İçinde Türk yaşamayan Türk köyü FAYMONVİLLE!

Belçika’da kendilerini asırlardır “Türk” olarak tanımlayan Faymonville köyündekilerin düzenlediği gelenekselleşen karnaval renkli görüntülere sahne oldu.

“Türk Köyü” olarak bilinen Faymonville, karnaval etkinlikleri çerçevesinde kırmızı beyaza büründü. Çevre köylerdekilerin de katıldığı karnavalda, Türk bayraklı bando takımının arkasında kortej oluşturdu.
Kendilerine “Türk” denilmesinin, kiliseye vergi ödemeyi reddetmeleriyle ilgili olduğunu belirten köylüler, karnaval kapsamında çeşitli kostümler giyerek eğlendi.

Köyün futbol takımı RFC Turkania (Genç Türkler Birliği), amatör ligde ay-yıldızlı armasıyla mücadele ediyor.

Faymonville’deki tek otel ise Le Vieux (Eski Sultan) adını taşıyor.

Belçika’nın Almanya sınırına yakın Arden Dağları bölgesinde, yaklaşık bin kişinin yaşadığı Faymonville köyünün merkezindeki kütüphane olarak kullanılan binanın girişindeki mermer üzerine oyulmuş ay-yıldız, binanın içindeyse ise camlara işlenmiş Türk bayrağı motifleri dikkati çekiyor.

Türklerin yaşamadığı Faymonville köyüne “Türk köyü” denilmesiyle ilgili, bazıları 8’inci yüzyıla dayanan çeşitli rivayetler bulunuyor. Köylülerin Haçlı seferlerine katılmayı reddettikleri iddia edilirken, en yaygın rivayete göre, 16’ncı ve 17’nci yüzyılda Osmanlı’ya karşı Kilise’nin koyduğu vergileri ödemeyen Faymonville köylüleri, Müslümanlarla ittifak yaptıkları gerekçesiyle “Türk” olarak adlandırıldı.
( Haber Euronews’den )

Pek güzel hareketler bunlar..

 

 

Valla sevin sevmeyin, Yılmaz Erdoğan komedi anlamında bu ülkeye ciddi damga vuran isimlerin başında geliyor. Komediyi daha geniş alana yaymada ki gayreti, diğer tüm demirbaş komedyenlerin de üstünde şüphesiz…

Yılmaz Erdoğan’ın Mükremin abi karakteriyle başladığı şöhret serüveni, daha sonra ki yıllarda gişesi bol bir çok filmle ve en son olarakta “Çok Güzel Hareketler Bunlar” efsanesi ile devam etti ve ediyor.

ÇGHB’a burada ayrı bir parantez açacağım elbet. Çünkü bu tarz, Türkiye’de ilk denenen ve Tv üzerinden kitleye ulaşan ilk komedi tiyatrosu. ( Aslında Mahşer-i Cümbüş’de var ama içerik olarak daha doğaçlama olması onu ayrı bir kategoriye koyuyor. Ve tabi raiting olarakta )

Çok güzel hareketler bunların ilki kesinlikle bir efsane oldu Türkiye’de o yıllarda. (2008- 2011) Sonra ekipte herkes bireysel kariyer planlarını yaptı. Yılmaz Erdoğan evlendi vs.. Ve ÇGHB sona erdi. ÇGHB 1’de yer alan hemen herkes, çeşitli medya alanlarında, ama en çok da oyunculukta iyi yapımlarda oynadılar. Kadronun neredeyse tamamı herkesin tanıdığı ve sevdiği isimler haline geldi. Fakat Eser, Oğuzhan, İbrahim,Ersin,Murat,Şahin ve Büşra isimleri  1 tık daha öne çıktılar.

Bu öne çıkan isimler dışında kalan diğer oyuncuların hepsi çok başarılıydı bence. Fakat ne yazık ki bu sivrilenlerin gölgesinde biraz gölgelendiler ister istemez..

Ve 2011 de biten ÇGHB, bu sene ÇGHB 2 ile aramıza geri döndü. Tabi 2 başlamadan 1-2 ay önce medya ve seyirciler 2 nin 1 kadar başarılı olmayacağına dair yorumlar yaptılar. Çok da erken yapılan yorumlardı bunlar. Tabi bu arada ülkenin ÇGHB den sonra koltuğu devralan Güldür Güldür’ün popüleritesi’nin de bu yorumlara katkı yaptığını söylemek mümkün.

ÇGHB 2 yi hemen hemen her hafta, az da olsa izleyebildim. Ve şuan da vardığım sonuç, 2 ‘nin 1’in tahtını sallandırabileceği yönünde. Çünkü daha 3 bölüm seyirci karşısına çıkan yapım, skeç kalitesi, oyuncu çeşitliliği, yazılan oyunların konu kalitesi gibi bir kaç detayda kendini kanıtlamış durumda. Biraz zaman geçince onlar da aynı 1 de severek izlediğimiz karakterler gibi içimizde yer edecek..

Şimdi ÇGHB’ı 1 ve 2 olarak madde madde analiz edelim.

– ÇGHB 2’nin 22 kişilik oyuncu kadrosu ciddi bir ön hazırlık yapmış. Bu hâl 1’in ilk başladığı zamanki hallerine göre başlangıç adına daha üstte.

– ÇGHB 1’de joker, Ersin Korkut’tu. 2 de ise Hamza Yazıcı olacak kesinlikle.. ( Hatta oldu diyebiliriz de )

– ÇGHB 1 de, oyun yazarlığında Eser ve Oğuzhan ön plana çıkıyordu. 2 de öne çıkacak isimler ise bence yaş ve tecrübe olarak daha olgun olanlar arasından gelecek.

– ÇGHB 1’de skeçler’in kalitesi ve komikliğinden çok yerleşmiş tiplemeler beğeni görüyordu.( Hıyarlı baba, havuç ana gibi ) ÇGHB 2 de ise bu durum 1 de ki kadar yoğun olmayacak diye düşünüyorum. Çünkü hem daha çok erken, hem de oyuncuların hemen hepsi her rolün zorluğunu kaldırabilecek beceride..

– ÇGHB 1’de kadın oyuncu popülerliğinde bir Büşra çok akılda bir temsilci olarak duruyordu karşımızda. Fakat 2 de kadın oyuncu popülerliğini sağlayacak en az 2-3 oyuncu şimdiden rengini belli etti.

– Biz seyirciler için ÇGHB bir saatimizi ayırıp izleyeceğimiz bir programdan ibaret. Halbu ki, Yılmaz Erdoğan için bu kadro, bir emek ordusu demek. Uzun bir hazırlık döneminden sonra ortaya çıkan bu kadroyu 1’in kalite seviyesinin altında kalmasına izin vereceğine hiç ihtimal vermiyorum.

– ÇGHB 2 de benim gözümde 1 tık öne çıkan isimlerse şunlar :

Ve benim 1 numaralı favorim Safa Sarı.. Taklit yeteneği, sempatik yüz hatları, az tombulluğu, Ve kendinden büyük diğer bir çok abi ve ablasından daha kendine hakim sahnede. Safa da aynı Hilmi Deler gibi ÇGHB 2 nin dümeninde olacaktır.

Hilmi Deler. Ben bu çocuğun tarzını Oğuzhan’a benzettim. Bunda simasının da etkisi var tabi. Fakat Hilmi’nin sahnede kendine güvenmesi ve zeki bir adam olduğunu her skeçte hissettirmesi sebebiyle de Oğuzhan’ı çağrıştırıyor bende. İleri ki dönemlerde onun skeç yazma becerisinin diğerlerinin önüne geçme ihtimali yüksek. Ekibin demirbaşlarından biri olacaktır diyorum.

 

Atakan Çelik. Oyunculuğu çok rahat. Her role adapte olacak kadar yetenekli. Ki zaten yakışıklı bir adam olmasıda artısı hayranları için..

 

Evliya Aykan. Hakkari’li diye Yılmaz Erdoğan’ın hemşosu ayağına ekibe girdiği söyleniyor. Ama Evliya bunu bir tanıtım biyografisinde yalanlamış. Zaten torpil’e ihtiyaç duyacak bir oyuncu da değil. Yüz hatları bir çok role cuk oturacak kadar iyi. Ama muhtemelen en iyi yine doğu insanı tiplemelerinde marifetini gösterecektir.

Hamza Yazıcı. Şuana kadar ÇGHB 2 nin en popüler ve en sempatik bulunan oyuncusu. Yetenekli küçük bir adam. Elbette ki fiziksel orantısı öne çıkaracak her daim. Fakat bence Yılmaz Erdoğan onun oyunculuğunun gelişimini muazzam oranda yükseltecek. Hamza’nın fiziksel avantajı, bir ömür yetecek popülerliği sağlamaya yetmeyecektir çünkü..

 

 

Gürhan Altundaşar. Yine mimik ve jestlerle ön plana çıkan oyunculardan. Rolünü çok doğal oynaması bence en önemli artısı. Komedyen bir karakter bence..

Begüm Çağla Taşkın. Bursa’lı olmasından dolayı ayrıca mutlu olduğum bir oyuncu. Geçen yaz oynadığı bir sakız markası reklamından hatırlarsınız.. Şive ve ağız yapmada öne çıkar kesinlikle..

Ezgi Yürekoğlu. Düzgün ve akışkan konuşması, role kendini tam olarak vermesi ve ekrana yakışması ile öne çıkan isimlerden oldu. Aslında Ezgi bana göre tam bir katakter oyuncusu kalitesinde. Bugün Rainting’i yüksek dizilerde başrol yardımcı rollerini rahatlıkla oynar.

Milli mücadele rotasına 100 bin fidan dikilecekmiş..

MEB ve Tarım ve Orman Bakanlığının iş birliğiyle  yürütülecek çalışma ile 6 ilde öğrenciler, “Milli Mücadele’nin 100. yılında 100 bin fidan” hatıra ormanları oluşturacakmış..

Ortaöğretim Genel Müdürlüğü ile Orman Genel Müdürlüğünün koordinesinde projeye ilişkin bir protokol imzalanmış..

MEB Ortaöğretim Genel Müdürü Cevdet Vural, 19 Mayıs 1919 tarihinin 100. yılı vesilesiyle tüm yurt genelinde kutlamalar düzenlenmesine ilişkin Cumhurbaşkanlığı genelgesi yayımlandığını anımsatmış.

Bu çerçevede, Bakanlık olarak eğitim kurumları nezdinde birtakım planlamalar yaptıklarını bildiren Vural, “Ortaöğretim Genel Müdürlüğüne bağlı resmi okul pansiyonlarında barınan öğrencilerin katılımıyla Milli Mücadele’nin 100. yılı dolayısıyla bu mücadelede temel rol oynayan İstanbul, Samsun, Amasya, Sivas, Erzurum ve Ankara illerinde Mustafa Kemal Atatürk’e minnet ve şükranların bir ifadesi olarak bir dizi etkinlik düzenlenecek.” demiş

100 bininci fidan 19 Mayıs’ta dikilecekmiş..

Fidanların Orman Genel Müdürlüğünce temin edileceğini ifade eden Vural, çalışmaların hemen başlatılacağını ve 19 Mayıs’ta ise 100 bininci fidanın dikileceğini belirtmiş.

Fazlaya olan meyiller..

Bizi mutlu eden nedir? Bir ihtiyacı gidermek midir mutluluk?  Bitmeyen ihtiyaçlar bizi sürekli mutlu olma mecburiyetine sürüklüyor olabilir mi?

Az’a kanaat etmeyi unutalı çok uzun zaman oldu. Toplum artık bedavaya, bir alana bir bedavaya, ikinci ürüne %50 indirime öylesine bağlandık ve öylesine esir edildik ki kurtulmamız mümkün değil gibi görünüyor.

Bir kase çorbayı doymak için bir ekmekle yemeyi adet edinip çorbanın tadını alamayan milletimiz için her türlü promosyon ve indirim birer velinimet hükmünde kabul görülür ne yazık ki..

İhtiyaçla, lüks’ün fuzuliliğinin birbirine karıştığı son çeyrek asırda, bir insanın belinin doğrulması da bir o kadar zor.

Fazla’ya olan meyillere mesafe koyma zamanının geleceği günlere ulaştırsın bizi yaradan.. Az’ın bereketini paylaşarak arttırmayı nasip etsin..

 

Güvenmek aldanmaktır. Abdurrahim Karakoç

Güvenmek aldanmaktır.. ölçü-tartı izafî
Mert-namert, güzel-çirkin, eksi-artı izafî
Çoğunun cebindeki kimlik kartı izafî
Kim kimdir? Kim kim değil?
Anlamak ve bilmek zor
Oynanan komediye gül diyorlar, gülmek zor.
Figüran heykeller var kül tablası boyunda
Beş yüz göbek atarlar dakikalık oyunda
İşlenen her günaha kurt da ortak, koyun da…
Kalmışım ara yerde, tozdayım, dumandayım
Kirli bir mekândayım, iğrenç bir zamandayım.

-Abdurrahim Karakoç

Et tu, brüte? yoksa Sende mi Leyla?

Hayatta yola gönüllü çıktıklarımız ve yine aynı yola çıkmak zorunda kaldıklarımız..

Yola gönüllü çıktıklarımıza, hayatımızda biriktirdirdiğimiz tüm güveni boca etmekten mi, yoksa yola gönüllü çıkmanın verdiği huzura teslimiyetimizden midir bilmem, “sende mi brütüs” cümlesinin hayâl kırıklıklarında, boğulup gidiyoruz.

Aslında “sende mi Brütüs” kırılganlığı, bizim hayatımızın bir döneminde aldığımız bir karne gibi. Bir kırığın üzüntüsüyle diğer tüm derslerden geçmemize sevinemeyişimizlerimiz..

Bize hayal kırıklığı yaşatan dersin adıysa “sırtımızdan vurulmak” Arkamızı dayadığımız insan ya da insanların, günün birinde bizi bir hançerle öldürebileceğini ihtimal dahilinde görmemek, bizim hayatta ki en büyük aptallıklarımızın Top 10 listesinde, her zaman zirvede tek kalmasına yarıyordu.

Ömrünüz boyunca kaç adama : “Sende mi Brütüs?”  ya da kaç kadına : “Sende mi Leyla? ” dediğinizin sayısına bir bakın bakalım. Sinsice ve en boş olduğunuz an da sizi bıçaklayan ve oyunun dışına atan kişiler, genel olarak sizin hemcinslerinizden çıkar. Karşı cinsten gelecek tehlikeler bir şekilde belli eder kendini. Ama insan kendi cinsine daha bir yaslanır. Aynı genetiğin kodlarına güvenmek, yine aynı genetiğin dayattığı bir bağlanmadan kaynaklanır.

Sende mi? sorusu, sorulduğu kişiye aslında kocaman bir farkıdanlığı anlatmaktır. En son darbeyi vurana, kendisinden öncekilere benzemiş olmasına atıfta bulunan bir yakınmadır, bir yas tutmadır inceden. Herkesleşen bir özel’e sahip olmanın pişmanlığıdır.

İşte bu yüzden çoğu insanda, Brüstüsden ve Leyla’dan bir parça yaşar. Bu parça, kötü huylu bir hücre gibi tüm vücudu zamanla sarabilir. Hatta bu herkesliğin içinde siz de varsınızdır. Bir gün biri gelip yüzünüze “sende mi Brütüs” derse, bilin ki o hançeri o kişinin sırtına daha bir dakika önce sokan sizden başkası değildir. Allah bizi başkasına Brütüs ne de Leyla olmaktanda, başkalarına “sende mi Brütüs/ Leyla” demekten de muhafaza buyursun..

 

Anadilim, Abdullah Tukay

Ey ana dilim, ey güzel dil, anamın, babamın dili!
Senin sayendedir, dünyada öğrendiğim her şey
Bu dil ile evvelâ, annem ninni söylemiş,
Sonraları, geceler boyu ninem masal anlatmış.
Ey anadilimi Her zaman yardımınla senin,
Küçüklükten beri hissederim sevincimi, kederimi.
Ey anadilim! Seninleydi ettiğim ilk duam:
Affet demiştim, beni, annemi ve babamı Tanrı’m.

Bence herzaman en iyi haber kanalı NTV..

NTV ve CNNTÜRK

Türkiye’nin önde gelen iki önemli haber kanalı. Gerek tarzı gerekse spiker seçimleriyle her dönem en izlenir haber kanalları olmayı başarıyorlar. Özellikle bu iki kanalın izlenirliği sayesinde farklı kanallarda çalışan erkek ve kadın sunucuların kariyerlerindeki en yüksek noktada bulunmak istedikleri iki kanal.

Oğuz Haksever

Bu iki kanalın içerik, tarz ve sunucu tercihleriyse birbirlerine hiç benzemeyen duruşları ise çok bariz bir şekilde birbirinden ayrılıyor. NTV hemen her kesimden kendine takipçi bulabiliyorken, CNNTÜRK daha muhalif kanadın tercih ettiği bir haber kanalı olarak yürümeye devam ediyor. Bu durum, sunucuların haberi sunuş biçimine de yansıyor tabi.

NTV ortada ama bir tık iktidara yakınken, CNNTÜRK özellikle tartışma programlarıyla muhalif kanadı bir tık öne çıkarıyor.

Moderatör ve sunucu kalitesinde ise NTV sanki daha bir samimi geliyor izleyiciye. Yani NTV sanki kendi içinde bir aile olgusu oluşturmuş gibi. Bu sıcaklık ortam hissini veren sebeplerin en başında tabi ki bünyesinde ki sunucu ve moderatörlerle uzun soluklu çalışması geliyor kanalın. Başta Oğuz haksever olmak üzere Erhan Ertürk, Kenan Onuk, Ercan Taner, Fuat Akdağ, Celal Pir, Güntekin Onay gibi isimler, bu uzun soluklu başarının en önde gelen isimleri olmuşlardı. Kadın sunucularda ise Sonay Dikkaya, Duygu Canbaş, Banu Güven Gülay Özdem, Gülay Afşar, Burcu Esmersoy,Tuğba Dural, gibi isimler de yine kanalın en uzun soluklu çalıştığı isimlerdendi.

Tabi zaman içinde sunucuların gerek ideolojik tercihler gerekse ekonomik nedenlerle farklı kanal ve programlara geçiş yaptıklarına şahit olduk. Özellikle son iki-üç yıllık dönemde haber kanalları arasında ki sunucu transferleri göze battı. Bu transferlerde en çok kayıp verense şüphesiz NTV oldu. Oğuz Haksever dışında ki hemen hemen tüm demirbaşlarını farklı kanallara uğurladı NTV..

Fakat bu hızlı kayıp sonrasında, gidenlerin yerine gelecek doğru isimleri seçmeyide bildi. Seda Öğretir, Burcu Kaya,Buket Aydın, Meryem Özgün, Sultan Arınır, Özge Fıstıkoğlu, Buse Yıldırım ve son katılan isim olan Zehra Küçük NTV yi tekrar popüler kanal olma yolunda güçlendirdi. Tabi bu son jenerasyonun içindeki bir kaç isim belli bir dönem çalıştıktan sonra ayrıldılar. ( Meryem Özgün, Sultan Arınır, Özlem Sarıkaya, Buket Aydın )

Bu ayrılan isimlerin içinde Meryem Özgün mesleği bıraktı. Diğer üç isimse CNNTÜRK ve Kanal D ye transfer oldular.

Tam da bu noktada NTV ve CNNTÜRK kanallarının arasında ki spiker transfer savaşından bahsetmesem olmaz. NTV Üst yönetimi kanalın haber spikerlerine art arda gelen gelen transfer tekliflerini kurumsal bir saldırıya dönüştüğünü CNNTÜRK yönetimine iletince iki grup arasında görüşmeler başlıyor. Sonunda iki kanal bir mütabakata varıyor. CNNTÜRK’ün bundan böyle NTV’den haber spikeri transfer etmeyeceği yönünde bir karar aldığı ve tarafların bu konuda bir centilmenlik anlaşmasına vardıklarına dair haberler medyaya düşüyor.

Bu konuda NTV’nin haklı olduğu aşikar. Kolaya konma mantığıyla hareket etmeye alışan CNNTÜRK, bu anlaşma bu huyundan vazgeçiyor.

Yine başka bir gözlemim de kadın sunucuların son dönemde erkek meslekdaşlarından daha etkin olduğu yönünde. Zaten kadın sunucuların erkek sunucularda fazla bir sayıya ulaşması da bu gözlemin bir kanıtı. Türk izleyicisi için kadın spiker izlemek artık keyifli bir trend’e dönüşmüş durumda. Hatta milletim artık bu spikerlere olan hayranlığından, instangram da sıkı bir takipçi grubu oluşturuyorlar. Bu kadar başaralı ve güzel kadın sunucu arasında yıldızını parlatmayı başaran erkek sunucularda var tabi tek tük de olsa.. Ahmet Arpat bu isimlerin en tepesinde bence. Gerek haber sunumu gerekse moderatörlüğü kariyerinin bence en güzel dönemini yaşıyor. Bunun dışında NTV’ye en son katılan isimlerden olan Serhan Başbahçıvan’da kariyerinin en büyük sıçramasını yaparak NTV’nin gelecek vadeden ve uzun soluklu çalışmayı düşündüğü isim oldu. Bahçıvan NTV kariyeri öncesi genel olarak ulusal kanalların ana haber sonrasında yayına giren 2-3 dakikalık futbol haberlerini sunuyordu. Bence NTV de yeni olduğu için biraz donuk ama zamanla ısınıp demirbaş isimlerin arasına girecek gibi duruyor.

CNNTÜRK ise NTV’ye göre sönük kalmaya devam ediyor. Cnn’in sunucuları genel olarak pek gülümsemeyen ve haberi sunarken Buket Aydın mimiklerini kullanan( aşırı ciddi, biraz yapay duran ) bir tarza sahipler.. Öne çıkan isimler kim diye baktığınızda göze doğrudan çarpan ve kendine fan yapabilen isimler değiller. Tabi burada Hande Fırat’ı ayrı tutmak lazım. 15 Temmuz gibi ulusal bir tehdidin içinde milleti Cumhurbaşkanı ile buluşturan isim olmasından mütevellid fanları ve takipçileri oldukça fazla..

 

Tüm bu tespit ve gözlemlerime göre NTV bence Türkiye’nin en doğal ve samimi haber kanalı olmaya devam ediyor.

 

Vazife ve itaatsizlik üzerine..

Diriliş Ertuğrul dizisinin geçen bölümünde, Ertuğrul’un Bamsı’yı görevden almasıyla sonuçlanan diyalog çok önemli bir konuya vurgu yapıyordu.

Ertuğrul, Bamsı’ya verdiği vazifenin yerine gelmemesi üzerine çok sinirlenmiş ve Bamsı’nın iyi niyetiyle vazifede insiyatif kullanmasına çok büyük bir tepki göstermişti. Alp başı görevinden azledilen Bamsı bunu kendine yediremese de itaat’ini kaybetmemişti.

Bu yaşanan diyalag bana,  alt-üst ilişkilerini, itaati, sorumluluk duygusunu ve tabi olma gibi dsiplinel davranış biçimlerini sorgulattı. Bir makam sahibi olan insanın, üstlerince belirlenen kural ve vazifeleri eksiksiz yerine getirebilmesi, insiyatif alanı ve hata yapma olasıkları muazzam bir görecelik barındırır içinde.

Verilen görevi an’ın getirdiği beklenmedik durumlarda yerine getirememek affedilmeyen bir davranış mıdır? sorusu, herkesin farklı bakış açısına göre değişir. Verilen görevi yerine getiremeyenin kişinin sebebi, gevşeklik ya sorumluluktan kaynaklanmıyorsa affedilebilirliği olmalı diye düşünüyorum kendi adıma. Tabi, bu af’fa uygun görülmesi için sorumluluğunu yerine getirmeyen kişinin gerekçesi ve ortaya çıkan sonucun olumsuz olma oranı da pek önem arzediyor. Eğer telafisi olmayan sonuçlar doğmuşsa işte o zaman sorumluluğu veren üst’ün affına uğramakta çok zor.

Sorumluluğu alan kişi, yaşanan olayın seyrine göre verdiği kararı uygularken doğacak her türlü sonucu kestirebilmek zorunda. Vazifenin gereğini yerine getirememesinin sonucunu, bir şekilde pozitife çevirebilmesi olmazsa olmaz bir kural.

Dizide, Bamsı Ertuğrul’un kendisine verdiği görevi o an hesapta olmayan bir aksiliği gidermek için yerine getirmiyor. İyi niyetle kullandığı insiyatifle o an ki aksiliği gideriyor fakat devamında daha büyük sıkıntılara uğratıyor obayı.

Bu hikaye, Nasreddin Hoca’nın ” valla hanım sende haklısın” hikayesine benzer bir durum. İki farklı açıdan bakıldığında emri vereninde, emri yerine getirmeyenin de haklı olduğunu söylemek mümkün. İşte böyle durumlarda insiyatif alan kişinin ortaya çıkacak sonucun, sonuna kadar arkasında durması gerekiyor.

Sorumluk ve emre itaat dediğimiz kavramın şekil ve şemalini belirleyen otoritenin, işi bilen ve o işin uzmanı olmuş kişilerce belirlenmiş olmasından dolayısıyla eksiksiz bir itaat şart. Elbette ki bu kural koyucunun liyakat sahibi olması da olmazsa olmazlardan. Fakat yukarıda açıkladığım gibi hesapta olmayan aksilikler cereyan edince, görev ehliyeti alan kişinin duruma müdahale biçimini göstermesi anlamında insiyatif alması, ana sorumluluğunu yerine getirmesi mecburiyetinden kaynaklı olarak kaçınılmaz.

Sosyal medyayla bize her gün 1 Nisan..

1 Nisan..

Toplumumuzda şaka günü olarak kutlanan bir gün. Çoğu insanın bugünü neden özel bir gün olarak algıladığını da bilemiyorum. Fakat dünya bir günü özel ilan etmişse içimizde ki bir kesim, bugünü hemen kendi toplumuna yerleştirir. Tabi bunda her bir şeyi Avrupa’dan alma huyumuzun büyük etkisi görülür. 1 Nisan’da illâ ki birilerine şaka yapma hevesimiz doğar. Yapılan şaka ne kadar gerçeksi olursa, yapan kişinin aldığı haz da o kadar büyük olur. Yani aslında yaptığımız şaka görünümlü bir kandırmaca ya da yalandır.

Milletimin eğlenmeye çok meraklı olmasına ve kendine eğlenebilmek için bir sürü icat çıkarmasına rağmen, seçimlerinde etkisiyle pek sallamadı 1 Nisan’ı. Çünkü artık 1 nisan’ın yerine koyduğumuz “sosyal medya” var. Kandırmak, kanmak, kafalanmak ve oyuna gelmek için harika bir araç!

Sosyal medya sayesinde bir her gün 1 Nisan artık.. Pis bir şaka yapmak için 1 yıl beklememize gerek yok onun sayesinde. Hile’nin yalanın kralı o bu platform artık. Tüm dünya’nın 1 Nisan’dan uzaklaşma sebebi bu ortam kesinlikle. Belki bir 5-10 yıl’a aklımıza bile gelmeyecek bir gün olacak 1 Nisan’lar..

Fakat herkes de bilir ki, 1 Nisan’da birilerini kandırmak, birilerini aldatmak, tufaya düşürmek bize ayrı bir keyif katardı geçmişte..Bu 1 Nisan şakası denilen şeyin, diğer uyduruk özel günlerden farkı bir farkı vardı tabi o günlerde. O fark da ticari hiç bir değerinin olmamasıydı. Yani alışverişi hareketlerdecek ölçüde bir etkinlik günü değil bu gün. Belki şaka malzemesi satan dükkanlara bir miktar katkı sağlamışlığı vardır ame hepsi o kadar.

Bir de artık pek önensenmese de, bazı medya kuruluşlarının, 1 Nisan günü şok haberlerle bir kısım halkı heyecanlandırırlar ve ve  o günü renklendirmeye çalışmaları dikkat çekerdi eskiden..

Dünya’ya bakınca, tarihte 1 Nisan gününün bir çok farklı devlet ve toplumda çeşitli etkinliklerle anıldığı görülür. Tarihte ki en bilinir 1 Nisan günü, hristiyanların bir savaş sırasında müslüman kitleyi kandırmasıdır. 31 Mart gecesi yaşanan olayda, düşma kuvvetlerine ( müslümanlara ) verilen bir söz, ertesi gün geçerliliğini kaybeder. Yani Hristiyanlar, müslümanları hile ile kandırırlar. Bu kandırdıkları güne “1 Nisan hile günü” adını vermişler dolasıyla..( 15 yy. Gırnata kalesi kuşatması )

Sonrasında bu 1 Nisan, farklı Avrupa toplumlarında, farklı isimler ve içeriklerle bir şekilde benimsenmiş.

Fakat 1 Nisan şaka gününün dünya’ya yayılmasında Fransa’nın etkisi daha büyük yer tutar. Fransa bu güne “1 Nisan aptallar günü” adını vermiş. Bu olayın hikayesi ise şöyle :

Fransa kralı IX. Charles, yıl başlangıcını Ocak ayının 1. gününe almış. Daha önce Avrupa’da genel olarak belirlenen yıl başlangıcı 25 Mart’mış O zamandaki iletişim şartlarıyla Charles’in bu kararı fazla duyulmamış, duyanlar ise protesto amaçlı eski adetlerine devam etmişler. 1 Nisan’da eğlenceler düzenlemişler. Diğerleri ise onları Nisan aptalları olarak isimlendirmişler. 1 Nisan’a “aptallar günü” adını vermişler. Bu günde herkese sürpriz hediyeler vermişler, yalan haberler uydurmuşlar. Yıllar sonra ocak ayının yılın ilk ayı olmasına alışılınca, Fransızlar 1 Nisan gününü kültürlerinin bir parçası görerek devam etmişler. Oradan da bütün dünyaya bir şaka günü olarak yayılıp gitmiş, günümüze kadar ulaşmış işte..

Ben bu günü gençliğimden beri saçma bulmuşumdur. Kimseye bir şaka yaptığımı da hatırlamam. Boş bir iştir. Fakat buna rağmen insanı o gün dikkatli olmaya zorlaması, ve her an kandırılma eyleminin kurbanı olabileceğimizi ortaya koymasıyla önemli bir gündür.

Dersimiz aşk çünkü, söylemiştim , Ergin Günçe

Dersimiz Aşk, konular Haydutluk ve Sarışınlık
Şimdi şurdan koşsam Akdeniz’e çıkarım
Yörükler ve Develer arasından geçerim
Üzüm incir ve tütün, üzüm incir ve tütün
Dersimiz Aşk çünkü, söylemiştim
Oturur bir Güneşle sigaramı yakarım

Bir Horoz adamıştım onsekizimde
Nedense kesmeye üşeniyor insan
Şu günlerde ömrüm de bir hayli kısalıyor

Dersimiz Aşk, konular Barut ve Av Tüfeği
Annemiz bizi de elbet bir Gül’de biriktirdi
Okullar bitti, Askere gittik ve hemen evlendik
Bahçeye bir Sığırcık bir de Köpek alıştırdık
Serentiler üstünde Biber ve Kırmızı Tarhana
Dersimiz Aşk çünkü, söylemiştim
Oturduk son gece Balkonda Vişne yedik ve gülüştük

Süt gibi Gökyüzünden biriki Turna geçiyor
Öksürerek yürüyorum bir İkindi yolunda
İzliyor beni Gölgem, Çubuğum ve Keçilerim

————————
Ergin GÜNÇE (1979)
Yazı Dergisi Sayı: 6-7
Yazı Dergisi Sayı: 6-7

EVET Mümkündür, Rainer Maria Rilke

bilinmemiş, söylenmemiş olsun? Mümkün müdür, görmek, düşünmek ve yazmakla binlerce yıl geçmiş bulunsun ve binlerce yıl, tereyağlı bir dilim ekmekle bir elma yenen bir okul teneffüsü gibi kaybedilmiş olsun?

Evet, mümkündür.

Mümkün müdür, icatlara, ilerlemelere rağmen, kültüre, dine, felsefeye rağmen hayatın yüzeyinde kalınsın? Mümkün müdür, bilinmesi yine de bir kazanç olan bu yüzey bile; yaz tatillerinde salon mobilyaları gibi, aklın alamayacağı kadar yavan bir kılıfla kaplansın?

Evet, mümkündür.

Mümkün müdür, bütün dünya tarihi yanlış anlaşılmış olsun? Mümkün müdür, ölen ölen yabancıdan bahsedecek yerde, etrafına üşüşen kalabalığı anlatır gibi, daima yığınların lafı edildiği için, geçmiş yanlış olsun?

Evet, mümkündür.

Mümkün müdür, insanlar doğmadan önce geçen şeyleri tekrar yaşamak zorunda olduklarını sansınlar? Mümkün müdür, her birine, kendinden önceki insanlardan geldiğini hatırlatmak gereksin ve herkes bunu bilsin de başka türlü söyleyenlerin dediklerine kanmasın?

Evet, mümkündür.

Mümkün müdür, bütün bu insanlar, asla var olmamış bir geçmişi tamamen bilsinler? Mümkün müdür, bütün hakikatler, onlar için bir şey olmasın? Mümkün müdür, hayatları, boş odalardaki saat gibi her şeyden kesilmiş, geçsin?

Evet, mümkündür.

Mümkün müdür, yaşayan kızlar bilinmesin? Mümkün müdür, “kadınlar” densin, “çocuklar” densin ve bu kelimelerin çoktandır çoğulları yoktur, sayısız tekilleri vardır, farkına varılmasın (tekmil okumuşluğa rağmen farkına varılmasın)?

Evet, mümkündür.

Mümkün müdür, “Tanrı” diyen ve Tanrı’nın ortak bir şey olduğunu sanan insanlar bulunsun? Okul çağında iki çocuk düşünelim: Biri bir çakı satın alsın, arkadaşı da aynı günde, bu çakıya tıpatıp benzeyen bir başka çakı satın alsın. Aradan bir hafta geçsin, iki öğrenci, çakılarını birbirlerine göstersinler; şimdi ancak pek uzak bir benzerlik vardır arasında — başka başka ellerde çakılar ne kadar değişmiştir. (Çocuklardan birinin annesi şöyle der hatta: Sizin elinizde zaten ne sağlam kalır ki…) Evet, evet: İnsanın bir Tanrı’sı olsun da kullanmasın, mümkün müdür?

Evet, mümkündür.

“Bütün bunlar, mümkün olduğu, hiç değilse bir imkân zerresi taşıdıkları takdirde, ne pahasına olursa olsun, bir şey yapmalı. Herhangi birisi, yani insanı tedirgin eden bu şeyleri ilk düşünen birisi, ihmal edilmiş işleri telâfiye başlamalıdır; hatta rasgele birisi olsun, bu işin tam ehli olmasın: bu işi yapacak başka kimse yok ki. Bu genç, âciz yabancı, Brigge, beşinci katta oturup yazacaktır; gece gündüz: Evet, yazmalıdır; bunun sonu bu olacak.”

RILKE

Benim üstadım Don Kişot’tur. / Roger Garaudy

Benim üstadım Don Kişot’tur. Yirmi yaşından itibaren kendime rehber edindim onu. İdealin gerçekten daha doğru olduğuna inanan Don Kişot’u. Hiçbir fırtınanın baş eğdiremediği o kahramanı…

Haklı bir davaya inanmışsanız bedeli ne olursa olsun, onun uğrunda sonuna kadar mücadele etmelisiniz. Bu arada her eyleminizin karşınıza çıkardığı her yeni durumu da göğüsleyebilmelisiniz. Öylesi durumlarda ne cesaretsizliğe yer vardır artık, ne de mesele üzerinde yeniden düşünmeye.

Benim açımdan dünyanın en büyük günahı, umutsuzluğa kapılmaktır. İman sahibi olma ise, fırtına ve kasırgalara rağmen sabaha ereceğinize ve günle buluşacağınıza inanmak demektir.

Gerçi, itiraf edeyim, şu an her şey aleyhimize işliyor. Yine de mücadeleyi sürdürmek lâzım. Kaliteli sadece onlarca adam bulsam, bu beni, yüz binlerce (tabirimi mazur görün) ahmağın etrafımda toplanmasından çok daha fazla teselli eder.

Zaman olur, insan bütün haz ve zevklerini, gücünü ve daha nelerini kaybeder. İşte o zaman kollarını bir kurtarıcıya açar, yani mistik bir hayata yönelir. Ama ben bu kucak açışın, bu yönelişin mistik bir hayatın içinde insanı pasifleştireceğine ve kaybolup gitmesine yol açacağına inanmadım.

Nitekim 19. yüzyılın en büyük adamı, şeksiz şüphesiz Emir Abdülkadir’dir*. Kendisi İbn Arabî’nin yolunda giden büyük bir mutasavvıftı. Aynı zamanda da büyük bir eylem adamıydı. Yüce gönüllü, oldukça misafirperver bir zâttı. Esir aldığı Fransız subayları evine davet edip onları ağırladığı olurdu.

Bu subaylar onun bütün geceyi ibadetle geçirmesine, ertesi günse gerçek bir general olarak orduları yönetmesine hayran kalmışlardı.

O hâlde sûfî hayat, eylemi dışlayan bir hayat değildir. Bence tasavvuf kendisini asıl eylemle gösterir. Mistik hayatın dışavurumu, eylemdir.

Kanaatim şudur: Eylemsiz bir mistisizm veya tasavvufî hayat, kupkuru bir kişisel tapınma içinde kaybolur gider; tasavvufsuz eylemse, hayvanca ve gaddarca bir eyleme dönüşür.

O yüzden benim hayatımın gayesi, işte bu mistik anlayışla eylemi birleştirmek olmuştur.

***

Don Kişot, o Ermiş Şövalye, paranın yeni bir hükümranlığının doğuşuna kucak açan bir asrın bütün kurumlarıyla, cesaretini ve umudunu kaybetmeksizin habire çarpışır. Öylesi bir asırda, korku ve ayıplanma nedir bilmeden yapılacak böylesi bir âlicenaplıksa, elbette artık sadece alaya alınmayla ve başarısızlıkla sonuçlanabilirdi.

 

[“Giriş” yazısı, Yaşanmış Şiir: Don Kişot, Roger Garaudy, çev. Cemal Aydın, Türk Edebiyatı Vakfı Y., 13-14 s., 2012].