Dünya’yı Ömer gibiler kurtarabilir mi?

Ülkenin en büyük gazetesi Dagens Nyheter olayı manşetten okurlarına duyururken, sosyal medyada Temel kahraman ilan edildi.

AA muhabirine açıklama yapan Temel, Türklerin iyiliksever bir millet olduğunu gösterdiğini belirterek, ”Bizim milletimiz için bu tür iyilikler normal karşılanıyor. İsveç’te ise anormal ve hayretler içinde karşılanıyor.” dedi.

Olayın İsveç medyasında yankı bulmasına şaşırdığını dile getiren Temel, yaşadığı olay hakkında şunları söyledi:

“Perşembe sabahı saat 06.00’da Christer Östlund isimli İsveçli müşteriyi havalimanına götürmek için aldım. Havalimanına yaklaştığımızda müşteri panikledi, cüzdanını ve banka kartlarını evde unuttuğunu söyledi. İki günlüğüne yurt dışı gezisi varmış. Taksi ücretini sonra ödeyebileceğini söyledim ve gittiği ülkede harcama yapması için banka kartımı teklif ettim. Teklifim karşısında dondu kaldı. İnanamadı. ‘Gerçekten ilk defa taksisine binen birine güvenerek kartını ve şifresini veriyor musun?’ diye sordu. Şaşkınlık içinde tekrar tekrar sordu.” diye konuştu.

İki gün sonra tekrar havalimanına giderek İsveçli müşteriyi karşıladığını kaydeden Temel, ”Dönüşünde kendisini almam için telefon etti. Havalimanında karşıladığımda ‘Hiç kimse böyle bir şey yapmaz. Hele hele bir İsveçli asla bunu yapmaz. Sen nasıl böyle bir şey yaptın?’ diye tekrar tekrar sorular sordu. ‘Biz Türklerin kültüründe var, biz yardım etmeyi severiz. Bizim için bu olaylar normal’ cevabını verdim.” ifadelerini kullandı.

30 BİN KRON ÖDÜL TEKLİFİ

İsveçlinin bu iyilik karşısında kendisine 30 bin kron (18 bin 800 TL) para teklif ettiğini aktaran Temel, “Gezi esnasında 4 bin 500 kron ( 2 bin 816 TL) para harcamış. Paramı iade ettikten sonra iyiliğin karşılığı olarak 30 bin kron da para teklif etti. Kabul etmedim. Eşi de yanındaydı, çok şaşırdılar.” dedi.

”DÜNYAYI ÖMER GİBİLER KURTARACAK”

Bir bankada müdür olarak çalışan Christer Östlund ise “Almanya ve Fransa’ya iki günlük iş gezimi Ömer kurtardı. Hala dünyada böyle insanlar varmış. Dünyayı Ömer gibiler kurtaracak.” diye konuştu.

Olayın duyulmasından sonra sosyal medyada Ömer Temel’in büyük övgüler aldığını söyleyen Östlund, “Tüm yorumlar pozitif. Ömer kahraman ilan edildi. Başbakan olarak görmek isteyenler bile var” ifadesini kullandı.

 

Kaynak : NTV

 




YORUM:

Dünya’yı Ömer gibiler kurtabilir mi bilmem ama, Dünya’ya en çok samimiyet ve iyilik pompalama görevini gören millet, biz Türkleriz halâ..

Haberi okuduktan “ben böyle bir şey yaparmıydım?” sorusunu sordum kendime. Ve iki cevap buldum. Cevapların ilki “hayır yapmazdım” oldu. Çünkü bu yüzyılda birine yardım ettiğinizde, bırakın karşılığını görmeyi, çok büyük kötülüklere maruz kalma ihtimaliniz çok yüksek. 

İkinci cevap ise ” yapardım ” oldu. Eğer yaptığım iyiliği gerçekten içimden gelerek yaptıysam, o an da paranın geri gelip gelmeyeceğini düşünmeden yapmışımdır. Bu o an da gelişen bir his. Tabi daha önce bu tip iyililikler yapıp çok fazla bir zarar görmemenizde gerekiyor. Malum sütten ağzı yanan yoğurdu üfleyerek yer. Ömer kardeş de mutemelen daha önce böyle bir zarar görmedi. Bir de o kredi kartını verdiği an da paranın geri gelmeme ihtimalini de hesaplamadı. Allah’tan yardım ettiği vatandaşta dürüst biri çıktı. Eğer tersi olsaydı Ömer’in iyilik yapma hissiyatı ciddi bir körelme yaşayabilirdi.

Aslında bu olay bize gösteriyor ki, “iyilik yap denize at, balık bilmezse halik bilir” felsefesi bizim insanlığımızı yaşatacak en önemli husus..

 

Teşekkürler Ömer kardeş..

“Hiçbir zaman hiçbir şey” kitabının tanıtım yazısı

Yanlış bir şeyler var. Bu yanlışa yokmuş gibi yapmaya devam edersek yanlışın bir parçası olacağız. Doğruyu söylemeden, doğruca eylemeden sadece yanlış var diye bağırırsak vicdanımızı sahte bir teselliyle avutacağız. *Birileri artık bu yanlışları düzeltmeli* deyip kenara çekilirsek yükü omuzlamanın külfetinden eleştirmenin kolaycılığına kaçmış olacağız. *Kendimi düzeltirsem yeryüzü hiç olmazsa bir yanlıştan kurtulacak* şuuru içinde ‘emrolunduğumuz gibi’ dosdoğru olmak derdiyle yaşayabilirsek, işte o zaman gerçekten bir şey yapmış olacağız.

*İnsan olamadıktan sonra ne olsam ne olur* ve *insan olduktan sonra ne olmasam ne olur* idraki içinde duvarları yıkmak için aşkla yola revân olan divanelere duvarın şeş cihetinden Bizim Yunusça selam olsun.

*Cümleler doğrudur sen doğru isen
Doğruluk bulunmaz sen eğri isen*

Kanseri yenen Muharrem hoca, içini dökmüş..

Tekirdağ’ın Çorlu ilçesinde yakalandığı kanser hastalığı nedeniyle 8 ay süreyle ayrı kaldığı öğrencileri tarafından sevgi gösterileriyle karşılanan 27 yıllık öğretmen Muharrem Poyrazoğlu yaşadığı o anları anlattı.

Hastalığının tedavisinin ilacın yanında moral ve motivasyona da dayalı olduğunu söyleyen öğretmen Poyrazoğlu, “Bu yüzden herkes bana çok destek oldu. Başta ailem, kardeşlerim, dostlarım bütün öğretmen camiası, okul müdürüm, komşularım. İnsanların o kadar çok seveni oluyormuş ki bu tür zor durumlara düşünce anlaşılıyor. Bir de beni mesajları ile telefonları ile beni desteklemeyi unutmayan öğrencilerime teşekkür ediyorum. Süreci tamamladım. Bundan sonra en kısa sürede tekrar tahtanın başında olmak istiyorum. Çok özledim, mesleğimi yapmayı çok özledim” dedi.

Kaynak : Hürriyet

 

Kuşlu Gazel , Metin Altıok

Koyup zarfın içine, üstünü acıyla pulladım
Sana bir sevinçlik menevişli kuş yolladım

Son kuşlarımdı bunlar, dedim telef olmasın
Geçti artık göğsümde kuş barınmaz anladım

Esti rüzgâr bozuk bozuk, örselendi yüreğim
Eksik gedik nem varsa ezberden tamamladım

Bende sönen şavkıması sürsün diye yaşamın
Bu kuşları senin için gözlerimde sakladım

Kim sürmüş Altıok Metin dünyanın sefasını
Kirletilmiş bir zamanı yürürken adım adım

Notre Dame yangınına sevinmedim tabi ki, ama içim cız falan da etmedi yani..

Valla ne sevindim ne de içim cız edecek kadar üzüldüm. Tarih dediğimiz kavram, yazıya geçen bir miras olduğu kadar görselliği ve mimarisi ile de ayrılmaz bir bütün. Notre Dame katedrali de mimari yönüyle 850 yıllık bir tarihin görsel haliydi. Gotik döneme ait bir eser olan Notre Dame dünyada ki en çok ziyaret edilen Tarihi yapılardan biri. Daha doğrusu biriydi yanmadan önce.

Fransa üzüldü en başta tabi, adamların kendi eserleri. Aynı zamanda tüm Avrupa’nın üzüldüğünü söylemek mümkün. Fakat gelin görün ki bizim toplumda yarattığı üzüntüde oldukça fazla. Toplum derken elbette başta sanat camiasının bir bölümüyle, Avrupa hayranlığını iliklerine kadar sindirmiş elitist ve burjuva sınıfının önde gelenlerini kasdediyorum.

Eeee ne var bunda? İnsanlar üzülmesin mi diyenleriniz çıkar şimdi içinizden. Elbette üzülmelerinde hiç bir mahsur yok. Fakat kendi bin yıllık geçmişlerinde gerek savaşlarda gerekse mütahit yağmalarına maruz kalarak yıkılmış onlarca eser için bir cümle bile yorum yapmamaları ilginç ve abes.

Dünyada 800 yıllık hatta 1200 yıllık tarihe sahip islami mimariye sahip hiç bir yapıya üzülmemeleri, olaya sanatsal değil de sınıfsal anlamda baktıklarının bariz bir göstergesi. Avrupalı için o katedralin mimari ve turistik değerinin büyüklüğü kadar, dinsel anlamda ki değeri de tartışmasız önemli bir yere sahip. Katedral’in anlamına sözlükte baktığınızda karşınıza şu tanım çıkar: Piskoposluk makamı bulunan büyük kilise…

Yani dinsel anlamda çok büyük bir amaca hizmet etsin diye yapılmış zengin bir mimariye sahip kliseydi Notre Dame zamanında.. Yani bizim islam inancına sahip olduğunu iddia eden sözde aydın kesimimiz, konu bizim tarihimizde ki islami anlamda değer bulmuş hiç bir yapıya karşı korumacı bir anlayışa sahip değil. Bunun en büyük nedeni islam dininin içeriğinde ki zenginlikten yoksun yaşamalarından ileri geliyor. Avrupa orta çağı’nın son 200 yılında yapılan ve Hristiyanlık dininin egemen olduğu dönemin bir hatırası olan bu katedral, islâm dininin medeniyet ve kültür alanında en üstün olduğu zamanlara denk geliyor. Bilimde, ilimde, sanatta ev verimli dönemlerde en verimli dönemini yaşayan islam dünyasına ait mimari yapılar neredeyse yok denecek kadar az. Sebebi ise bilinçli bir şekilde tahrip edilip yıkılmalarından başka bir şey değil.

İşte bugün sosyal medyada Katedrâlin yanışına aşırı üzüldüğünü anlatan twitler atan ünlü tayfasına gösterilen tepkilerin sebebi de bundan ibaret. Milli duyguları 1923 ten önceki tarihe karşı körelmiş bir kesime gösterilen doğal bir tepki aynı zamanda..

Şimdi konuyu size bir soru sorarak bağlayayayım. Bugün (Allah muhafaza etsin ) Sultan Ahmet yansa, Fransız toplumunun aydınlarının kaç tanesi üzüntü dolu twitler paylaşır sosyal medyada?  Bu soruya vereceğiniz cevap, size bu yanan Notre Dame katedraline ne seviyede üzülmeniz gerektiğini söylecektir..

Yerdekine acımayan Coni, göktekine acır mı?

 

Şu Amerika’nın zarar vermediği bir canlı kaldı mı acaba? diye düşünmeme sebep olan bir haber bu. Yani şu dünyanın bir dili olsa da kendisi anlatsa şu lanet olasıca devlet’in şerrini!

Sosyal medyada gördüğüm haber şu: ABD’deki gökdelenlerin yılda yaklaşık 600 milyon kuşunun ölümüne neden oluyor..

Cornell Kuşbilimi Laboratuvarı adlı kuruluşun araştırmasına göre gökdelenlerin yapay ışıkları nedeniyle yön duygularını kaybeden hayvanlar binalara çarparak yaralanıyor, çoğu kez de ölüyormış. Özellikle kuşların göç zamanında daha ağır oluyormuş bu soykırım!

Sonuçları “Frontiers in Ecology and the Environment” adlı bilim dergisinde yayımlanan araştırmaya göre, ABD’de kuşlar için en tehlikeli kent Chicagoymuş. Bunu Houston ve Dallas izliyormuş. Bu kentler, kuşların göç yolları üzerinde bulunuyor.Göç mevsiminde binlerce kilometre yol kat eden kuşların yolculukları cam binalara çarpmaları nedeniyle birkaç saniye içinde son buluyor.Uzmanlara göre, birçok kuş gece uçuyor. Gökdelenlerin ışığı kuşları çektiği için hayvanlar birbirleriyle çarpışıyor ya da binalara çarpıyor.’Gökdelenler, gece ışıklarını kapatmalı’Bazı kuşlar için binaların ışıkları o kadar yanıltıcı oluyor ki, nereye gideceğini bilemeyen hayvanlar saatlerce kanat çırıpıyor. Kuşlar sonunda bitap düşüp, kendileri için güvenli olmayan yerlere inmek zorunda kalıyor.

Yerde hersene onbinlerce insana kıyan Amerika, gökyüzündekileri de rahat bırakmıyor anlayacağınız. Şimdi desek ki Amerika’ya:  “Ey Amerika gece kapat şu gökdelenlerinin ışıklarını.Kuşlar ölüyor” bizi ne kadar ciddiye alır acaba? Yerdekine merhamet etmeyen göktekine acır mı?

Gereğinden fazla olanlar bile eksiktir. / Yusuf Atılgan

“Eve gelirken on paket sigarayla bir deste kibrit aldı. Odasının ışığını yaktı. Elindekileri karyolanın altına, boş bavula koydu. Çevresine bakındı. yoktu. Oturma odasını da aradı, orada da yoktu. Bunca lüzumsuz eşya vardı da, neden en gereken, bir sigara küllüğü yoktu. Kadınlar da böyleydi. Dünyada gereğinden çok kadın vardı ama yalnız bir teki yoktu.”

-Yusuf Atılgan

 

Ölüm Güzel Şey, Necip Fazıl Kısakürek

Ölüm Güzel Şey

Ölüm güzel şey,budur perde ardından haber… 
Hiç güzel olmasaydı ölürmüydü peygamber?… 
Öleceğiz müjdeler olsun,müjdeler olsun ! 
Ölümüde öldüren Rabbe secdeler olsun! 

Kapı kapı, yolun son kapısı ölümse; 
Her kapıda ağlayıp o kapıda gülümse! 
O demdeki,perdeler kalkar,perdeler iner, 
Azraile hoşgeldin,diyebilmekte hüner… 

O dem çocuklar gibi sevinçten zıplar mısın? 
Toprağın altındaki saklambaçta varmısın? 
Ölüm ölene bayram,bayrama sevinmek var; 
Oh ne güzel,bayramda tahta ata binmek var.!… 

Ufka bakarlar;ölüm uzaktamı uzakta… 
Ve tabut bekler,suya inmek için kızakta….. 
Sultan olmak dilersen,tacı,sorgucu,unut ! 
Zafer araban senin,gıcırtılı bir tabut! 

-Necip Fazıl Kısakürek

Kaos, kurtarma ve bağlama, Nevzat Tarhan

“Fil hergün aynı yoldan geçen canlıdır. Fil avcıları yola tuzak kurarak onu çukura düşürürler. Siyah elbise ile gelip düştüğü çukurda onu iyice döverler. Bir iki gün sonra beyaz elbise gelip kurtarırlar. Fil artık onları kurtarıcı gibi görür. Bir başka psikolojik savaş yöntemi budur. Toplumu bunalıma sok‚ sonra kurtar ve kendine bağla.”

Nabi’den beyitler..

Kimdir bizi men eyleyecek bağ-ı cinandan,
Mevrus-i pederdir gireriz hane bizimdir.”

(Cennet bahçelerinden bizi men edebilecek olan da kimmiş.!? O ev bize Adem atamzıdan mirastır, elbette gireriz.)

“Kalem kec-dil, mürekkeb rû-siyeh, kağıt dü-rû bilmem,
Kimi etsem o şûha arz-ı hâlim yazmada mahrem. ” (Nabi)

(Kalem eğri dilli, mürekkep siyah , kâğıt iki yüzlü! Şimdi sevgiliye arzu halimi yazmaya kimi mahrem kılayım?)

Miskin Adem Oğlanı, Yunus Emre

Miskîn âdem oglanı nefse zebûn olmışdur
Hayvân cânâvâr gibi otlamaga kalmışdur

Hergiz ölümin sanmaz ölesi günin anmaz
Bu dünyâdan usanmaz gaflet ögin almışdur

Oglanlar ögüt almaz yigitler tevbe kılmaz
Kocalar tâ‘at kılmaz sarp rûzigâr olmışdur

Begler azdı yolından bilmez yoksul hâlinden
Çıkdı rahmet gölinden nefs göline talmışdur

Yûnus sözi ‘âlimden zinhâr olman zâlimden
Korka durun ölümden cümle togan ölmişdür

Yunus Emre

Çevirisi..

Miskin Adem oğlanı nefse esir olmuştur,
Hayvan canavar gibi otlamağa kalmıştır.

Asla ölürüm sanmaz, mahşer gününü anmaz,
Bu dünyadan usanmaz, gaflet aklın almıştır.

Oğlanlar öğüt almaz, yiğitler tövbe etmez,
Kocalar namaz kılmaz, zaman kötü olmuştur.

Beyler azdı yolundan, bilmez yoksul halinden,
Çıktı rahmet gölünden, nefs gölüne dalmıştır.

Yunus sözü alimden, asla korkman zalimden,
Korka durun ölümden, cümle doğan ölmüştür.

Yunus Emre

Düzenleme ve yorum: Zeki Çalar

Schopenhauer’un Giyotin hikayesi

GERÇEKÇİ OLMAK…
Üç kişi giyotinle idama mahkûm olur. Bunlardan biri papaz, biri hâkim, biri de fizikçi…
*İdam sehpasına ilk papaz çıkarılır. Başını giyotinin altına yerleştirir ve sorarlar:
– Son sözün nedir?
Der ki:
– Ben Allah’a inanıyorum, O beni kurtaracaktır. Allah… Allah… Allah…
Giyotini indirdiklerinde boynuna birkaç santim kala giyotin durur. Halk şaşırır ve hep bir ağızdan bağırır:
– Onu serbest bırakın; Allah sözünü söylemiş ve onu korumuştur.
Böylece papaz idam edilmekten kurtulur… *Sıra hâkime gelir, ona da sorarlar:
– Demek istediğin en son söz nedir?
Der ki:
– Ben papaz gibi Allah’a inanmıyorum. Ama adalete güveniyorum. Adalet… Adalet… Adalet…
Giyotini indirirler, giyotin hâkimin de boynuna birkaç santim kala durur…
Bunun üzerine insanlar tekrar şaşırır ve bağırırlar:
– Adalet sözünü söyledi, onu serbest bırakın.
Böylece hâkim de boynunun kesilmesinden kurtulur…
Sıra fizikçiye gelir. Ona da
– Son sözünü söyle derler
Der ki:
– Ben ne Allah’a inanan bir papazım, ne de adalete güvenen bir hâkim.. Bildiğim tek şey şudur: Giyotinin ipinde bir düğüm var ve o düğüm giyotinin tam inmesine engel oluyor.
Görevliler giyotini kontrol edince gerçekten de bir düğüm olduğunu görürler. Düğümü açıp tekrar bırakırlar, böylece fizikçinin başı bedeninden kopar..

Toplumdaki “düğümler” ve sorunlara işaret edip gerçekleri söylemenin acı sonuçları olabilir!..
Gerçeğe talip olanlar, bedel ödemeyi göze almalıdır..

ARTHUR SCHOPENHAUER

 

Mesir Macunu, coğrafi tescilini aldı.

UNESCO tarafından Somut Olmayan Dünya Kültürel Miras Listesi’nde yer alan ve bu yıl 479. kez gerçekleştirilecek Uluslararası Manisa Mesir Macunu Festivali’nin tanıtım toplantısı yapılmış..

Manisa Büyükşehir Belediye Başkanı Cengiz Ergün, festivale Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ve MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’yi davet edeceklerini söylemiş..

Festivalde yabancı misafirleri de ağırlayacaklarını belirten Ergün, “10 kardeş şehrimizden temsilciler festivalin konuğu olacak. Ukrayna, Hindistan, Sri Lanka, Rusya, Endonezya ve Bulgaristan’dan gelecek 186 kişilik halk oyunları ekibi festivalimize renk katacak” diye konuşmuş.

Manisa Valisi Ahmet Deniz ise, festivalin Manisa’nın tanıtımına büyük katkı yaptığını ifade etti.

Manisa’yı Mesiri Tanıtma ve Turizm Derneği Başkanı Ufuk Tanık da mesir macununun tescili için 2013 yılında başvuru yaptıklarını anlatmış.

Uzun zamandır bekledikleri sonucu geçen ayın sonunda aldıklarını vurgulayan Tanık, “Mesir macunu coğrafi işaret olarak tescillendi. Ürün artık ‘Manisa Mesir Macunu’ şeklinde tanımlanacak. Bu bizim için büyük bir müjde. Festivalde 6 ton mesir macunu saçacağız” demiş..

Kaynak : TRT Haber

Refikayı seviyoruz çünkü..

Refika Birgül..

Son dönemin en çok parlayan şeflerinden. Samimi ve doğal tavırları ile bir çok insanın beğenisini alan bu tombik abla, hem Tv’de hem de sosyal medyada hayran sayısını arttırmaya devam ediyor.

Bu bol samimiyetli ve doğal tavırlara sahip insanı, yemekle uğraşmak istemeyen, üşenen, binlerce insanı şevklendirdiği çok açık ve bu durum  artık herkesçe kabul ediliyor. Kolay ve hızlı tarifler noktasında tüm meslektaşlarının önüne geçme başarısı ise takdire şayan Refika’nın. İzleyenlerini hiç sıkmadan verdiği tarifler çok pratik gerçekten.

Dikkat ederseniz, Refika Birgül’den bahsederken adını ve soyadını birlikte kullanmıyoruz. “Refika” deyip bitiriyoruz. Bunda Refika’nın samimi hallerinin ve bize yakınlığının rolü çok büyük..

Refika, 19 Mayıs 1980’de İstanbul doğumlu. Annesi Kıbrıslı, babası Nevşehir’li. Doktor bir ailenin çocuğu olarak doğmuş.  Tahsilinin ilk zamanları Hamdullah Suphi Tanrıöver İlköğretim Okulu, Robert Koleji’nde geçti. Refika lise yıllarında siyah beyaz fotoğrafçılığa uğraşmış. Matematik ve fiziği birleştirerek bir dans projesi hazırlamış. Refika sonra psikolojiye merak salmış lisans eğitimini Koç Üniversitesi Psikoloji Bölümü’nde tamamlamış. Sonra bir rüzgar esmiş ve kendini Londra’da bulmuş, London Business School’da liderlik eğitimi almış. Yalnız burada Refika’nın kendini arayışlarına dikkat çekmek istiyorum. İnsanın ne olmak istediğine karar vermesi, bir çok deneyim ve hatadan sonra meydana çıkıyor. Fakat bu konuda toplumun %80 i Refika kadar şanslı ve cesur değil. Çünkü bu arayışlar hem ciddi bir maddi imkan ve zaman gerektiriyor. Yani herkesin yapabileceği bir iş değil.

Neyse.. Sonra Refika Üniversiteye devam ederken Yavuz Turgul’a ait olan Medina Turgul reklam ajansında çalışmaya başlıyor. Reklamcılıktan keyif alınca Birgül, okulu bırakmaya karar veriyor. Sonra bundan da vazgeçip VoIP ( voice over internet protocol) alanında kendi işini kurmaya yöneliyor. Refika, gelen her rüzgara kendini bırakmaya devam ederken kendini İstanbul Bağımsız Filmler Festivali ve İstanbul Kültür Sanat Vakfı’nın (IKSV) organizasyon bölümünde görev almış halde buluyor. Rüzgarlar dinmiyor Refika’nın hayatında, Daha sonra bir özel Hastane bünyesinde üst düzey yönetici ve genel müdür olarak çalışıyor..

Mutfağa tam olarak girişi ise, Londra’ya akrabalarını görmek için gittiğinde damak zevki daha bir gelişmesiyle başlıyor. Farklı yemekler arayan Birgül, yemeklerde farklı denklemler ve sentezlemeler aramaya başlıyor. Bir yemek kitabı çıkarıyor. Ardından kendine bir yemek atölyesi kuruyor. Ve o günden sonra Refika, ödül üstüne ödül, ünvan üstüne ünvan toplamaya başlıyor. Böyle bir kariyerin geldiği nokta da, Refika’nın hayatının kalan bölümünde şef olarak kalacağına kimse ihtimal veremez bence:) Refika daha 38 yaşında. Allah ömür verir de bir bu kadar daha yaşarsa, eminim daha bir çok rüzgara kendini fütursuzca bırakacaktır. İnsan bu, başardıkça kendini daha zor hedeflere ve sancılara bırakmaya yeltenmekten geri duramayan tek canlı.

Refikayı severek izliyoruz. İzlemeye devam edeceğiz. ( Bu arada Refika’nın mozaik pasta tarifini denedik muhteşem oldu. Tavsiyemdir..)

 

 

Mevzuya Fransız değiliz elhamdülillâh..

Nasıl gururlanmayalım siz söyleyin. Doğrunun arkasında dim dik durmak, onurlu ve hakkaniyetli bir millet olduğumuzu her platformda alnı açık bir şekilde, bize iftira atan devletlerin yüzüne yüzüne bağırmak bizi her zaman mutlu ediyor. Geçmişimizi tertemiz yazmayı başaran tüm atalarıma, dedelerime, bugün bize utanılacak hiç bir şey bırakmadıkları için ne kadar teşekkür etsem az.

Bilmem fark etiniz mi? Artık Devletin temsili noktasında kimseden çekinmeyen ve korkmayan bir duruşumuz var.

Dün,  Bakan Çavuşoğlu’nun  gerekli ayarı verdiği Sonia Krimi’nin arkasında ki 2. vekil salondan çıkmadan kameraya dönerek;

”You can not insult a country like this” demiş.

Türkçesine gelince, bu cümle ‘Bir ülkeyi bu şekilde aşağılayamazsınız’, anlamına geliyor. Yani çok bozulmuş hanımefendiler!

Ya hu dünyada ki mazlum yerlilerin kanını döken vampir Avrupa ülkekelerinin başında yer alan siz Fransızlar, Ruanda’da, Cezayir’de, Afrika, Benin, Burkani Faso, Gabon, Gine, Kamerun, Moritanya, Nijer, Senegal, Tunus’u fiziksel olarak aşağılamamışmıydınız?

Afrika’nın Çad’ın da ise kana doymayarak 400 alimi hunharca katletmemişmiydiniz?

Geçmişi bu kadar kirli bir milletin, kalkıp bizi soykırımla itham etmesi ne büyük terbiyesizliktir. Kendi yedikleri bokun aynısını bizim de yediğimizi iddia etmek akla ziyan bir davranıştır.

Yani bunlara göre afrika halkının canının kıymeti yok. Sadece Ermeniler insan!

Tüm pisliklerinizi hasır altı ederek kapatamayacağınızı bildiğiniz halde, neden halâ medeniyetten, demokrasiden, insan haklarından bahsediyorsunuz anlamam ki hiç!

Ki çok şükür bizler artık, bizi doğrudan ilgilendiren hiç bir mevzuya fransız değiliz millet olarak. Konuşmaya ve saçmalamaya devam ettikçe ağzınızın payını alacaksınız..

Gelmiş bulundum, Edip Cansever

Ben mişim -neymiş- su sesiymiş
Oymuş -cam kırıkları gibi gövdemi yakan-
Yanağında sardunya kokusuyla yazdan
Kimmiş o gelen ya giden kimmiş
Bir yabancı mı, yoksa bir ermiş
Değilmiş, bir çağrı bile yokmuş uzaktan.

Güneş mi batarmış bir özel ismi bitirir gibi
Yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan
Ne kalmış bir önceden ya da bir sonradan
Kim koparmış dalından bu yabani incirleri
Ya kimmiş kıyıya çeken hayalet gemileri
Ne yazılmış nereye bu garip kargaşadan.

Yıldızlar, büyülü ülke adımı unutturan
Bir kaya, bir ot, bir akarsu
Hangi yaz şarkıcılarının ürpertili korosu
Ki bütün ölüleri sığa çıkaran
Ve kenti bir ölüm derinliğine salan
Yani bir gül solarken bir gülün açma korkusu.

Şiirler yazdım, kitaplar okudum
Elimde bir bardak aldım, onu yeniden oydum
Derinlerde kaldım böyle bir zaman
Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan
Ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları
Söyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.

Sütten çıkmış tek ak kaşık, Ruh’tur..

Oynaklık ve pislik İnsanın ruhunda barınmaz. Ruh, yalnız güzele ve doğruya meyleder. Oynaklık ve pislik insanın nefsinde ve ben kavramının içinde yaşar. Ve nefis de her insanda, insanı insan eden yaşamsal bir gerekliliktir. Gel gör ki bu nefis’e tanınan özgürlük dsiplinel sınırlama içine alınmazsa, hem sahibine hem de çevresine zarar getirmeye başlar. Kendine zarar verdiğini tasavvur edemeyen insan, başkasına verdiği zararı nasıl idrak edebilir? Nefse zulmeden nefsine esir olur. Bu esaret de sonu..