insan bir tweet’in içinde hem övgü hem de gözdağını nasıl olur,onu öğretmiş oldu bize Trump.

Yani Trump bu tavrıyla kendince bir dil geliştirdi. “Trump dili ve edebiyatı” kimsenin net olarak hiç bir sonuca varamadığı bir dil bu 🙂 Ve bu dili çözmek de hiç kolay değil. Belki bazen Trump da anlamıyordur. Ne dersiniz? Şaka bi yana, umarım bu baskılara karşı bu harika direncini kaybetmez..

Biz hep Fransayla oynasak keşke..

Bu maç sonunda anladım ki,bizim çocuklar iyi takımlara karşı daha dirençli ve yüksek tempoda oynuyor. Andoraymış,Moldovaymış bunlar hep hikaye. Futbolun kalitesi ve seyir zevkine engel olan takımlar bunlar. Bence Fifa,dünya ve avrupa şampiyonalarını kendi içinde iki gruba ayırmalı. Yani Andora ve Moldova gibi ülkeleri kendi içinde liglemeli. Grupları ilk üçte bitiren takımlar daha sonra tek bir ligde karşılaşmalı. Tabi bu benim fikrim. Futbolda geri olan takımlar yalnızca puan ve averaja katkı yapıyorlar. Keza 90 dakika kendi ceza sahalarından çıkamıyorlar.

Neyse..

Gelelim maça. Fransa gerçekten iyi hazırlanmış maça. Neredeyse maçın 70 dakikalık bölümünde harika oynadılar. Ta ki son 20 dakika da bittiler. Tabi bu sürede milli takımda maçı kendi yarı sahasında kabul etti. Kaleci Mert, maçın 3 kader adamından biri oldu bu bölümde. Valla yanlış saymadıysam 6 tane kritik kurtarışı var. İlk yarıyı gol yemeden atlatma hedefine ulaşınca biz. Bu sefer Fransa strese girdi. Mert önünde ki Merih ise yine çok kritik pozizyonlarda öne çıkan isimdi. Müthiş bir konsantirasyona sahipti. Kader adamlarının ikincisi Merihti.

Maçın ikinci yarısı ileri çıkmaya başladık. Tabi Fransa’da ilk maçtan bizi iyi bildiği için tedbiri elden bırakmayıp geriye yaslanmaya başladı. Valla Ozan ve Burak biraz dikkatli olsa maçta öne çıkma şansımızda vardı. Hele Ozan,arada karga avına çıktı desem hiç ayıp olmaz. Yalnız yine dikkatimi çeken bir konu var. Takım ileri çıkarken çok ağır hareket ediyor. Topu yarı sahadan ileri çıkarırken çok düşünen futbolcularımız var. Hele o çıkış anında yaptığımız top kayıplarımız yok mu? Yüreğim ağzımda izledim o anları. Allah’tan Fransa beceriksiz oynayınca ve Merih de harika bir şekilde açıkları kapatınca gol yemeden atlattık o tehlikeleri.

Ve maçın 3. kader adamı Kaan Ayhan.. İlk maçta yüzümüzü güldüren adam,bu maçta da harika bir gol attı. Ben bizim bir kaç futbolcumuzun soğukkanlılıkta, Avrupa’lı futbolcular kadar iyi olduğunu düşünüyorum. Bu isimler de Merih,Mahmut ve Kaan Ayhan elbette. 90 dakika aynı konsantrasyonla mücadele edebiliyorlar. E milli takımda son iki maçını 80. dakikadan sonra kazanmaya alışınca, biz de son düdüğü duyana kadar takımızdan illa bir gol gelecek diye bekler olduk. Bugün de aynen böyle oldu.

Maçın sonunda ise üzülen Fransa’yı ve hazımsız Fransız rejisinin çirkinliklerine şahit olduk. Zaten bu Fransa,tarihin hiç bir döneminde sevememiştir. Her halde dans’ı yasaklamamızın acısını halâ çekiyorlar 🙂 Futbolcularımızın golden sonra ki Asker selamı da batmış olacak ki, o anın görüntüsünün bir karesini bile yayına vermediler. E maç bitti bizimkiler tekrar selâm verdi türübüne,onu da kestiler. Hayır noluyo kesince anlamıyorum ki? Orada ki 35 bin taraftar görüyor sonuçta. Ya da ne biliyim o selâmın Suriyede ki kahraman Askerimize ulaşmayacağını mı sanıyorlar? Eğer öyleyse bunlar gerizekalı!

Sonuç olarak Fransa’da,Fransanın elinden alınan grup liderliği( ikili averaj ) Türk milletine ilaç gibi geldi. Hayırlı uğurlu olsun. Rabbim, 13 Kasımda ki İzlanda maçında da güldürsün yüzümüzü.. ( Ki yanılmıyorsam Başkan Erdoğan ve Trump görüşmesi var aynı gün.. )

Meçhul dost’a.. / Cemil Meriç ,Jurnal

Ölmek istiyorum, dekorsuz, poz almadan. Batan bir güneş gibi ihtişamla değil, kaderin bileklerime taktığı prangalardan kurtulmak için ölmek. Mütevazi bir odadan süslü bir salona geçer gibi, realiteden tarihe geçmek umurumda değil. Ah inanabilseydim. Istırap gayyasında aylarca kaldım, orada yalnız sükut vardı. Neredesin, yanan alnımı müşfik avuçlarında dinlendirecek Meçhul Dost?

Cemil Meriç – Jurnal