Bizdeki Çerofobi değil, adab-ı muaşeret kuralı gibi bir şey..

Hani dost meclisinde, bir komedi filminde, ya da gergin olduğumuz dönemlerde normalden fazla güldüğümüz anlar olur. İşte o an fazla gülme eylemi biterken şöyle deriz:  “Allah’ım çok güldüm, sen ağlatma” ya da bir başka şekli de şöyledir bu durumu anlatan. “Çok güldüm kesin başıma bir iş gelecek”

Bu iki cümle bizim millet için çok yerleşik iki cümledir. Ne bilimsel bir araştırma sonucudur. Ne din de bununla ilgili bir ayet vardır.

Fakat kainat efendimizin bir hadisi var bu konu ile ilgili. Hz. Peygamber şöyle der : “Benim gördüklerime şahit olsaydınız çok ağlar az gülerdiniz” tabi tavsiye mahiyetinde ki sözü, Mirac hadisesinden kaynaklı söylediği aşikar.

İşte yukarıdaki bu söz, peygamberden sonra ki kuşaklara bir ahlak ya da edeb-i muaşeret kuralı olarak yansımış olabilir. Yani toplum içinde çok gülen bir insandan rahatsız olabilecek başka insanlar olabilir.

İşte bilim insanları da bu konu hakkında artık nasıl deneyler ve gözlemler yaptılarsa, bu davranışa, yani başıma bir iş gelir gülmeyeyim” düşüncesine bir isim takmayı başarmışlar. Verilen isim de Çerofobi.

Çok fazla mutlu olan bir insanın, başına bir bela geleceğini düşünüp, mutluluğunu bastırma ya da eksiltme hali.

Fakat bu Çerofobi, bizim toplumumuzun düşüncesinden biraz daha farklı sanki. Çünkü biz de eğlence ve kahkahanın sonunda akla gelerek söylenir bu söz.

Avrupada ki şekli ise mutluluğu ve keyfi azaltan, ya da başlamadan bitiren bir davranış modeli.

Çerofobi’yi bilmem ama bizde yaşanılan durumu, dini bir ritüel’den doğmuş akabinde de bir edebi bir kuralın sonucu olarak, kişinin bir başkasından görerek öğrendiği bir esnetilmiş bir adab-ı muaşeret kuralı diye tanımıyorum ben..

Güzel bir otokontrol davranışıdır insan adına. Kendi denetimini ayakta ve dinç tutar diye de ekleyip bitireyim mevzuyu..

 

 

Cibran’ın Ermiş’ini okuyunuz..

Bu aralar çok feci ders çalıştığımdan olsa gerek, çok ciddi okuyorum. Bu okuma hali hem bir mecburiyet hem de bir keyif benim için. Çünkü okuduğum bölüm sosyoloji. Ve sosyoloji ve felsefe benim çok ilgi duyduğum birbirine neredeyse yapışık iki alan.

Sosyoloji okumak demek aslında bir çok bilimi de anlamak demek. Sosyoloji içine, edebiyatı, hukuk’u, tarihi, antroplojiyi, sanatı, coğrafyayı yani kısaca insanın dışarıda olduğu her yeri ve her ilişkiyi inceliyor ve irdeliyor. İşte Sosyoloji’nin içindekilere örnek verdiğim edebiyat da, aynı sosyoloji’nin bir alt dalı, psikolojonin de tüm içselliğini kendinde topluyor.

Edebiyat, leb-i Derya tabi. Ama var sanatsallığı ile bir insanın içine sığabilecek kadar, insana yakın..

Az önce şu geçenlerde size bahsettiğim Millet kıraathanesine geldim. Çok fazla bir değişiklik yok şuan için. Sadece burayı kullananların sayısında ciddi bir artış var.

Kitapların olduğu tarafa geldim. Şu 1-2 saatlik boşluğumu  doldurmak için, şöyle ince bir hikaye ya da deneme kitabı aradım. Gözüme ilk çarpan Halil Cibran’ın “ermiş’i” oldu. ( 75 sayfa ) Hemen kitaplığın yanindaki masaya oturdum ve kitabı okumaya başladım.

Yaklaşık 30 dakika da bitiverdi kitap. Yani bir solukta okumuşum. Ermiş,’in dili o kadar şiirsi ve o kadar özlü sözlerle dolu ki bayıldı. Ermiş, içinde ki 28 başlıkta, insanın hayatta sahip olduğu ya da olamadığı demirbaş duyguları, ve buna ilave olarak yaşam biçimimizin içinde kendine yer bulan insana ait nesnelleri de anlatıyor.Yani Ermiş, bu diliyle Halil Cibran’ın en önemli eserlerinden olmayı hakediyor.

Kitabın içeriğinde ise vakti zamanında yaşayan bir Ermiş’in, Orphalese ismindeki bir yerleşim yerindeki halk’ın kendisinden faydanlanmak için sordular ve bu sorulara Ermiş’in verdiği cevaplar yer alıyor.

Kitabın baş karakteri olan ermiş’in,

Sevgi..

Özgürlük..

İnanç..

.. ve Evlilik gibi bir çok tanımı, harika benzetme ve betimlemelerle anlatışından keyifalmamak mümkün değil..

Bence kitaplığınızda en üst sıralarda kendine yer açtıracak bir deneme türü bu.

Tavsiyemizdir. Okuyunuz inşallah..

Veysel’i anma yılında, uzun ince bir yol geliyor..

2019 yılı Nesimi ve Aşık Veysel yılı olarak belirlendi biliyorsunuzdur. Yani bu sene kültürel anlamda en yoğun tempo bu ikili üzerine tutulacak..
Aşık Veysel’in torunu Gündüz Şatıroğlu, yıl boyunca sürecek etkinlikler hakkında bilgi vermiş.Tabi çok ciddi projeler var. Fakat beni en çok etkileyen Veysel’in “uzun ince bir yoldayım” türküsün gerçeğe dönüşecek olması..
Şatıroğlu’ nun Sivrialan’da müze haline getirilen evi, kabri ve elleriyle diktiği elmalardan oluşturduğu bahçe arasında uzun ve ince bir yürüyüş yolu yapılacakmış, fikir güzel..
Zaten Veysel’e en yakışır anma şeklide bu olur. Allah bize Şatıroğlunu unutturmasın..(Allah rahmet etsin tabi yeri gelmişken rahmetlede anmış olalım )

Cibiliyet, mevcudu yaşatandır. Atılmaz, satılmaz ve eskimez!

Bu hikayeyi, hem içerik hem de kurgu olarak çok beğenmişimdir her daim..

Karakterin ve özün değişmezliğini bariz bir şekilde önümüze koyar çünkü. Üstünde ne kadar çalışılırsa çalışılsın değişmez. Biraz evrilse de zamanla, bu gelişimi sıfırlar vakti gelince..

Hikaye şudur efendim..

Padişah vezire sormuş:

Vezir!
-Eğitim mi önemli soy sop mu (Cibilliyet) ?
vezir düşünmeden cevap vermiş:

-Cibilliyet, padişahım.

… padişah memleketin her yerine tellallar çağırtmış.
-duyduk duymadık demeyin en iyi hayvan eğiticisine yüz kese altın en iyi hayvan eğiticisi padişahın huzuruna çıkarılmış. padişah hayvan eğiticisine sormuş:

-Bir kediye tepsiyle servis yapmayı ne kadar zamanda öğretebilirsin?
-Altı ayda öğretirim padişahım.
altı ay dolmuş, huzura alınmış.

padişah:
-Öğrettin mi?
-Öğrettim padişahım.

saray erkanı toplanmış, kedi elinde tepsi servis yapmaya başlamış, tam vezirin önüne gelmiş; padişah yine vezire sormuş:
Vezir! demiş.

-Eğitim mi önemlidir cibilliyet mi?
vezir padişahın sorusuna cevap vermeden önce cebinde hazır tuttuğu fareyi yere bırakmış.

kedi tepsiyi attığı gibi farenin peşinde koşmaya başlamış.
tabi altı aylık eğitimde boşa gitmiş.
Vezir cevap vermiş.

-Cibilliyet padişahım…

Teşekkürler Jacinda Ardern.. Teşekkürler Maoriler..

Batı..

Bizim için batı, her türlü gelişimi, teknolojiyi, tekniği ve kültürü kendi vatandaşları için öngören, hristiyan olan tüm hemşehri devletleriyle bir arada duran, fakat kendisi gibi olmayan, kendisi gibi inanmayan, farklı olan millet ve ırklara mesafeli olan, hatta onları sömüren bir devletler topluluğun adıdır.

Bu tanım, İnsanlık tarihi boyunca bu şekilde geçerliliğini korumuştur. Özellikle Rönasans ve Reform devrimleriyle dünya’yı her anlamda tekeline alan batı, Ortadoğu ve Afrika’da milyonlarca insana zulmetmiş, sömürmüş, yerlerinden etmiş ve tüketmiş..

Batı’nın genlerinde, belki de atalarının geninden gelme bir, faşistlik, sömürü ve ezme yetisi var. Ele geçirmek ve köle etmek konusunda Amerikayla denk olan bir toplum. Aynı zamanda sinsilik ve ikiyüzlülük, bünyelerinde barındırdığı ekstra iki ahlâksız huy!

Fakat bu net tanımlama ve tespitlerin çok dışında kalmayı başarmış bir devletle tanıştık İki hafta önce.. Evet, Yeni Zelanda..

50 müslümanın katledildiği iki ayrı cami saldırında ( Hristiyan terörü! ) Dünya bir an da gözünü bu ülkeye çevirdi doğal olarak.

Yeni Zelanda, her ne kadar Avrupa kökenli olsa da ülkenin yerlileri olan Maoriler de ciddi bir nüfusa sahip. İşte bu özellik Yeni Zelanda’yı diğer Avrupa zihniyetinden uzak tutmayı başarıyor. Ülke de birbirinden farklı dil de konuşan ve farklı etnik azınlıkta olan vatandaşlarda gayet huzurlu ve sakin bir yaşam sürüyorlar.Fakat gelin görün ki, bu kalleşçe gerçekleştirilen katliam olayı, Yeni Zelanda’yı hiçte haketmediği bir kara lekeyle, tarihe keçirdi.

Olaydan hemen sonra, benim en başta tanımladığım Avrupa profili, yine ikiyüzlü bir tavırla samimiyetsiz bir biçimde kınadı. Kınamayanlar da çıktı tabi, şaşırtmadılar. Ancak Yeni Zelanda benim de içinde olduğum çoğulcu grubu, hayli şaşırttı ve hatta devamında takdirimizi kazandı. Bunu başaran isim ise, en başta Başbakan Jacinda Ardern ve ülkenin demokrasiye inanan ve kardeşlik ortamında yaşayan Yeni Zelanda halkı oldu.

Başbakan Jacinda Ardern, katliamdan hemen sonra yaptığı açıklamalar, faillerin yakalanması, sonrasında şehit ailelerini taziye’ye gitmesi ( ki saygısından başını örtmesi harika bir davranış )Katliamın ismini “isimsiz” olarak nitelemesi ve yine devamında, ülkede ki serbest silahlanma kanununu kaldıracağını açıklamasıyla, müslümanlara olan samimi ve duyarlı tutumunu gözler önüne serdi.

Ardern, son olarak Yeni Zelanda da yaşayan müslüman halka güven vermek, ve yanlarında olduklarını anlatmak için kendi parlemento meclisinde Kuran-ı Kerim dinletisi sundu.( tam alkışlamalık bir davranış ) Başbakan tüm bu takdirlik davranışlarıyla içimizde ki yerleşik “karakteri bozuk Avrupa” algısını törpüleyen isim oldu.

Yine, Zelanda halkının, Camilerde namaz  kılan müslümanların arkasında bir koruma saf’ı tutmaları ise kelimelerle tarif edilmesi zor bir insanı erdem olarak hafızama kazındı benim.

Bu arada Başbakan Jacinda’ya ayrı bir parantez açmak istiyorum. Jacinda, İşçi partisinden 2017 de Başbakan olarak şeçildi, malum biliyorsunuzdur. Yani Kominizm kokusu üzerinde gayet belirgin bir siyasi görüşe sahip. Aynı zamanda seküler bir anlayışla yaşayan bir kadın. İşte bu özellikler Başbakan’ı Kapitalizm’in yıkıcı ve sömüren oyunlarına karşı, sesini yükseltmesine neden oluyor. Bu yönüyle Başbakan, benim kendisine karşı, ayrı bir sempati duymama da neden oluyor. Bu arada Başbakan’ın 2018 in başında bir kız bebek sahibi olduğunu, belki de bu duyarlılığın etkisiyle ( Anne şefkati ) bölgede ki şehit ailelerine daha samimi ve insalcıl yaklaştığıda belirtmekte fayda var. ( bence yani )

Tüm bu yazdıklarımdan sonra şöyle bir mantık kurdum şimdi. Acaba Avrupa’nın kendine medeni, dünyaya faşist tutumunu, onların farklı dünya halklarıyla, bir arada tutulabileceği, kaynaştırılabileceği yeni bir dünya düzeninde mümkün olabilir mi?

Tabi Avrupa’nın kendini ve halklarını dünyadan izole etmesi ve elinde olanı kimseyle paylaşaması yüzünden bu zor. Fakat Yeni Zelanda ya bakınca bunun mümkün olma ihtimali, çok az bir umut dahi olsa sevindirici ..

Teşekkürler Başbakan..

Teşekkürler Yeni Zelanda halkı..

 

Etraf’ı bi dinleyin. Ama Yener Çevik’ten

Yener Çevik’i rap müzik severler yakinen tanırlar ve de severler. Yener Türk Rap tarihinin önemli ve istikrarlı isimlerindendir. Yener, Türk Rap’inin milletin diliyle konuşan, Türk müziğinin içinde önemli bir yer tutan, halk ve arabesk tabanlı eserlerle iç içe geçmiş bir tarzın da sahibi aynı zamanda. Onun için Rap’in ozanı denmesinin sebebi de bu.

Yener, günümüzün popüler kültürü ve küresel ve kapitalist sistemin etkileriyle dalga geçerken, bir yandan da bu sistemin aktörlerinin ve ikonlarının bir balon gibi, şişip şişip sönüşüne şahit tutuyor bizi.

Gerçi Rap’in felsefesinde bu var. Emek, değer, hak ve bireysel hakların savunuculuğunu doğuşundan beri sürdürmüştür Rap..

Yener’in hayat hikayesi, yaşam biçimi ve özel hayatında ki gösterişsiz duruşu, yaptığı müzikle birebir örtüşüyor.

Hemen hemen tüp parçalarına, fanlarınca hit olarak bakılması da yener’in aslında ne samimi ve işini iyi yapan bir adam olduğunun göstergesi..

Kısaca Yener Çevik tarifi bunlar benim için.Ve işte yener son şarkısını, bu hafta içinde piyasaya sürdü. Ben albüm bekliyordum ama gelen tek parçalık bir single oldu. Etraf isminde ki parça, klasik Yener izleri taşıyor. İlk dinlemede doğrudan bir hit kategorisine girecek bir parçaya benzemiyor Etraf. Ama dinledikçe kulağa oturuyor. Sözler ve tespitler ise yine bomba..

Etraf’ı mutlaka dinleyin derim. ( Etrafı dinlemek.. Aaa ne güzel bir tanımlama oldu bu cümle 🙂 Etrafta olan biten manasına geldi )

– ETRAF

Yok sayarsan yok olcaklar aslında

Benim adım geçmez beyazların bağsında

Konuşma benle ingilizlerin ağzıyla

Ben geziyom bir sultan abdal sazıyla

 

Gez göz arpacık

Filler tepişir çimen ezılir apaçık

Aç kaldıysan her şeyden ağlacık

Mada bu diyenlerde kaldı mağlacık

 

Gök kuşağında göreve gider renkler

Sevgili ayrılır aşıkları bekler

Ararsam seni dokun bana ses ver

Hırsıza cv tufacılara testler

 

Dünya böyle uzaydan minicik nokta

Balinalar karaya çıkınca toplan

Kürkçülere dükkan olcak toprak

Bunlar Pink Floyd değil pop lan

 

x2

Kaldır yak  bütün  etkileri

Sayısız  sis perdeleri  etraf

 

Seni benden seni senden sayın

Bizleri bizden ayıran şey sayı

Paralarınızı like larınızı sayın

Bu instagram kapansa çoğu kayıp

 

Dayak yiyen çocuğun dersleri zayıf

Gerçekleri dedi dediler ayıp

9 yaşında köşe başında dayı

demliyo kırmızı ışıklarda çayı

 

Avcı ava çıkmış kaçırmaz

Kendi evinde deplasman maçı var

esnaf kızların sapsarı olmuş saçı da

hasta olan çok slikonlu vücuda

 

Aga yürüyo da yantiri yampiri

Bütün dünya bugün bize kamp yeri

Kediler fare peşinde Tom Jerry

Benim yolum yokuş tatlım dön geri

Bosna kasabı, hakkı neyse onu almış..

Soykırım, savaş suçları ve insanlığa karşı suçlardan 2016’da 40 yıl hapse mahkûm edilen Bosnalı Sırpların eski lideri Radovan Karadžić hakkında flaş bir gelişme yaşandı.

​Uluslararası Ceza Mahkemeleri Mekanizması Temyiz Konseyi, eski Sırp lider Radovan Karadžić’in 1995 yılının temmuz ayında Srebrenitsa’nın düşmesinden sonra işlenen cinayetlerden bilgisi olduğunu teyit etti. “Bosna Kasabı” olarak bilinen eski Sırp lider Radovan Karadžić, temyiz davasında müebbet hapse mahkûm edildi.

Jacinda Ardern’den “Selamun Aleyküm”

Yeni Zelanda Başbakanı Jacinda Ardern, Chirstchurch kentinde 50 kişinin hayatını kaybettiği, iki camiye yönelik terör saldırısını düzenleyen kişinin adını asla anmayacağını belirtmiş, Parlamentoda Müslüman toplum liderleriyle de bir araya gelen Yeni Zelanda Başbakanı’nın, toplantıya katılanları “selamünaleyküm” diyerek selamlaması, islam aleminden övgü almış..

Della Miles müslüman oldu kurtuldu. Ya sen?

Dün sabah ajanslara düştü haber. Della Miles, Türkiye’de müslüman olmuş.Valla bu yaşıma kadar hiç duymamıştım adını. Meğer ünlü bir vokalmiş. Vakti zamanında Michael Jackson ve Whitney Houston’a vokallik yapmış.

Sonrasında Türkiye’ye de gelmiş konserleri için. Sonra ani bir kararla bizim Dalyan’a yerleşmiş. 700 metrekare bir arsa almış ve burada yaşamaya başlamış. 2018 yılı içinde İslam dini ile ilgili araştırma yapmaya başlamış. Ve en sonunda da müslüman olmaya karar vermiş. E o zaman aramıza hoşgelmiş..

Dikkat ediyorum, her sene böyle bir iki dünyaca tanınan oyuncu ya da şarkıcı müslüman oluyor ve haberlere konu oluyor. Biz pek şaşırmıyoruz da Avrupa gerçekten şok yaşıyor bu konuda.. Büyük bir ün’e paraya ve rahata sahip bir insan neden gider müslüman olur diye..

Peki müslüman olunca ne oluyor? Elbette doğru yolu buluyorlar. Hidayete eriyorlar. Hatta bir aksilik olmazsa doğrudan cennete girecekler diye bir iddia da var.

Peki bize ne faydası var?

Hiç.

Belki, belli fanlarını ya da hayranlarının müslüman olmasına vesile olacak o kadar..

Peki biz?

Doğuştan müslüman olma şansına sahip olup, müslüman gibi yaşamayan bizler neye sevinip huzur bulacağız?

Bence bizler kadar riskli durumda olan başka millet yok. İslamın en rahat yaşandığı bir toplum içinde islamın hakkını verememek, başlı başına bir vebal bence. Ben kendi adıma ne zaman sonradan müslüman olmuş birinin haberini görsem otomatik olarak bunu düşünüyorum. Üstelik bu insanlar islamı seçince hayatlarına ciddi anlamda çeki düzen verip, daha ölçülü ve daha insani bir yaşam sürüyorlar..

Bizse anadan babadan olma müslümanlığımızla övünüyor, nasılsa cennete gideceğiz diye yan gelip yatıyoruz.

Bence bu konuda biraz daha dikkatli olmak lazım. Çünkü bizi yaratan müslüman doğan müslüman ölür gibi bir kaide koymamış dünyada.

Önemli olan bu dine mensup olarak vefat etmekse, herkesin de sonunu iyi düşünmesi lazım. Dünyada yaşanılan hayatın genel toplamı, insanın müslüman ölüp ölmeyeceğinin bir göstergesi çünkü..

Mevzuyu Della’nın İslamiyeti seçmesinin ardından verdiği bir demeçle bağlayayım bari.. Della şöyle demiş : ‘‘Dünyanın bir çok yerinde İslamafobi bir hastalık gibi yayılıyor. Bunun en vahşi örneğini Yeni Zellanda’da gördük. Kanımız dondu… İçimiz parçalandı… Çağın vebası sevgisizlik, ve hoşgörü eksikliği. Bunun tam tersi İslamsa sevgi ve hoşgörü dini. Bir kedi incinmesin, uyanmasın diye kıyafetini kesen Hz. Muhammed’in inancını benimsemek beni çok mutlu ediyor. Verdiğim karardan dolayı son derece huzurluyum. Allah beni hayatımın en güzel günlerinde İslam’la ödüllendirdi..”

Kitabe-i Seng-i Mezar , Orhan Veli Kanık

I

Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
Nasırdan çektiği kadar
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda
Anmazdı ama Allah’ın adını,
Günahkar da sayılmazdı.
Yazık oldu Süleyman Efendiye

II

Mesele falan değildi öyle,
To be or not to be kendisi için;
Bir akşam uyudu;
Uyanmayıverdi.
Aldılar, götürdüler.
Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü.
Duyarlarsa olduğunu alacaklılar
Haklarını helal ederler elbet.
Alacağına gelince…
Alacağı yoktu zaten rahmetlinin.

III

Tüfeğini depoya koydular,
Esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı,
Ne matarasında dudaklarının izi;
Öyle bir rüzgar ki,
Kendi gitti,
İsmi bile kalmadı yadigar.
Yalnız şu beyit kaldı,
Kahve ocağında, el yaz işiyle:
‘Ölüm Allah’ın emri,
‘Ayrılık olmasaydı

Yarınki Türkiye’nin kurucuları , Nurettin Topçu

(Okumanız şiddetle tavsiyedir)

Yarınki Türkiye’nin kurucuları, yaşama zevkini bırakıp yaşatma aşkına gönül verecek, sabırlı ve azimli, lakin gösterişsiz ve nümayişsiz çalışan, ruh cephesinin maden işçileri olacaklardır. Bu ruh amelesinin ilk ve esaslı işi, insan yetiştirmektir. Hünerleri hep fedakarlık olan bu hizmet ehli gençler, hizmetlerinin mükafatını da hizmet ettikleri insanlardan beklemiyecekler, sonsuzluğa sundukları eserin sesinin akislerini yine sonsuzluktan dinleyeceklerdir. Yarınki Türkiye’nin kurucuları, millet ve cemaat uğrunda fedakarlıklar kabullenenlerin artık bulunmadığı cemiyetimizde, muhtelif simada insanları şahıslarında birleştireceklerdir. Onlarda Yunus Yavuz’la birleşecek; Sinan Akif’e uzanacak; Ebu Hanife Hüseyin Avni’yi tebrik edecektir. Ve onların eseri olan yarınki Türkiye, şu temellerin üstünde kurulacak: Anadolu’nun toprağından kaynayan bir kan, cemaat için harcanan emek, bin yıllık bir tarih, otoriteli bir devlet ve ebedi olduğuna inanmış bir ruh…

NURETTİN TOPÇU

En büyük çevreci izmaritlermiş..

Dünyanın içine edenler hep insanlarız malum. Bu durumda onarma görevi de bizden başkası değil doğal olarak.

Dünya kadar pisliği, atığı, kimyevi maddeyi gezegene salan, ondan sonra da nasıl toplarız diye, kara kara düşünen yine biziz..

Sigara.. Malumunuz sigara da, hiç bir halta faydası olmayan, hem sağlığa hem de bütçeye düşman en büyük felaket buluş! Zehir deposu. Ama bizler için bir dost, bir arkadaş gibi sanki.. Sevindin, kutlamak için.. Üzüldün, kahretmek için..

İctin sigaranı tamam, sonra izmaritini ne yapacan? Tabi ki onu da yere atacan. Nasıl olsa birileri toplar.. İşleri ne o temizlikçi arkadaşların di mi?!

Peki o izmaritler nereye gider?

Çöpe diyceksin.

Doğru!

Yani çevreye zarar veren bir atık daha geldi otomatikmen.. İzmarit!

Ama Allah’tan kafası çalışan bilim insanları, bu zehirden bir fayda üretmeye çalışıp başarmışlar.. Hatta bir kaç fayda desem daha doğru..

Bunlardan ilki, izmaritten kağıt üretmek.. Bir kaç aşamadan geçen izmaritler, sonunda bir kağıta dönüştürülmüş.. 25 izmarit, 1 sayfa kağıt yapmak için yeterli gelmiş.. Dünyada her yıl 6 trilyon izmarit çöpe atılıyormuş. Siz yapın şimdi hesabı..

Bir diğer fayda, izmaritten asfalt yapımı.. Bilim insanları, sigaranın içinde ki zehrin etkin malzemesinden güçlü bir kimyasal elde etmişler.. Asfaltın daha kuvvetli olmasına katkı sağlayacak kadar güçlü hem de..

Ve son olarakta, araç yakıtı. İzmaritleri bir takım kimyasallarla karıştıran bilim insanları, gerekli yanmayı sağlayacak maddenin izmaritin kağıdında olduğunu tespit etmişler..

Yaa. Bir de sigaraya faydası olmayan düşman diyorduk di mi? Meğer ne çok çevre dostuymuş sigara da haberimiz yokmuş..

O zaman napıyoruz? Dünyamızı kurtarmak için günde 2 paket içiyoruz! ( Şaka yaptım tamam, ciddiye almayınız) Umarım bu faydalar bir an önce hayata katılır da içen arkadaşların bir faydası olur dünyaya..